In de brievenbus

Terwijl wij klagen over de hitte, over het sluitingsuur van de horeca, over de mondmaskerplicht, over de gemiste vakantie, over het grondwatertekort waardoor er geen druppel minder uit de kraan komt, over de dagen zonder regering, over de eenzijdige media, over… vragen onze contacten in Libanon zich af wat hen nog boven het hoofd hangt…

Aardbeving in het zuiden van Libanon met 3.5 op de Richterschaal. Wil zeggen: even krachtig als de ontploffing die een groot gedeelte van van Beiroet verwoestte op 4 augustus. Het episch centrum ligt in de Dode Zee. Vooraf de financiële en economische instorting van het land. Daar bovenop extreme hitte met bosbranden, moessonachtige regenval in Beiroet en nu nog een aardbeving.

Een beetje veel in een periode van zes dagen. Waarmee we bij de vraag bovenaan beland zijn: wat onheil wacht hen op de 7de dag?

Macrons (zelf)hulpmissie in Beiroet

Napoleon, messias tegen wil en dank | Historiek

Aan wie deed Macron u denken toen hij daar als eerste EUropees staatshoofd in Beiroet opdook? Herinner u ene Vrfstdt, die onversaagd naar Oekraïne toog, om daar op het Maidanplein de aan-zijn-lippen-hangende-meute toe te spreken. Er zijn zo van die politici die zich de reïncarnatie van Napoleon of van Gideon beschouwen.

Het leek alsof Macron vergeten was dat Libanon niet langer een Frans protectoraat is. “Frankrijk zal Libanon nooit loslaten”, zegde hij. Het is al te gemakkelijk de jonge regering van technocraten, slechts een half jaar in ambt, de schuld te geven van de tekortkomingen van vorige corrupte regeringen, die met de “hulp” van o.a. Saoedi-Arabië en Golfstaten het land bleven ontwrichten en zichzelf verrijken.

De Franse banden met Libanon reiken terug tot in de 16de eeuw, toen de Franse monarchie onderhandelde met de Ottomaanse heersers over de bescherming van de christenen – en tegelijkertijd een stevige Franse voet neerplantte. Voor wat, hoort wat. Tegen de tijd dat Frankrijk Libanon onder zijn hoede – het beruchte Franse mandaat – kreeg waren er al talrijke Franse scholen. Ook nu nog wordt er frequent Frans gesproken in betere kringen en bij christenen. Macron wil zijn goede relatie met de Libanese machthebbers verstevigen.

Op het internet dook verrassend een petitie op waarbij Frankrijk “verzocht” werd tijdelijk terug te grijpen naar het verleden, Libanon onder Franse curatele, vermomd als een neo- mandaat, te stellen, want “de Libanese leiders hebben getoond niet in staat te zijn het land veilig en wel te besturen.”

Een onrealistische, zelfs absurde, suggestie? Macron vindt alvast dat de Libanese bevolking “zelf haar geschiedenis maar moet bepalen”. Intussen staan er zo’n 61.000 handtekeningen op de petitie. Talrijke daarvan zijn uitgeweken Libanezen, woonachtig in Frankrijk (ca. 250.000) en wanhopige burgers van Libanon die geen einde zien aan hun miserie.

Eigenlijk zou elk EUropees staatshoofd die met een zak vol beloftes landt in Beiroet een soortgelijk welkom gekregen hebben. Realisten zien Macrons bezoek eerder als een poging tot bevoogding, een neerbuigende uiting van vals medelijden. Terwijl Macron als een rockster door de verwoeste buurten trok, gevolgd door een meute journalisten, bezocht de minister van gezondheid van de door het Hezbollah gesteunde regering de veldhospitalen die door Rusland en Iran als eersten op het terrein opgebouwd werden voor de eerste-hulpverstrekking. Iets wat onze nieuwslezers helemaal over het hoofd gezien hebben…

Als aasgieren strijken ze neer, de hulpverlenende landen. Telkens een westers staatshoofd een ander land probeert te “redden”, glijdt het te redden land verder af in chaos. Zeker in het M.O. Vooral in het M.O. Oude wonden worden open gereten. Nieuwe wonden ontstaan. Macron is geen “redder”. Macron is een manipulator. Macron is geen weldoener, tenzij voor zichzelf en/of zijn entourage.

Ook in Frankrijk werd zijn reddings-citytrip door politieke tegenstanders, van uiterst links tot uiterst rechts, op kritiek onthaald: sluipend neo-kolonialisme en i.p.v. onbaatzuchtige hulp-in-nood, een reddingsplank ingesmeerd met groene zeep.
Ook al verklaarde hij in ware opofferingsdrang dat de bevolking “hem niet moest vragen om hun leiders te vervangen”, toch voegde hij er fijntjes aan toe dat hij van plan is terug te keren om na te gaan of de beloofde hervormingen tegen 1 september, de 100ste verjaardag van de Verklaring van de staat Groot-Libanon, het begin van het Franse mandaat, uitgevoerd werden. Van hoogmoedswaanzin gesproken!

President Aoun ziet de bui hangen en wil geen buitenlands onderzoek in zijn land. Via onze contacten in Libanon vernemen wij dat Erdogan zijn huurlingenleger uit Idlib, dat hij ook al naar Libië stuurde, in Libanon laat infiltreren om Hezbollah uit te dagen en vervolgens te kunnen beschuldigen van geweld.

Onze redactie probeert waarheidsgetrouw te berichten en een verschil te maken tussen feiten en vermoedens. We kregen meldingen binnen van complotten, van raketinslagen, zelfs van nucleaire bommen, die tot de ravage zouden geleid hebben. En wie de afzender van deze tuigen zou zijn moeten wij u – gezien de geopolitieke situatie en spanningen – niet uittekenen. Tot bleek dat de ingesloten foto’s en filmpjes door de CIA bij een vorig “breaking news” feit op CNN al gebruikt werden.

Ongelukkige omstandigheden. Oorzaak en gevolg. Wat niet wil zeggen dat het toeval geen handje geholpen zou kunnen geweest zijn…

Ter begeleiding dit filmverslag met Marwa Osman. Wie Engels begrijpt, moet de begeleidende tekst onderaan van Vanessa Beeley lezen… waarbij wij verwijzen naar de laatst geplaatste zin in ons artikel hierboven.

Zogezegd

Afbeeldingsresultaat voor bruxellistan

“Quid Brussel? Vlaams Onafhankelijkheidsstreven zal een koele confederalistische dubbelverhouding met de Brusselse nabuur en tegelijk zijn eigen hoofdstad Allochtonië moeten ontwerpen.”

Gerolf Annemans reageerde met b.g. citaat op:

Brusselse PS muteert

Verschuivingen in de Brusselse Parti Socialiste kunnen verstrekkende gevolgen hebben. De Vlaamse partijen kunnen die gedaantewisseling maar beter op de voet volgen.

Laurette Onkelinx treedt eindelijk terug als voorzitter van de Brusselse PS. De strijd om haar opvolging wordt in Vlaanderen nauwelijks gevolgd. Toch is het politiek belangwekkend wat zich in de Brusselse PS afspeelt. Niet alleen voor de ontwikkelingen in de PS, maar ook voor de communautaire verhoudingen.

Het opmerkelijke aan de opvolgingsstrijd die op 20 oktober wordt beslecht, is dat de twee kandidaten voor haar opvolging een migratieachtergrond hebben – Franstaligen hebben het heel politiek correct over kandidaten ‘issus de la diversité’. Het gaat om Ahmed Laaouej, burgemeester van Koekelberg, Kamerlid en begrotingsspecialist, en Rachid Madrane, voorzitter van het Brussels Parlement en gewezen gemeenschapsminister. Beiden hebben Marokkaanse roots…

… En de cijfers liegen er niet om. Afgaand op de familienamen hebben 108 van de 166 PS-gemeenteraadsleden in het Brusselse een migratieachtergrond. Van de 202.771 voorkeurstemmen die bij de jongste verkiezingen op de PS werden uitgebracht gingen er 140.423 naar kandidaten van allochtone origine. Wat neerkomt op liefst 71,29 procent van de stemmen, berekende Hermanus. En dat stemt de PS-veteranen heel onwennig. Zij hebben het, al dan niet openlijk, over een machtsovername door de allochtone kiezers die met hun blokstemmen de Brusselse PS overeind hielden….

Lees heel het opiniestuk van Rik Van Cauwelaert bij De Tijd.

Notre Dame voor beginners

Beveiliging???

Benjamin Mouton, voormalig architect en verantwoordelijke voor de N.D. tot 2013, heeft zo zijn mening: “De brand kan niet veroorzaakt zijn door een kortsluiting, door een eenvoudige losstaande storing. Er is een ware warmte-ontlading nodig bij het begin (van de brand) om een dergelijke ramp in gang te zetten. Eik (refererend naar de 800 jaar oude eiken gebinte) is een zeer (vuur)bestendige houtsoort.”

Verrijking slaat toe in steden

Neem nota van de poco woordkeuze “uitdaging” i.p.v. “problemen

Sterke bevolkingsgroei en trage inkomensgroei brengt 18 gemeenten voor “grootste uitdaging”
Ze hebben de afgelopen jaren een sterke bevolkingsgroei gekend in combinatie met een trage groei van inkomens, terwijl hun bevolking al een lage inkom hadden. Antwerpen en verschillende Brusselse gemeenten behoren tot die groep.
De vraag naar openbare diensten is er groot, terwijl de beschikbare financiële middelen er schaarser geworden zijn. Bovendien is er ook een verslechtering van de sociaaleconomische omstandigheden in vergelijking met het nationale gemiddelde, klinkt het.  Lees meer…