Geef ons maar “Antwaarpe”…

… ook al is het naar de sjokkedeizen!

In de Frut vraagt men zich af:

Waarom kent de trotse Antwerpenaar zijn officiële volkslied niet?

Nu Antwerpen met ‘Antwaarpe’ van De Strangers er een officieus volkslied bij heeft, komt ook de ‘officiële’ hymne van stad en provincie weer in de kijker: De Schelde van de Brugse componist Karel Mestdagh. Maar geen Antwerpenaar die het kent…

Volgens onze mening is dit lied veel te theatraal, te weinig toegankelijk, te weinig volks. De Strangers daarentegen beroerden met hun “Antwaarpe” een gevoelige snaar, het chauvinisme, de fierheid, de verbondenheid, de onuitgesproken liefde voor ‘t Stad én de melancholie van verloren tijden.

Tekst onder de video

Los van het bovenstaande, smaken verschillen, wat op het eerste zicht een Antwerps-Vlaams muzikale gewetenskwestie is, legt echter de pijnpunten bloot. Hoeveel échte Antwerpenaren wonen nog in de Koekenstad? Welke “hymnes” kennen, zingen, vereren de neo-Antwerpenaren? Zingen zij überhaupt? Mogen zij wel zingen? Voer voor een volgende uitzending “Wakker op zondag”… Dries Van Langenhove wordt voor zijn conclusie nog maar eens verketterd.

En we grijpen terug naar een tumultueuze debatavond met één van de cantoren der neo-Antwerpenaren, die geen codex als gezangboek heeft, maar wel “het boek van Allah”. Wijken we nu te veel af van het thema, het zgz. Antwerpse volkslied? Ja, als de vraag retorisch is. Neen, als we de vinger op de wonde leggen, want ook het geliefde “Antwaarpe” van de Strangers is ten dode opgeschreven, zoals het Antwerpen, dat wij ons herinneren, (ben in de Pieter Van Hobokenstraat geboren, talrijke zon- en vakantiedagen gaan zwemmen in ‘t Noordkasteel, grootgebracht op ‘t Eilandje, schor-gezongen avonden doorgebracht in de Piet Pot…) nooit meer zal zijn wat het was. En dàt nemen we tot het einde onzer dagen de politici kwalijk: zij hebben Antwerpen laten bezetten, willoos overgegeven en de witte vlag gestreken. Wellicht is de dodenmars toepasselijker…

Quo vadis, Syria?

De vluchtelingenconferentie in Damascus toonde de EUropese eensgezindheid: geen enkel EUropees land nam eraan deel. Ze willen allemaal hun kansenparels behouden. En de bevolking juicht opgelucht: “Ze mogen blijven. Hoera!”

De voorzitter van de Tsjechische parlementaire groep voor vriendschap met Syrië, Stanislav Grospic, klaagde dit aan en stelde dat het boycotten van de conferentie bewijst dat de westerse landen wel beweren de menselijkheid te verdedigen, maar in werkelijkheid het omgekeerde doen door te weigeren Syrië te helpen de crisis op te lossen. “De landen die de conferentie boycotten zijn dezelfde die de crisis veroorzaakt hebben, een crisis die Syrië sinds jaren doet lijden en die begon met een buitenlandse samenzwering en een terroristische agressie die leidde tot de grote tragedie voor de Syriërs.” Hij verwees naar de impact van de sancties opgelegd door de EU en de VSA op de heropbouw van Syrië en de terugkeer van ontheemde Syriërs mogelijk te maken én klaagde de agressieve en chanterende rol van Turkije aan. (…)

Russische buitenminister Lavrov tapte uit hetzelfde vaatje; hij vond dat de landen, die opzettelijk de vluchtelingenconferentie boycotten, een zware fout begingen. Bij de afsluitende verklaring van de conferentie werd door iedereen de soevereiniteit, onafhankelijkheid, eenheid en territoriale integriteit van Syrië bevestigd en alle pogingen om de soevereiniteit te ondermijnen afgewezen. (…)

Afsluitend concert met muziek van buitenlandse componisten:

Gisteren stond een bezoek van de VN speciale afgevaardigde voor Syrië, Pedersen, op de agenda van bij Lavrov in Moskou om de situatie in Syrië te bespreken. Het laatste bezoek dateert van september. (…) Of ze het ook over de voortdurende Israëlische aanvallen op Syrisch grondgebied zullen hebben?

Woensdag werden er weer raketten afgevuurd vanuit de door Israël bezette Golanhoogte – ditmaal viel de zuidelijke regio van Damascus in de prijzen. Een aantal raketten werden uit de lucht gehaald, verschillende andere troffen doel. Drie soldaten zouden gedood zijn, één gewond en aanzienlijke materiële schade. En zoals steeds zwijgt de wereld. Israël daarentegen gaat er prat op en verspreidde zowel een video als ander beeldmateriaal. (…) en (…) Als uitleg gaf Israël nog mee dat het nodig was om “terreursamenzweringen” van Iran te voorkomen. Het zou logischer zijn te vermoeden dat Tel Aviv nog zo veel mogelijk schade wil berokkenen aan buurland Syrië vooraleer de grote beschermheer zich voor altijd aan zijn golfhobby kan wijden. (…) En dat Israël uitsluitend “pro-actief” Hezbollahafdelingen in Syrië wil uitschakelen, mag men ook met een dikke korrel zout nemen. Ten bewijze: de commandopost van de Syrische 7de Divisie, o.l.v. maj. gen. Akram Hawija, werd van de kaart geveegd. Hawija is één van de vijf belangrijke legerleiders die recent door Israël persoonlijk bedreigd werden. Voor meer details hierover: klik hier. Pompeo trok zelfs woensdag persoonlijk naar de Golan Hoogte om daar te oreren dat de Syrische Golan Hoogte wel degelijk voor eeuwig en altijd Israëlisch eigendom is en verketterde de “salons in Europa en de elite instituten in Amerika” die durfden de teruggave van de bezette Golanhoogte (sinds 1967) aan Syrië te eisen”.

Lees verder

Gedachten in gedichten

TOUR DE FRANS: Louis Verbeeckroute

Dankzij Herman Vanrompuy is de haiku weer in geworden.
In mijn goede oude tijd was dat de limerick.
Een vijfregelig vers: twee lange, twee korte, en dan nog een lange regel: de pointe.
Deze dateert nog van vóór de Perestrojka en de Glasnost, de tijd van de koude oorlog, de tijd dat we nog schrik hadden van de Russen, want dat waren allemaal Bolsjevisten en ongelovigen.
Niet iedereen dacht er zo over, want:

“Er was eens een dame in Rome,
die kocht zeven kilo condomen.
Toen sprong ze koket
op de rand van haar bed,
en zei: “laat de Russen maar komen!“

Louis Verbeeck in Dagboek 2, 14 mei 2011

Toen humor op de nullenzender nog zonder Amerikaanse schutwoorden bestond:

Ik ben. Ik lees. Ik denk.

Bucketlist Filosofie

” Daar waar men boeken verbrandt, verbrandt men uiteindelijk ook mensen”…dat schreef in 1821, tweehonderd jaar geleden dus, de Duitse dichter Heinrich Heine. Honderd jaar later, in 1933, was er de openbare boekverbranding in Berlijn, georganiseerd door de nationaalsocialisten en weer honderd jaar later worden in Vlaanderen door de Hasseltse vestiging van uitgeverij Clavis zevenduizend boeken verbrand omdat Zwarte Piet daarin voorkomt. De uitgeverij is gezwicht voor de chantage van Nederlandse boekhandelaars! Andere tijden, maar hetzelfde totalitaire denken en dezelfde perverse evolutie…

Boekverbrandingen willen niet alleen het boek vernietigen, zij willen als het ware de geest ervan door het vuur exorciseren.  Lees verder…

Om te koesteren

Vrije vertaling:

De winter kan voorbijgaan, de lente verdwijnen
De zomer verwelken en de rest van het jaar.
Ik weet echter met zekerheid: jij komt terug
En ik zal op je wachten, zoals ik je heb beloofd.

Moge God je helpen op je eenzame tocht,
je zegenen als je aan zijn voeten knielt.
Als je in de hemel op me wacht,
dan ontmoeten we elkaar daar om voor altijd tezamen te zijn.

Uit Edvard Griegs meesterwerk ‘Peer Gynt’, dat hij componeerde bij het gelijknamige toneelstuk van Henrik Ibsen. (Meer weten? Klik hier)

Zingen is tweemaal bidden

Augustinus schijnt het ooit gezegd te hebben. Hij zal ermee bedoeld hebben dat zingen een bijzonder krachtig middel is, waarmee de vrome in allerlei omstandigheden van het leven de vreugde, de vrees en de vragen van het hart tot uitdrukking mag brengen.

Hij was niet de enige die het zingen zo hoog waardeerde. Reformatoren als Luther en Calvijn hebben zich op soortgelijke wijze uitgelaten.
In het voorwoord van zijn ‘kerkboek’ schrijft Calvijn „uit eigen ervaring” te weten welke kracht muziek heeft. „Er is in de wereld nauwelijks iets dat op de gedragingen van mensen zo’n invloed heeft…”

De aasgieren wachten

U herinnert zich de zware explosie in Beiroet, Libanon, op 4 augustus. Talrijke gebouwen, industrie en privé, werden beschadigd: van gebroken ruiten tot verwoestende instortingen. Ook historische gebouwen: onvervangbaar cultureel erfgoed.

Aasgeier photos, royalty-free images, graphics, vectors & videos | Adobe  Stock

En zie, terwijl de bevolking amper de touwtjes aan elkaar kan knopen, talrijke dagdagelijkse producten voor een normale burger quasi onbetaalbaar geworden zijn, de honger om de hoek zit te wachten, popelen kapitaalkrachtige aasgieren om hun prooi tot op het bot af te kluiven. Historisch erfgoed wordt nu bedreigd door de sloophamer. En er is al zoveel verdwenen. Na de burgeroorlog stonden er zo’n 3000 villa’s (historische paleisjes) in Beiroet; in 2017 nog ca. 100. Elke m2 bouwgrond is er immers goud waard. Weg met het verleden! Leve de toekomst met zielloze wolkenkrabbers!

Zoals het Sursock Paleis, nog steeds in privébezit. Dit gebouw is gelukkig een uitzondering en zal ontsnappen aan de afbraak- en bouwwoede der cementbaronnen. Twee video’s getuigen van vroeger en nu:

Tien jaar geleden trachtte men het tij te doen keren. Vandaag ruiken de cementbaronnen hun kans.