Langere dagen door klimaatverandering

De beruchte klimaatverandering krijgt intussen de schuld van alles wat eventueel negatief te duiden is. Zoals een verlenging van daglicht. Met bijgevolg meer zonneschijn per dag en nog meer opwarming. Hoe zit dat dan?

Het smeltende ijs op de polen komt terecht in de oceanen. Daardoor wordt het gewicht op de aarde verdeeld, weg van de polen, richting evenaar, wat ervoor zorgt dat de rotatie van de aarde trager verloopt. U zal er niet onmiddellijk iets van merken: de verlenging van het daglicht bedraagt voorlopig 1.33 milliseconde per eeuw.

Echter – u herkent het riedeltje – àls de klimaatverandering niet afgeremd wordt, dan zal het effect groter worden dan de invloed van de maan, stelt de werkgroep van Mostafa Kiana Shahvandi van het ETH Zürich. De de maan de aarderotatie beïnvloedt, leert men al in de lagere school. Diens zwaartekracht veroorzaakt op aarde getijdenkrachten, die hoofdzakelijk in ebbe en vloed zichtbaar zijn. De invloed van de maan op aarde verlangzaamt de aardse rotatie. En daarmee wordt bijgevolg de dag op aarde langer.

Wilt u meer weten, klik dan op onderstaande bruggetjes:

Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS)

https://www.sueddeutsche.de/wissen/klimawandel-erdrotation-tage-verlaengern-lux.

Het ETH Zürich is niet zomaar de eerst de beste universiteit:

De b.g. onderzoekers waren niet de eersten die de duur van het daglicht op aarde in verband brachten met de opwarming van de aarde:

Plastische chirurgie aan Moeder Aarde

Ondanks toenemende twijfel aan de stelling dat fossiele brandstoffen een fatale klimaatverandering veroorzaken is elk middel goed om dit te weerleggen. In de VSA wekt een plan, dat de straling van de zon wil verminderen door de wolken te manipuleren, opzien. Het wordt “Geo-Engineering” genoemd, m.a.w. plastische chirurgie aan Moeder Aarde.

De theorie achter het “CAARE” genoemde project is als volgt: de mensengemaakte CO2 verhindert de aarde de door de zon ontvangen energie weer in de ruimte terug te stralen. Bijgevolg moeten we ervoor zorgen dat de zon niet meer haar volle stralingsvermogen naar de aarde zendt. Hoe? Door wolken. En wat zijn wolken?

De zonnenstralen verwarmen de aarde- en zeeoppervlaktes. De verwarmde lucht stijgt en dus ook het geabsorbeerde water. Hoeveel hangt af van de temperatuur. Bij 20°C is dit max. 17 gr per m3, bij lagere temperaturen minder. Daarom wordt een fles bronwater uit de koelkast aan de buitenkant vochtig, want de 20°C warme omgevingslucht verkoelt op de fles – bijgevolg condensatie.

Lucht die in contact komt met de aarde- of zeeoppervlaktes wordt warmer, lichter en stijgt omhoog, genoemd ‘thermiek’. Daarbij zet die uit en koelt weer af. En dan kan deze op een bepaald ogenblik het geabsorbeerde water niet meer opgehouden worden, druppeltjes worden gevormd die dan als wolken aan de hemel zweven. Wolken zien vanuit voetgangersperspectief donker uit, maar vanuit een vliegtuig wit. Dat komt omdat ze het zonlicht reflecteren; m.a.w. de zonnenenergie dringt niet meer tot de aarde door. Ze wordt in de ruimte teruggestuurd. Logisch dus dat wolken vanuit het benedenzicht donker uitzien.

Een fenomeen dat sinds miljarden jaren bestaat. Quasi de thermostaat van de aarde: hoe warmer, des te vochtiger is de lucht. Hoe vochtiger de lucht, des te meer wolken. Hoe meer wolken, des te minder zon dringt door tot op de aarde. En aan deze bewezen kringloop zou dus nu moeten gedokterd worden.

Men heeft vastgesteld dat wolken aan de bovenzijde niet allemaal even wit zijn, dat bijgevolg sommige meer en andere minder zonlicht terug in de ruimte reflecteren. Waaraan ligt dat? Aan de grootte van de druppels: hoe kleiner de druppels, des te witter de wolk. Men kan in de wolkenformatie ingrijpen door kleine zoutkristallen in de vochtige lucht te verdelen. Deze kristallen, kleiner dan 1/1000 mm worden door de vochtigheid al welgekomen “condensatiekiemen” benut. Als men dus genoeg kristallen toevoegt, zullen zich steeds meer nieuwe kleine druppels vormen in plaats dat er de reeds voor handen zijnde druppels zo groeien als de natuur het voorzien heeft.

De kunstmatig helderder gemaakte wolken zouden dan aan hun oppervlakte meer zonlicht terug in de ruimte reflecteren en daardoor de aarde voor de gevreesde klimaatkatastrofe redden.

Het bleef niet bij filosoferen: aan de kust van San Francisco werd een eerste experiment gerealiseerd. Het zout kwam uit de zee, onder extreme druk versnipperd en door een soort sneeuwkanon (zoals men in wintersportplaatsen ziet) in de lucht geschoten. Heel deze machinerie werd op een uitgerangeerd vliegdekschip gemonteerd.

Het experiment werd niet publiek gemaakt en de groen-religeuse en bijzonder gewokete Californiërinnen hebben ertegen geprotesteerd alsof in hun voortuin de lont van een bom aangestoken werd. Echter, om überhaupt een effect op de gemiddelde wereldtemperatuur te bereiken zou heel de wereld zo lang met zout bestrooid moeten worden tot elke regendruppel een door mensenhand geproduceerde kristal in zijn kern kan bevatten. Dat dit quasi onmogelijk te bereiken is en dat de schadelijke neveneffecten waarschijnlijk tot dat tijdpunt nog meer onheil zullen veroorzaken dan de mondiale “vaccinaties” tegen corona. Je kan je dan ook terecht afvragen of de CAARE wetenschappers dit ook niet onmiddellijk erkenden.

Wellicht hadden zij een andere visie: de lukraak gebruikte titels met het woord “klimaatverandering” in elk soortgelijk project werken zoals de magische woorden “Sesam, open u” op de geldkluizen met miljarden belastingsgeld of ze openen de portefeuilles van de Bill & Belinda Gates Foundation. De Gates hebben trouwens reeds van bij het prilste begin in dit wolkenproject geïnvesteerd, zoals ook het geval was bij corona.

Origineel artikel verscheen bij Think-Again.

Een opsteker voor het wolvenimago

In de verboden zone rond de reactor van Tsjernobyl is de afgelopen 38 jaar een biotoop ontstaan, die niet door de mens werd beïnvloed, maar wel door de radioactiviteit. Wat heeft zich in deze omgeving ontwikkeld? Op het eerste gezicht is er niets opvallends, maar een meer gedetailleerd onderzoek bracht aan het licht dat bepaalde genen bij dieren hen resistent maken tegen kanker. Er is zeker nog veel onderzoek nodig om de mens te helpen deze ziekte te bestrijden. En de oorlog in Oekraïne maakt de toegang tot het gebied moeilijk.

De brandstof voor kerncentrales is uranium, meestal 50 tot 100 ton per reactor. Dit is een ongevaarlijke stof. Men zou gemakkelijk naast een dergelijke hoeveelheid kunnen staan voordat deze in de reactor wordt gehesen. Echter niet na een jaar of twee inzet; men zou de radioactieve straling niet overleven. Immers de “as” die bij de “verbranding” ontstaat, verspreid een dodelijke “straling. Deze bestaat uit zeer snelle kleine deeltjes, zoals elektronen en “licht”. Maar dit licht heeft een miljoen keer meer energie dan onze zon: de gammastraling. Ze verbrandt de huid en dringt in ons lichaam om daar een vernietiging te veroorzaken. Mocht iemand zich in de buurt van een hoeveelheid opgebrand uranium begeven, dan zou dit gebeuren.

Dit was het geval in 1986 na de explosie van de reactor in Tsjernobyl, toen de splijtstof uit de cabine van de reactor brak en hulpdiensten werden blootgesteld aan zo’n hoge dosis straling dat ze binnen een maand stierven. Door hun leven te geven, hebben zij waarschijnlijk vele anderen van hetzelfde lot gered.

De hoeveelheid straling die een persoon in de buurt van een stralingsbron ontvangt, wordt de stralingsdosis genoemd. Deze wordt meestal uitgedrukt in millisieverts (mSv). Men schat dat b.g. bestralingsslachtoffers blootgesteld werden aan 6000 mSv. 1000 mSv leidt tot de “bestralingsziekte” met misselijkheid, braken en verlies van witte bloedcellen, maar is niet fataal. De dosis waaraan de plaatselijke bevolking werd blootgesteld voor hun evacuatie was minder dan 100 mSv.

Personen in wier beroep radioactieve straling onvermijdelijk is, kunnen gedurende meer dan 5 jaar maximaal 100 mSv accumuleren. En er is ook natuurlijke radioactiviteit die van de aarde komt en geografisch heel anders is verdeeld. We krijgen gemiddeld 2 tot 3 mSv per jaar, maar er zijn gebieden met 50-100 mSv per jaar, en er wonen mensen, bijvoorbeeld in Guarapari in Brazilië. Ondanks of liever gezegd vanwege deze hoge blootstelling aan straling, draagt de stad de bijnaam Cidade Sa’de, vertaald: City of Health. Het verblijf op radioactieve stranden zou een genezend effect hebben (Hormesis).

Niemand van ons zal ooit worden blootgesteld aan de bovengenoemde hoge stralingsdoses – dus waarom de wijdverspreide angst voor het atoom? Het is omdat radioactieve straling niet alleen weefsels van ons lichaam vernietigt, zoals de wonde van een messteek, maar omdat zelfs lage doses de genetische samenstelling kan doen veranderen zonder dat de cel zelf daardoor wordt vernietigd. Een dergelijke mutatie kan cellen doen ontstaan die kanker veroorzaken. De kans hierop is extreem laag, maar als er genoeg mutaties plaatsvinden, dan is er misschien eentje bij met dit fatale resultaat.

Geschat wordt dat bij een dosis van minder dan 100 mSv per jaar het risico op kanker niet significant wordt verhoogd ten opzichte van de natuurlijke waarschijnlijkheid. Maar wie zou worden blootgesteld aan een dosis van 100 mSv of meer?

Tijdens de explosie en de daaropvolgende gigantische brand van Tsjernobyl kwamen reactordelen, m. n. name brandstof en as, in de omgeving terecht, die ongelijkmatig verdeeld werden. In de loop der jaren en onder invloed van wind en weersomstandigheden erodeerden deze stoffen, losten zich op in water en zonken in de bodem. Rond de beschadigde reactor werd een 3000 km2 veiligheidszone opgericht om de mensen te beschermen tegen radioactiviteitscontact. Je kunt echter geen levende wezens met vleugels, vinnen en vier poten tegen houden. En zo heeft zich hier sinds 1986 een klein paradijs ontwikkeld – een radioactief paradijs. Hier zijn er reuzen zoals de bizon, er zijn bevers die hun dammen bouwen in de zijrivieren van de Pripyat en er is de wolf. Die heeft recent een voor hem ongebruikelijke populariteit gekregen, omdat hij naar verluidt het wondermiddel tegen kanker zou gevonden hebben. Hij personaliseert de “Survival of the Fittest”, de overleving van de sterkste.

Onderzoekers keken naar de top van de voedselpiramide: ze vingen wolven, verdoofden hen en namen genetische stalen. Hierin ontdekten ze genen die het dier resistenter maken tegen de effecten van kanker, ook al verhinderen ze de ontwikkeling van de ziekte zelf niet. Dit was natuurlijk een belangrijk voordeel bij de dagelijkse overlevingsstrijd en bij de voortplanting.

Wolven zijn op de leeftijd van 2-3 jaar volwassen. Sinds 1986 zijn er bijgevolg ca.15 wolvengeneraties gepasseerd, waarbij de b.g. positieve genetische erffactor waarschijnlijk doorgezet is. Natuurlijk zou men moeten weten welke wolven daar leefden ten tijde van de ramp en welke pas later erheen trokken. Het zou ook interessant zijn om te onderzoeken of bepaalde wolven “natuurlijk” (erfelijk) gezegend waren met dit gen, en dat deze pas na de bestraalde habitat van Tsjernobyl een existentiële betekenis kreeg.

De Tsjernobylwolven moeten nog vele geheimen prijs geven. Het onderzoek hiernaar moet niet alleen uit academische nieuwsgierigheid gebeuren, maar ook in het belang van de kankertherapie bij de mens. De toegang tot het gebied, zo’n 100 km van Kiev, is door het Oekraïneconflict niet gemakkelijker geworden. Men mag in geen geval op het idee komen dat een verblijf in de zone rond Tsjernobyl een bescherming zou bieden tegen kanker. De eventuele bescherming van de bevolking kan pas na verschillende generaties plaats vinden.

Afwachten is de boodschap. In eerste instantie tot de oorlog voorbij is.

Bron: Der gute Wolf vonTschernobyl, ingekort en vertaald door onze redactie.

K.I. is geen nieuwkomer

In een uitzending van “Umschau”, een DDR-wetenschappelijk programma van 1979 worden onderzoeken naar cybernetica en kunstmatige intelligentie aangekaart. Tijdens een bezoek aan het Instituut voor Cybernetica van de Oekraïense Academie in Kiev, destijds nog deel uitmakend van de Sovjetunie, wordt als een ongeëvenaarde sensatie van de technische vooruitgang een sprekende computer voorgesteld. Directeur Viktor Gluschkow (zie onderaan) verklaart tijdens een vraaggesprek waarom het begrip der intelligentie correct is en wat hij vindt van de onberekenbaarheid der robotten (huidige taal: computers).

“Alles hangt ervan af hoe men het begrip “intelligentie” definieert. Als men met dit begrip ook sociale factoren insluit, m.a.w. factoren die met de verhouding van mensen onder elkaar te maken hebben, dan moeten wij intelligentie als een specifiek menselijke eigenschap beschouwen. Als men echter probeert het begrip ‘intelligentie’ ietwat beperkter te definiëren en velen delen deze opvatting als het vermogen logisch te denken, de wereld om ons heen waar te nemen, deze correct te duiden, nieuwe informatie te verwerven, experimenten uit te voeren, wetenschappelijke theorieën te ontwikkelen en de wereld te verkennen, als men dus deze factoren in het begrip ‘intelligentie’ onderbrengt, dan is er niets wat ons zou kunnen beletten een dergelijke machine te bouwen en deze een intelligentie toe te kennen, zowel vanuit een filosofisch als een praktisch standpunt… Waarom ik hiervan overtuigd ben? De materialistische filosofie, de marxistische wereldvisie maakt duidelijk: er bestaat geen rem op inzichten. Alles is ten slotte mogelijk. Bijgevolg zijn ook de denkprocessen en de wetmatigheden, de wetmatigheden van het creatieve denken mogelijk…. en zijn ze denkbaar, dan zijn ze ook uitvoerbaar….”

Ondertiteling en vertaling via icoontjes onderaan

Victor Mikhailovich Glushkov (Виктор Миха́йлович Глушко́в24 augustus 1923 – 30 januari 1982) was een Sovjet-wiskundige, [1]de grondlegger van de informatietechnologie in de Sovjet-Unie en een van de grondleggers van de Sovjet-Unie.

Hij werd geboren in de Russische SFSR in Rostov aan de Don in de familie van een mijningenieur. Glushkov studeerde in 1948 af aan de Rostov State University en stelde in 1952 oplossingen voor het vijfde probleem van Hilbert en verdedigde hij zijn proefschrift aan de Staatsuniversiteit van Moskou.

In 1956 begon hij met computers en werkte hij in Kiev als directeur van het Computational Center van de Academie van Wetenschappen van Oekraïne. In 1958 werd hij lid van de Communistische Partij. In 1962 richtte Glushkov het beroemde Instituut voor Cybernetiek van de Nationale Academie van Wetenschappen van Oekraïne op en werd de eerste directeur.

Hij leverde een bijdrage aan de theorie van de automaten. Hij en zijn volgelingen (Kapitonova, Letichevskiy en anderen) hebben die theorie met succes toegepast om de bouw van computers te verbeteren. Zijn boek over dat onderwerp “Synthesis of Digital Automata” werd bekend. Daarvoor ontving hij in 1964 de Leninprijs en verkozen tot lid van de Academie van Wetenschappen van de Sovjet-Unie.

Meer: https://en.wikipedia.org/wiki/Victor_Glushkov

Afrochemie

We vernemen dat…

Er nu ook een universitaire studierichting “afrochemie” bestaat aan de Rice University in Houston, Texas.

DEI is coming for the hard sciences at Rice University, with a class called “Afrochemistry.” The class “will implement African American sensibilities to analyze chemistry… and inequities in chemistry and chemical education.” Of course, “there is no final exam.”

Met andere woorden de woke-rage met het mantra “diversity, equity, inclusion” zal een studierichting aanbieden waarin “Afrikaans-Amerikaanse gevoeligheden zullen verweven worden met scheikunde-analyse … en ongelijkheden in de scheikunde en het scheikundig onderwijs.” Zonder eindexamen. Iedereen geslaagd, kwestie van de scheikundige lat niet te hoog te leggen.

Het is wachten op een richting “genderchemistry”, die op zijn beurt kan ingedeeld worden volgens de pigmentering der geslachten.

https://www.dailymail.co.uk/news/article-12965067/rice-university-afrochemistry-course-african-american.html

Mannelijk of vrouwelijk…

Er bestaat niets tussenin.

Het mannelijke en vrouwelijke geslacht is oud. Het maakte meer dan een miljard jaar geleden zijn intrede in het evolutionaire landschap. Dit is veel ouder dan de mens, ouder dan de meeste planten- en dierensoorten, ouder dan het zeeleven en zelfs ouder dan de hersenen zelf.

Meer dan alleen een individu in leven te houden, hetgeen voedsel en water doen, houden de twee geslachten d.m.v. seksuele voortplanting hele soorten in leven door het produceren van genetisch-unieke individuen: zij mengen de genomen en laten geslachtscellen (gameten) vermengen. De evolutie van mannelijke en vrouwelijke geslachten is de hoofdreden voor de verscheidenheid van planten- en dierensoorten. Het is de reden van ons bestaan, van mensen. Daarom bestaan wij, u en ik.

Meer dan 99.9% van de diersoorten, die zich sinds de opkomst van mannelijke en vrouwelijke geslachten hebben ontwikkeld, planten zich seksueel voort. En 95% van die diersoorten – mensen inbegrepen – heeft een mannelijk en vrouwelijk geslacht in afzonderlijke individuen, waarbij organismen gedurende hun hele leven mannelijk of vrouwelijk zijn.

Bijhorende illustratie van kunstenaar Avard T. Fairbanks (1897-1987), die wij omwille van auteursrecht niet mogen overnemen, kan u bekijken bij: https://quillette.com/2023/09/25/male-female-end-of-list/

Een duidelijk getuigenis van verzet tegen de geslachtenwaanzin:

Ondertiteling en vertaling via icoontjes onderaan

Voortschrijdend inzicht

Een professor – en dan zelfs nog een psychologie-expert – die zijn licht laat schijnen op een toestand die “onze” generatie al jaren ziet aankomen en er zich voortdurend aan ergert: de toenemende domheid, luiheid, lusteloosheid, beperkte inzet … van de volgende, de huidige jonge, generatie. Als je weet dat dat begrijpend lezen moeite kost, dat univ. eerstejaarsstudenten niet meer foutloos Nederlands kunnen schrijven (… ook als het biologische stamboek-Vlamingen zijn), dat vakken als geschiedenis en aardrijkskunde stiefmoederlijk behandeld, dat hoofdrekenen vervangen werd door de rekenmodus op een gsm, dan is het geen wonder dat de huidige – jonge – generatie jaar na jaar dommer wordt. Dommer omdat hun hersencellen minder of zelfs niet geactiveerd worden.* De redenen en oorzaken kent u. Hoe lager we de lat leggen in het onderwijs (… iederéén moet immers mee kunnen..), hoe meer we beroep doen op elektronische middelen, hoe meer “beroepsidioten” gecreëerd worden, de Amerikaanse invloed ons leven, onze taal, onze gewoontes beïnvloedt, hoe meer we “gemondialiseerd” worden, des te minder inzet, eigenheid, cultuur, taalgevoel en -respect doordringt bij de volgende generatie die onze – en vooral hun – welvaart zal moeten verzekeren.

“De volgende generatie Vlamingen is de eerste die dommer zal zijn dan de vorige.” Dat heeft professor cognitieve psychologie Wouter Duyck (UGent) gezegd in een interview met ‘Het Nieuwsblad’. Daarin luidt hij de alarmbel over de staat van ons onderwijs.

*”Cognitieve psychologie is de studie van hoe onze hersenen werken in normale omstandigheden.”

Lees: https://www.hln.be/binnenland/psychologieprofessor-wouter-duyck-volgende-generatie-vlamingen-is-eerste-die-dommer-zal-zijn-dan-vorige~ab3d00c2/