Ecologie en energie: verbonden vaten?

U heeft wellicht de beelden gezien van vissersboten die plastic afval in hun netten vinden en vervolgens aan land brengen. Zeker een mooi initiatief maar realistisch gezien blijft het een druppel op een hete plaat.

Een startend bedrijf dat waterstoftechnologie ontwikkelt, H2-Industries, ging een samenwerking aan met maritieme architecten, Technolog Services, en heeft een nieuw scheepsconcept voor ogen dat plastic afval uit de oceanen oppikt en het vervolgens omzet in waterstof.

Het schip zou waarschijnlijk een lengte hebben van ca. 149 m – de exacte afmetingen moeten nog bepaald worden, rekening houdend met de vrachtcapaciteit. Het schip zou zich met een snelheid van 4 knopen (ca. 7 km/u) voortbewegen met achteraan twee kleinere boten, waartussen een net gespannen wordt die de plastic afval verzamelt zowel vanop de oppervlakte als op een diepte van ca. 9 m. Het schip zou een open boeg hebben om de afval via een loopband naar de vrachtruimte op te vangen. Vervolgens zou het plastic afval dan omgezet worden in waterstof d.m.v. een thermolyse-proces dat H2-Industries voor fabrieken aan land ontwikkelt.

Van elke 600 kg afval zou er naar schatting 100 kg waterstof geproduceerd kunnen worden, vervolgens opgeslagen in een zgn. “liquid organic hydrogen carrier”, (LOHCs), vloeibare organische waterstofdragers, organische verbindingen die waterstof door een chemische reactie kunnen opnemen en weer uitscheiden. Bijgevolg kunnen deze als voorraadtanks voor waterstof ingezet worden. Deze tanks in de vorm van 20 ft. containers kunnen met de eigen scheepskraan dan op kleinere vaartuigen overgeheveld worden waarna deze laatste naar een loskade aan land kunnen varen.

Het moederschip zou varen op elektrische motoren die gebruik maken van de waterstofvloeistof, LOHC, die aan boord geproduceerd en gebruikt wordt als elektriciteit.

Eén duidelijk probleem dat zich stelt is de hoeveelheid plastic afval die opgevist kan worden. Het schip zou 600 kg per uur kunnen omzetten in naar schatting 100 kg waterstof. Maar dan moet er wel voldoende opvisbare plastic voor handen zijn. Volgens het concept zou elk schip gedurende een jaar op een bepaalde locatie ingezet worden en nadien doorvaren naar een volgende afval-vindplaats. De bouw van zo’n schip zou ca. 24 maanden duren. Maar eerst moeten er nog investeerders gevonden worden.

H2-Industries is alvast begonnen in Port-Saïd, Egypte, met een afvalcocktail: plastic, smurrie uit de riolen en afkomstig van de landbouw.

Meer details: https://www.maritime-executive.com/article/proposed-ship-would-create-hydrogen-fuel-by-collecting-ocean-plastics

De terugkeer van de realiteitszin

Op het terrein van een voormalige steenkoolcentrale in Wyoming moet een mini atoomcentrale der nieuwste generatie gebouwd worden. Bouwheer: Terrapower, een door Bill Gates opgerichte start-up, en Pacificorp, een energiebedrijf van Warren Buffett.

Een miljard dollar zou de natriumgekoelde TWReactor kosten, de bouw 7 jaar duren en 345 megawatt produceren. Het gaat om de zgn. SMN, de Small Modular Nuclear Reactor, een kleine modulaire kernreactor die de mensheid – zo hopen de positievelingen – moeten redden van een klimaatcrisis én de atoomkracht als energiebron opnieuw vleugels moet geven.

Barclays zet de voor- en nadelen van atoomenergie op een rijtje.

Klimawandel: Warren Buffett & Bill Gates bauen Kernkraftwerk

De geschiedenis over het ontstaan, experimenten, en huidige technische details kan u in onderstaande video’s bekijken:

Ziet u het al gebeuren op de drukste waterweg, het Kanaal?

Containerschepen zonder tussenkomst van een stuurman op de brug. Zelfvarend. Van A naar B. Of via afstandsbediening. Bovendien hybride, probleemloos overschakelend van elektrische aandrijving naar brandstof. Overal wordt er geëxperimenteerd: van Noorwegen tot het verre China.

De Chinese overheid meldt dat het ‘s werelds eerste (…?… werd het Noorse over het hoofd gezien… is er een verschil?) autonoom varend hybride elektrisch containership in dienst genomen heeft tussen de havens van Qingdao (prov. Shandong) en Dongjiakou. Na een technische evaluatie die in maart afgesloten werd begon de Zhi Fei (Ned. De Vliegende Wijsheid) op 22 april aan de eerste reis.

Het 8000 dwt -schip heeft een capaciteit van 300 TEU en vaart normaal aan een snelheid van 8 knopen, deze kan opgevoerd worden tot 12 knopen. Het kan op drie verschillende wijzen bestuurd worden: door de mens, via een afstandsbediening of helemaal automatisch zonder invloed van de mens. De Vliegende Wijsheid is een testproject op weg naar grotere containerschepen met een capaciteit van 500 à 800 TEU.

China Launches its First Autonomous Container Ship Service (maritime-executive.com)

Deze kleinere versie ging eraan vooraf:

Terugblik: Elihu Thomson, één der oprichters van General Electric

Je trekt samen met je ouders van Manchester naar het land der onbeperkte mogelijkheden. Je bent 11 en rijp voor middelbaar onderwijs (high school). Probleem: in de VSA is het onderwijs in de middelbare school ingesteld op kinderen van minimum 13 jaar.

Wat dan? De ouders kregen de raad hem twee jaar thuis, ver weg van boeken te houden en zijn fysische krachten te ontwikkelen.

Uiteindelijk kreeg de jongen toegang tot één boek: een soort handleiding voor self-made goochelaars en tovenaars. Dat boek was zijn inspiratiebron voor talrijke experimenten.

Maak kennis met Elihu Thomson, ingenieur en uitvinder, geboren in Manchester op 29 maart 1853. Als kind bouwde hij al elektrische en chemische modellen, voerde chemische experimenten uit.

Hoewel minder bekend dan tijdgenoten als Thomas Edison en Nikola Tesla was Thomson een van de meest productieve uitvinders in de Amerikaanse geschiedenis, met meer dan 700 elektrotechnische patenten. Zijn uitvindingen op sterkstroomgebied, waaronder boog- en gloeilampen, dynamo‘s, elektromotoren, transformatoren en elektrische meetapparatuur, waren van grote invloed op de manier waarop elektriciteit tegenwoordig wordt gebruikt.

Stel dat zijn ouders in Manchester gebleven waren. Hoe zijn het leven van Elihu dan gelopen zijn? Soms moet je in het diepe springen in de hoop dat je kunt zwemmen…

“Kern”journalistiek

Zaporizja. Het schuim stond op de lippen van alle persmuskieten. Hoe durft-ie het, een kerncentrale met raketten aan te vallen, is de teneur. Onverantwoordelijk, waanzinnig…, is de minst kwalijke beschrijving die Poetin ten deel valt. Volgens de kranten werd de kerncentrale in de nacht van 3 op 4 maart veroverd. Heeft een postduif dit nieuws overgevlogen? Dat je de nieuwsberichten van de media met een dikke korrel zout moet nemen, onder een vergrootglas bestuderen en proberen of je via andere bronnen de zgz. neutrale nieuwsduiding kan verifiëren, weet u allicht al veel langer.

Zaporizja werd volgens het journaal op vesti.ru op 28 februari door Russische para’s veroverd en wordt door hen bewaakt. Het is dan toch hoogst eigenaardig dat ze drie dagen later de kerncentrale onder vuur nemen. Rare kwieten, die Russen, ze schieten blijkbaar op elkaar… We willen hier toch ook nog in herinnering brengen hoe ze snel en zonder bloed vergieten de beruchte Tsjernobyl-centrale, aan de noordelijke grens, onder controle gebracht hebben. Rusland meldt dat Oekraïense provocateurs, al dan niet privé bataljons, geprobeerd hebben op het terrein van de kerncentrale te geraken – en dat niet de kerncentrale gebrand heeft, dat heeft u intussen wel al mogen vernemen, maar wel een opleidingsgebouw op enkele honderden meters van de kerncentrale. U vindt foto’s van de schade op Telegram.

En deze beelden binnenin de centrale zouden naar verluidt gedraaid zijn tijdens de b.g. aanval.

In de afgelopen jaren kreeg de omschakeling van Russische naar Amerikaanse brandstof gestalte. Nu de centrale in Russische handen is, zal er meer aan het licht komen. Amerikaanse atoomwetenschappers volgen de ontwikkelingen in Oekraïne op de voet. Oekraïne heeft nu vier kerncentrales en 15 kernreactoren. Bijna allemaal werden in de Sovjetunie voor eigen brandstofcellen gebouwd. Tijdens recente jaren werden echter 7 daarvan op de brandstof van Westinghouse Electric omgeschakeld. Dat heeft menigeen verrast. In het verleden werd dit ook geprobeerd door Tsjechische energiespecialisten: zij vervingen in een kerncentrale Russische staven door Westinghouse-brandstof… en beleefden een fiasco.

"Tijdens een crisistijd in Oekraïne brengt de Westinghouse-familie, zoals vele collega's, hun steun aan de mensen in Oekraïne tot uiting.  Wij veroordelen met klem de Russische invasie.", luidt Westinghouse boodschap op sociale media.

“Het gebruik der brandelementen moest onderbroken worden omdat de Westinghouse-elementen tegelijkertijd druk-, verbuiging- en torsievervormingen toonden. De Tsjechen hebben – voor het eerst in het energietijdperk – het brandstofcontract opgezegd en zijn teruggekeerd naar de akkoorden met Rosatom.”, zegt Boris Martsinkevich, chef-redacteur van het analytisch tijdschrift over mondiale energie Geoenergetics.

De meeste kernreactoren in Oekraïne worden aangedreven door WWER–reactoren. Hun brandelementen zijn dunne, maar zeer lange – ca. 4 m – zirkoniumbuizen die met uranium en plutonium gevuld zijn. Deze buizen werden tot brandelementen uit 312 stuks samengesteld. Zij worden door TVEL en Westinghouse geleverd. Maar ze zijn niet hetzelfde. Zelfs niet in de fundamentele parameters: massa en grootte.

Het mag dan ook niet verbazen dat de eerste poging Westinghouse in de Oekraïense Zaporizja “in te bouwen” leidde tot een mislukking en een verlies van 175 miljoen dollar. Sindsdien werden er meerdere ongevallen met Amerikaanse brandstof gemeld.

Simpel verklaard: als men een kogel, geschikt voor een Kalasjnikov, probeert in een M-16 te steken dan zal er geen schot afgevuurd worden. Toen de VSA meenden dat er Amerikaanse brandstofstaven moesten gekocht worden, kwam het technisch probleem op de proppen: nl. hoe men de temperatuurregeling kan aanpassen. Op de een of andere manier slaagde men erin. Hoe betrouwbaar is de technische oplossing? Dat Rusland dit graag wil te weten komen ligt voor de hand. En ook waarom Oekraïne hiertoe besliste. Wat was het overtuigende argument? Westinghouse Electric, een der grootste Amerikaanse producenten van kernbrandstof, is zo goed als failliet. Alle recente projecten in de VSA en China gingen de mist in. De Chinezen eisen voor de rechtbank meerdere miljarden dollar schadevergoeding. De Oost-Europese markt was de enigste kans op overleven voor Westinghouse. En de gebeurtenissen in Oekraïne trekken nu een streep door de rekening. Het is technisch mogelijk alles weer in de oorspronkelijke staat, met Russische staven, om te bouwen. Of dit ook zal gebeuren zonder gevaar, is een andere vraag.

https://www.vesti.ru/article/2685125

https://www.scmp.com/news/china/society/article/3101304/china-ditches-us-nuclear-technology-favour-home-grown

https://en.wikipedia.org/wiki/Westinghouse_Electric_Company

Over de superioriteit en almacht der banken

Vandaag kwam de manager van mijn bank iets kopen bij mijn slagerij.

Eerst liet ik hem ongeveer dertig minuten op een stoel zitten. Toen ik er
zin in had, vroeg ik hem wat hij wilde, hij antwoordde dat hij hamburgers
wilde.
Ik vertelde hem dat we nu alleen nog hamburgers verkopen op vrijdag.

Hij bestelde worsten en ik vertelde hem dat we ze op dinsdag en donderdag
van 8.30 tot 10.00 uur verkopen.

Geconfronteerd hiermee bestelde hij een kip in vier gesneden.
Ik gaf hem de kip, messen en schaar en zei dat hij het zelf moest knippen.
Zoals ik had gehoopt, vertelde hij me dat hij niet wist hoe hij het moest
doen en dat het mijn werk was.

Mijn antwoord: omdat het de eerste keer was, zou ik hem helpen, maar vanaf
nu zou hij het alleen moeten doen, omdat de instructies over hoe het te doen
beschikbaar zijn op de website en op de mobiele app.

Dus vroeg hij me nu te spreken, en ik vertelde hem dat als hij niet om een
afspraak zou vragen, het helemaal onmogelijk zou zijn om met me te praten.

Uiteindelijk nam hij de kip en worst, maar ik pakte hem in en, naast de
kosten van beide, voegde ik de onderhoudscommissie voor het snijden van de
kip toe en toen vestigde ik zijn aandacht dat hij eigenaar was van het
account * ENTRECOST MEGA GOLD PLUS * dat hem verplicht om elke 15 dagen twee master gold steaks te kopen.



Kun je je voorstellen dat klanten in de slagerij zo worden behandeld?

Nou, dat is precies hoe banken ons behandelen, naast het toevertrouwen van
ons geld, als ze crashen, moeten we ze helpen herstellen met het geld van iedere belastingbetaler!

Ze moeten de service verlenen en iets meer respect hebben. We betalen er ook
voor. Nog een kleine anekdote die uw dienaar overkwam bij het geld afhalen uit de bankautomaat.

Kaart in automaat, code ingetikt, vervolgens naar het keuzescherm, gewenst bedrag aangeduid… en dan liep alles fout. Cryptische boodschap dat het de opperste rechter van het bankwezen behaagd had mijn kaart in te slikken wegens onrechtmatig gebruik. Lap. Op geen enkele manier bleek er nog leven in de automaat te zitten. Drie wachtenden achter mij die stilaan begonnen te morren. Vervolgens – ook volgens instructies op de gesloten deur – druk op de knop. Geen antwoord. Druk opnieuw op de knop. Geen antwoord. Intussen vijf wachtenden aan de betaalautomaat, die van hun ongenoegen geen geheim maakten. Nog maar eens op de knop geduwd, waarop dan uiteindelijk een koleirige stem uit de luidspreker vroeg of wat er aan de hand was. Probleem geschetst. Vervolgens de vraag: “Heeft u een afspraak?”… Ietwat verbouwereerd mijn antwoord: “Neen, dat hoeft toch niet om geld uit de automaat te halen…” Opnieuw stem door de luidspreker: “Wij kunnen u niet zonder afspraak bedienen. Maak een afspraak!”. Toen werd uw dienaar enigszins geprikkeld: “… Maar uw automaat heeft mijn kaart ingeslikt! en ik heb XXX euro aangeduid die ik wenste af te halen, wie zegt mij dat nu iemand anders dat geld in zijn zak steekt?” Achter mij boze wachtenden, die hun kaart in het apparaat willen steken… waarop ik nogmaals waarschuw dat hun kaart mogelijk ook zal ingeslikt worden. Ze begrijpen de toestand en wachten. Stem door de luidspreker: “Ik kan niet zomaar iedereen die aan de automaat komt een voorkeurbehandeling geven!” … Stilaan begin ik mijn geduld te verliezen: “Komt u dan uit uw stoel en los de blokkering van de automaat op, zodat ik mijn kaart terug krijg!”… Een inmiddels zeer boze stem aan de andere kant: “Geef uw kaartnummer!” Ik: “Kan ik niet, uw automaat heeft mijn kaart ingeslikt!” Donderende stem: “Uw naam!”… Ik geef mijn naam. “Uw adres!”… Aarzelend wil ik mijn adres geven – de rij wachtenden luistert belangstellend mee – … maar de stem onderbreekt me met “… en uw geboortedatum!”… Dan is mijn geduld op! Ik antwoord: “Ik heb mijn bloedgroep- en mijn bibliotheekkaart bij me. Wilt u die nummers ook weten?”… De stem aan de andere kant begeeft, briest… heeft het over respect… en dan plotseling – alsof de opperste rechter van het bankwezen zich ermee bemoeid heeft, spuwt de automaat mijn kaart eruit. Triomferende kreten van de rij wachtenden. Moet ik er nog aan toevoegen dat ik die dag gewoon naar huis gereden ben zonder geld af te halen…



Maar er is ook “goed” nieuws. De banken schijnen zich stilaan te realiseren dat niet heel de de samenleving de drang naar ontmenselijking der diensten gevolgd heeft. Er zou dus nu een samenwerking tussen enkele – belangrijke – banken georganiseerd worden waar de niet-geletterden – hulp kunnen vragen aan het loket. Mits afspraak – dat spreekt vanzelf! En dat màg zelfs gevraagd worden via een doodgewone vaste lijn en zou niet meer mogen kosten dan 60 euro per jaar. Lees meer: Universele bankdienst voor niet-digitale klanten van start | De Tijd

Tegendraaien voor minder krachtverspilling

Wat is het doel van contra-roterende propellers in een vliegtuig?”

Zoals we kunnen zien, zijn sommige vliegtuigen uitgerust met tegengesteld draaiende propellers. Contra-roterende propellers verwijst naar een installatie waarbij twee propellers aan dezelfde motor zijn bevestigd en de ene direct achter de andere is geïnstalleerd. Het past het maximale vermogen van een enkele zuiger- of turbopropmotor toe om twee coaxiale propellers in tegengestelde richting aan te drijven (die in tegengestelde richting rond dezelfde as draaien) en het vermogen wordt van de motor overgebracht via een planetaire tandwieloverbrenging of een tandwieloverbrenging.