Beslist een schampschot over het toekomstige VSA-presidentschap?

De mislukte aanslag op Trump bracht wereldwijd alle media in beroering.

Enkele reacties:

Trumps kansen de presidentsverkiezingen te winnen zijn van 61% naar 67% gestegen. Deze schatting stamt van Ipek Ozkardeskaya, die een analyse maakte voor Swissquote, een Zwitserse bankengroep.

Biden heeft alle kansen gehad om op een waardige wijze naar de achtergrond te verdwijnen en de Democraten de mogelijkheid te geven een andere presidentskandidaat te benoemen, aldus de Oostenrijkse krant, Die Presse, in een opiniestuk. Volgens deze krant zal het imago van Trump als “strijdbare kandidaat voor het presidentsambt” hierdoor verstevigd worden, terwijl Biden als “fragiele en oudere” president bevestigd wordt.

De Hongaarse buitenminister Peter Szijjarto meent dat de aanslag op Trump uitgelokt werd door zijn politieke mening, in het bijzonder zijn betrachting vrede in Oekraïne te creëren. De aanslag op Trump toont aan dat in de VSA krachten aan de macht zijn die het Oekraïneconflict willen voortzetten en niet aan normale relaties met Rusland geïnteresseerd zijn, aldus Endre Shimo, hoofd van de NGO Hongaarse Vredeskring.

En neen, niet Biden of een andere verkozen Democraat probeerde Trump te vermoorden, maar de toon werd wel door hen en hun bevriende entourage en media, gezet.

Biden reageerde snel en vaag, zoals we van hem gewend zijn. Hij keerde uit Delaware in het Witte Huis terug, riep de bevolking tot een gratuite eenheid op maar weigerde de poging tot moord op Trump als zodanig te benoemen. Door journalisten na de moordaanslag aan de tand gevoeld, antwoordde Biden: “Ik weet niet genoeg om…. Ik heb een mening, maar geen feiten.”

Tja. Trump was immers niet dood. Dus “geen feiten”.

De volgende ochtend telefoneerde Biden met Trump. De inhoud werd niet bekend gemaakt. “Hoffelijk” komt waarschijnlijk in de buurt. Beide heren koesteren niet bepaald vriendschappelijke gevoelens voor elkaar. Biden noemde zijn voorganger, Trump, een gevaar voor de democratie. Een voorbeeld: op 28 juni verkondigde Biden nog: “En het belangrijkste, en ik zeg dit uit het diepste van mijn hart: Trump is een gevaar voor onze natie.” Later liet hij optekenen dat het wellicht fout was te stellen dat het tijd werd Trump “in een bullseye te stoppen”. Wat zoveel betekent dat het tijd werd Trump in het vizier, op de korrel te nemen.

Goldmann, volksvertegenwoordiger in het Congress, eiste verleden jaar nog bij MSNBC Trump te vernietigen: “Het valt niet te ontkennen: deze man mag het hoogste ambt niet bereiken. Hij is niet alleen incompetent, maar ook verwoest hij onze democratie en men moet hem vernietigen.”

Stacey Plaskett, Democratische volksvertegenwoordigster, eiste Trump neer te schieten, ook op TV: “Dat Trump de codes voor atoomwapens en staatsgeheimen heeft, die hij op zijn landgoed met elke bezoeker kan delen, moet elke Amerikaan met angst vervullen. Men moet hem afknallen, hem stoppen.” Dat Biden ook onvoorzichtig met geheime regeringspapieren omging, werd verticaal geklasseerd.

Alex Soros, zoon van George Soros, Madonna, Kathy Griffin, Nancy Pelosi, Johnny Depp e.a. linkse “iconen” gaven in niet te misverstane bewoordingen, begeleid door wansmakelijk beeldmateriaal, kennis van hun wens naar een gewelddadige dood van Trump.

En dan hebben we het nog niet gehad over het ignoreren van de schutter op het dak door de zgn. Secret Service.

https://timesofindia.indiatimes.com/videos/international/trump-faced-threats-before-murder-bid-violent-rhetoric-against-ex-u-s-pres-explained/videoshow/111757930.cms

En dan is er nog een reactie, die hoogstwaarschijnlijk hier niet gehoord wordt: Viktor Medvedtsjoek, Oekraïens oppositieleider, schreef een brief naar Trump waarin hij stelde dat de Oekraïense regering een motief heeft om hem naar het leven te staan. Vèr gezocht? Wie heeft het ooit voor mogelijk gehouden dat de Nord Stream gaspijpleidingen met explosieven zouden gesaboteerd worden???

Ukrainian opposition leader sends letter to Trump saying Kiev had motive to kill him

Voor gepensioneerden zou Israël inderdaad het Beloofde Land zijn

De titel klinkt pretentieus. Een onderzoek van de “Confidence Club”, gevestigd in het V.K., die zich wijdt aan info voor en steun aan gepensioneerden, berekende dat Israël na IJsland het ideale land is om van je pensioen te genieten. Goed om weten: het onderzoek liep na 7 oktober, dus nadat de oorlog tegen Hamas/Gaza begon.

39 landen werden onder de loep gehouden, met als thema’s gezondheidsverzorging, levensverwachting, veiligheid en tevredenheid in het algemeen.

De voortdurende oorlog zou dus niets veranderen niets aan de tevredenheid over het leven in Israël. Er werd een puntensysteem gehandhaafd:

  • op 1: IJsland met 87 punten
  • op 2: Israël met 85 punten
  • op 3 ex aequo: Finland, Nederland en Zwitserland
  • op de laatste plaats: Zuid-Afrika, met 43 punten
  • net voor de hekkensluiter vindt men: Griekenland, Letland, Slovakije en Italië

Bron:

Tja. Als we even verder zoeken naar landen waar gepensioneerden het gelukkigst zijn, het beste leven kunnen leiden, dan krijgen we andere resultaten. Bij deze bron staat Israël pas op de 48ste plaats: https://ceoworld.biz/2024/04/15/worlds-best-countries-for-retirement-2024/

Iets zegt ons dat men probeert in Israël de optimistische noot te blijven aanslaan. En zo zie je maar dat men met statistieken zowat alles kan bewijzen.

Niet identificeerbaar legaal of hoe “verloren” papieren een “Win for Life” worden

Als je de derde wereld binnen haalt, word je zelf de derde wereld!

De 57 procent van legale asielzoekers in Duitsland heeft geen enkel identiteitspapier

Volgens de Duitse krant Welt am Sonntag beschikt meer dan de helft van migranten die op een wettelijke manier asiel aanvragen in Duitsland, over geen énkel identificatiedocument. Het aandeel personen zonder identificatiepapieren (57 procent) ligt daarmee behoorlijk hoger dan het aandeel vorig jaar (48 procent). Verwonderlijk is dat niet voor mensen die uit een regio vluchten waar er elke dag gevechten zijn en een oorlog woedt.

Wél verwonderlijk natuurlijk is dat ook bijna 58 procent van de Turken die asiel aanvragen, blijkbaar over geen enkel identificatiedocument beschikt. “Absurd”, volgens een functionaris van vluchtelingenzaken aan de Duitse krant, want Turkije is een modern, Westers en democratisch land met een degelijke burgerlijke stand. Aan de andere kant: helemaal verwonderlijk is het niet. Afwezigheid van identiteitsdocumenten is één van de belangrijkste redenen waarom herkomstlanden weigeren hun onderdanen terug te nemen. Duitsland zet ook geen mensen uit die over geen documenten beschikken.

Illegalen in Duitsland worden beloond met regularisatie

Intussen overstijgt het aantal illegalen dat Duitsland binnen wil, de acceptatiemogelijkheden van onze oosterburen. Deze illegalen dienen massaal naturalisatieaanvragen in, veel steden lijken de stijging van het aantal aanvragen niet meer aan te kunnen. Volgens de Duitse Mediendienst Integration liggen momenteel meer dan 200.000 dossiers in 42 steden op behandeling te wachten. “Dat zijn er méér dan in het ganse jaar 2023 in gans Duitsland”.

Ook de termijn binnen dewelke de dossiers worden behandeld, wordt groter, wegens het bottle-neck-effect, en omdat veel aanvragen onvolledig zijn. Met meer dan 36 maanden gemiddeld moet een illegaal rekening houden vooraleer zijn of haar dossier behandeld is. Op 27 juni werden liberaliseringen in de wet op de Staatsbürgerrechte aangebracht, en Mediendienst Integration gaf hierop volgende reactie: “Bijna alle ondervraagde steden gaan ervan uit dat de vraag naar naturalisatie als gevolg van de wetswijziging sterk zal stijgen”. Steden als Bonn en Bochum gaven al aan dat men het aantal medewerkers in de stedelijke migratiedienst van hun stad vervijfvoudigde!

Zijn de linkse, progressieve, liberale en andere leidende krachten in West-Europa werkelijk uit op “extreem rechtse” meerderheden in àlle West-Europese lidstaten?

Peter Logghe

Een verslag uit Syrië zonder poco bril

Goede vrienden,

  1. Meditatie

Iets  veel beters  dan euthanasie

Hoewel in de praktijk het verschil tussen euthanasie en palliatieve verzorging soms klein kan lijken, blijven ze beide totaal onverenigbaar. Euthanasie is een handeling van een arts die het leven van een patiënt op zijn verzoek opzettelijk beëindigt. Palliatieve verzorging daarentegen wil het leven van een patiënt eerbiedigen en dienen door de pijnen en andere lichamelijke, psychologische, en spirituele problemen zo goed mogelijk te behartigen en te verlichten. Er blijft een wezenlijk verschil tussen het actief doden van een zieke en hem helpen, zijn pijnen en angsten verlichten opdat hij op zijn wijze en zijn tijd zijn leven uit handen kan geven.

Op gelijkaardige wijze zijn euthanasie en palliatieve sedatie met elkaar onverenigbaar. Sedatie vermindert de bewustzijnsgraad van de stervende zodat het gevoel van verstikking of angst verlicht wordt. Sedatie wordt voortdurend gerevalueerd en kan tijdelijk zijn, maar is op geen enkele wijze gericht op het versnellen van de dood. De enige bedoeling is het verminderen van de extreme pijnen of angsten.

Het verschijnsel waarbij het angstzweet in een uiterst hevige doodsstrijd zich vermengt met bloed, schijnt in de geneeskunde bekend te zijn onder de naam van “hematidrosis”*. We menen dat Jezus dit heeft beleefd in de Hof van Olijven: “Aan doodsangst ten prooi bad Hij met nog meer aandrang. Zijn zweet werd tot dikke druppels bloed, die op de grond vielen” (Lucas 22, 44). In de moderne geneeskunde kunnen deze extreme angsten en pijnen verminderd worden door palliatieve sedatie, waar op zich uiteraard niets tegen is.

*Ter illustratie van hematidrosis; het zou kunnen behandeld worden met beta-blokkers die de symptomen doen afnemen, echter niet doen verdwijnen

Ondertiteling en vertaling via icoontjes onderaan
Ondertiteling en vertaling via icoontjes onderaan

De getuigenissen van de deskundige zorgverleners die prof. Timothy Devos verzamelde (Euthanasie, een ander verhaal. Ervaringen en reflecties van zorgverleners, Pelckmans, 2021) geven hun volle aandacht aan hetgeen de patiënt eigenlijk vraagt. Ze ontdekken dat een vraag om euthanasie vooral een noodkreet is, een kreet om hulp bij zijn verschillende  pijnen en angsten. Men kan nu 95 % van alle fysische pijn deskundig verlichten (a.w. blz. 21). Andere vormen schijnen echter een steeds grotere rol te spelen: zinloosheid van het leven, eenzaamheid, afhankelijkheid van anderen, angst voor het onbekende, angst om voor anderen een last te zijn… De patiënt wil vooral dat zijn vragen en angsten gehoord en begeleid worden.

Lees verder

Perfecte foto voor een presidentscampagne

Niet alleen is de foto historisch, de opname heeft bovendien een perfecte compositie. Trumps gezicht is bijna perfect in het midden, hij kijkt naar boven terwijl de secret service naar beneden tuurt. Een perfect contrast tussen een opwaarts wapperende vlag en een neerwaarts duikende secret service. Je kan het niet beter bedenken…

Orban hoeft geen lessen te leren van een Duitse journalist

Paul Ronzheimer, een Axel Springer marionet (Bild), wil Orbán de levieten lezen. En komt van een kale reis thuis. Ronzheimer beweert met talrijke Oekraïners gesproken te hebben en geen van hen zou over vrede willen onderhandelen. “Ze willen zich verdedigen, voor hun land, voor gezin, hun vader, moeder…”

Waarop Orbán: “Dus als ik U goed begrepen hebt, wilt U, een Duitse man, mij uitleggen wat het betekent dichtbij de Russen te leven? Vergeet niet dat wij ons in Boedapest bevinden… niemand kan ons, Hongaren, lessen lezen over de Russen. Het is belachelijk. Wij werden verschillende keren bezet door de Russen. Als er iemand de Russen kent, dan zijn wij het wel, wij de Hongaren. Vooral de premier. Ik dus. Want dat is mijn job. Wij weten dus wel degelijk wat het betekent. Van de Russen te willen winnen is een belachelijk idee. De hoeveelheid soldaten, de bronnen, de aanvoer, de grootte …”

Waarop Ronzheimer: “Ja, maar hebben ze hun verliezen toegegeven?”

Waarop Orbán: “Neen, niet de eigen verliezen. Ieder heeft verliezen van de tegenstander medegedeeld.”

Logisch. Men overdrijft de verliezen van de tegenstander en minimaliseert de eigen verliezen.

Ronzheimer: “Maar wat wil Poetin?”

Waarop Orbán: “Da’s toch duidelijk. Poetin herhaalt in zijn toespraken en interviews wat hij wil bereiken. En dat is zijn plan.”

Ronzheimer blijft druk uitoefenen met deze vraag: “Heeft U Poetin gevraagd of hij NATO-gebied wil aanvallen?”

Orbán antwoordt daarop “dat hij zich niet belachelijk wou maken. Geen enkele ernstig te nemen man kan een ernstig onderhoud voeren als men daarbij stelt dat Rusland de NATO wil aanvallen. De Russen zijn weliswaar anders, maar ze zijn verstandig en iedereen weet dat de NATO het sterkste militaire blok is. Niemand wil zomaar de NATO aanvallen. We zien toch hoe moeilijk het Oekraïne-conflict verloopt… Waarom zou men (… Rusland) plotseling de NATO willen aanvallen?”

En: “Met Angela Merkel was de Russische invasie nooit gebeurd!”

Waarom?: “Omdat zij het vermogen, het begrip en de vaardigheden heeft om de conflicten te isoleren. Wij zijn in de fout gegaan zodat er een conflict ontstaan is, dat er oorlog is en in plaats van deze te isoleren hebben we deze doen escaleren en steeds internationaler gemaakt.”

Ronzheimer: “We hebben het met Minsk geprobeerd en dat is mislukt.”

Orbán: “Dat is Uw interpretatie. Ik zie dat anders.”

“Ik ken de situatie van de minderheden in Oekraïne, m.n. de Hongaren, die als minderheid leven in het hedendaagse Oekraïne. Het is nu niet de ideale tijd om de Oekraïense regering hierover aan de tand te voelen – het is tenslotte een land in oorlog. Belangrijk is dat alle actoren ook vrede willen. Wij, Hongaren, weten hoe de Russen denken. De EU is veel meer betrokken partij dan de VSA. Het is onze verdomde plicht voor de vrede te pleiten.

Klik op “Bekijken op YouTube”

https://www.bild.de/politik/ausland/politik-ausland/ungarns-ministerpraesident-orban-putin-ist-stabil-84474096.bild.html

Hoe een Spaans stadje, Llivia, aan de verkeerde kant van de Pyreneeën belandde

Llivia is een Spaans stadje dat ongeveer 4 km binnen het grondgebied van Frankrijk gelegen is.

Het ontstaan van de enclave op zichzelf lijkt al op een grap: in 1658 besloten Frankrijk en Spanje eens en voor goed een einde te stellen aan hun grensconflicten. Het verdrag der Pyreneeën bepaalde dat alle dorpen ten noorden van de Pyreneeën zouden toekomen aan Frankrijk en alle dorpen ten zuiden aan Spanje. De Fransen trokken zich vervolgens terug uit alle dorpen die toegewezen waren aan Spanje. De Spanjaarden deden hetzelfde voor alle dorpen toegewezen aan Frankrijk, maar tot de verbazing van de Fransen maakten ze geen aanstalten om Llivia te verlaten.

Toen de Fransen om uitleg vroegen antwoordden de Spanjaarden doodleuk dat het verdrag enkel sprak over dorpen, maar volgens hen was Llivia een stad. En inderdaad, Karel V had in 1528 aan Llivia de titel van stad toegekend.

De plaatselijke autoriteiten vroegen aan de Franse koning Lodewijk XIV wat ze moesten doen, maar de zonnekoning had absoluut geen zin om de onderhandelingen opnieuw te beginnen voor een afgelegen bergdorp en hij liet weten dat ze het zo maar moesten laten.

Er werd vervolgens een weg aangelegd tussen Llivia en Spanje, de zogenaamde “neutrale weg”. Volgens een Spaans-Frans akkoord mocht deze weg enkel gebruikt worden om zich van Spanje naar Llivia te begeven en omgekeerd. Op de weg mochten geen grenscontroles uitgevoerd worden of cijnzen geheven en geen van de twee landen mocht het verkeer belemmeren.

In de jaren 1970 gaf deze weg aanleiding tot de “stopborden-oorlog” tussen Frankrijk en Spanje. Een belangrijke Franse rijksweg (de N20 naar Toulouse) kruiste de weg. Om veiligheidsredenen plaatsten de Fransen stopborden op de neutrale weg om voorrang te verlenen aan het drukke verkeer op de rijksweg. De Spanjaarden beschouwden dit als een schending van het akkoord en verwijderden de stopborden die enkele dagen later door de Fransen terug geplaatst werden. Het conflict sleepte enkele maanden aan waarbij de stopborden door Franse gendarmes bewaakt werden. Tenslotte werd het probleem opgelost door een brug te bouwen.

“Exceptional USA”…

… Niets verbaast ons nog. De VSA zijn inderdaad “buitengewoon”. In alles. In alles wat ze ménen zich te kunnen veroorloven. In àlles wat ze zich veroorloven. Vooral in het buitenland, alsof alle andere landen wingewesten zijn die ze aan hun touwtjes kunnen laten dansen. Alle nieuwsredacties hebben momenteel slechts één thema: de aanslag op Donald Trump.

Deze Australische nieuwslezer stelt “dat de wereld een veiliger plaats was toen Trump president was” en stelt dat de oh-zo-democratische politici en media – wereldwijd – Trump gedemoniseerd hebben en dit uitgelokt hebben. Hij vond Bidens stellingname “wansmakelijk”…

Krijgen we morgen “opiniestukken” waarin gesteld wordt dat Trump dit uitgelokt heeft – al dan niet opzettelijk – om er garen bij te spinnen? De vraag stellen is de vraag beantwoorden.

Al is er ook nog een andere mogelijkheid. Vermits we niet meer piepjong zijn, herinneren we ons de aanslag op president Kennedy én de daarop volgende arrestaties en gevolgen. Er deden toen (ook) de geruchten de ronde dat Kennedy door zijn eigen geheime dienst omgebracht werd omdat deze niet akkoord was met zijn politiek. En Trump heeft – wat u ongetwijfeld ook vernomen hebt – zijn eigen geheime dienst tegen de haren ingestreken.

La lutte continue

Le Nouveau Front Populaire – van kaviaar links tot antifa

Nadat de Franse president Emmanuel Macron bekomen was van de resultaten van de Europese verkiezingen begin juni, ging hij over tot de ontbinding van de Franse Assemblée. Hij probeerde rechts én links in snelheid te pakken, en bracht zijn (minderheids-) partij – Renaissance – als énige dam tegen uiterst rechts in beeld. Hij rekende erop dat de kiezers van links en gematigd rechts voor de Franse republiek zou kiezen in de tweede ronde voor zijn partij dus.

Links van zijn minderheidspartij formeerde zich al snel een coalitie, bestaande uit socialisten, communisten, ecologisten en links van alle slag. Van kaviaar links (genre Anne Sinclair en Dominique Strauss-Kahn) tot antifa-links. Eén front om la bête immonde te stoppen, want het fascisme stond andermaal aan de poorten van Parijs. Al werd bij weldenkend links méér dan één wenkbrauw gefronst bij een kandidatuur van Raphaël Arnault. U hebt nog niet van deze jonge man (29 jaar) gehoord?

Ook joodse topfiguren zeggen op de ‘rechtse coalitie’ te stemmen

Arnault mag zich, volgens de welingelichte Franse pers, “de nieuwe protégé” van Jean-Luc Mélenchon noemen. Hij vocht zich letterlijk een weg naar de top. Hij werd vooral bekend met zijn antifascistische knokploeg. In maart 2023 sloeg de ploeg een rechtse student van de universiteit Lyon 3 in elkaar, in december 2021 sloegen de antifascisten rechtse militanten in elkaar. Het rechtse café in Rijsel, La Citadelle, moest het ook al eens ontgelden door deze antifascistische vrienden van de democratie. Verder liet de ploeg zich opmerken tijdens gewelddadig protest tegen Eric Zemmour in Lyon, enzovoort enzoverder.

Ook vrouwen spaart Raphaël Arnault niet, toch niet als ze rechts zijn. Zo werd Alice Cordier, voorzitster van de rechtse feministische groep Némésis, door hem met de dood bedreigd, en beloofde hij haar “een kogel door het hoofd te schieten”. Dezelfde Arnault kwam tijdens een hoorzitting in de Assemblée aan het woord en stelde – ongewild humoristisch uit de hoek komend – de rechtse electorale bedreiging als volgt samen: “Jazeker, ze zijn tot alles in staat, zelfs ganse burgerbevolkingen zouden ze terroriseren en uitmoorden”.

De groeiende dreiging van geweld bij links en zeker ook het terug de kop opstekend antisemitisme zorgt er in elk geval voor dat joden van elke strekking al hebben laten verstaan dat ze dan nog liever voor Rassemblement national zullen stemmen. Het zijn niet de minste: Filosoof Alain Finkielkraut bijvoorbeeld en voormalig fascistenjager Serge Klarsfeld.

Nu het linkse blok Front Nouveau populaire door de verkeerd uitpakkende gok van Macron het meeste aantal zetels bezet, is de vraag of ook dit soort onfrisse figuren voortaan het beleid van Frankrijk vorm zullen geven. La lutte continue.

Peter Logghe

Banaal nationalisme

Voetbalvreugde en liefde voor de eigen natie

Links Duitsland ongerust over de nationale symbolen

— Dirk Rochtus — Doorbraak | 10 juli 2024

Op het EK zwaaiden vele Duitsers weer met de nationale vlag. Een bedenkelijke opstoot van nationalisme volgens links.

De nationale hymne ‘Deutschland über alles’ zingen en de zwart-rood-gouden vlag uithangen naar aanleiding van het Europees Kampioenschap (EK) blijft voor controverse zorgen bij onze oosterburen.

https://www.youtube.com/shorts/mwpz0vxIZCk?feature=share

De ‘Bundeszentrale für politische Bildung’ (BpB), de Federale Centrale voor Politieke Vorming, bestond het zelfs om in een filmpje op Facebook de oorsprong van de ‘ruk naar rechts’– denk aan de opgang van de Alternative für Deutschland (AfD) – terug te voeren op het Wereldkampioenschap Voetbal dat in 2006 in Duitsland werd georganiseerd. De ‘Mannschaft’ schopte het toen tot in de halve finale. De sfeer bij de Duitsers was uitgelaten; vele zwaaiden met zwart-rood-goud. Het enthousiasme leeft in de herinnering voort als het ‘Sommermärchen 2006’, het ‘zomersprookje van 2006’.

‘Banaal nationalisme’

Mensen uit het linkse spectrum van de politiek stonden verbijsterd te kijken naar deze opstoot van wat de Britse sociaal-psycholoog Michael Billig ‘banaal nationalisme’ noemde, een nationalisme dat niet ideologisch geladen is, maar gewoonweg de uitdrukking is van een onbewuste verbondenheid met de eigen natie met gebruikmaking van de symbolen ervan.

Ook nu weer, bij de organisatie van het EK, grepen vele mensen terug naar de vlag en zongen de spelers van de Mannschaft de nationale hymne mee. Voor de bpb een reden te meer om zich, onder verwijzing naar de spelers en de trainer van 2006, de vraag te stellen: ‘Sind Poldi, Klinsi und Co. schuld am Rechtsruck in Deutschland?’ Er kwam veel protest tegen de video ‘2006 – ein Sommermärchen für den Nationalismus?‘; de vormingscentrale heeft hem afgevoerd.

Heimat

Irene Götz, professor aan de Ludwig-Maximilians-Universität München, voelt zich ongemakkelijk bij het zien van mannen die luid roepend en bier drinkend met de nationale vlag zwaaien. In een interview met Der Tagesspiegel (28 juni) zegt ze: ‘Daarachter gaat zeker machismo schuil, een soort patriarchale houding die net vrouwen dwars zit. En als er dan nog een migratieachtergrond bijkomt en je ziet dat er zich daar onder die vlag alweer witte mannen tonen, kan dat natuurlijk bedreigend en uitsluitend overkomen.’

De academica gelooft dus dat vrouwen en allochtone mensen kunnen voor het hoofd gestoten worden door de Duitse vlag en het voetbal-enthousiasme. Niets is minder waar. Een journalist van Der Tagesspiegel (3 juli) is op onderzoek in Berlijn getrokken en heeft vastgesteld dat er op de Kurfürstendamm ook veel jonge vrouwen de deelname van de ‘Mannschaft’ aan de kwartfinale vierden en dat over heel de stad verspreid er heel wat mensen met migratieachtergrond te vinden waren die hun trots over Duitsland uitbazuinden. Een Libanees bijvoorbeeld vertelde aan de reporter: ‘De Libanese vlag staat voor onze heimat, de Duitse omdat wij hier zijn, hier kunnen zijn, hier mogen leven.’

Sarcasme

Zwart-rood-goud wekt blijkbaar vooral weerzin op in de ‘hogere’ politieke en intellectuele kringen. Een voormalige minister van Defensie, van sociaaldemocratische signatuur, verbood ooit de soldaten de vlag uit te hangen aan de ramen van de Bundeswehr-Universität (de Universiteit van het Leger, in Hamburg).

Tegelijk verordende ze het hijsen van de regenboogvlag voor het gebouw. Het verleidde de columnist Harald Martenstein, die deze anekdote oprakelt in Die Welt, tot een sarcastische bedenking: Als je toch graag met een vlag zwaait, maar niet verdacht wil overkomen, doe het dan met de regenboogvlag … behalve in bepaalde stadswijken …

‘Het mirakel van Bern’

Het is algemeen geweten dat de nationale zelfhaat van de Duitsers voortkomt uit hun historische ervaringen. Maar dat Schwarz-Rot-Gold taboe is, blijft toch verwonderen. Het is de vlag van de revolutie van 1848 met haar democratische aspiraties. Het is de vlag van de Republiek van Weimar (1919-1933). Het is de vlag die de nationaalsocialisten na hun machtsovername in 1933 verboden hebben. Het is de vlag van de Bondsrepubliek, de meest ‘geglückte Demokratie’ (geslaagde democratie) ooit op Duitse bodem. Het is de vlag van een staat die dankzij het voetbal zijn zelfvertrouwen herwon: het was op 4 juli 1954, amper negen jaar na de Tweede Wereldoorlog, dat de Mannschaft in de finale van het Wereldkampioenschap in het Zwitserse Bern de Hongaren versloeg.

‘Das Wunder von Bern’ bezorgde de ‘Weltmeister’, de wereldkampioen, het gevoel weer bij de internationale gemeenschap te behoren, eindelijk weer op respect te mogen rekenen. De overwinning die de Duitsers in Bern behaalden op de grasmat, was balsem voor een gekwetste natie. De beroemde journalist Joachim Fest noemde dat gebeuren dan ook symbolisch de ‘eigenlijke stichtingsdatum van de Bondsrepubliek’.

‘Deutschland über alles’

Wat geldt voor de vlag, geldt ook voor de nationale hymne. De tekst – een gedicht van Hoffmann von Fallersleben [1] (1798-1874) – drukte het verlangen naar Duitse eenheid uit, naar een ‘Deutschland’ als de koepel boven de vele kleine Duitse staatjes met hun onderlinge grenzen tot ver in de 19de eeuw. De legendarische Franz Beckenbauer verplichtte in 1984 zijn elftal tot het meezingen van de hymne nadat Duitsland verloren had tegen Argentinië met 3:1. Hij had vastgesteld dat de Argentijnse spelers geestdriftig hun volkslied hadden meegezongen met de hand op het hart, terwijl de Duitse er bij het weerklinken van ‘Deutschland über alles’ onverschillig hadden bijgestaan.

Na 1945 zingen de Duitsers alleen nog de derde strofe, de lofzang op ‘Einigkeit und Recht und Freiheit für das deutsche Vaterland!’. De eerste strofe kan niet meer door de beugel omdat er sprake is van een Duitsland waarvan de grenzen reikten tot ver buiten de huidige (‘Von der Maas bis an die Memel’, de grensrivier van het toenmalige Oost-Pruisen).

Claudia Becker slaat tot slot de nagel op de kop wanneer ze in Die Welt schrijft: ‘Het is niet op de laatste plaats het “Sommermärchen” van het WK 2006 in Duitsland dat getoond heeft dat Zwart-Rood-Goud in een zee van internationale vlaggen even weinig bedreigend is als “Das Lied der Deutschen”. Het is op de eerste plaats de uitdrukking van de vreugde samen het voetbal te vieren.’

[1] De UNESCO en de rustplaats van een vriend van Vlaanderen

Het klooster van Corvey komt op de werelderfgoed van de UNESCO. Markant: in de tuin vond een grote vriend van Vlaanderen zijn laatste rustplaats.

<https://doorbraak.be/de-unesco-en-de-rustplaats-van-een…>