Een verslag uit Syrië zonder poco bril

Goede Vrienden,

Het synodale proces in de wereldkerk nodigt ons uit om vrijmoedig onze mening te uiten. Welnu, de westerse Kerk, zo menen we, wil zich te veel aanpassen aan de huidige algemeen gangbare meningen en praktijken. De Kerk moet leven vanuit het Evangelie om al wat er in de wereld is juist om te vormen in het Licht van Jezus Christus. Hij zendt ons om het zout der aarde te zijn en het licht van de wereld.

Een  invloedrijke ziekelijke modegril in onze tijd wil de rijkdom van de unieke eigenheid van ieder mens uitwissen. Hierdoor moet alles en iedereen genivelleerd en gelijkgeschakeld worden: jongens en meisjes, mannen en vrouwen, vaders en moeders. En zo moeten, zonder rekening te houden met de aanvullende rol van de geslachten,  alle beroepen toegankelijk zijn voor mannen  en vrouwen. Vandaar de sterke roep naar vrouwelijke priesters.  Sommige christelijke kerken zijn er ook toe overgegaan. En een bal die eenmaal begint te rollen, krijgt  een sneeuwbaleffect. Waarom geen vrouwelijke man of een mannelijke vrouw? Waarom geen vrouwelijke bisschoppen? Waarom geen vrouwelijke paus?

Deze vragen leefden al na het Tweede Vaticaans Concilie. Het was de tijd van de “golden  sixties”. De grootste economen vertelden dat ruim vóór het jaar 2000 alle ernstige problemen in de wereld opgelost zouden zijn! Als jonge priester celebreerde ik toen de Eucharistie op zaterdag en zondag in een groot provinciaal recreatiedomein voor een massa vakantiegangers, allemaal op een houtblok gezeten. De directeur stelde voor dat ik aan het provinciebestuur zou vragen om een kapel te bouwen voor polyvalent gebruik. Hij voegde er aan toe: het moet allemaal zo rijk en zo duur mogelijk voorgesteld worden, anders wordt het niet goedgekeurd! Dat was de geest van de tijd. Alles kon, alles mocht en er waren geen grenzen meer.

Zelf was ik toen geboeid door een zestiende-eeuwse Spaanse theoloog Gabriel Vasquez S.J. (+ 1604). Zijn confrater François Suarez S.J. (+ 1619) was op verschillende punten zijn theologische rivaal. Omdat deze laatste langer leefde en men de voorkeur gaf aan één officiële mening, werden de opvattingen van Suarez daarna ruimschoots verspreid en die van Vasquez kwamen niet aan bod.

En toch blijkt Gabriel Vasquez veel belangrijker te zijn. Sommigen noemden hem een tweede Thomas van Aquino. Als Spanjaard leefde hij mee met de ontdekking van de “nieuwe wereld” waardoor ook nieuwe vragen werden gesteld en de horizon geestelijk werd verruimd. Zo schreef hij uitvoerig over het priesterschap van de vrouw. Uiteindelijk ontwikkelt Vasquez drie argumenten om aan te tonen dat vrouwen geen priester kunnen worden: de natuur van de vrouw, de natuur van het sacrament van de wijding en de onafgebroken traditie van de Kerk. Dit laatste is voor hem het sterkste argument. Over de twee andere elementen kunnen we inderdaad van mening verschillen. We laten ze in deze korte bespreking ook terzijde. Laat me alleen opmerken dat hij tenminste nadenkt over “de aard” van het sacrament en “de aard” van de vrouw.

Over het priesterschap van de vrouw schrijft hij: “De ononderbroken en constante traditie van de Kerk heeft niet alleen nooit vrouwen tot de wijding van het priesterschap toegelaten maar ook verboden. Dit toont duidelijk aan hoezeer zij steeds overtuigd was dat vrouwen uitgesloten zijn vanwege goddelijk recht, zodat zij nooit dit sacrament kunnen ontvangen”. Een bevestiging hiervan vindt hij in het feit dat Jezus zijn Moeder, de heiligste en waardigste van alle schepselen, niet heeft opgenomen in het college van de apostelen, evenmin als Maria Magdalena, waaraan Hij het eerst  na zijn verrijzenis verschenen is[H1] . Hieraan voegt hij nog toe dat nooit vrouwen dienst deden aan  het altaar om offers op te dragen, niet alleen niet in het Oude Testament maar ook niet bij de heidense volkeren.

Zullen vrouwen voor altijd uitgesloten blijven van het priesterschap? Ziehier wat ik in het besluit van mijn studie van Vasquez ’n halve eeuw geleden schreef: “Op deze vraag kan,  naar onze mening, niemand een beslissend antwoord geven, behalve de Kerk, hetzij door een verklaring vanuit haar gezag, hetzij door daden” (D.H. Maes o. praem., La femme et le sacerdoce d’après G. Vasquez S.J. (1549-1604), Rome, 1973, blz. 81. Uittreksel uit Studia Moralia X,1972, 279-346).

Welnu, op Pinksteren 22 mei 1994 heeft paus Johannes Paulus II hierover een brief geschreven. Hierin herinnert hij vooreerst aan de constante traditie zowel in de oosterse als in de westerse Kerk. Vervolgens verwijst hij naar het standpunt van paus Paulus VI. Toen de Anglicaanse kerk met de wijding van vrouwen begon, herinnerde hij hen aan de principiële redenen. In het feit dat Christus uitdrukkelijk enkel mannen hiervoor heeft uitgekozen, heeft de Kerk steeds de wil van Christus zelf gezien. Paulus VI vroeg daarop aan de Congregatie voor de Geloofsleer om deze leer uit te werken, wat resulteerde in de verklaring “Inter insigniores” (15 oktober 1976). Deze  verklaring stelt dat de Kerk zich niet de volmacht kan toe-eigenen om vrouwen tot priester te wijden. De verklaring handelt verder o.m. over de eigen, noodzakelijke en onvervangbare  zending van vrouwen in de Kerk, wat duidelijk geïllustreerd wordt zowel in het Nieuwe Testament als in heel de geschiedenis van de Kerk. Christus’ beslissing om enkel mannen te wijden kan op geen enkele wijze tot louter sociologische of culturele motieven gereduceerd worden. Tenslotte blijft het hoogste charisma voor ieder de liefde. Johannes Paulus II eindigt zijn  brief door te verklaren dat “de Kerk geen enkele volmacht heeft, vrouwen de priesterwijding toe te dienen”. In de commentaren op deze brief spraken sommigen over een machtsgreep van de paus, terwijl het in werkelijkheid  een verklaring van zijn onmacht was. Christus heeft enkel mannen tot het priesterschap geroepen en in heel de geschiedenis van de Kerk heeft men dit steeds begrepen als  zijn  uitdrukkelijke wil.

Het besluit is nu duidelijk. Vrouwen zullen in de Kerk nooit tot priester gewijd kunnen  worden omdat de Kerk niet de macht heeft tegen de wil van Christus in te gaan. Het priesterschap uitsluitend voor mannen  is van goddelijk recht en geldt voor alle tijden en alle culturen. Christus heeft hiertoe alleen mannen uitgekozen en niet zijn Moeder die we terecht “de Koningin van de apostelen” noemen, evenmin als Maria Magdalena die de eretitel verdient van  “Apostel van de apostelen”. In de geschiedenis van de Kerk waren er ooit “diaconessen” en zelfs abdissen die meer macht hadden dan een bisschop, maar nooit werd welke vrouw ook toegelaten tot het priesterschap. Johannes Paulus II heeft uitdrukkelijk met pauselijk gezag het voor de hand liggende besluit genomen, duidelijk voor altijd: de Kerk heeft niet de macht om dit te veranderen.

En toch blijven de heftigste discussies doorgaan. Hierover een volgende keer.

 P. Daniel, Mar Yakub, Qâra, Syrië, 12.8.22

Flitsen

Het feest van de gedaanteverandering van Jezus, zaterdag 6 augustus, wordt in het oosten grootser gevierd dan in het westen. Vanaf nu begint hier ook de voorbereiding op het feest van de Kruisverheffing (14 september). Kruis en glorie horen samen. Jezus’ gedaanteverandering is een voorbereiding op zijn verrijzenis, op zijn wederkomst in heerlijkheid en op onze deelname daaraan. Hierbij kan ieder lijden een bouwsteen zijn van onze verrijzenis en anderzijds is er geen deelname aan Jezus verheerlijking mogelijk zonder lijden en sterven met Christus.

Lees verder

Er worden meer boeren verdreven dan illegale tafelschuimers

Boerenprotest internationaal. Hun gronden worden onteigend, gedwongen verkocht aan de overheid.

Bill Gates, altijd op zoek naar een lucratieve geldbelegging, koopt massaal boerderijen en landbouwgronden. Hij is nu al de grootste landbouwgrondeigenaar in de VSA.

Gates is niet alleen. Bezos, Malone… en nog een honderdtal multimiljonairs kopen landbouwgronden “omdat het leven daar zo vredig is”…

Kafka regisseert de gaspijpleidingen

Ga er even bij zitten. Neem een drankje. En verneem hoe Kafka zich een blijvende positie veroverd heeft in de gasdramatiek.

U weet dat we met z’n allen spaarzaam moeten zijn: zo weinig mogelijk gas verbruiken, koud douchen en deze winter de thermostaat op ijskasttemperatuur zetten, met sneeuwlaarzen, gevoerde handschoenen, wollen muts en de oude pelsmantel van de bomma in de zetel zitten te bibberen.

DWN titelt: Ondanks energie-noodtoestand leidt Duitse leverancier gas naar Marokko. Tegelijkertijd toont het de onwaarschijnlijke verstrengelingen van overheden en grondstoffenproducenten.

U leest het goed: Via Spanje krijgt Marokko gas. Het is niet te vatten hoe er met onze voeten gespeeld wordt. En ja, via de beroemde EU-solidariteit, krijgt ook Frankrijk gas van Duitsland. Frankrijk heeft nl. een probleem met de atoomcentrales: het ontbreekt aan koelwater. Bijgevolg: uitschakeling of verminderde elektriciteitsproductie. Dat valt nog enigszins te begrijpen, maar Marokko? En blijkbaar is Algerije niet gelukkig met de RWE-actieradius.

Gas wordt via de pijplijn Maghreb-Europa van Spanje naar Marokko geleid. Echter: de bedoeling was eigenlijk dat er Algerijns gas naar Europa had moeten stromen. Eigenlijk, u weet wel, om de afhankelijkheid van Russisch gas te dwarsbomen. Eigenlijk geen slecht plan, als Spanje en Marokko zich niet, in strijd met het volkerenrecht, met het probleem van de Westelijke Sahara hadden willen moeien. De Spaanse regering wil nl. de Marokkaanse aanspraken op de Westelijke Sahara erkennen. En dat is niet naar de zin van Algerije.

Komt er dan nog bovenop dat de Spaanse premier Sánchez niet bepaald handig hierover communiceerde… of beter… niet communiceerde. Hij liet nl.de Marokkaanse koning de eer zijn brief aan het Koninkrijk Marokko voor te lezen, waarbij hij de Marokkaanse plannen voor illegaal bezette Westelijke Sahara een pluim gaf, we citeren, als “de meest serieuze, geloofwaardigste en realistische basis voor de oplossing van het conflict.” En ging in overtreffende trap door eraan toe te voegen dat “beide landen door genegenheid, geschiedenis, geografie, belangen en gemeenschappelijke vriendschap ondeelbaar met elkaar verbonden” zijn.

Zoet, mierzoet, om te kotsen…

De Spaanse regering wil blijkbaar de Marokkaanse aanspraken op de Westelijke Sahara erkennen. De Spaanse regering levert wapens aan Oekraïne om het zelfbeschikkingsrecht der Oekraïners te verdedigen, maar het zelfbeschikkingsrecht der Sahrawi is ondergeschikt aan de Marokkaanse bezettingsdrang. Dit ondanks ontelbare VN-resoluties, die de dekolonisering van de illegaal door Marokko bezette Westelijke Sahara eisen. Het met Polisario bereikte akkoord omvatte een referendum… , dat snel het papier niet waard was waarop het geschreven werd. Idem dito voor de door Israël bezette Syrische Golanhoogte… Of het door Turkije bezette Noord-Cyprus. Of, dichter bij huis, de zelfbeschikkingsdrang van Catalonië…

Terug naar de pijplijn, of naar een andere pijplijn, de MidCat-pijplijn, die omwille van de blijvende voet van oorlog van Madrid met Catalonië een vroege dood stierf. Via die pijplijn had het Algerijnse gas al lang naar Frankrijk en Duitsland kunnen stromen. Quod non.

De Spaanse online-krant Diario 16: blokletterde “Duitsland levert gas naar Marokko, terwijl in Europa tekorten dreigen.” Het zou daarbij om vloeibaar gas uit de VSA gaan, dat in Spanje terug naar de gasgedaante omgezet wordt, zo luidt de officiële versie. Marokko beschikt niet over een LNG-terminal. Daarom laat het Koninkrijk Marokko in Spanje regasificeren (in gas omzetten).

De Mahreb-Europa pijplijn kreeg gewoon een omgedraaide functie: Europa-Maghreb, het gas vloeit nu in de omgekeerde richting dan oorspronkelijk voorzien.

De Duitse Wirtschaftswoche vraagt zich af of dit allemaal zomaar kan. En hoe het arme Marokko het extreemdure gas uit de VSA denkt te betalen, als zelfs de Duitse verbruiker gebukt gaat onder de extreme gasprijzen.

En, u houdt toch nog altijd de huidige problemen met de turbine van Nord Stream 1 in het achterhoofd? Wel ook de Medgaz-pijplijn tussen Algerije en Spanje kampt nu met “technische problemen”… waardoor de kraan omwille van de veiligheid stilaan meer en meer toegedraaid werd. En dan is het nog niet eens winter.

Algerije was tot herfst 2021 de grootste gasleverancier van Spanje, had niet te misverstaan medegedeeld dat als er slechts één Algerijns gasmolecuul naar Marokko gaat, dan zou het de gaskraan naar Spanje helemaal dichtdraaien. Wat intussen gebeurd is.

Marokko ziet de problemen – zeker naar de winter toe – toenemen. De koning zou zelfs overwegen de relaties met het buurland te willen normaliseren. Vooral omdat het gascontract tussen Algerije en Marokko verleden jaar afliep, waardoor ook geen gas meer naar Europa geraakte, daar Algerije wou vermijden dat Marokko zich – als tussenstation – illegaal kon bedienen.

En daar bovenop heeft Algerije kenbaar gemaakt toe te willen treden tot de BRICS-landen. Het houdt binnenkort – samen met Rusland – legeroefeningen aan de grens met Marokko. De VSA zien de bui hangen en hebben hun manoeuvres “African Lion”, die sinds 18 jaar in Marokko plaats vinden, afgeblazen.

Alle gelijkenissen met gas- en oliedoorvoerland Oekraïne zijn louter toevallig.

Pure nostalgie

Toots was niet de enige mondharmonikaspeler, naar verluidt wel de bekendste. In Kiel is er een vereniging, die zichzelf de Kieler Mundharmonika Freunde noemt. De mondharmonika, het muziekinstrument van de kleine man, in onze spiegelkast in de badkamer ligt het exemplaar van wijlen ons vader. Een herinnering, wij kennen niemand die nog mondharmonika speelt.

https://riskas513.blogspot.com/2013/03/kieler-mundharmonika-freunde_15.html