Aftalibanstan voor kenners

Met z’n vijven trok een Talibandelegatie naar Moskou voor overleg om uiteindelijk te komen tot de betrachtingen: de geboorte-aankondiging van een  “onafhankelijke, neutrale, verenigde, democratische en vreedzame staat, vrij van terrorisme, oorlog en drugs”, en met een inclusieve regering “met vertegenwoordigers van alle etnische, religieuze en politieke groepen.”

Zo ver zijn ze nog niet, nog lang niet: Lavrov, als gastheer, zette de toon van de vergadering, nl. “Afghanistan te verenigen met alle buurlanden, zonder uitzonderingen”. Onaangedaan vermeldde hij de Amerikaanse olifant in de kamer – of eerder het gebrek ervan: “Onze Amerikaanse collega’s kozen ervoor om niet deel te nemen“, eigenlijk “voor de tweede keer, een uitgebreide trojka-achtige vergadering ontwijken.”  Naar verluidt verontschuldigde Washington zich omwille van niet duidelijke “logistieke redenen”. U kan heel het relaas hierover in onderstaande video volgen.

Schakel ondertiteling, vertaling / geschreven tekst in via icoontjes

De trojka, die vroeger in Doha bijeenkwam, bestaat uit Rusland, de VS, China en Pakistan. De uitgebreide trojka in Moskou deze week bestond uit Rusland, China, India, Iran, Pakistan en alle vijf Centraal-Aziatische ‘stans’. Dat maakte het in wezen tot een bijeenkomst van de Shanghai Cooperation Organization (SCO), op het hoogste niveau.

De gezamenlijke verklaring die na de vergadering werd afgegeven, was misschien niet bepaald een thriller. Maar dan, helemaal aan het einde, biedt paragraaf 9 de echte bom:

“De partijen hebben voorgesteld om een ​​collectief initiatief te lanceren om zo snel mogelijk een brede internationale donorconferentie onder auspiciën van de Verenigde Naties bijeen te roepen, zeker met dien verstande dat de kernlast van de economische en financiële wederopbouw en ontwikkeling van Afghanistan moet worden gedragen door op troepen gebaseerde actoren die de afgelopen 20 jaar in het land waren.”

Het westen zal vanzelfsprekend argumenteren dat er al een soort donorconferentie heeft plaatsgevonden: dat was de speciale top van de G20 via videoconferentie eerder in oktober, waar ook VN-secretaris-generaal Antonio Guterres bij aanwezig was. Vervolgens werd vorige week veel gezegd over een Europese belofte van 1 miljard euro aan humanitaire hulp, die in zijn huidige vorm uiterst vaag blijft, zonder concrete details. Misschien moeten onze EU-parlementairen eens hun licht opsteken…

Op de G-20 gaven Europese diplomaten achter gesloten deuren toe dat de grootste kloof was tussen enerzijds het westen “dat de Taliban wilde vertellen hoe ze hun land moesten besturen en hoe ze vrouwen moesten behandelen” als noodzakelijke voorwaarden in ruil voor hulp, en anderzijds het pragmatische Rusland en China die verkiezen zich niet te mengen in de Afghaanse interne keuken.

De buurlanden van Afghanistan, Iran en Pakistan, waren niet uitgenodigd voor de G-20, en dat is in de gegeven omstandigheden wellicht niet heel verstandig. Het is een open vraag of de officiële G-20 in Rome, op 30-31 oktober, ook Afghanistan zal behandelen, samen met de voor het westen belangrijkste thema’s: klimaatverandering, Covid-19 en een nog ongrijpbaar wereldwijd economisch herstel.

Dus, argumenteert Lavrov, is de Moskou-vergadering, hét forum om de Afghaanse problemen aan te pakken. En daarmee komen we bij de kern van de vergadering: de economische en financiële heropbouw. Lees nog even paragraaf 9, bovenaan vermeld. Laat het tot u doordringen. Het idee alleen al dat de vroegere “op troepen gebaseerde actoren”, dus de internationale (NAVO) bezettingsmacht, het Prachtland Afghanistan, na het militaire débâcle, de ondankbaarheid der Afghanen, het verraad van het Afghaanse leger, er bovenop zou helpen… wie gelooft dat? Iemand? Niemand?

De VS doen niet aan natievorming – zoals heel de derde en vierde wereld uit ervaring weet. Zelfs het deblokkeren van de bijna $ 10 miljard van de Afghaanse Centrale Bank die door Washington is geconfisqueerd, zal een zware dobber zijn. Het IMF voorspelde dat zonder buitenlandse hulp de Afghaanse economie met 30 procent kan krimpen.

De Taliban, onder leiding van tweede premier Abdul Salam Hanafi, probeerden een moedig gezicht op te zetten . Hanafi betoogde dat de huidige interim-regering al inclusief is: meer dan 500.000 medewerkers van de voormalige regering hebben immers hun baan behouden.

Maar nogmaals, er gingen veel kostbare details verloren in de vertaling en de Taliban misten een frontlijnfiguur die de Euraziatische verbeelding kon boeien. Het mysterie blijft bestaan: waar is Mullah Baradar?

Baradar, die het politieke bureau in Doha leidde, werd alom getipt als het gezicht van de Taliban naar de buitenwereld toe na de overname van Kabul door de groep op 15 augustus. De geruchten dat hij effectief buitenspel is gezet zijn zeer hardnekkig.

Op de achtergrond van de Moskou-vergadering lieten diplomaten doorschemeren dat de sfeer gespannen was. Rusland moest op eieren lopen om te bemiddelen bij de grieven van Indië en de zorgen van Tadzjikistan. Het was op voorhand geweten dat Rusland de Taliban niet zouden erkennen als de nieuwe Afghaanse regering – nog niet. Prioriteit: de Taliban mochten geen veilige haven bieden aan jihadisten, die “derde landen, vooral de buurlanden” zouden kunnen aanvallen, benadrukte Lavrov.

Als president Poetin terloops de officiële informatie laat vallen dat er zich minstens 2.000 ISIS-K-jihadisten in Noord-Afghanistan ophouden, betekent dit dat de Russische inlichtingendienst precies weet waar ze zijn en eventueel de mogelijkheid heeft / resp. aanbiedt ze te onderdrukken, mocht de Taliban een seintje geven dat ze hulp nodig hebben.

Voorlopig blijft het bij “oefeningen”… De boodschap is duidelijk!

De NAVO daarentegen, nog steeds niet bekomen van de Afghaanse vernedering, bij monde van Jens Stoltenberg, vindt dat de Taliban verantwoording verschuldigd zijn aan de NAVO voor het aanpakken van terrorisme en mensenrechten.

En daar bovenop als achtergrondweetje: Rusland weigerde botweg het Amerikaans verzoek om hun inlichtingenapparaat in Centraal-Azië in te zetten… een goede verstaander begrijpt: om Afghanistan te bespioneren. Als Rusland dit doet, dan zal het wel zo verstandig zijn het niet aan de neus van de VSA te hangen. Eerst wilden ze een “tijdelijke” militaire basis in Oezbekistan of Tadzjikistan: Poetin-Biden besprak het zelfs op de top van Genève. Poetin bood half voor de grap een tegenaanbod aan om de Amerikanen te huisvesten in een Russische basis, waarschijnlijk in Tadzjikistan! Moskou speelde dit tweederangs schouwtoneel een paar weken mee om uiteindelijk tot de conclusie te komen: er is geen plaats voor Amerikaanse ‘contraterrorisme’–theaterstukjes in Centraal-Azië.

Kortom, Lavrov in Moskou hield niet alleen zijn eigen hoofd koel. Hij benadrukte dat de deelnemers van de Moskou-vergadering alle kansen willen benutten om de Taliban de kans te geven “opgenomen” te worden via verschillende multilaterale instanties, zoals de VN, de SCO – waar Afghanistan een waarnemer is – en, cruciaal, de Collective Security Treaty Organization (CSTO), een militaire alliantie.

Laatste nieuws: de VSA proberen nu Pakistan te overtuigen om het Pakistaanse luchtruim te mogen gebruiken om te spioneren in Afghanistan.

Quo vadis, Syria?

20 oktober: een bijzonder dodelijke dag in Syrië met slachtoffers bij alle protagonisten. Tendens stijgend.

Uitzonderlijk: de poco media deelden beelden over de autobus met Syrische militairen in Damascus, die door bommen de lucht inging: 14 militairen hadden geen enkele kans dit te overleven..

Of toch niet zo uitzonderlijk, vermits de verspreiding van het beeldmateriaal onmiddellijk gevolgd werd door een filmpje van een bomexplosie in Idlib, waarin naar verluidt (ook) kinderen om het leven kwamen. Wat bij iedereen onmiddellijk een belletje zou moeten doen rinkelen: het bekende stramien: “kinderen” en de “Witte Helmen”, waarmee tegelijkertijd in de kaarten van al-Qaeda gekeken kan worden. Ze hebben waarschijnlijk nog massa’s filmpjes in hun archieven die naar wens kunnen geknipt, geplakt en gepubliceerd worden. Spijtig dat ze soms stoemelings dezelfde kinderen in dezelfde kleren in zgz. andere bombardementen in andere steden gebruiken… Amateurs!

Die busbommen in Damascus waren duidelijk gepland: gepland in strategie, in tijd, in plaats, in gekozen slachtoffers. Ze moesten de wereld tonen dat in regeringsgebied geen veiligheid te vinden is, dat vluchtelingen niet kunnen (of mogen) terugkeren, dat investeren boter aan de galg is. Ze werden geplaatst omdat er de laatste tijd te weinig aandacht naar de “laatste rebellenburcht” Idlib gaat. Ze werden geplaatst omdat n.a.v. de bomaanslag in Damascus meteen àndere beelden van een “laffe” aanval door het Syrische leger op “kinderen” in Idlib wereldkundig kon gemaakt worden. Ze werden geplaatst om ‘s werelds sympathie voor de “rebellen” levendig te houden. Ze werden geplaatst om de menselijke kant van de terroristen te tonen: “zie je wel, wij zijn geen barbaren, wij vallen slechts soldaten aan”. Ze werden geplaatst omdat de geruchten van een Syrisch-Russisch offensief, om de door Erdogan beloofde gedeeltelijke vrijmaking van Idlib tot 6 km ten noorden van de M4 snelweg, die van de Mid. Zee-kust via Aleppo naar het oosten loopt, eindelijk te kunnen realiseren. En dàt zint het al-Qaeda-allegaartje niet. Het zou betekenen dat zij zich ofwel overgeven, de wapens neerleggen, naar hun thuislanden terugkeren, zich integreren in de Syrische maatschappij ofwel opschuiven naar het noorden van Idlib, dichter bij de Turkse grens.

En eveneens opmerkelijk, verschillende explosies schudden de door de VSA bezette al-Tanf regio door elkaar. Al-Tanf waar naar verluidt pakweg 200 Amerikaanse militairen opleidingen geven aan “rebellen”. De explosies werden veroorzaakt door 5 drones, naar alle waarschijnlijkheid als antwoord op de Israëlische luchtaanvallen van 13 oktober in de buurt van Palmyra.

Lees verder

Een gemiste Europese (vredes)kans?

Pakweg 20 jaar geleden, op 25 september 2001, deed de Russische president Poetin in zijn toespraak voor de Duitse Bundestag Duitsland, Europa en het hele westen een aanbod, waarop niet ingegaan werd.

Het was in vergelijking met vandaag een heel andere tijd. Twee weken daarvoor beleefde de VSA 9/11. Poetin stelde de Amerikanen een internationale coalitie tegen het internationale terrorisme voor. In de Bundestag herhaalde hij zijn aanbod: i.p.v. de NAVO steeds dichter tegen de Russische grenzen te doen opschuiven, zou het westen samen met Rusland tegen het terrorisme kunnen optreden.

In Duitsland regeerde toen Gerhard Schröder en op dat tijdstip had hij al een soort verstandhouding met Poetin ontwikkeld. Als kanselier organiseerde hij dit eerste optreden van een Russische president voor een Duits parlement. De politieke barometer stond op ontspanning. Poetin kreeg een daverend applaus van alle volksvertegenwoordigers toen hij de Koude Oorlog voor beëindigd verklaarde. Duitsland zou, omwille van een lange gemeenschappelijke culturele geschiedenis, Ruslands trouwste advocaat in het westen worden. Schröder en andere westerse politici dachten er ernstig over na Rusland een soort associatie met de NAVO en de EU aan te bieden.

Poetin hield, als speciale geste voor het gastland, zijn toespraak in het Duits. Het is interessant om ons nog eens in de inhoud van zijn rede te verdiepen. De inleiding is in het Russisch, vanaf 2’44” in het Duits.

U kan de volledige toespraak hier lezen.

Ondertiteling, vertaling en geschreven tekst via icoontjes onderaan

Hij presenteert zich in de Reichstag als een overtuigde liberale denker. Over het einde van het communisme:


„Unter der Wirkung der Entwicklungsgesetze der Informationsgesellschaft konnte die totalitäre stalinistische Ideologie den Ideen der Demokratie und der Freiheit nicht mehr gerecht werden. Der Geist dieser Ideen ergriff die überwiegende Mehrheit der russischen Bürger. Gerade die politische Entscheidung des russischen Volkes ermöglichte es der ehemaligen Führung der UdSSR, diejenigen Beschlüsse zu fassen, die letzten Endes zum Abriss der Berliner Mauer geführt haben. Gerade diese Entscheidung erweiterte mehrfach die Grenzen des europäischen Humanismus, sodass wir behaupten können, dass niemand Russland jemals wieder in die Vergangenheit umwenden kann.“

Tien jaar lager noemde dezelfde Poetin de ineenstorting van de Sovjetunie de grootste geopolitieke catastrofe van de 20ste eeuw. Hij verweet het westen de val van de Sovjetunie opzettelijk uitgelokt te hebben om Rusland als concurrent uit te schakelen. Op de vrijheid van de volkeren der Sovjetunie wordt vandaag, in het huidige Rusland, geen glas meer geheven. Poetin ziet het westen als een tegenstander, die slechts de val van zijn regering als doel heeft.

Wat wilde Poetin van het westen? Hij zegde in de Reichstag:


„Ich bin der Meinung, dass Europa seinen Ruf als mächtiger und selbstständiger Mittelpunkt der Weltpolitik langfristig nur festigen wird, wenn es seine eigenen Möglichkeiten mit den russischen menschlichen, territorialen und Naturressourcen sowie mit den Wirtschafts-, Kultur- und Verteidigungspotentialen Russlands vereinigen wird.“ (*)

In alle eerlijkheid moet gezegd worden dat Poetin nog altijd deze mening toegedaan is. In tegenstelling tot westerse politici wil hij ook na 20 jaar nog altijd een “gemeenschappelijke ruimte van Lissabon tot Vladivostok”. In het huidige westen volstrekt zich een ander concept: de consolideriing van een gemeenschappelijk transatlantische ruimte van Vancouver naar Donetsk, ergo de droom van een Amerikaans Europa mét Oekraïne, maar zónder Rusland, dat naar Azië, richting China, moet verdrongen worden.

In zijn toespraak wenste Poetin een ontspanningspolitiek:


„Eine der Errungenschaften des vergangenen Jahrzehnts war die beispiellos niedrige Konzentration von Streitkräften und Waffen in Mitteleuropa und in der baltischen Region. Russland ist ein freundlich gesinntes europäisches Land. Für unser Land, das ein Jahrhundert der Kriegskatastrophen durchgemacht hat, ist der stabile Frieden auf dem Kontinent das Hauptziel.“

En 20 jaar later? Tussen NAVO en Rusland heerst opnieuw een Koude Oorlog. Polen en de Baltische staten voelen zich na de Russisch-Georgische oorlog, de Krim-annexatie en het bewapende conflict in Oost-Oekraïne bedreigd. Langs westerse kant heeft de NAVO, ondanks eerdere beloftes, haar militaire aanwezigheid tot aan de westelijke Russische grens uitgebreid. Het spierballengerol tussen de NAVO en Rusland is beangstigend. Langs beide kanten worden uitgebreide militaire manoeuvres georganiseerd. Ontspanningspolitiek? Nul. Nada. I.p.v. ontwapeningsonderhandelingen: méér wapens, zelfs oorlog in de cyberruimte.

Poetins optreden 20 jaar geleden in de Bundestag heeft bij menig Duitse politicus enig scepticisme achter gelaten. Poetin scheen dat te merken – hij reageerde als volgt:


„Wir sprechen von einer Partnerschaft. In Wirklichkeit haben wir aber immer noch nicht gelernt, einander zu vertrauen. Trotz der vielen süßen Reden leisten wir weiter heimlich Widerstand. Mal verlangen wir Loyalität zur NATO, mal streiten wir uns über die Zweckmäßigkeit ihrer Ausbreitung.“

Terugblikkend zijn volgende vragen beslissend:

  • Als de NAVO-uitbreiding naar het oosten de moeder van alle conflicten met Rusland is, waarom wilde het westen 20 jaar geleden dan zo dringend de voormalige oostblokstaten, die zich Moskou tegenover onverzoenbaar toonden, in de NAVO opnemen?
  • Hadden politici met enige verantwoordelijkheidszin niet Poetin bij zijn woord moeten nemen en, parallel tot de NAVO-uitbreiding, een veiligheidspolitieke samenwerking met Moskou op poten zetten? In dat geval zou de huidige Europese veiligheidssituatie niet in de problemen zitten.

Uiteindelijk had Poetins toespraak geen effect op de relatie tussen Rusland en het westen. Misverstanden, wantrouwen en ergernissen in het westen over een tekort aan Russische democratiewil en de westerse hautaine schoolmeesterhouding lieten sluimerende conflicten regelmatig escaleren.

  • Terwijl Poetin stelde dat Rusland in Tsjetsjenië tegen islamitisch terrorisme streed, die even goed een bedreiging was voor het westen, lamenteerde het westen dat Rusland volkerenmoord op de Tsjetsjenen beging.
  • Als Poetin de almachtige oligarchen de wacht aanzegde, die in de 1990-jaren, door handelingen die het daglicht niet mochten zien, belangrijke aandelen in strategische energie- en mediabedrijven verworven hadden, en hij vervolgens de aandelen in een staatsstructuur onderbracht, dan werd hij door het westen beschuldigd van dictatuur.
  • Russisch-interne politieke moeilijkheden werden uitvergroot, Poetins tegenstanders opgejut en gefinancierd door het westen.

En ja, er zijn behoorlijk wat stemmen in Duitsland die beweren dat Poetin toen, 20 jaar geleden in de Reichstag, een stukje komedie van de bovenste plank opgevoerd heeft. Anderen vinden dat de huidige confrontatietoestand had kunnen vermeden worden indien Duitsland en de EU ten minste op enkele van Poetins voorstellen ingegaan waren, hem op zijn woorden gepakt hadden. Er wordt beweerd dat Poetin 2001 en Poetin 2021 twee totaal verschillende politici zijn. Toen nog westers gezind. Vandaag een tegenstander van het westen, die democratie en mensenrechten onbelangrijker zijn dan nationale belangen. Ook al westerse politieke experten dit absurd vinden, dan nog is Poetins evolutie louter en alleen te wijten aan de omgang van het westen met Rusland. Maar als de VSA “America First” of “America is back”, wat lood om oud ijzer is, scanderen, dan is er niets aan de hand met de mensenrechten. Ze kunnen er in Syrië, Venezuela, Cuba… van meespreken.

Met het verdwijnen van Schröder, Jaques Chirac en Silvio Berlusconi uit de politieke arena verloor Poetin na het einde van zijn eerste legislatuurperiode zijn belangrijkste mede-ijveraars voor de verwezenlijking van een pro-Europese koers. Merkel veranderde de Duitse Ruslandpolitiek in die mate dat ze meeheulde met de nieuwe EU- en NAVO-lidstaten. Bovendien stonden mensenrechten en zgn. liberale waarden bovenaan haar omgang met Rusland. Tijdens de opgefokte Oekraïnecrisis (2014) en het geval Navalny kwam het zelfs bijna tot een breuk. Nochtans begreep Merkel zoals geen enkele huidige westerse politicus, dat een strategische dialoog met Moskou noodzakelijk is voor de Europese vredespolitiek.

Merkel zal wellicht af en toe aan Poetins toespraak terugdenken. De Nordstream 1 en Nord Stream 2 projecten steunde ze volledig en redde daarmee de 50-jarige Europese-Russische aardgassamenwerking – dit ondanks de bittere en laffe tegenstand, chantage en bedreiging van de VSA en sommige EU-landen met een eigen agenda. En toen de VSA in 2008 Georgië en Oekraïne in de NAVO wilden halen zette Merkel haar voet tussen de deur om Rusland met een derde NAVO-uitbreiding niet nog meer te prikkelen.

De VSA, van hun eigen grootsheid overtuigd, beschouwden – anders dan Merkel – Rusland als een te verwaarlozen regionale macht. Na het einde van de USSR bleven de VSA als enige wereldmacht over. Het was dus pure logica dat de wereldorde van de 21ste eeuw volgens de normen en belangen der VSA zou vorm (moeten) krijgen.

West- en Oost-Europa (tot en met de Balkan) verenigden zich quasi tot het oude rijk van Karel de Grote, de oeroude droom van Europese eenheid. Echter… Rusland werd daarbij “vergeten”. En maakte zich vervolgens – samen met China – bijzonder ongeliefd als economische, politieke en militaire rivaal van het westen. Sancties hadden niet het gewenste succes. Rusland trok er lessen uit en steunde de ontwikkeling van landbouw en nijverheidsbranches in eigen land, zodat het op termijn niet meer afhankelijk zou zijn van importgoederen.

China onderwierp economisch-politiek het Aziatische continent; Poetin begon een ander veiligheidsmodel op te bouwen. Daar noch de VSA, noch de EU enige bereidheid toonden hun globale vormgeving met de opkomende machten te delen en noch Rusland of China zich opzij lieten zetten, was de vraag wanneer – en niet of – de belangensferen zouden botsen.

En daarom, we keren terug naar het jaar 2001, laat Poetins toespraak in de Bundestag een bittere smaak na en het gevoel van een gemiste kans op een heel-Europese vredesorde.

(*)Je kan je afvragen of we nu met de hoge gasprijzen zouden moeten worstelen…

F.T.

Een verslag uit Syrië, zonder poco bril

Goede Vrienden,

De zevende en laatste eigenschap van ons mens zijn is onze roeping tot de gelijkenis met God. We zijn allen  geschapen naar Gods beeld en gelijkenis. Het beeld blijft. De gelijkenis van God is door de zonde uitgewist en kunnen we met eigen krachten niet meer terug winnen.

Het “beeld Gods” is als het alfa van ieder mensenleven en de “gelijkenis Gods” is als het omega. Vanaf de oudste tijden zochten mensen steeds naar God in de schepping en de natuurkrachten. Toch zijn niet de mensen naar God opgestegen maar is God naar de mensen afgedaald.  God is zelf mens geworden, heeft onder ons gewoond, heeft geleden,  is gestorven op het Kruis en is op de derde dag verrezen. Jezus roept ons op om Hem na te volgen. Hebben we zo de gelijkenis met Jezus verworven dan hebben we tevens de gelijkenis bereikt met de Vader.

Jezus zegt ons dat niemand tot de Vader komt tenzij door Hem (cfr. Johannes 14,6) en Hij is de perfecte icoon van de  Vader (cfr. Johannes 14, 9). De heilige Serafim van Sarov (+ 1833), een van de grootste Russische mystici, zegt dat we de heilige Geest juist krijgen voor deze omvorming. Ons uiteindelijk levensdoel is niets minder dan binnentreden in de heerlijkheid van de Drie-ene God, wat ook ons hoogste geluk is. De overzijde van de dood is niet het geopende graf, maar het liefdevolle gelaat van de Vader, de Zoon en de heilige Geest. En deze overgang gebeurt door een nieuwe geboorte, een nieuwe schepping.

De heilige Paulus drukt het sterk uit: “Ik ben er zelfs van overtuigd dat het lijden van deze tijd niet opweegt tegen de heerlijkheid waarvan ons de openbaring te wachten staat…” (Romeinen 8, 18). Het oorspronkelijke Griekse woord voor “lijden” staat in het meervoud (mathèmata) en geldt voor fysisch, psychisch, geestelijk, moreel lijden. Verderop drukt Paulus dan nogmaals zijn diepe overtuiging uit: “Maar over dit alles zegevieren wij glansrijk… . Ik ben ervan overtuigd dat noch de dood, noch het leven, noch engelen, noch boze geesten, noch wat is noch wat zal zijn en geen macht in de hoge of in de diepte, noch enig wezen in het heelal ons zal kunnen scheiden van de liefde van God die is in Christus Jezus onze Heer” (Romeinen 8, 37-39). Paulus geeft een opsomming van wat in zijn tijd als de  gevaren gezien werd. We kunnen nu zeggen: zelfs de meest duistere plannen van een oppermachtige elite die de wereldbevolking wil ontwrichten, overal verdeeldheid wil zaaien en uiteindelijk een groot deel wil uitroeien om over de anderen als robotten te heersen… kunnen Gods liefde voor ons niet doven en niet beletten dat wij in Christus door  lijden  en sterven de gelijkenis van God ontvangen.

Hoe kunnen we nu reeds hiernaar leven? Door bewust te kiezen voor deze omvorming in Christus en binnen te treden in de dynamiek die ons steeds meer doet gelijken op Christus. Het is niets anders dan een christelijk leven leiden, geïnspireerd door de menselijke en goddelijke deugden. De kardinale deugden fungeren hierbij als scharniermomenten. De voorzichtigheid is geen leven in angst, vrees  of schuchterheid maar op bezonnen wijze het juiste oordeel vellen en de juiste weg gaan. Rechtvaardigheid leert ons respect tegenover God en de medemens en hen te geven wat hen toekomt.

Jegens God is het godsvrucht. We genieten volop van de schepping maar we erkennen en eren God als Schepper en Vader,  Jezus als Verlosser en de heilige Geest als onze Heiligmaker. Jegens de naasten erkennen we hun rechten. Het is een houding van rechtschapenheid in gedachten en handelen. Ze brengt harmonie. Sterkte geeft ons de moed om niet te capituleren, maar ook in moeilijkheden trouw  te blijven en het goede te doen. Hiermee kunnen we de angst overwinnen, zelfs voor de dood. Het maakt ons bereid om het offer van ons leven te brengen. Matigheid leert ons evenwichtig om te gaan met de aardse goederen en te leven met een gezonde  bescheidenheid en soberheid. Ze leert ons minder jachtig te zijn, onze instincten en impulsen te bedwingen.

De heilige Johannes spreekt over de “gulzigheid van het vlees” (Grieks: epithumia tès sarkos): “Verliest uw hart niet aan de wereld…Want al wat in de wereld is – het begeren van de lust en het begeren der ogen en de hovaardij van het geld – het komt niet van de Vader maar van de wereld. En die wereld gaat voorbij met heel haar begeerlijkheid, maar wie de wil doet van God blijft in eeuwigheid” (1 Johannes 2, 15-16).

Een christelijk leven wordt vooral geïnspireerd door de goddelijke deugden van geloof, hoop en bijzonder de liefde, die uitgaan van en gericht zijn op de Drie-ene God. Door het nieuwe gebod van de liefde dat Jezus ons openbaarde  leven we als vrije kinderen van God. Jezus vat alles zo samen: “’Gij zult de Heer uw God beminnen met geheel uw hart, geheel uw ziel en geheel uw verstand’. Dit is het voornaamste en eerste gebod. Het tweede, daarmee gelijkwaardig: ‘Gij zult uw naaste beminnen als uzelf’. Aan deze twee geboden hangt heel de Wet en de Profeten” (Mattheus 22, 37-40).

Onmisbaar hierbij is het gebed. Een van de mooiste en meest volledige uiteenzettingen hierover vind je in het laatste en vierde deel van de Catechismus van de Katholieke Kerk. Zoals een fysisch lichaam niet kan leven zonder zuurstof, zo kan geen mens als belichaamde geest blijven leven zonder gebed. Het Onze Vader dat Jezus ons zelf leerde is hierbij het belangrijkste gebed. Ook het Rozenhoedje kan zegen brengen over de hele dag. Uiteindelijk is bidden een levenshouding, een voortdurende  toewijding aan de Drie-ene God en aan de medemens. Ons leven met zijn dagelijkse moeilijkheden kan ook geheiligd worden door kleine tekenen, zoals het bidden van het Angelus ’s morgens, ’s middags en ’s avonds. Deze kleine daden zijn geen tijdverlies maar zullen uiteindelijk tijdwinst blijken te zijn, omdat ze orde en vrede brengen  en beantwoorden aan de diepste stroming in onszelf.

Vrienden, nu reeds zijn we kinderen van God en wat wij zullen zijn is nog niet geopenbaard; maar wij weten dat wanneer het geopenbaard wordt wij aan Hem gelijk zullen zijn, omdat wij Hem zullen zien zoals Hij is” (1 Johannes 3, 2-3). We kunnen  ons geen enkele voorstelling maken van onze uiteindelijke gelijkenis met God. Zoals een ongeboren baby zich geen enkele voorstelling kan maken van het zelfstandige leven buiten de moederschoot, zo kunnen wij ons evenmin voorstellen wat de heerlijkheid van die gelijkenis met God zal zijn. En zoals een baby uit de veilige geborgenheid van de moederschoot moet gestoten worden om tot een volwassen persoon uit te groeien, zo moeten wij uit de moederschoot van dit aardse leven gestoten worden om binnen te treden in de heerlijkheid van Gods Licht. Nieuwsgierig zullen we sterven. De hindoe-mysticus Rabindranth Tagore zei het zo: “Wanneer al de snaren van mijn leven gestemd zullen zijn, mijn Meester, dan zal bij elke van Uw aanrakingen, de muziek der liefde weerklinken”.

P. Daniel

Aandacht: Volgende week wil ik me even terugtrekken om  een persoonlijke retraite te houden. Daarom zal ik volgende vrijdag 8 oktober geen meditatie en geen bericht sturen.

Flitsen

Op onze zondagse wandeling naar de bergen en ons ontbijt in de woestijn kregen we plots twee jongeren op bezoek, kinderen van de eigenaar van het terrein. We kampeerden onder sparrenbomen maar verderop was er een olijvenboomgaard en een wijngaard. De jongens hadden 2 kisten druiven geoogst. Ze boden aan elk van ons een tros druiven aan en het waren wel wel de mooiste trossen die ze gaven!

Abouna Michel uit Damascus, de verantwoordelijke voor de liturgie in de Grieks-Melchitische kerk, komt maandagavond toe om ons twee dagen  te onderrichten over het byzantijnse morgengebed en vespers. Dinsdagmorgen gaf hij aanschouwelijk onderricht over de voorbereiding van de Eucharistie, die normaal in het heiligdom gebeurt (als uitdrukking van het verborgen leven van Jezus) maar die hij nu op een tafeltje in de kerk deed zodat iedereen goed kon volgen. Het “bereiden van de gaven” verwijst naar gans de heilsgeschiedenis, het leven van Jezus, Maria en de Kerk. Het ronde broodje vertegenwoordigt Maria, het binnenste vierkant daarvan is Jezus, het “Lam Gods”. Dan wordt het brood in stukjes gesneden met de ‘lans’: links een stukje voor Maria (driehoek), rechts voor de engelen en de heiligen, onder voor de levenden en overledenen. Dan worden de stukjes gesneden die voor de heilige Communie in het heilig Bloed worden gedoopt (boven het Lam Gods – de vierhoek). In de kelk wordt vooraf wijn en water gegoten. Het verwijst naar het bloed en het water dat uit Jezus’ zijde kwam na de lansstoot van de soldaat.

Lees verder

Quo vadis, Syria?

We beginnen met een eenakter-komedie van de bovenste plank…

Eergisteren hadden Poetin en Erdogan een afspraak in Sochi, echter zonder afsluitende conclusie hoe het nu verder in Syrië moet (af)lopen. Erdogan prees de gezamenlijke inzet en benadrukte het belang van de Turks-Russische relatie voor eender welk vredesakkoord in het M.O… Eender welk… Erdogan zal zich met zekerheid niet verslikken in een portie bescheidenheid!

Poetin stelde dat gesprekken met Erdogan niet altijd rimpelloos verlopen maar dat beide landen in staat zijn tot een verstandhouding te komen. Hij gaf Erdogan een schouderklopje voor de Turkse hulp bij de oplossing van het probleem Azerbeidjan-Armenië in Nagorno-Karrabakh. En noemde enkele getallen om de samenwerking in de verf te zetten: Turkije investeerde in Rusland $ 1.5 miljard en omgekeerd – Rusland in Turkije: $ 6.5 miljard. Dit maakt meteen duidelijk wat er op de achtergrond allemaal meespeelt. Volgens persbureau TASS ging de officiële aandacht van beide heren vooral naar de economie, toonde een openheid naar de wereld toe. Gedurende de afgelopen 9 maanden ging de handel in vergelijking met verleden jaar vooruit met 55%. Rusland en Turkije hebben samen een aantal grote projecten gepland en/of uitgevoerd, zoals bv. de Turkstream gaspijplijn. Daar bovenop komt de geplande, innovatieve Akkuyu centrale op kernenergie.

Erdogan benadrukte de defensiesamenwerking. Turkije kocht als enig NAVO-lid het Russische S-400 luchtafweersysteem. Meer info: What Putin, Erdogan debated in Sochi and China needs more power from Russia

Over Syrië was men eerder ingetogen. Ondanks de verwachtingen (en hoop) eindigde de ontmoeting zonder een aankondiging van een Idlib-oplossing. Erdogan weigert nog altijd met Assad een gesprek aan te gaan. De situatie in Idlib geraakt stilaan buiten controle. Rusland & de Syrische regering kunnen niet veel langer toezien hoe de toestand daar van dag tot dag escaleert. De Russisch-Turkse afspraak over het staakt-het-vuren van verleden jaar wordt meer gebroken dan in stand gehouden.

Kijk ook naar dit beeldmateriaal, dat we omwille van de censuur van YT niet kunnen plaatsen: https://southfront.org/wp-content/uploads/video/29.09.2021_IMR_Turkey.mp4

Vooraleer Erdogan naar Canossa Moskou trok wou hij toch nog eens proberen hoever de elastiek kon uitgerekt worden. De Turkse* strijdkrachten namen boven het dorp al-Derdarah, ten noorden van Tal Tamr in het platteland van al-Hasakah, een Russische helikopter onder vuur… maar misten. De Russische helikopter zou dit niet zomaar blauw-blauw gelaten hebben en dropte thermische ballonnen op de Ottomaanse* onverlaten. Het Syrische leger liet zich niet onbetuigd en schoot raketten af op de Ottomaanse* stellingen. Gisteren zouden de Turken en hun huurlingenleger opnieuw het artillerievuur geopend hebben op dorpen in de Tel Tamr regio én op de Um al-Kaif graansilo’s. Het vuur werd beantwoord door SDF fracties. Er werden door geen der protagonisten gewonden of slachtoffers gemeld. (…)

*Het is quasi onmogelijk een duidelijk onderscheid te maken tussen het reguliere Turkse leger en het amalgaam terroristen dat ze onder hun hoede genomen hebben en dat we gemakshalve het Turkse huurlingenleger noemen. Ze fungeren samen of apart.

Maar de poging om het Turkse leger naar het zuiden van Idlib te laten doortrekken werd door Rusland afgeblokt.

Lees verder

Hezbollah, ongenuanceerd mikpunt van het Westen

Ons contact in Libanon maakte ons attent op onderstaande video die hij een “redelijk goede documentaire” noemt over de oorlog van de VSA & bondgenoten tegen de Hezbollah, de sjiieten en het Libanese volk.

Wordt gegarandeerd niet uitgezonden in westerse media.

Ondertiteling, vertaling en geschreven tekst via icoontjes onderaan.

Quo vadis, Syria?

Onze redactie begint vandaag met een boodschap van hoop, een gebed voor de vrede: een “alawietische” moslim hymne, gezongen door Ali Deek, een Alawietische moslim. Het is een eerbetoon aan de Maagd Maria, ter ere van haar geboortedag, 8 september:

Dat er nog veel moet gebeden worden mag blijken uit het onderstaande. Een kort overzicht van de militaire situatie. Op het eerste zicht is de toestand, de posities der protagonisten, er quasi onveranderd, buiten enkele schermutselingen:

  • 9 sept: terroristen in Idlib schenden het staakt-het-vuren 23 keer: 10 in de prov. Idlib, 8 keer in de prov. Latakia, 1 keer in de prov. Hama en 4 keer in de prov. Aleppo
  • 9 sept. Russische oorlogsvliegtuigen vallen ISIS schuilplaatsen aan nabij Rasafah
  • 8 sept.: Turks huurlingenleger vuurt raketten af op SAA (Syrisch leger) in de stad Saraqib
  • 8 sept.: artillerie van Turks huurlingenleger vuurt naar YPG (Koerden) posities nabij de Minnagh luchtmachtbasis
  • 8 sept.: artillerie van Turks huurlingen vuurt raketten naar SAA posities in het dorp Jurin
  • 8 sept.: SAA artillerie vuurt nar posities van het Turks huurlingenleger in het dorp Kansafra
  • 8 sept.: burger gedood door een bom in de stad Raas al-Ain

Hierbij een kaart zodat u de vermelde plaatsnamen kan situeren:

In augustus werd het weer onrustig in Daraa, het zuiden van Syrië. Daar waar oorspronkelijk de rellen in 2011 – verpakt als de Syrische Lente, de opstand tegen Assad – begonnen, kon een aantal terroristen opnieuw de boel op stelten zetten. In Daraa met het in 2011 grootste wapenarsenaal der terroristen, opgeslagen in de Al Omari moskee. De rellen werden daar gestart na het vrijdagsgebed.

Resultaat: opnieuw duizenden burgers op de vlucht in augustus. Dat de terroristen – diverse groepen – erin slaagden opnieuw in Daraa de macht te heroveren, de bevolking te intimideren, bedreigen en doden, de overheid aan te vallen, was allicht geen toeval. Daraa situeert zich nabij de Jordaanse en Israëlische grens. U zal zich misschien nog herinneren dat het Israëlisch leger “bei Nacht und Nebel” over de grens trok voor een reddingsactie van zgn. “gematigde rebellen” vermomd als Witte Helmen. (Lees: Wie wil nog Witte Helmen?) Bovendien is het opleidingscentrum van de terroristen niet zo ver daar vandaan, nl. in Al-Tanf. (Lees: ISIS terroristen op de praatstoel) en het vluchtelingenkamp Al-Rukban, waar de terroristen doen waar ze goed in zijn: arme sloebers terroriseren, zich laten betalen opdat vluchtelingen het kamp mogen verlaten om terug naar huis te keren, woekerprijzen eisen voor de geschonken hulpgoederen, die zij in beslag genomen hebben.

Daraa: Het Syrische leger (SAA) moest ingrijpen, de bevolking beschermen. Hierbij het videoverslag van de tweede helft augustus, ook van de toestand in het noorden, in Idlib, waar de Russen er zo stilaan genoeg van hebben. Praten helpt niet. Beloftes en akkoorden worden sowieso niet gehouden, noch door Turkije, noch door de terroristen.. En Erdogan die is pas gelukkig als hij een lijst krijgt met geliquideerde Koerden (SDF). De terroristen kregen via de bemiddeling van Rusland een soortgelijk voorstel als de terroristen bij de herovering door het Syrische leger in het binnenland; in ruil voor overdracht van zware wapens en wapenstilstand, mochten zij naar het noorden hun biezen pakken: ofwel de strijd opgeven, het verzoeningsvoorstel aanvaarden, de wapens neerleggen of een busrit naar het noorden, naar Idlib. Wat dan weer slecht nieuws betekent voor de aldaar resterende oorspronkelijke bevolking. Wie moet er zijn woning afstaan? Wie wordt uit zijn huis gedreven?

Voor het vervoer in de inmiddels bekende groene bussen werd gezorgd. Initieel weigerden ze, waren ze nog happig om zo snel mogelijk aan de snoepreis naar de 79 maagden te beginnen, maar ze veranderen uiteindelijk hun mening.

De vijandigheden zouden dus nu tot staan gebracht moeten zijn. Op 8 september begon het SAA permanente posities in te nemen in Zuid-Daraa of “Daraa al-Balad”. Onmiddellijk werd de regio uitgekamd op mogelijke schuilplaatsen van terroristen en verstopte bommen, die gecontroleerd tot ontploffing gebracht werden. De hoofdweg werd vrij gemaakt zodat de zuidenden gevluchte burgers terug naar hun woningen konden keren. Ca. 900 terroristen gingen in op het verzoeningsvoorstel, gaven zichzelf en hun wapens over.

Intussen is het in centraal Syrië alles behalve rustig: mede geïnspireerd door het Talibansucces duiken er steeds weer ISIS-cellen op. Op 7 september werd nog een grote aanval ingezet tegen het SAA & bondgenoten op het platteland van Oost-Homs, nabij de grens met Deir Ezzor, waar ze zich kunnen terugtrekken in talrijke schuilplaatsen. Drie dagen daarvoor: een soortgelijke aanval door ISIS-cellen nabij de stad Ithriyah in het oostelijke platteland van Hama. Tijdens beide aanvallen vielen er slachtoffers te betreuren. De Russische luchtmacht is nu bijzonder actief in de regio. Negen terroristen of meer zouden gedood zijn maar de speldenprikaanvallen gaan onverminderd voort. Al meer dan twee jaar moet het Syrische leger met de hulp van de Russische luchtmacht optreden tegen ISIS-cellen; de aanvallen verminderen weliswaar, maar zijn niet uitgeroeid. Daarvoor zou een groot opgezette campagne moeten gepland en uitgevoerd worden.

Probleem is dat het SAA en de Russische luchtmacht niet overal tegelijkertijd kunnen optreden. Er is niet slechts één vijand: Je hebt het amalgaam terroristen o.l.v. HTS in Idlib, het Turkse leger, het Turkse huurlingenleger, en de ISIS-cellen die quasi overal in onherbergzame gebieden plots kunnen opduiken. En… niet te vergeten: het Amerikaanse leger en de Israëlische luchtmacht!