Living Doll van meer dan 1 miljoen

Toen Cliff Richard dit zong, was er nog geen sprake van geplastificeerde personen met een onbestemd geslacht. Hij zal dan wel een andere versie van een levende pop voor ogen gehad hebben. Hij had ook nog succes met “Lucky Lips”, maar bij deze van de zgn. Jessica moet je eerder oppassen dat je er het leven niet bij inlaat als ze je kust…

Ze stond eerst bekend als ‘de menselijke Ken’, maar nu als ‘de menselijke Barbie’. Realityster en transvrouw Jessica Alves (39) heeft al meer dan een miljoen euro uitgegeven aan plastische chirurgie om haar lichaam te perfectioneren, maar heeft nog altijd moeite met het vinden van de ideale man. (Het Nieuwsblad)

… Voelt zich iemand aangesproken???…

Duitse tv-zender verspreidt energiefabeltje uit Prachtland

“De tv wordt aangedreven door radiogolven, heeft dus geen stroomkabel meer nodig. En bovendien: “zelfs als de tv uitgeschakeld is, kan hij dienen als doorstromingstoestel naar andere apparaten”. Dan vervelt de tv in een “microgolfapparaat, dat energie opwekt i.p.v. die te gebruiken”.

Kortom: een stukje van de energiecrisis wordt door deze slimme tv opgelost!

En wie is het brein achter deze “slimme tv”? Jawel, een neger donkerhuidige inwoner van het Prachtland Zimbabwe, het land dat niet ten onrechte kan prat kan gaan op zijn top-universiteiten, natuurwetenschappelijke, innovatieve technische onderzoekscentra met baanbrekende resultaten.

Het hierboven beschreven von Münchhausenfabeltje werd doodleuk door een ARD-journaliste in Johannesburg de ether ingestuurd. En dat de sensationele uitvinding tot vandaag niet door het Westen erkend en geproduceerd werd ligt eraan dat het technisch genie – Maxwell Chikumbutso – een neger is en dat het Westen weigert zijn patent te erkennen en hem hiervoor te vergoeden. Kortom: racisme puur!

De werkelijkheid ziet enigszins anders uit, maar dat had u wellicht al geraden. Maxwell Chikumbutso is inderdaad bekend… als bedrieger. Enkele jaren geleden “vond hij een elektrische auto uit”, die niet moest opgeladen worden, omdat hij met magnetische golven en radiofrequenties aangedreven werd. Hij bood het mirakelding op zijn webstek aan voor de weggeefprijs van 499 dollar.

Zelfs toen enkele twitteraars de ARD door de mangel haalden, probeerde de journaliste nog de meubelen te redden… wat niet lukte en werd dan maar gewoon uit de ether gehaald . Kijk even bij BILD en BZ!

Economische zotheid…

… met uiterst explosieve gevolgen!

De Europese Commissie publiceerde in de zomer van 2020 een “groene waterstofstrategie”. Daarin werd waterstof aangeprezen als structurele basis om de EU-economie tegen 2050 klimaatneutraal te maken. Sindsdien is er een hype rondom waterstof ontstaan als dé groene oplossing voor de energievoorziening...

  • … Het wondermiddel voor een klimaatneutraal Europa heet – uiteraard – “groene” waterstof, waarbij de productie van waterstof geschiedt met behulp van “groene” elektriciteit (verkregen uit zon en wind).  Dat vindt plaats via elektrolyse van water, waarbij geen CO2 wordt uitgestoten. En dat klopt op het eerste gezicht…
  • … Maar bij enige reflectie wordt al snel duidelijk dat het hier gaat om een economische zotheid. Waarbij men een zelf gecreëerd probleem vanwege de Groene Transitie (de wiebelstroom met zon en wind) wil oplossen door de creatie van een nog veel groter probleem met groene waterstof…
  • … Dat je bij dit proces 70% van de energiebron verliest wordt wijselijk verzwegen. De groene waterstofstrategie van de EU heeft, volgens energie-expert prof. Samuele Furfari van de Vrije Universiteit Brussel, een totaal economisch rendement van amper 28%. Groene waterstof is daarmee drie tot zeven keer duurder dan de bestaande grijze waterstof. Het plan van de Europese Commissie heeft dus alleen kans van slagen als er miljardensubsidies worden toegekend….
  • … Daimler-Benz en BMW hebben, na GM, ook lang gesleuteld aan nieuwe verbeterde brandstofcellen met waterstof. Dat waren allemaal veelbelovende onderzoeksprojecten met kleinschalige prototypes, die na dertig jaar experimenteren geen succes opleverden. Niet alleen vanwege de kosten, maar ook vanwege het feit dat waterstof moet worden gekoeld tot -254 °C. En dan hebben we het nog niet eens over de enorme explosiviteit van waterstof….

Het volledig artikel van dr. Ferdinand Meeus kan u lezen bij: OpinieZ

Intussen heeft de EU-Commissie in haar oneindige wijsheid beslist dat de productie en verkoop van wagens met een verbrandingsmotor vanaf het jaar 2035 zullen verboden worden!

Er zijn uitzonderingen die uitstel van executie krijgen. Wie dacht dat dit zou afhangen van het inkomen der burgers (… wie kan zich zo’n dure auto permitteren?), moeten we ontgoochelen. De uitzonderingen noemt men het “Ferrari amendment”. Het gaat hier om de zgn. “niche” autoproducenten, die minder dan 10.000 auto’s per jaar ineen steken, m.a.w. luxe auto’s die we als normale burger slechts op tv of in de bioscoop zien…

De EU-praatbarak krijgt het laatste woord… De EU-lidstaten zullen als makke schapen de EU-herder volgen…

Water oogsten in de Sahara

Wie al eens in Marokko aan de kust verbleven heeft, zoals bv. in Agadir, weet dat er ‘s morgens tot de middag behoorlijk veel mist kan hangen. Niet prettig voor vakantiegangers, maar eigenlijk een zeer welgekomen bron van watervoorziening. Ten minste als die mist opgevangen wordt vooraleer dat deze verdampt door de zon.

Mist is gewoon een laaghangende wolk die in contact komt met de aarde en als warme vochtige lucht afkoelt. Als dit gebeurt dan worden er miljoenen micro-druppeltjes water gevormd van 1 tot 40 micrometer (μm) doormeter. Dit noemt men condensatie.

Mist komt veel voor in kust- en bergachtige streken. Om mist te kunnen oogsten is de locatie van belang: een hooggelegen plateau nabij de kust is ideaal. De heuvels of bergen moeten hoog genoeg zijn om de wolken tegen te houden. En de afstand tussen beide is ook van belang: hoe kleiner de afstand, hoe minder kans op verspilling en verdamping.

En dan is er nog een factor die meespeelt: een liefst zo constant mogelijke stroom van wind. Liefst uit voornamelijk één richting, nl. de richting van de zee naar het binnenland. De wind drijft de mist in de verticaal opgerichte netten. De microdruppeltjes worden opgevangen en veranderen in grotere druppels die via een opvangsysteem onderaan met een pijpleiding naar een reservoir lopen.

De oogst van een mistdag is verschillend volgens de regio en het seizoen. In Marokko bv. wordt gemiddeld 22 liter per m2 net verzameld tijdens een mistdag. Eén mistverzamelaar van 24 m2 kan ca. 528 liter water per mistdag opvangen. De netten zijn ook goede regenverzamelaars omdat de regen altijd in een hoek op de netten valt.

Het Duitse Aqualonis heeft al heel wat dergelijke projecten ontwikkeld. Hun netten zouden zowel flexibel als zon- en windbestendig ((o( 120 km/u) zijn én – niet onbelangrijk – vergen geen onderhoud. In het filmpje ziet u hoe de netten ingezet werden op bepaalde plaatsen in de Sahara.

Problemen van een heel andere dimensie…

Boeing slaagt er maar niet in de nieuwe Air Force One – het vliegende Witte Huis – te bouwen. Het heeft problemen met:

  • het vinden van hoog-gekwalificeerd personeel,
  • dat bovendien presidentieel-betrouwbaar genoeg beoordeeld wordt om te werken aan de realisatie van het “top secret vliegtuig” genaamd VC-25B. Er komt dus heel wat onderzoek bij het lichten van de doopceel aan te pas. De speciale goedkeuring heeft dan ook een speciale naam: “Yankee White“. Voor degenen die hierin een teken van zwarte humor zien, volg het bruggetje – wij hebben dit echt niet verzonnen!

Boeing ondervond in het verleden nogal wat problemen bij het ombouwen van twee reeds afgewerkte 747-8 jetliners* in een Air Force One-versie. Het bedrijf heeft meer dan 1.1 miljard dollar verloren bij deze projecten. Het verklaart de vertraging door de schuld in de schoenen van de coronapandemie te steken en een rechtszaak tegen een firma die de binnenafwerking voor zijn rekening had moeten nemen. Boeing heeft nooit expliciet beweerd dat het niet genoeg personeel zou hebben…

Desalniettemin zoekt Boeing minstens sinds 2020 personeel. Op de webstek met vacatures staan er minstens 11 banen die verband houden met de nieuwe Air Force One in de fabriek in San Antonio, Texas. Op de webstek de wervende woorden: de personeelsleden kunnen “the Oval Office bouwen in San Antonio”…

*Interessant weetje: Trump vond de geraamde kostprijs van een nieuwe Air Force One te duur. Daarom ging USAF (US Air Force) over tot het verwerven van een koopje: m.n. twee 747-toestellen die in 2013 eigenlijk besteld waren door een Russische vliegtuigmaatschappij, Transaero, en die failliet ging in 2015. U vindt er hier meer info over: https://www.defenseone.com/business/2017/08/russian-air-force-one-boeing-trump-747/139872/

https://www.defenseone.com/business/2022/06/boeing-cant-find-enough-workers-build-new-air-force-one/367947/

Ecologie en energie: verbonden vaten?

U heeft wellicht de beelden gezien van vissersboten die plastic afval in hun netten vinden en vervolgens aan land brengen. Zeker een mooi initiatief maar realistisch gezien blijft het een druppel op een hete plaat.

Een startend bedrijf dat waterstoftechnologie ontwikkelt, H2-Industries, ging een samenwerking aan met maritieme architecten, Technolog Services, en heeft een nieuw scheepsconcept voor ogen dat plastic afval uit de oceanen oppikt en het vervolgens omzet in waterstof.

Het schip zou waarschijnlijk een lengte hebben van ca. 149 m – de exacte afmetingen moeten nog bepaald worden, rekening houdend met de vrachtcapaciteit. Het schip zou zich met een snelheid van 4 knopen (ca. 7 km/u) voortbewegen met achteraan twee kleinere boten, waartussen een net gespannen wordt die de plastic afval verzamelt zowel vanop de oppervlakte als op een diepte van ca. 9 m. Het schip zou een open boeg hebben om de afval via een loopband naar de vrachtruimte op te vangen. Vervolgens zou het plastic afval dan omgezet worden in waterstof d.m.v. een thermolyse-proces dat H2-Industries voor fabrieken aan land ontwikkelt.

Van elke 600 kg afval zou er naar schatting 100 kg waterstof geproduceerd kunnen worden, vervolgens opgeslagen in een zgn. “liquid organic hydrogen carrier”, (LOHCs), vloeibare organische waterstofdragers, organische verbindingen die waterstof door een chemische reactie kunnen opnemen en weer uitscheiden. Bijgevolg kunnen deze als voorraadtanks voor waterstof ingezet worden. Deze tanks in de vorm van 20 ft. containers kunnen met de eigen scheepskraan dan op kleinere vaartuigen overgeheveld worden waarna deze laatste naar een loskade aan land kunnen varen.

Het moederschip zou varen op elektrische motoren die gebruik maken van de waterstofvloeistof, LOHC, die aan boord geproduceerd en gebruikt wordt als elektriciteit.

Eén duidelijk probleem dat zich stelt is de hoeveelheid plastic afval die opgevist kan worden. Het schip zou 600 kg per uur kunnen omzetten in naar schatting 100 kg waterstof. Maar dan moet er wel voldoende opvisbare plastic voor handen zijn. Volgens het concept zou elk schip gedurende een jaar op een bepaalde locatie ingezet worden en nadien doorvaren naar een volgende afval-vindplaats. De bouw van zo’n schip zou ca. 24 maanden duren. Maar eerst moeten er nog investeerders gevonden worden.

H2-Industries is alvast begonnen in Port-Saïd, Egypte, met een afvalcocktail: plastic, smurrie uit de riolen en afkomstig van de landbouw.

Meer details: https://www.maritime-executive.com/article/proposed-ship-would-create-hydrogen-fuel-by-collecting-ocean-plastics