Investeren doe je best in…

… Rusland!

Niet onze raad. We kennen er te weinig van en hebben bovendien niet de financiële middelen ertoe. We investeren in de (klein)kinderen, in ons huis, onze tuin en zodra het kan in een gemiste vakantie.

Het Amerikaanse Bloomberg noemde Rusland de aantrekkelijkste markt voor investeringen en voorspelde een duidelijke groei van de Russische economie. Waarmee heel de sanctiespolitiek als nutteloos bewezen is.

Een analyse waarop deze mededeling berust:
Een wereldwijde energiecrisis zorgde voor nieuwe inzichten betreffende de energie-exporterende landen. Het gaat meer dan slechts om olie en gas. Van alle exportlanden was Rusland tijdens de tweede semester bijzonder succesrijk i.v.m. economische vooruitzichten. De prognoses voor rentabiliteit der Russische bedrijven tonen een stijgende tendens. (cijfers in video)
Rusland hoeft zich niet al te veel zorgen te maken over het welzijn van het financieel systeem; het land heeft een aanzienlijke goud- en deviezenvoorraad en een lage staatsschuld. Bloomberg gaat ervan uit dat de Russische markt sterk ondergewaardeerd wordt. Voor degene die iets van financiële zaken kent, vertelt Bloomberg niets nieuws. De wereldwijd populairste VSA aandelenmarkt heeft in de laatste vijf jaar een doorsnee jaarlijkse winst van 16.87% bereikt; de Russische aandelenmarkt toonde tijdens dezelfde periode een doorsnee jaarlijkse winst van 19.35%, één der beste mondiale winstcijfers.

Stel u dus nu eens voor indien Rusland zonder sancties op het wereldplatform had kunnen werken…

Bloomberg komt d.m.v. de positieve prognose tot de conclusie dat heel de sanctiespolitiek niet tot de gewenste resultaten geleid heeft.

.Tien jaar geleden beschreef de toenmalige VSA president, Barack Obama, Rusland als “Een regionale macht met een tankfunctie en een in scherven liggende economie…”
Na zeven jaren sancties en isolementexperimenten zijn buitenlandse investeerders verrast door de prestaties die Rusland tijdens deze periode geleverd heeft. Ver van uitsluitend olie en gas, maar ook een zich ontwikkelende markt, en een toekomstige rol in de digitale economie voor de versterking van de financiële sector en duurzaam verbruik, en daarbij zonder de “groene” economie uit het oog te verliezen.

Het uitgestrekte land beschikt over heel het spectrum van begeerde zeldzame aardmetalen, mineralen en grondstoffen, zonder dewelke de groene transformatie gewoon niet mogelijk is. De Russische landbouwexport schiet de hoogte in (… mede dankzij de EU-sancties… u zal zich o.a. aan onze perenexport herinneren…). In kernenergie is Rusland wereldleider.

Over het algemeen is Rusland een economisch sterk land. Ooit zal het bewustzijn der onbeperkte mogelijkheden doordringen bij de politieke besluitvorming in het westen.

Niemand in Rusland is zo naïef in een onmiddellijke stopzetting van de sancties te geloven. Het land staat echter open voor succesrijke samenwerking met buitenlandse investeerders..

We zetten Bloombergs voorafgaande 2021-verslaggeving hieromtrent op een rijtje:

Jan. ’21: https://www.bloomberg.com/news/articles/2021-01-20/investments-into-russia-slump-to-lowest-level-since-1994-chart

https://www.bloomberg.com/news/articles/2021-01-13/hedge-fund-that-never-lost-in-a-decade-piles-into-russian-stocks

Febr. ’21: https://www.bloomberg.com/news/articles/2021-02-16/russia-s-pandemic-winners-drive-10-billion-share-sale-pipeline

Aug. ’21: https://www.bloomberg.com/news/articles/2021-08-16/russia-s-fight-against-inflation-is-winning-over-bond-investors

Sept. ’21: https://www.bloomberg.com/news/articles/2021-09-19/russia-s-markets-are-booming-despite-putin-s-political-crackdown

Okt. ’21: https://www.bloomberg.com/news/articles/2021-10-10/world-s-energy-chaos-turns-russia-into-top-emerging-market-pick

Rarara…

Waarom kan men in Iran niet meer tanken? Zijn de oliebronnen plotseling uitgedroogd?

Een cyberaanval legde de tankstations stil. Welke onverlaat zou dat op zijn geweten hebben?

https://www.reuters.com/world/middle-east/iran-says-cyberattack-behind-widespread-disruption-gas-stations-2021-10-26/

https://www.dw.com/en/iran-cyberattack-targets-gas-stations-and-alters-billboards/a-59629503

“We komen dichter bij een autoritaire staat”

“Ongetwijfeld is dat het geval. Denk aan de Gestapo en de NKVD – zo ver zijn we nog niet. Maar we zijn wel ver van wat we normaal gezien een vrije maatschappij noemen. Talrijke vrijheden werden ons ontnomen door de regering… “

Aan het woord de Brit David Davids, MP voor de conservatieve partij:

Ondertiteling, vertaling, geschreven tekst raadpleegbaar via icoontjes onderaan.

Oekraïne appelleert aan VSA’s leiderschap…

Zowat alle mogelijke argumenten worden uit de onderste schuif van de faillissementskast gehaald:

  • Oekraïne is bekommerd om de EUropese wetgeving
  • Oekraïne is bekommerd om de EUropese veiligheid
  • Oekraïne is bekommerd om de EUropese concurrentiekracht
  • Oekraïne is bekommerd om de eventuele militaire gevolgen, resp. oorlog in Oekraïne met uitdeinende kringen
  • Kortom: gezien het feit dat Angela Merkel de Duitse belangen voorrang gegeven heeft op de Oekraïense, verwacht Oekraïne meer leiderschap van de VSA
  • Want volgens de heer Vitrenko* gaat het niet – zoals Duitsland herhaalt en blijft herhalen – om een economisch project, neen hoor, het gaat om “world order change” volgens de wens van Poetin
  • Op de vraag waarom de VSA zouden moeten ingrijpen – tenslotte maken de VSA geen deel uit van EUropa – antwoordt de heer Vitrenko* doodleuk: omdat Rusland de regels moet respecteren, het gaat immers niet alleen om de energie-zekerheid maar ook om de veiligheid van de hele wereld.

Voilà, het gaat er dus niet om dat Oekraïne niet langer heel de gastoevoer naar West-Europa naar hun hand kunnen zetten en er dik aan verdienen… dààr gaat het absoluut niet om. De Oekraïense nationale gasmaatschappij is slechts bekommerd om ons welzijn. Echt waar!

*Duiding over de heer Vitrenko vindt u in voorgaande artikels:

Aftalibanstan voor kenners

Met z’n vijven trok een Talibandelegatie naar Moskou voor overleg om uiteindelijk te komen tot de betrachtingen: de geboorte-aankondiging van een  “onafhankelijke, neutrale, verenigde, democratische en vreedzame staat, vrij van terrorisme, oorlog en drugs”, en met een inclusieve regering “met vertegenwoordigers van alle etnische, religieuze en politieke groepen.”

Zo ver zijn ze nog niet, nog lang niet: Lavrov, als gastheer, zette de toon van de vergadering, nl. “Afghanistan te verenigen met alle buurlanden, zonder uitzonderingen”. Onaangedaan vermeldde hij de Amerikaanse olifant in de kamer – of eerder het gebrek ervan: “Onze Amerikaanse collega’s kozen ervoor om niet deel te nemen“, eigenlijk “voor de tweede keer, een uitgebreide trojka-achtige vergadering ontwijken.”  Naar verluidt verontschuldigde Washington zich omwille van niet duidelijke “logistieke redenen”. U kan heel het relaas hierover in onderstaande video volgen.

Schakel ondertiteling, vertaling / geschreven tekst in via icoontjes

De trojka, die vroeger in Doha bijeenkwam, bestaat uit Rusland, de VS, China en Pakistan. De uitgebreide trojka in Moskou deze week bestond uit Rusland, China, India, Iran, Pakistan en alle vijf Centraal-Aziatische ‘stans’. Dat maakte het in wezen tot een bijeenkomst van de Shanghai Cooperation Organization (SCO), op het hoogste niveau.

De gezamenlijke verklaring die na de vergadering werd afgegeven, was misschien niet bepaald een thriller. Maar dan, helemaal aan het einde, biedt paragraaf 9 de echte bom:

“De partijen hebben voorgesteld om een ​​collectief initiatief te lanceren om zo snel mogelijk een brede internationale donorconferentie onder auspiciën van de Verenigde Naties bijeen te roepen, zeker met dien verstande dat de kernlast van de economische en financiële wederopbouw en ontwikkeling van Afghanistan moet worden gedragen door op troepen gebaseerde actoren die de afgelopen 20 jaar in het land waren.”

Het westen zal vanzelfsprekend argumenteren dat er al een soort donorconferentie heeft plaatsgevonden: dat was de speciale top van de G20 via videoconferentie eerder in oktober, waar ook VN-secretaris-generaal Antonio Guterres bij aanwezig was. Vervolgens werd vorige week veel gezegd over een Europese belofte van 1 miljard euro aan humanitaire hulp, die in zijn huidige vorm uiterst vaag blijft, zonder concrete details. Misschien moeten onze EU-parlementairen eens hun licht opsteken…

Op de G-20 gaven Europese diplomaten achter gesloten deuren toe dat de grootste kloof was tussen enerzijds het westen “dat de Taliban wilde vertellen hoe ze hun land moesten besturen en hoe ze vrouwen moesten behandelen” als noodzakelijke voorwaarden in ruil voor hulp, en anderzijds het pragmatische Rusland en China die verkiezen zich niet te mengen in de Afghaanse interne keuken.

De buurlanden van Afghanistan, Iran en Pakistan, waren niet uitgenodigd voor de G-20, en dat is in de gegeven omstandigheden wellicht niet heel verstandig. Het is een open vraag of de officiële G-20 in Rome, op 30-31 oktober, ook Afghanistan zal behandelen, samen met de voor het westen belangrijkste thema’s: klimaatverandering, Covid-19 en een nog ongrijpbaar wereldwijd economisch herstel.

Dus, argumenteert Lavrov, is de Moskou-vergadering, hét forum om de Afghaanse problemen aan te pakken. En daarmee komen we bij de kern van de vergadering: de economische en financiële heropbouw. Lees nog even paragraaf 9, bovenaan vermeld. Laat het tot u doordringen. Het idee alleen al dat de vroegere “op troepen gebaseerde actoren”, dus de internationale (NAVO) bezettingsmacht, het Prachtland Afghanistan, na het militaire débâcle, de ondankbaarheid der Afghanen, het verraad van het Afghaanse leger, er bovenop zou helpen… wie gelooft dat? Iemand? Niemand?

De VS doen niet aan natievorming – zoals heel de derde en vierde wereld uit ervaring weet. Zelfs het deblokkeren van de bijna $ 10 miljard van de Afghaanse Centrale Bank die door Washington is geconfisqueerd, zal een zware dobber zijn. Het IMF voorspelde dat zonder buitenlandse hulp de Afghaanse economie met 30 procent kan krimpen.

De Taliban, onder leiding van tweede premier Abdul Salam Hanafi, probeerden een moedig gezicht op te zetten . Hanafi betoogde dat de huidige interim-regering al inclusief is: meer dan 500.000 medewerkers van de voormalige regering hebben immers hun baan behouden.

Maar nogmaals, er gingen veel kostbare details verloren in de vertaling en de Taliban misten een frontlijnfiguur die de Euraziatische verbeelding kon boeien. Het mysterie blijft bestaan: waar is Mullah Baradar?

Baradar, die het politieke bureau in Doha leidde, werd alom getipt als het gezicht van de Taliban naar de buitenwereld toe na de overname van Kabul door de groep op 15 augustus. De geruchten dat hij effectief buitenspel is gezet zijn zeer hardnekkig.

Op de achtergrond van de Moskou-vergadering lieten diplomaten doorschemeren dat de sfeer gespannen was. Rusland moest op eieren lopen om te bemiddelen bij de grieven van Indië en de zorgen van Tadzjikistan. Het was op voorhand geweten dat Rusland de Taliban niet zouden erkennen als de nieuwe Afghaanse regering – nog niet. Prioriteit: de Taliban mochten geen veilige haven bieden aan jihadisten, die “derde landen, vooral de buurlanden” zouden kunnen aanvallen, benadrukte Lavrov.

Als president Poetin terloops de officiële informatie laat vallen dat er zich minstens 2.000 ISIS-K-jihadisten in Noord-Afghanistan ophouden, betekent dit dat de Russische inlichtingendienst precies weet waar ze zijn en eventueel de mogelijkheid heeft / resp. aanbiedt ze te onderdrukken, mocht de Taliban een seintje geven dat ze hulp nodig hebben.

Voorlopig blijft het bij “oefeningen”… De boodschap is duidelijk!

De NAVO daarentegen, nog steeds niet bekomen van de Afghaanse vernedering, bij monde van Jens Stoltenberg, vindt dat de Taliban verantwoording verschuldigd zijn aan de NAVO voor het aanpakken van terrorisme en mensenrechten.

En daar bovenop als achtergrondweetje: Rusland weigerde botweg het Amerikaans verzoek om hun inlichtingenapparaat in Centraal-Azië in te zetten… een goede verstaander begrijpt: om Afghanistan te bespioneren. Als Rusland dit doet, dan zal het wel zo verstandig zijn het niet aan de neus van de VSA te hangen. Eerst wilden ze een “tijdelijke” militaire basis in Oezbekistan of Tadzjikistan: Poetin-Biden besprak het zelfs op de top van Genève. Poetin bood half voor de grap een tegenaanbod aan om de Amerikanen te huisvesten in een Russische basis, waarschijnlijk in Tadzjikistan! Moskou speelde dit tweederangs schouwtoneel een paar weken mee om uiteindelijk tot de conclusie te komen: er is geen plaats voor Amerikaanse ‘contraterrorisme’–theaterstukjes in Centraal-Azië.

Kortom, Lavrov in Moskou hield niet alleen zijn eigen hoofd koel. Hij benadrukte dat de deelnemers van de Moskou-vergadering alle kansen willen benutten om de Taliban de kans te geven “opgenomen” te worden via verschillende multilaterale instanties, zoals de VN, de SCO – waar Afghanistan een waarnemer is – en, cruciaal, de Collective Security Treaty Organization (CSTO), een militaire alliantie.

Laatste nieuws: de VSA proberen nu Pakistan te overtuigen om het Pakistaanse luchtruim te mogen gebruiken om te spioneren in Afghanistan.

Willem Tells nazaten verdedigen hun vrijheid

23.10.21: Indrukwekkende protestactie in Bern tegen de coronamaatregelen, zoals de verplichting van een coronapas, met als motto “Moderne Sklaven tragen Masken”

https://www.swissinfo.ch/eng/covid-protest-draws-thousands-to-swiss-capital/47052280

https://www.wionews.com/world/watch-thousands-of-swiss-locals-protest-against-covid-vaccine-certificates-423535

Een verslag uit Syrië, zonder poco bril

Goede Vrienden

Ieder mens draagt bewust of onbewust een onstuitbare honger naar het volmaakte geluk en dus naar God in zich, wat we eerder (XVI.30; 23 juli 2021) treffend konden illustreren met de bekering van de heilige Augustinus. Hij begint zijn  “Belijdenissen” ook met de vermaarde woorden “Irrequietum est cor nostrum donec requiescat in Te – Onrustig is ons hart totdat het rust in U”. Het eerste deel van zijn leven is een hartstochtelijke zoektocht naar het ware, het schone, het goede, het volmaakte geluk. Pas vanaf zijn bekering beseft hij dat heel zijn wezen eigenlijk hunkert naar God, de enige die dit alles geven kan. Ik wil nu zijn levensverhaal vervolledigen en het verdere verloop voorstellen omdat het eveneens zo inspirerend is.

Na zijn bekering en zijn doopsel door de heilige Ambrosius in Milaan in 387, wil Augustinus terug naar N-Afrika, naar het ouderlijk huis in Thagaste. Ver van alle drukte en samen met vrienden wil hij daar een contemplatief leven leiden zoals hij eerder beleefde op het landgoed van zijn vriend in Cassiciacum (NW van Milaan). Voor hun vertrek, in Ostia, sterft zijn moeder Monica, in grote dankbaarheid om wat ze mocht beleven: de bekering van haar man en nu van haar zoon. De kinderen willen haar naar Afrika overbrengen maar zij hecht er geen enkel belang aan en vraagt enkel dat ze voor haar zouden bidden bij het altaar van de Heer.

Drie jaar (388-391) leeft Augustinus een gelukkig religieus gemeenschapsleven als monnik, asceet, theoloog en bekend schrijver, samen met een kleine groep. In de lente van 391 gaat hij een vriend, die zich bij hen wil voegen opzoeken in Hippo, na Carthago, de grootste en belangrijkste stad van Numidië. Hij weet echter niet dat de oude bisschop Valerius, een Griek, dringend  op zoek is naar  iemand die in het Latijn kan prediken. De volksmenigte herkent Augustinus en begint te roepen “Augustinus priester”! Hij zelf protesteert, smeekt en weent … tevergeefs. Uiteindelijk vraagt hij enkele maanden om zich voor te bereiden. Hij aanvaardt dit offer als uitboeting voor zijn zonden.   Hippo biedt voor hem geen enkele vreugde. Hij wordt priester gewijd en vijf jaar later hulpbisschop van Valerius, die hij ook zal opvolgen. In Hippo was er een verschrikkelijke kloof tussen rijken en armen: de armen leefden in krotten aan de haven, de rijken in villa’s in de stad. Bovendien  waren er meer donatisten dan katholieken. De donatisten vormden een sterk georganiseerde en fanatieke sekte, genoemd naar de schismatieke bisschop  Donatus van Carthago. Vanaf 312 leerde hij dat alleen heiligen de ware Kerk vormen en dat de geldigheid van de sacramenten afhangt van de heiligheid van de bedienaar. Het donatisme verscheurde de Kerk en de samenleving. Augustinus zal verschillende werken schrijven tegen de donatisten en stellen dat de zonde wel de Kerk besmeurt maar ons niet uitsluit van de Kerk. Hij heeft veel geleden onder hun aanvallen.

Ondertiteling, vertaling en geschreven tekst via icoontjes onderaan

Augustinus laat een klooster bouwen en wil rond zich de clerus verzamelen in een soort monastiek gemeenschapsleven. Porphirius, zijn biograaf, schrijft dat Augustinus “een onvermoeibare bisschop en herder was, die de weg effende voor het monastieke leven in Afrika”. Drie jaar voor zijn dood dicteert hij zijn “Retractationes” of herzieningen. Hierin geeft hij vooral veel zelfkritiek en zelden een zelfverdediging. Hij is onder meer veel  kritischer tegenover de mythologie en de heidense cultuur. Wat wij in de huidige “mémoires” van vele groten overvloedig aantreffen, is bij hem totaal afwezig: de zorg voor eigen postume glorie. Hij blijft gefascineerd zoeken naar de waarheid omtrent God en de Kerk, precies zoals hij in zijn “Belijdenissen” schreef: “Laat heb ik U liefgekregen, o schoonheid, zo oud en zo nieuw… Ik werd ver van U gehouden door dingen, die niet bestaan zouden hebben, als ze niet in U bestaan hadden…Wanneer ik U eenmaal aan zal hangen uit heel mijn wezen, zal er voor mij nergens meer leed zijn… Gestreden wordt er tussen mijn boze droefheden en mijn vrome vreugde… Ik, arme, Heer heb erbarmen met mij… Geef wat Gij beveelt en beveel wat Gij wilt… Wie immers naast U iets liefheeft dat hij niet om Uwentwil liefheeft, heeft U te weinig lief. O liefde, die altijd brandt en nimmer dooft, o liefde, mijn God, steek mij in brand! Geef mij onthouding!…” (X, XXVII, 38; XXVII, 39, XXIX, 40).

Hij die aanvankelijk niet kon begrijpen hoe een man kan leven zonder passionele liefde voor een vrouw en hij die onder druk van zijn moeder afscheid nam van zijn eerste vriendin en ondertussen toch een tweede vriendin nam, ontdekte de liefde van God als een veel groter geluk. Van dan af kon hij niet leven zonder vrienden om hem heen. Als bisschop verzamelde hij zijn clerus en leefde  met hen als in een  monastieke gemeenschap, waar het werk grotendeels vervangen werd door de pastorale zorg. Het doel dat hij nastreefde was: één hart en één geest vormen in God. In 430, in zijn 76e levensjaar en het 35e van zijn bisschopsambt komen de vandalen aan in Hippo. Op zijn ouderdom behield hij een volkomen helderheid van geest. Hij heeft geen testament gemaakt maar vroeg om goed zorg te dragen voor de bibliotheek van de kerk. Tien dagen voor zijn dood vroeg hij hem niet meer te komen bezoeken. Hij voelde zich zondaar, wilde wenen en bidden om zich voor te bereiden op de definitieve ontmoeting met God. Wanneer hij op 28 augustus 430 de keizerlijke uitnodiging ontvangt voor deelname aan het derde oecumenisch concilie in Efeze (431), sterft hij.

Augustinus is eerder een voorloper van de Middeleeuwen dan een uitloper van de Oudheid. Hij heeft de grootste invloed uitgeoefend op de westerse beschaving. Hij is theoloog, filosoof, bijbelgeleerde, polemist, redenaar, schrijver, opvoeder en vooral herder. Hij schreef 113 boeken, 226 brieven en liet meer dan duizend preken na. Meest bekend zijn de “Belijdenissen”*(397-401) en vervolgens zijn Stad Gods” (413-426)*. De verwoesting van Rome in 410 door de Visigotische koning Alaric is het begin van de val van het Romeinse Rijk. Sinds ’n eeuw is het Romeinse Rijk christelijk geworden en vele heidenen zien hierin de oorzaak van de ondergang van Rome. Hiertegen gaat Augustinus frontaal in de aanval: Rome is het slachtoffer geworden van zijn eigen wreedheid en morele verwording. Geen rijk kan blijven bestaan op overheersing, uitmoorden en plunderen van andere volken. Augustinus schrijft een theologie van de geschiedenis en van de tijd. Hij onderscheidt twee principe: de aardse  vergankelijke rijken en het blijvende, geestelijke  Rijk Gods. Dit werk heeft een enorme invloed gehad en is meer dan 500 maal met de hand gekopieerd en bewaard in verschillende  bibliotheken. Zijn meest dogmatisch diepzinnige beschouwing handelt “Over de Drie-eenheid”, waaraan hij meer dan 15 jaar heeft gewerkt (tussen 399-419). In zijn preken over de psalmen treffen we naast een diepe geestelijke inhoud tevens sprankelende woordspelingen aan.

Augustinus (354-430), een man van vlees en bloed, heeft langs de ervaring van menselijke liefde en vriendschap de weg naar de ware Bron gevonden: Gods immense Liefde.

*volg bruggetjes voor inzage

P. Daniël

Nvdr: Wilt u meer weten over Augustinus? Neem een kijkje bij: Augustijns Instituut, Utrecht en / of bekijk onderstaande 4 video’s: Het leven van Augustinus in beeld gebracht, begeleid door prachtige muziek op de achtergrond:

Deze week hebben we een bedoeïenengezin in  onze “boerderij” opgenomen: vader, moeder en vier kleine kinderen. Zij hadden letterlijk niets anders dan de klederen die ze droegen. We hebben al het nodige aangebracht: matrassen, lakens, dekens, eetgerief en eten. De vader zorgt voor onze schapen in de bergen.

Lees verder