Rad van Fortuin: door de ogen van de Franstaligen

Les jeux télé, royaume de la triche ? - Le Parisien

Bij alle heisa rondom Bouchez die moeilijk afstand kan en wil doen van de leidinggevende MR in de huidige beperkte-bevoegdheden-nood-interim-tijdelijke-extra-time regering zouden we bijna vergeten dat de grootheidswaanzin van de Franstaligen quasi oneindig is. Zoals mag blijken uit de toespraak van Jean-François Leclercq, procureur-generaal bij het Hof van Cassatie, de hoogste magistraat van het Openbaar Ministerie te Brussel, bij de opening van het gerechtelijk jaar 2011.

Albertkanaal - Wikipedia

Zij die België willen ontmantelen, moeten rekening houden met “onvoorzienbare gevolgen”. Zoals een burgeroorlog omtrent het Albertkanaal. Voor alle duidelijkheid: zijn toespraak was niet humoristisch bedoeld. Hij nam het op voor de haven van Luik in een gesplitst België.

“De zee wordt traditioneel geassocieerd met vrijheid, zelden met toeëigening. Vrije volkeren willen een toegang tot de zee. Die “zucht” mag zeker niet onderschat worden: de oorlogen tussen Bolivië en Peru omdat Bolivië niet naar de Stille Oceaan kon en de oorlogen van Saddam Hoessein tegen Koeweit over de toegang van Irak tot de Perzische Golf zijn daarvan het bewijs. Zal men in België bij een eventuele splitsing kiezen voor zo’n conflict dat onvermijdelijk een internationaal karakter krijgt?”

Uit: “Wallonië is bereid tot oorlog met Vlaanderen voor toegang tot de zee”

Een verslag uit Syrië, zonder poco bril

Goede Vrienden,

De voorbije jaren zijn  al vele mensen uit Europa en elders ons komen bezoeken om zelf vast te stellen wat er in Syrië gebeurt. Zij hadden vlug begrepen dat hetgeen de  gewone media daarover schrijven, meestal het tegendeel is van de waarheid. Nagenoeg allen getuigen dat ze deze werkelijkheid met hun eigen familie of nauwste kennissenkring niet kunnen delen omdat ze niet geloofd worden. Immers, de meerderheid van de mensen heeft een duidelijk etiket nodig. En dat krijgen ze van de media. Zelfs wanneer ze de grofste leugens telkens weer herhalen, worden ze voor de meerderheid van de mensen, – gelovige, kerkelijke en intellectuele middens  incluis -, de waarheid. Slechts een kleine minderheid die voldoende afstand kan nemen van de drukte en de schijn van deze wereld, lijkt in staat het uiterlijk vertoon en bedrog te doorzien. Zij worden door de meerderheid dan belachelijk gemaakt en voorgesteld als zijnde asociaal, onaangepast. In het dieptepunt van de Sovjet-tijd wisten sommige Russen dat hetgeen de Pravda (Waarheid) met veel nadruk bleef verkondigen, leugen was en wat herhaaldelijk als leugen werd voorgesteld, eigenlijk de werkelijkheid was. Onze gewone media zijn nu gezakt tot dit niveau van de toenmalige Pravda.

Nvdr: enkele vrije geesten, journalisten die hun beroep eer aandoen:

Telkens wanneer het Syrische leger en zijn bondgenoten een deel van het volk konden bevrijden van de terroristen, brachten onze media een spectaculair verhaal van een chemische aanval, bomvaten, aanvallen op ziekenhuizen of martelingen, door het Syrische leger verricht. De overgrote meerderheid van de Syrische burgers zagen dat het misdaden waren door het westen zelf gepland of verzonnen om de verdere bevrijding van het land te beletten. De meeste anderen hadden hiervan geen flauw besef.

Ons eigen VRT nieuws blijft nu al weken lang waarschuwen voor zogenaamd nep-nieuws omtrent de covid-19. Het eenvoudige en decennia lang beproefde middel hydro-xychloroquine zou niet werkdadig zijn of zelfs gevaarlijk, het coronavirus zou veel gevaarlijker zijn dan de gewone seizoengriep, Bill Gates en de grote farmaceutische bedrijven zouden met het hele gebeuren rond de corona nauwelijks iets te maken hebben (op website van de VRT je krijgt wel zesmaal een foto te zien waarop iemand wordt gevaccineerd!)… We hebben vorige week uitdrukkelijk experts en topmedici uit de hele wereld aan het woord gelaten die, samen met nog vele anderen, overtuigend het tegendeel aantonen.

En nu staat de Russische dissident Alexei Navalny in het brandpunt van de belangstelling van de westerse media. Vergiftigd door het besmettelijkste en dodelijkste Novichok! Hoe komt het dat hij nog leeft (zoals Sergei en Ylia Skripal)? Hoe komt het dat niemand anders besmet is? Zou Poetin (met 80 % populariteit), een meester in diplomatische bezonnenheid, een dissident (met een populariteit minder dan 5%) gaan vergiftigen en dan naar Duitsland laten vertrekken om de vergiftiging wereldkundig te maken? Al is er geen enkel bewijs, de westerse luidsprekers roepen eensgezind dat Poetin moet  gestraft worden! Zou het niet eerder de zoveelste valse vlag operatie van de CIA kunnen zijn om het nog gewone vaccin tegen covid-19 dat verrassend door Rusland als eerste op de markt gebracht werd te kelderen? Of om de goedkope gastoevoer vanuit Rusland naar Duitsland en Europa langs  de Nordstream 2 (die op het punt staat voltooid te worden), toch nog te blokkeren?

Inmiddels beschrijven onze media de Franse president als de redder van Libanon. Nochtans waren Libanese en Syrische christenen bijzonder onaangenaam verrast toen de Fransen het Noord-Syrische Sandrak Alexandrette (Iskenderun) in 1939 als geschenk aan de Turken aanboden. Zo werd de doodsteek gegeven aan het Antiochië, waar de hl. Petrus 7 jaar bisschop was, van waaruit de hl. Paulus het christelijk geloof verspreidde, de hoofdstad van het christelijke oosten, lichtbaken van kunst en cultuur en zetel van verschillende patriarchaten van oosterse kerken. Het eens zo majestueuze Antiochië in Syrië is nu Antakya, de hoofdstad van de Turkse provincie Hatay, waar het roemrijk christelijk verleden deskundig is uitgewist. En Frankrijk onderhield zogenaamd een bijzondere relatie met het maronitisch patriarchaat! Sindsdien heeft Frankrijk “de tedere moeder voor de christenen in het oosten” niet anders gedaan dan Libanon en Syrië helpen wurgen, met dramatische gevolgen vooral voor de christenen.  De schijn van de media staat in schril contrast met de werkelijkheid.

We schreven in het begin van dit jaar een open brief aan de VRT om de mediamanipulatie i.v.m. Syrië onder de aandacht te brengen, met verwijzingen naar een aantal bronnen die wel bereid zijn waarheidsgetrouwe berichtgeving te verstrekken.

Voor overtuigde christenen die meer bewust willen leven, hebben we in ons bericht een aparte bezinning voorzien. Om de diepere werkelijkheid van zichzelf en van de wereld te verstaan moet men afstand nemen van deze wereld en zich wenden naar het Woord van Hem die ons  geschapen heeft.

P. Daniel

Flitsen
De zondagseucharistie trachten we zo feestelijk mogelijk te vieren en deze zondag met enkele bijkomende wijdingen. Hiervoor gebruiken we de rijke byzantijnse gebeden. Vóór de mis hebben we het zout en het water gezegend achteraan in de kerk bij de gevulde wijwaterkuip. Na de mis baden we de lange gebeden voor de wijding van een nieuwe icoon, nl. van O.L.Vrouw van Guadelupe (Nvdr: ingesloten foto kunnen wij om technische redenen niet plaatsen. Zie video’s. ) De icoon werd deze week geschilderd en voor het altaar geplaatst met de bedoeling dat we zouden blijven bidden opdat het wereldwijd doden van het ongeboren leven, de grootste holocaust aller tijden, eens zou eindigen.

Lees verder

Zeg nu nog dat de belgische justitie niet werkt

Na de spijtbetuiging van het belgische opperhoofd van de Coburgerclan, de inhuldiging van een “square”, heeft de onderzoeksrechter na lang beraad beslist om in te gaan op de vraag voor Wiedergutmachung. Af te halen bij de griffie. De Congolezen moeten geen bananendozen meebrengen.

Na smeekbede geeft België tand van Lumumba dan toch terug: “Was veroordeeld ronddolende ziel te blijven”

Nederlandstalig fragment Gerard Soete op “Histories” bij Canvas: klik hier. :“Het is geen normale moord, he!”

Gedachten in gedichten

Wies Moens was ooit een begenadigd redenaar en dit klinkt door in zijn lezing. Voeg daarbij de passie en emotie waarmee hij het stuk brengt — het gaat over zijn persoonlijke situatie als banneling in Nederland. De opname werd gemaakt bij Wies Moens thuis in Nederland in 1968. Hij leidt het gedicht zelf in.

“Wie zijn brood verdrietig moet eten, houdt zich vast aan de kracht van de droom.”

Voor wie zijn herinneringen aan Wies Moens nog eens vanonder het stof wil halen… klik hier, met o.a. onderstaande paragraaf:

December 1968: Particuliere gratieverlening door de Belgische minister van justitie, waarbij Moens’ doodstraf wordt omgezet tot 20 jaar. Hierdoor krijgt hij de mogelijkheid om naar Vlaanderen terug te komen.

Wies Moens wijst deze particuliere gratieverlening  af, uit solidariteit met de andere collaboratieveroordeelden; pas wanneer een volledige amnestie zou worden toegestaan, zou hij zijn particuliere amnestie willen aanvaarden.

En voor degenen die nog samen met ons betoogd hebben voor amnestie…is deze samenvatting zeer lezenswaard.

Uit: http://www.vlaamsemilitantenorde.com/geschiedenis.htm

100 jaar IJzerbedevaart

IJzerbedevaart - Wikipedia

Wim De Wit, voorzitter IJzerwake, is het met ons eens: eigenlijk zouden we jaarlijks onder de IJzertoren moeten bijeen komen. Het kan echter niet. Niet zolang het belgicistisch, mondiaal comité geen “godsvrede” wenst met Vlaamse patriotten, die niet willen meeheulen met het linkse gedachtengoed van het amalgaam dat de IJzertoren gegijzeld houdt. Aan de goede wil van Wim De Wit en andere bemiddelaars zal het niet liggen. De uitgestoken hand, het verzoek om een gesprek, om een tegemoetkoming, om verstandhouding, om “Als het om Vlaanderen gaat, zijn wij één” in de praktijk om te zetten, wordt telkens weer hooghartig geweigerd.

Immers: het IJzertestament werd zgz. “hertaald” – en ze zijn daar bij het Museum a/d IJzer (…elke verwijzing naar het Kruis, naar Vlaanderen is uit den boze) behoorlijk trots op. Citaat uit de webstek:

“Nooit-meer-oorlog, Godsvrede en Zelfbestuur, vandaag hertaald naar Vrede, Vrijheid en Verdraagzaamheid.”

Onze Toren, waarvoor heel Vlaanderen steen voor steen mee bijgedragen heeft nadat de oude gedinamiteerd werd, is gedegradeerd tot een toeristische attractie. U zal zich herinneren dat zelfs de leeuwenvlag er moest aan geloven en dat pas na fel protest deze weer op de Toren mocht wapperen (zie onderaan).

“Nooit-meer-oorlog” moest weg omdat elke verwijzing naar de Grote Oorlog, waarbij Vlaamse soldaten als minderwaardig kanonnenvoer behandeld werden, moest geschrapt worden uit het collectief geheugen.

“Godsvrede” moest weg omdat elke verwijzing naar het geloof, naar de eendrachtigheid onder de Vlaamse nationalisten, verworpen moest worden. “Godsvrede” werd vervangen door “Vrijheid“, een contradictio in terminis in de huidige alles controlerende maatschappij, waarbij de coronacrisis een welgekomen geleider is naar een dictatuur die verder gaat dan het belgische keurslijf.

“Zelfbestuur” werd gecensureerd en vervangen door een belgische en EUropese structuur, waarin we ons allen moeten plooien onder het motto “Verdraagzaamheid”. Immers: we worden verondersteld ons te schikken onder de mondialiseringoekazes die elke vorm van eigenheid willen uitwissen. Paul De Belder, voorzitter, heeft zo zijn eigen mondiale visie: “”Maar dit wordt voortaan een serene herdenking van àlle slachtoffers van oorlog en geweld. We vertrekken vanuit de Eerste Wereldoorlog, maar trekken het geheel verder open.” En “we gaan niet langer op alle communautaire slakken zout leggen”. M.a.w. “communautaire slakken” worden doodgezwegen en vervangen door “àlle slachtoffers”. Ook de dagelijkse slachtoffers bij de blanke Boeren in Zuid-Afrika??? Johan Velghe, ondervoorzitter, tevens voorzitter van VL@S, heeft een andere invalshoek: hij wil heel de wereld uitnodigen om zich hier in Vlaanderen te komen vestigen. Logisch dat er dan van “zelfbestuur” geen sprake meer kan zijn.

Bekijk nog eens deze reportage over het Kruis vàn Vlaanderen, van àlle flaminganten en niet alleen van het “Historisch Pardon”-comité. We zeggen elke dag “pardon”. We zeggen te veel en te dikwijls “pardon”. We verontschuldigen ons voortdurend omdat we blank zijn, omdat we christenen zijn, omdat we onze cultuur en taal willen behouden, omdat we houden van ónze tradities, omdat we onze voorvaderen respecteren, … zo niet dreigt om de poco hoek mogelijke vervolging en straffen. We verontschuldigen ons door onze houding, onze meegaandheid, onze gehoorzaamheid, ons zwijgen… door onze lafheid. We verontschuldigen ons door de insijpeling van het Amerikaans-Engelse taalgebruik. We verontschuldigen ons door de rare namen die we aan onze kinderen geven. We verontschuldigen ons door het gebrek aan verzet tegen de zgn. klassieke partijen, tegen de poco pers, tegen de kunst-en cultuurpausen, tegen de verkleuring, tegen de doodscultuur, tegen de seksualisering van onze kinderen, de alles-mag-praktijken van de holebibeweging…

Met heimwee en verdriet denken wij terug aan ‘onze’ IJzerbedevaarten. En dat neemt niet weg dat wij telkens weer met even veel overtuiging naar de weide bij het Gebr. Van Raemdonckmonument trekken… en dromen dat we de IJzerwake zouden kunnen verplaatsen onder onze Toren.

Neem morgen eens een kijkje hoe 100 jaar IJzerbedevaart herdacht wordt. Wij hebben er de moed niet toe…

Een terugblik, omwille van historische redenen:

Voor geïnteresseerden: https://vlaams-historisch-archief.org/gebeurtenissen/ijzerbedevaart

Hoeveel “laatste dictators” zijn er?

Is het u ook opgevallen hoe we door de media klaargestoomd worden voor een westerse “beïnvloeding” van Wit-Rusland volgens het model “Oekraïne”? In alle berichtgevingen wordt bij het vermelden van president Loekasjenko er de gratuite beschrijving “de laatste dictator van Europa” bijgevoegd.

Ver van te willen beweren dat hij een doetje is – integendeel zelfs – moet ons toch van het hart dat men met twee maten en gewichten meet. Is men in het westen bekommerd om het democratische gehalte van Wit-Rusland? Of probeert men het land van Rusland te vervreemden, een opstand aan te moedigen, te sturen, de NAVO uit te breiden? We hebben gezien wat het resultaat was in Oekraïne. Alleen de wapenindustrie en de oligarchen zijn er beter van geworden.

Niet elk voormalig USSR-land krijgt dezelfde aandacht; het lijkt wel alsof een gemeenschappelijke grens met Rusland de maatstaf is voor de westerse drang de zgn. democratie uit te dragen. Over Montenegro rept men met geen woord. Ook al worden bisschoppen, priesters en gelovigen gearresteerd. Kan niet. Mag niet: immers… Montenegro is sinds 2010 kandidaat EU-lid en sinds 2017 lid van de NAVO.

Daar waar in Wit-Rusland geloofsvrijheid geen probleem vormt, is de huidige president van Montenegro een andere mening toegedaan. Hij heeft de Servische Orthodoxe Kerk tot mikpunt genomen, wil kerken en kloosters onteigenen, tot eigendom van de staat verklaren “om de Servische en Russische invloed te weren”. En – om de beschuldiging van christenendiscriminatie te weerleggen – een eigen Montenegrijnse kerk steunen. Nochtans is ruim 70% van de bevolking Servisch-Orthodox-gelovig.

Dit gezegd zijnde – u dacht toch niet dat het land b het énige land was met een ingewikkelde geschiedenis en een quasi onmogelijke staatsstructuur? – bij het pas in 2006 internationaal erkende Montenegro, moet u toch ook even een stap terug zetten in het verleden eer u er enige kijk op hebt.

Wikipedia: “De Montenegrijnen staan qua geschiedenis, taal en religie dicht bij de Serviërs. Het verschil is dat Montenegro onafhankelijk bleef in de tijd dat Servië tot het Ottomaanse Rijk behoorde en de Montenegrijnen een eigen Kerk voor 1918 hadden genaamd Montenegrijns-Orthodoxe Kerk (Crnogorska Pravoslavna Crkva). De Serviërs hebben hun eigen Kerk de Servisch-Orthodoxe Kerk (Srpska Pravoslavna Crkva). Tegenwoordig zijn er veel Montenegrijnen die zichzelf als Serviër beschouwen (de politieke Serviërs) omdat ze tegen de onafhankelijkheid van Montenegro zijn. Deze personen identificeren zichzelf ook als de Montenegrijnse Serviërs (Crnogorski Srbi).

75,77% van de bevolking is christelijk (ongeveer 72,07% Servisch/Montenegrijns-orthodox en 3,44% katholiek).[1][2] Moslims maken 19,11% uit van de bevolking. Hiertoe behoren de etnisch Albanese minderheid, die vooral langs de grens met Albanië woont, en de Bosniakken en andere Slavische moslims (samen ook met de nationaliteit ‘Moslim‘ aangeduid) in Sandzak.

In Montenegro is er ook de Montenegrijns-Orthodoxe Kerk. De Servisch-orthodoxe Kerk bestaat in Montenegro sinds 1918. Hiervoor was dit de Montenegrijns-Orthodoxe Kerk. De Montenegrijnse Kerk werd door het regime van koning Aleksandar Karadjordjevic van het koninkrijk Joegoslavië opgeschort en pas na het uiteenvallen van Joegoslavië in 1991 werd deze weer door de Montenegrijnen volgens oude traditie hersteld met Metropoliet Antonije Abramovic als leider.[9]Deze kerk is niet canoniek en wordt daarom niet erkend door de andere orthodoxe kerken.

M.a.w. De oorspronkelijke reden voor het ontstaan van de Montenegrijnse-Orthodoxe Kerk, de scheuring van de Servisch-Orthodoxe Kerk, was dat de geloofsbroeders bezet waren door de Ottomanen, die – zoals bekend – niet zo begripvol waren voor het christelijke geloof en de belijders. Zelfs Metropoliet Antonije Abramovic (overleden 1996) op de vraag of er verschillen bestaan wat betreft geloof of liturgie tussen de orthodoxe kerken, heel verbaasd: ,,Nee, natuurlijk niet. Maar daar gaat het ook niet om. Zonder kerk geen staat, zonder kerk geen volk. Dit is Montenegro, de kerk van een andere natie heeft hier niets te zoeken.”, het inspirerende voorbeeld van schisma-gangmaker en ervaringsdeskundige in Oekraïne, Mykhailo Antonovych Denysenko, indachtig.

Als we deze gedachtengang volgen, dan zou de Rooms-Katholieke Kerk eigenlijk slechts bestaansrecht hebben in Italië, in Rome, in Vaticaanstad. En de islam in Mekka of Medina – daar kan men ook nog over redetwisten.

En dan wordt in het door het westen omarmde Montenegro (… wat trouwens een prachtig-mooi landje is…) een zelfverklaarde atheïstische president verkozen, Milo Đukanović, die eerder al een termijn als president en vier periodes als premier had opzitten. Heeft hier iemand mogelijke verkiezingsfraude vermoed?

Dàt echter wordt in de westerse media pas opgemerkt en aangeklaagd als het om staatsleiders gaat die niét de westerse goedkeuring genieten. En die man wil een nieuwe wet, die “de geloofsvrijheid moet garanderen”, waarmee alle gebouwen, toebehorend aan de Servisch-Orthodoxe Kerk, gebouwd voor 1918, genationaliseerd moeten worden. Het zou gaan om ca. 650 heiligdommen, kloosters, kerken, bedevaartplaatsen e.d. De in beslag genomen eigendommen zouden vervolgens toegewezen worden aan de “nieuwe Montenegrijns-orthodoxe kerk”, onder de leiding van een hoogbejaarde uitgetreden (… uit de kerk gezette) priester, Miras Dedeic (geb. 1938), een man die talrijke geloofswatertjes doorzwommen heeft en overal voor opschudding zorgde. (…) Zijn kerk wordt noch door lokale orthodoxe geloofsgemeenschappen, noch door het Oecumenisch Patriarchaat van Constantinopel erkend.

Zelfs het beroemde Ostrog klooster én toeristisch hoogtepunt zou aan de nieuwe eigenaar toegewezen worden:

En we komen terug op het uitgangspunt, nl. dat u hier in de media niets te zien krijgt over de protestbetogingen tegen de inbeslagnames van kerkelijk goed in opdracht van de atheïstische president en uitvoerende regering van Montenegro.

De EU dringt aan op een vreedzame en EUropese oplossing. Moskou is bezorgd.

“Waarom zelf het warm water uitvinden…

… als het voorbeeldland al bestaat…

Koen Ooms (@OomsKoen) | Twitter

… In zowat alle rankings staat Nederland boven België of Vlaanderen. Waarom zelf het warm water uitvinden als het voorbeeldland al bestaat. Laat ons in 2024 stemmen over de heraansluiting van Vlaanderen bij Nederland. Dat heeft veel voordelen. In plaats van een wankele pasgeboren regio van 6 miljoen, zijn we samen met Nederland een land van bijna 25 miljoen inwoners. Zo kunnen we invloed uitoefenen. We kunnen bovendien meesurfen op de sterke internationale reputatie van Nederland én we hebben een aansporing om het als regio nog beter te doen. Infrastructuur, mobiliteit, langetermijnstrategie of internationaal beleid – we kunnen als Vlaanderen veel leren van de Nederlanders.

In 2030 is het 200 jaar geleden dat onze wegen en die van Nederland definitief scheidden. Misschien kunnen we 200 jaar later die vergissing ongedaan maken. Onhaalbaar? Utopisch? Beide beschrijvingen gelden net zozeer voor elke poging de afgelopen jaren om België structureel sterker te maken. Laten we kiezen voor een aansluiting bij Nederland. Beter de lat te hoog leggen en ze niet halen, dan de lat te laag leggen en ze wel halen… 

Lees: België is in zijn huidige vorm politiek uitgewoond. Laten we ambitieus zijn en aansluiting zoeken met Nederland.