Een verslag uit Syrië zonder poco bril

Goede Vrienden,

Het synodale proces in de wereldkerk nodigt ons uit om vrijmoedig onze mening te uiten. Welnu, de westerse Kerk, zo menen we, wil zich te veel aanpassen aan de huidige algemeen gangbare meningen en praktijken. De Kerk moet leven vanuit het Evangelie om al wat er in de wereld is juist om te vormen in het Licht van Jezus Christus. Hij zendt ons om het zout der aarde te zijn en het licht van de wereld.

Een  invloedrijke ziekelijke modegril in onze tijd wil de rijkdom van de unieke eigenheid van ieder mens uitwissen. Hierdoor moet alles en iedereen genivelleerd en gelijkgeschakeld worden: jongens en meisjes, mannen en vrouwen, vaders en moeders. En zo moeten, zonder rekening te houden met de aanvullende rol van de geslachten,  alle beroepen toegankelijk zijn voor mannen  en vrouwen. Vandaar de sterke roep naar vrouwelijke priesters.  Sommige christelijke kerken zijn er ook toe overgegaan. En een bal die eenmaal begint te rollen, krijgt  een sneeuwbaleffect. Waarom geen vrouwelijke man of een mannelijke vrouw? Waarom geen vrouwelijke bisschoppen? Waarom geen vrouwelijke paus?

Deze vragen leefden al na het Tweede Vaticaans Concilie. Het was de tijd van de “golden  sixties”. De grootste economen vertelden dat ruim vóór het jaar 2000 alle ernstige problemen in de wereld opgelost zouden zijn! Als jonge priester celebreerde ik toen de Eucharistie op zaterdag en zondag in een groot provinciaal recreatiedomein voor een massa vakantiegangers, allemaal op een houtblok gezeten. De directeur stelde voor dat ik aan het provinciebestuur zou vragen om een kapel te bouwen voor polyvalent gebruik. Hij voegde er aan toe: het moet allemaal zo rijk en zo duur mogelijk voorgesteld worden, anders wordt het niet goedgekeurd! Dat was de geest van de tijd. Alles kon, alles mocht en er waren geen grenzen meer.

Zelf was ik toen geboeid door een zestiende-eeuwse Spaanse theoloog Gabriel Vasquez S.J. (+ 1604). Zijn confrater François Suarez S.J. (+ 1619) was op verschillende punten zijn theologische rivaal. Omdat deze laatste langer leefde en men de voorkeur gaf aan één officiële mening, werden de opvattingen van Suarez daarna ruimschoots verspreid en die van Vasquez kwamen niet aan bod.

En toch blijkt Gabriel Vasquez veel belangrijker te zijn. Sommigen noemden hem een tweede Thomas van Aquino. Als Spanjaard leefde hij mee met de ontdekking van de “nieuwe wereld” waardoor ook nieuwe vragen werden gesteld en de horizon geestelijk werd verruimd. Zo schreef hij uitvoerig over het priesterschap van de vrouw. Uiteindelijk ontwikkelt Vasquez drie argumenten om aan te tonen dat vrouwen geen priester kunnen worden: de natuur van de vrouw, de natuur van het sacrament van de wijding en de onafgebroken traditie van de Kerk. Dit laatste is voor hem het sterkste argument. Over de twee andere elementen kunnen we inderdaad van mening verschillen. We laten ze in deze korte bespreking ook terzijde. Laat me alleen opmerken dat hij tenminste nadenkt over “de aard” van het sacrament en “de aard” van de vrouw.

Over het priesterschap van de vrouw schrijft hij: “De ononderbroken en constante traditie van de Kerk heeft niet alleen nooit vrouwen tot de wijding van het priesterschap toegelaten maar ook verboden. Dit toont duidelijk aan hoezeer zij steeds overtuigd was dat vrouwen uitgesloten zijn vanwege goddelijk recht, zodat zij nooit dit sacrament kunnen ontvangen”. Een bevestiging hiervan vindt hij in het feit dat Jezus zijn Moeder, de heiligste en waardigste van alle schepselen, niet heeft opgenomen in het college van de apostelen, evenmin als Maria Magdalena, waaraan Hij het eerst  na zijn verrijzenis verschenen is[H1] . Hieraan voegt hij nog toe dat nooit vrouwen dienst deden aan  het altaar om offers op te dragen, niet alleen niet in het Oude Testament maar ook niet bij de heidense volkeren.

Zullen vrouwen voor altijd uitgesloten blijven van het priesterschap? Ziehier wat ik in het besluit van mijn studie van Vasquez ’n halve eeuw geleden schreef: “Op deze vraag kan,  naar onze mening, niemand een beslissend antwoord geven, behalve de Kerk, hetzij door een verklaring vanuit haar gezag, hetzij door daden” (D.H. Maes o. praem., La femme et le sacerdoce d’après G. Vasquez S.J. (1549-1604), Rome, 1973, blz. 81. Uittreksel uit Studia Moralia X,1972, 279-346).

Welnu, op Pinksteren 22 mei 1994 heeft paus Johannes Paulus II hierover een brief geschreven. Hierin herinnert hij vooreerst aan de constante traditie zowel in de oosterse als in de westerse Kerk. Vervolgens verwijst hij naar het standpunt van paus Paulus VI. Toen de Anglicaanse kerk met de wijding van vrouwen begon, herinnerde hij hen aan de principiële redenen. In het feit dat Christus uitdrukkelijk enkel mannen hiervoor heeft uitgekozen, heeft de Kerk steeds de wil van Christus zelf gezien. Paulus VI vroeg daarop aan de Congregatie voor de Geloofsleer om deze leer uit te werken, wat resulteerde in de verklaring “Inter insigniores” (15 oktober 1976). Deze  verklaring stelt dat de Kerk zich niet de volmacht kan toe-eigenen om vrouwen tot priester te wijden. De verklaring handelt verder o.m. over de eigen, noodzakelijke en onvervangbare  zending van vrouwen in de Kerk, wat duidelijk geïllustreerd wordt zowel in het Nieuwe Testament als in heel de geschiedenis van de Kerk. Christus’ beslissing om enkel mannen te wijden kan op geen enkele wijze tot louter sociologische of culturele motieven gereduceerd worden. Tenslotte blijft het hoogste charisma voor ieder de liefde. Johannes Paulus II eindigt zijn  brief door te verklaren dat “de Kerk geen enkele volmacht heeft, vrouwen de priesterwijding toe te dienen”. In de commentaren op deze brief spraken sommigen over een machtsgreep van de paus, terwijl het in werkelijkheid  een verklaring van zijn onmacht was. Christus heeft enkel mannen tot het priesterschap geroepen en in heel de geschiedenis van de Kerk heeft men dit steeds begrepen als  zijn  uitdrukkelijke wil.

Het besluit is nu duidelijk. Vrouwen zullen in de Kerk nooit tot priester gewijd kunnen  worden omdat de Kerk niet de macht heeft tegen de wil van Christus in te gaan. Het priesterschap uitsluitend voor mannen  is van goddelijk recht en geldt voor alle tijden en alle culturen. Christus heeft hiertoe alleen mannen uitgekozen en niet zijn Moeder die we terecht “de Koningin van de apostelen” noemen, evenmin als Maria Magdalena die de eretitel verdient van  “Apostel van de apostelen”. In de geschiedenis van de Kerk waren er ooit “diaconessen” en zelfs abdissen die meer macht hadden dan een bisschop, maar nooit werd welke vrouw ook toegelaten tot het priesterschap. Johannes Paulus II heeft uitdrukkelijk met pauselijk gezag het voor de hand liggende besluit genomen, duidelijk voor altijd: de Kerk heeft niet de macht om dit te veranderen.

En toch blijven de heftigste discussies doorgaan. Hierover een volgende keer.

 P. Daniel, Mar Yakub, Qâra, Syrië, 12.8.22

Flitsen

Het feest van de gedaanteverandering van Jezus, zaterdag 6 augustus, wordt in het oosten grootser gevierd dan in het westen. Vanaf nu begint hier ook de voorbereiding op het feest van de Kruisverheffing (14 september). Kruis en glorie horen samen. Jezus’ gedaanteverandering is een voorbereiding op zijn verrijzenis, op zijn wederkomst in heerlijkheid en op onze deelname daaraan. Hierbij kan ieder lijden een bouwsteen zijn van onze verrijzenis en anderzijds is er geen deelname aan Jezus verheerlijking mogelijk zonder lijden en sterven met Christus.

Lees verder

“Wij willen vrij zijn om zelf onze beslissingen te nemen” (3)

Blinken krijgt les in diplomatie!

Grace Pandor, Zuid-Afrika’s minister voor internationale relaties maakt zonder omwegen duidelijk dat haar land zich niet zal laten “betuttelen of pesten”.

“We hebben onze eigen visie, onze eigen plannen die we willen ontwikkelen. We willen dat onze eventuele partners die respecteren maar niet dat zij eisen dat wij onze politieke lijn moeten veranderen volgens hun wensen.

Geen “jullie moeten dit of dat kiezen of anders….”

We maken ons zorgen over de nieuwe wetgeving, gestemd in Congres, in de VSA. We geloven in de vrijheid – de vrijheid voor iedereen. Jullie kunnen niet zomaar zeggen “omdat Afrika dit of dat doet, zal het gestraft worden door de VSA.” Wij hopen dat dergelijke beledigende wetgeving in de Senate zal tegengehouden worden.

Het is inderdaad belangrijk dat we allemaal een verschillende mening mogen hebben. Tenslotte zijn we soevereine naties, die gelijkwaardig beschouwd worden volgens het VN Charter. We kunnen verschillen qua economische macht en mogelijkheden om invloed uit te oefenen in verschillende delen van de wereld, maar wat de wereld doet draaien is respect hebben voor elkaar.”

Vorige bijdragen over hetzelfde thema met telkens andere protagonisten die in Afrika gingen proberen hun visie op “democratie” te verkopen, m.a.w. Rusland buiten spel te zetten… of anders…

Hoogverraad…

Wie vandaag durft te stellen dat de CIA, de NAVO, de EU, kortom heel het zgz. democratische westen de toestand in Oekraïne zodanig hebben opgejut, de vredesakkoorden van Minsk ondermijnd, een oorlog tegen de bevolking van de Donbass heeft gevoerd, zodat Rusland zich – na talrijke waarschuwingen – uiteindelijk de wapens opnam, die moet zowat alle denkbare middeleeuwse folteringen ondergaan eer er “recht” geschied is.

M.a.w. elke tegenstem, elke neutrale stem, elke objectieve stem, elke logische stem wordt verdacht van Russische partijdigheid, van spionage, van ontrouw t.o.v. het westen.

En dat hebben enkele voormalige staatslui ook al ondervonden, zoals de voormalige Duitse kanselier Schröder (SP) en de voormalige Oostenrijkse buitenministerin Karin Kneissl, voorgedragen door FPÖ.

Karin Kneissl is weggevlucht uit Wenen, uit haar vaderland Oostenrijk. Weggevlucht voor de doodsbedreigingen. Een tijdje geleden gingen er beelden rond uit haar verblijfplaats in Frankrijk, waar ze sinds de herfst 2020 heen trok. En toen kwam de geruchtenmolen op gang: ze zou daar leven als “God in Frankrijk”, zich te goed doen aan wat ze uit de Oostenrijkse potten meegenomen heeft, een *****leven voeren aan de Azuren Kust. Niets van dit alles was waar. Het kostte haar niet alleen haar huwelijk maar ze zag zich gedwongen afstand te doen van alles wat haar lief was. Blijkbaar was dit niet ver genoeg om zich veilig te voelen. Kneissl trok verder naar…. Libanon!

Dat een dame van het formaat van Kneissl voor haar leven vreest en zich verplicht ziet het Avondland te verlaten, zegt veel over het huidige Avondland waar de donkere nacht ingetreden is. Kneissl koos jaren geleden voor een carrière in de diplomatie met “energie” als expertise, spreekt vlot Duits, Frans, Arabisch, Engels en conversatieniveau Spaans, Italiaans, Hongaars, Hebreeuws.

Als politici zoals Filip Dewinter en Geert Wilders, sinds tientallen jaren bedreigd, toch in het land blijven en hun werk doen, dan moet Karin Kneissl een zeer realistische dreiging boven het hoofd hangen. Dat zij als partijloze voorgedragen werd door de FPÖ als ministerin van buitenlandse zaken in de regering Kurz I, dat zij op haar huwelijk de Russische president Poetin als gast mocht verwelkomen… dat is van een heel ander niveau dan Wilders die het publiek liet instemmen met een “minder” Marokkanenoproep. Voorafgaand werd ze quasi monddood gemaakt, haar boeken vonden geen uitgever meer, haar lezingen werden op de zwarte lijst gezet en verder hangen er zware sancties boven het hoofd. Ze riskeert in Europa op elk moment gearresteerd te worden.

Op facebook vonden we bevestiging van haar exielplaats: het is wel degelijk Libanon. Ze woont samen met een gezin ergens in de bergen in eenvoudige omstandigheden. Om evidente redenen wordt de exacte locatie niet medegedeeld. De bijhorende beelden konden wij om de een of andere reden niet laden; wie geïnteresseerd is, moet maar eens kijken bij (8) Gabriele Von Hanstein | Facebook 5.8.2022 16;52 u.

Ze geeft geen interviews meer aan westerse media wegens… nou ja… onbetrouwbaar. En maakte een uitzondering voor Asia Times, tkp (met verwijzing naar Asia Times) en RT-de, dat tussen de raderen van de sanctiesmolen beland is. Wie Duits begrijpt, moet het eens lezen, het is de ingekorte versie van de 2 uitgebreide artikelen bij Asia Times. We plaatsen ze integraal hieronder.

Na enig zoeken (via… via… ) konden we uiteindelijk toch een beetje beeldmateriaal van RT-de terugvinden. Vanaf 25;18 komt Kneissl in beeld. Klik hier. Het volledige gesprek, waarnaar verwezen wordt, konden we niet vinden.

Nun, Europa wird immer irrelevanter. Demografisch gesehen und leider auch politisch irrelevant. Und derzeit schreibe ich ein Buch mit dem Arbeitstitel ‚Ein Requiem für Europa‘, denn das Europa, in dem ich aufgewachsen bin und dem ich mich verschrieben habe, gibt es nicht mehr.

Facebook heeft haar gewoon geschrapt en verwijst op haar pagina naar het Oostenrijkse ministerie van buitenlandse zaken. We vragen ons af wie er intussen weet dat wij haar facebookpagina bekeken hebben. Je zou voorwaar paranoïde worden… Wie ons volgt weet dat we ontelbare keren doodgewoon uit het www verdwenen… Op twitter slaagden we erin haar min of meer te volgen:

(https://nl.wikipedia.org/wiki/Karin_Kneissl)

http://www.kkneissl.com/en

Wat hebben die Duitsers toch met Laila?

Zeg nu zelf, met een naam als “Laila” verwacht je toch niets anders dan dat het om een wulpse Arabische schone gaat, een versluierde deerne, een buikdanseres, kortom, de verleiding in persoon.

In 1959 was deze Laila een kaskraker. Iedereen kende het, zong het en dacht er niets verkeerds bij:

Het gaat om een legionair die verliefd wordt op een Algerijnse schone en daarbij zijn natte dromen bezingt:

En dan heb je nu het opgeklopt schandaal van een soldatenharmonie die de huidige versie van het populaire Laylalied speelde. De kapel werd geleid door een luitenant-kolonel, die niet alleen zijn muzikanten dirigeerde, maar tegelijkertijd ook het publiek charmeerde dat luid zingend mee voor de sfeer zorgde.

Layla is officieel de zomerhit van 2022. Sinds weken stormt het rond Layla; de tekst zou seksistisch zijn. Sinds het lied uitgebracht werd in maart, houdt de kritiek niet op. Het succes ook niet…. Dit ondanks het feit dat het lied bij verschillende gelegenheden en op feesten verboden of gecensureerd wordt. Goe bezig, hebben jullie geen andere zorgen?

“Layla” ist offizieller Sommerhit 2022 – doch Kritik reißt nicht ab (watson.de)

In onderstaand artikel wordt ene (voor ons onbekende) Jens Balzer gevraagd of de overheid niet moet (had kunnen) ingrijpen, bv. bij het federale onderzoeksbureau voor jeugdgevaarlijke geschriften. Als die Duitsers iets goed kunnen dan is het voor alle tendensen en uitwassen van hun bureaucratie een passende indrukwekkende benaming te verzinnen. Balzer geeft als antwoord dat het eerst moet gemeld worden (Ordnung muss sein) en vervolgens duurt het nog 3 – 4 maanden eer men een beslissing genomen heeft… en dan is het seizoen (de populariteit) van het lied al voorbij. Juist.

En Balzer weet dat het iets van alle tijden is, zoals bv. “Ein Bett im Kornfeld” in de ’70-er jaren, waarbij het volgens hem om een gesublimeerde verkrachtingsfantasie ging.

Als u het ons vraagt, is dit alles zever in pakskes. Als er open en bloot op de beeldbuis programma’s getoond worden waarbij een vrouw een keuze tussen een aantal naakte mannen moet maken, als je tussen programma’s de vooraankondiging van reeksen moet bekijken zoals bv. met z’n allen op een eiland waarbij de factor kleding eerder onbelangrijk is, maar wel alle varianten van verleiding, bedrog, bedscènes e.d., dan vragen wij ons af hoe dit allemaal door de beugel kan. Er zijn nog nooit zo veel naakt en seksgetinte beelden op TV geweest… Maar kom dan niet af met de selectieve verontwaardiging over de tekst van een lied, die weliswaar geen eerste prijs voor fijngevoeligheid zal halen, maar laat ons gewoon gerust. We willen niet heropgevoed te worden.

Debatte um Song “Layla”: Wie sexistisch ist der Ballermann-Hit? | NDR.de – Kultur – Musik