Ottomaanse chantage

Afbeeldingsresultaat voor Ottoman occupation of athens

Een moskee in Athene? Blijft een oud zeer. De Grieken zijn de Ottomaanse bezetting nog niet vergeten. Ook al leven er intussen opnieuw tienduizenden moslims in de Griekse hoofdstad. De president gaf officieel toelating voor de restauratie en heropening van de oude Fethiye-moskee als islamitisch gebedshuis, maar de inhuldiging laat op zich wachten. Een doorn in het oog van de Ottomaanse leider.

Tot hij kans zag druk uit te oefenen op de Griekse regering n.a.v. Tsipras’ bezoek aan Istanboel, die van de gelegenheid gebruik maakte een kijkje te nemen bij de Haghia Sophia en het Grieks-Orthodoxe Halki seminarie op Heubeli eiland, nabij Istanboel. Hij benadrukte de vriendschap tussen beide landen en uitte daarbij de hoop dat het seminarie, de opleidingsschool voor jonge priesters, binnenkort zijn deuren weer zou openen. N.a.v. de spanningen tussen Turkije en Griekenland omwille van het Cyprus-conflict werd het verplicht te sluiten in 1971.

Erdogan zag zijn kans – voor wat hoort wat – en stelde een ruil voor: een heropening van de Fethiye moskee (momenteel gebruikt als museum en tentoonstellingsruimte) in Athene volstond niet , het gebouw moest bovendien voorzien worden van minaretten. De gerestaureerde moskee werd oorspronkelijk gebouwd in 1458 gedurende de Ottomaanse bezetting van Griekenland, maar werd als zodanig niet meer gebruikt sinds 1821.

Erdogan vindt dat een moskee zonder minaret maar half werk is. Een kerk heeft toch ook een klokkentoren? … Erdogan heeft blijkbaar onze moderne betonnen bunkerachtige kerken nog niet gezien…

Tsipras is benauwd voor kritiek in eigen land. Turkije had het grondgebied van het seminarie (en andere christelijke eigendommen) geconfisceerd en intussen teruggegeven. Maar verder blijft het gebouw leeg staan; de opleiding van christen priesters in Ottomanië is een brug te ver…. tenzij de oproep voor het islamitische gebed weer over de daken van Athene vanuit de minarettoren kan klinken… (…)

Een verslag uit Syrië, zonder poco bril

Goede Vrienden,

Namens  het Syrisch ministerie van Buitenlandse zaken heeft minister Faisal Miqdal maandag laten weten dat alle plannen voor de heropbouw, opgesteld in Beiroet, in de golfstaten of in Brussel zonder goedkeuring van Syrië zelf,  categoriek zullen verworpen worden. De heropbouw van Syrië is begonnen en contracten daarvoor zijn  gegeven aan Iran, Rusland en China. Terecht stelt ook Maria Zakharova, woordvoerster van Moskou, dat Erdogan – indien hij een veilige zone wil installeren – daarvoor de toestemming van Damascus nodig heeft. Syrië heeft genoeg van de niet aflatende bemoeizucht van  de westerse en andere mandarijnen die hun keizerrijk willen opleggen om onder de schone schijn van humanitaire hulp het land toch nog aan hun belangen te onderwerpen.

Amerika zou beter iets doen voor de groeiende massa armen in eigen land, de zionisten zouden beter leren menswaardig samen te leven met het Palestijnse volk in het land dat ze nog steeds onrechtmatig  bezetten, de Franse zonnekoning kan beter leren voor zijn volk iets te doen dan slaaf te blijven van een rijke elite en daarvoor zijn land in een dictatuur omvormen, en de Europese luidsprekers kunnen beter eens raad vragen aan Viktor Orban, eerste minister van Hongarije, die zondag in zijn jaarlijkse toespraak voor het volk aangekondigd heeft dat moeders die vier kinderen opvoeden geen belastingen meer moeten betalen, naast andere voordelen voor de (grote) gezinnen.

De promotors van ons neoliberaal kapitalistisch paradijs zouden overigens op deze wijze de economie een veel grotere dienst bewijzen dan door  krampachtig propaganda te blijven voeren voor hun doodcultuur. En dan maar klagen dat het ziekteverzuim, de  agressie, de verslaving en de depressie onrustwekkend blijven toenemen! Het hele westen zou beter eens voor eigen deur keren dan altijd maar bezig te zijn met het manipuleren van andere landen en ondertussen de morele afbraak in eigen land verder te organiseren. Wil je de wereld veranderen,  begin met jezelf. Vergeten we niet: wanneer niets meer heilig is, is ook niets meer veilig.

We geven eerst enig nieuws over de wijze waarop wij aan het herstel van het klooster werken en daarna geven we een ernstige bezinning  over de islam en het christelijk geloof. Hierna volgt weer een hele reeks info die ik ontving, over de situatie in Syrië,  in de  wereld en …in de Kerk.

P. Daniel

Vrijdag 15 februari 2019

Restaureren en verbouwen

We gaan er van uit dat we niet meer onverwachts aangevallen worden of verraderlijke projectielen op ons dak krijgen en dus best aan de restauratiewerken beginnen. Eindelijk werd deze week een nieuwe grote voordeur geplaatst. In  november 2013 werd  de vorige (hout met brons bekleed) door een bom weggeblazen samen  met alles wat er zich achter in de hal bevond. Plots zagen we niets meer dan een dikke stofwolk. Als bij wonder werd niemand  getroffen, al  was een zuster een seconde vroeger daar nog gepasseerd. In deze hal achter de voordeur is bijna altijd iemand.  We komen er samen  of gaan vandaar naar de kerk en de  refter. Bij de ontploffing was bij toeval juist niemand daar. Bovendien bleef die nacht alles open, terwijl er duizenden zwaar bewapende en zwart bebaarde mannen rondom ons waren, tot in onze tuin. Pas de volgende dag konden we opruimen en de  grote opening met cementblokken afsluiten. Nu staat er dus een nieuwe voordeur, die voorlopig alleen aan de binnenkant te zien. Tegelijk werden enkele nieuwe deuren  van ingemaakte kasten aangebracht.

Verder hebben de fraters hun bezigheid gehad met het bouwen van een ruimte op het dak van de nieuwbouw voor de waterketel. Alles in de stijl van de rest van het klooster. Hoe dat gaat? Vier maal zijn  ze met tractor en aanhangwagen rondgereden op het terrein om gepaste rotsblokken te verzamelen. Met een katrol en een emmer werden die naar boven getrokken. Daar werden er vier muurtjes van gemaakt. Er moet nog een dak op en de stenen worden nu opgevuld met een mengsel van cement, zand en water, wat eveneens naar boven wordt getrokken. Vandaar heb je een goed zicht op het klooster zelf. Zo kunnen we hier mooi bouwen zonder één steen te moeten betalen. Je moet het wel zelf doen, met de hulp van een deskundige metser.

Zang en beelden van februari 2016:

Ondertussen komen enkele S.O.S. Chrétiens d’Orient ons wekelijks helpen om hulpgoederen klaar te maken. De zusters hebben hun eigen werk. Zij dragen ook zorg voor 3 meisjes (15-16 j) terwijl wij zorgen voor de ene jongen (10 j). Tijdens   schooldagen (zondag tot en met donderdag) zijn ze op school en werken thuis aan hun schoolwerk maar ze hebben ook hun eigen taken bij afwas en poetsen. Bovendien krijgen ze regelmatig een goede catechese.

Lees verder

Euro-roeping

De bronafbeelding bekijken

In Roemenië werd de hulp van priesters ingeroepen om de Roemenen te helpen overtuigen toe te treden tot de Eurozone. Deze religieus-politieke communicatiestrategie zal 12 maanden voor de officiële toetreding in 2024 van start gaan.

We vragen ons af of het verplicht gebruik van de euro als nationale munt in de 10 Geboden is opgenomen nadat van het eerste gebod al lang afstand genomen werd. (…)

Een verslag uit Syrië, zonder poco bril

Goede Vrienden,

De westerse beschaving is in verval en in haar kielzog bevinden zich het zionisme,  de  Europese Unie met de NAVO. Dit  “westers imperium” probeert alles te doen om zijn unipolaire wereldheerschappij te herwinnen in een wereld die al multipolair geworden is. Inmiddels is het westen een rijk geworden van leugen en onrecht, criminaliteit en moreel verval. Hierin neemt Amerika de leiding.  In de nasleep van de aanslag van 9/11 verklaarde de adviseur van W. Bush in 1990: “Wij  zijn nu een imperium, wij handelen en wij scheppen onze eigen werkelijkheid”. Ze  beschouwen zich als een uitzonderlijk volk met een soort religieuze roeping, alsof ze de engelen van de Apocalyps zijn die namens God de anderen moeten straffen. En zo kunnen ze in de  hele wereld doen wat ze willen. En dat doen ze al decennia. Zij erkennen geen internationaal recht. Een regering die niet voor hen  buigt noemen ze onwettig en zullen ze omverwerpen, diplomatiek, politiek en/of militair, onder voorwendsel van het brengen van de  democratie of de bevrijding van het volk. Landen die ze niet kunnen onderwerpen zoals Rusland en China zullen ze met alle criminele middelen bestrijden. De bondgenoten doen als vazallen mee. Waarheid, rechtvaardigheid of internationaal recht spelen hierbij geen enkele rol. Alleen de brute macht van de sterkste, de wet van de  jungle is hier van toepassing. En het grote wapen nu is de strijd tegen “Fake News”, zoals de Britse uitgever Collins het noemde.  De zogenaamde “strijd tegen drugs” bracht de drugshandel pas goed op gang en met de strijd tegen het terrorisme konden ze IS oprichten en uitbouwen. Met de strijd tegen fake news hopen ze de waarheid de kop in te  drukken en zelf alle gewenste monsterleugens als enige officiële berichtgeving te doen erkennen. Gelukkig begint de  bevolking wereldwijd steeds meer wakker te worden.

Syrië is nu het land en het volk dat een leidende rol speelt in de weerstand tegen deze  brute wereldheerschappij. De “internationale gemeenschap” blijft alles doen om de oorlog hier zo lang mogelijk te laten voortduren en de heropbouw van het land zo sterk mogelijk tegen te werken. Toch gaat de heropstanding van het volk gestaag verder**. En daar willen we ook met al onze mogelijkheden, hoe beperkt ook, aan meewerken. Gelukkig komt er vanuit de andere volken zelf steeds meer begrip voor de werkelijke toestand in Syrië en de dubbelzinnigheid van het westen.

Je krijgt een weinig nieuws vanuit de  gemeenschap en een nabeschouwing over de vrijzinnigheid onder te titel: Durven leven en gelukkig zijn. Hierna krijg je weer een  overvloed aan info en video’s over de toestand in  Syrië en de wereld.

P. Daniel

**Een getuigenis van Eerwaarde Nawras Sammour, aan het hoofd van het Vluchtelingenwerk der Jezuïeten in Syrië: “Zoals Europa herboren werd na WOII, zullen ook wij herstellen.”

Durf leven en gelukkig zijn

In onze tijd wordt bijzonder veel aandacht geschonken aan het “durven denken” en “zelf beslissen”, anders dan vroeger. Nu kun je een klein kind in een speelgoedwinkel zien rondlopen  en de moeder er achter die telkens vraagt: “Moet je dit hebben?”, waarop de kleine keihard roept “nee”! Dat noemt men nu een sterke persoonlijkheid.

Vroeger kreeg dit kind een flinke pedagogische klap. “Vroeger” wordt echter beschouwd als een donkere tijd van autoritarisme en religieuze blindheid, “de onze tijd” als een progressieve tijd van verlichting, bevrijding, zelfontplooiing en zelfbeslissing over alles.

En zo zijn we gekomen tot het ontkennen van de werkelijkheid, waarbij we onze onwetendheid verdoezelen onder mooie voorwendsels. Abortus is dan geen doden van een onschuldig mensenleven maar de juiste zelfbeslissing, euthanasie geen zelfdoding of hulp bij zelfdoding maar een “waardig sterven”, een transgender is niet iemand die op zijn  kop wil lopen maar een moedige “outing”, vrij experimenteren met embryo’s is geen nazipraktijk die we vol afschuw afwijzen, maar wetenschappelijke vooruitgang om ziektes te voorkomen, hoewel de huidige gruwel veel erger is dan wat de nazi’s ooit tijdens W.O. II hebben uitgespookt. Individuele grillen worden gecultiveerd en verheven  tot nieuwe “rechten van de  mens”, zonder de band met de werkelijkheid en zonder enige verplichting jegens anderen.

We leven in een doodscultuur omdat op vele wijzen het menselijk leven wordt bestreden en we worden er niet gelukkiger door. Jazeker, in  het verkeer remmen wij voor dieren en de zorg voor klimaat en planeet zit in de lift, maar wanneer je respect vraagt voor het menselijk leven vanaf de ontvangenis tot aan de natuurlijke dood moet je geen algemeen applaus verwachten. Waarom is onze samenleving zo geobsedeerd door zelfbeschikking en kan ze zo moeilijk eenvoudig leven en gelukkig zijn? Laat me om te beginnen slechts één element aanhalen.

Lees verder

We passen ons aan

De Al-Hijrah school in Birmingham houdt jongens en meisjes nog steeds apart, ook al werd de school bij vonnis in 2017 veroordeeld omdat dit het tegen de wet is.
De school trekt er zich niets van aan. Een voorbeeld: de meisjes mogen pas aan hun middageten beginnen nadat de jongens gedaan hebben.

De schoolinspectie noteert de gevallen – er zijn zo talrijke scholen – maar er wordt niets aangedaan. Zo worden er geen lessen gegeven die iets van ver of nabij met seksuele opvoeding te maken hebben. (…)

De school kwam in 2015 al in nauwe schoentjes te zitten toen bleek dat de fondsen, subsidies van de overheid bestemd voor de school, naar Pakistan doorgesluisd werden, waardoor de school een schuldenlast van ca. 3 miljoen Br. Pond verzameld had en leerlingen o.a. op de grond moesten zitten omdat het geld voor de aankoop van stoelen en tafels in Pakistan een bestemming gekregen had. Zo kreeg daar een jongensschool 1 miljoen Br. Pond doorgeschoven. U kan er hier meer over vernemen.

De Al-Hijrah School maakt deel uit van de Al-Hijrah Trust, opgericht in 1988, met het doel onderwijs te verlenen aan moslim kinderen binnen een islamitisch kader.

Een verslag uit Syrië, zonder poco bril

Goede Vrienden,

Wat is er nodig voor het herstel van de vrede in Syrië? Vassily Nebenzya, Russisch permanent vertegenwoordiger zei het woensdag voor de VN Veiligheidsraad nog eens duidelijk: alle gebieden moeten onder gezag van de Syrische staat komen, de heropbouw moet gesteund worden en de terugkeer van de vluchtelingen vergemakkelijkt, humanitaire hulp moet in afspraak met de Syrische regering geleverd worden en mag niet gepolitiseerd worden, de economische sancties moeten opgeheven worden.

Het westen blijft het tegendeel doen. Macron wil een “politiek proces” volgens kolonialistische voorwaarden. Hij heeft echter te veel Syrisch bloed aan zijn handen om de Syriërs de les te spellen en zou overigens beter naar zijn eigen land kijken en president van het volk worden in plaats van een rijke elite te dienen tegen het volk in. Ook in de VS schijnen de neoconservatieven weer de overhand te krijgen met nieuwe impulsen voor het Amerikaans imperialisme en interventionisme. Ze steunen volop de agressie van de zionisten. Ze bereiden zich voor om in Venezuela (het “kleine Venetië!”) en alle andere landen van de Caraïben ontwrichting te brengen en de bodemrijkdommen te stelen, nu het in Syrië niet gelukt is. Ondertussen voeren ze een genadeloze strijd tegen Rusland en China. Heeft D. Trump de moed en de kracht verloren om deze mensonwaardige politiek te veranderen?

Ondanks alle “internationale” tegenwerking gaat de heropbouw van Syrië toch gestadig verder. Weer werd een massa wapens gevonden in Daraa, Damascus en Homs. Vluchtelingen blijven terugkeren uit Jordanië en Libanon. Meer dan 3000 soldaten uit W-Daraa, die in het begin van de oorlog overliepen, keerden dinsdag terug naar het Syrische leger. De banden met Rusland en Iran worden steeds nauwer, alsook met Jordanië en Irak. Steeds meer landen willen contact met Damascus. Het festival van “Made in Syria” gaat verder.

Het Wereld Economisch Forum in Davos (Zwitserland, 22-25 jan. 2019) heeft aangetoond dat er iets schort aan de solidariteit en gelijke verdeling van de lasten. Met 1.500 privéjets kwamen de miljardairs naar daar gevlogen om tijdens deze hoogmis de gewone mensen te vertellen hoe ze zich nog beter kunnen inzetten voor het paradijs (van de elite). De verrassend kritische interventie van de Nederlandse historicus Rutger Bregman ging de wereld rond. Inderdaad, wanneer 1% van de wereldbevolking meer rijkdom bezit dan de 99% overigen (volgens de Argentijnse professor Atilio A. Boron) wordt het tijd dat er een anti-imperialistische wereldbeweging komt. De mogelijke ineenstorting van het Amerikaanse-Israëlische-Britse imperium zou dit proces kunnen bespoedigen. Hopelijk brengt dit ondertussen niet te veel ellende mee. We beleven in ieder geval het einde van een tijdperk en de geboorte van een nieuw tijdperk. Of gaan we echt naar het einde van het einde der tijden?

Je krijgt een verslag van een hartverwarmende oecumenische ontmoeting, enkele commentaren op reacties en zeer uitgebreide info en video’s over Syrië en de geopolitiek. Voor het hoofdgedeelte heb ik me zelf uitgenodigd voor een ingebeelde dialoog met de nu overleden Etienne Vermeersch, die blijkbaar beschouwd wordt als de kerkvader van vrijzinnig België.

P. Daniel

Vrijdag 1 februari 2019

Ware oecumene


Voor de oorlog kwamen de priesters van de omgeving, katholieken en orthodoxen, regelmatig samen. De jonge Syrisch-katholieke priester van de parochie van Mar Moussa in Anabek, abouna Said, heeft deze regelmatige ontmoetingen zelf niet gekend, maar koesterde het verlangen om deze terug op te starten. Zo waren we vorige zaterdag met een 15-tal in zijn pastorie aanwezig. Ongeveer de helft van de aanwezige clerus is gehuwd, wat hier mogelijk is. Hij gaf ons een afbeelding van de barmhartige Samaritaan met daarop het gebed voor de eenheid van alle christenen, dat we samen baden. Om het delen met elkaar in te zetten, sprak abouna Said een vurig welkom uit in deze zin. Vijf maanden heb ik nagedacht over het belang van dit samenzijn. Verschillende priesters en vele gelovigen zijn wegens de oorlog gevlucht. Vele jongeren willen een diploma en een goed werk en verlangen in het buitenland op zoek te gaan. Wij zijn gebleven. Er zijn mogelijk nog slechts 250.000 christenen in Syrië. Wij, Syrisch katholieken, Syrisch orthodoxen, Grieks-melchitische katholieken, Grieks orthodoxen… we hebben allemaal dezelfde problemen en wij zijn moe. We hebben bemoediging nodig en wij willen volhouden. Er is nood aan goede en vurige priesters, die elkaar steunen.

Hierna werd gedeeld. De vraag kwam of er geen gezamenlijke christelijke tv-zender kan opgezet worden. Er is in dit overwegend moslimland wel een welwillendheid tegenover christenen. Met Kerstmis en Pasen geven de officiële zenders uitgebreide uitzendingen over de vieringen (in tegenstelling tot ons “christelijk”’ westen waar de officiële uitzendingen over feestelijke Kerst- of Pasenvieringen bijzonder kort zijn of één aspect zo sterk benadrukken dat het kritiek kan uitlokken!) Toch zijn christelijke jongeren zo door een moslimwereld opgeslorpt dat ze maar weinig kans hebben voor een goede opvoeding in de rijkdom van het christelijk geloof en leven. Hiervoor moeten vooral de universitairen benaderd worden. Er zijn moeilijkheden met protestanten die orthodoxen en katholieken opzoeken en opnieuw dopen. Grote moeilijkheden zijn er met bepaalde sluwe sekteleiders, die sinds drie decennia vanuit het buitenland geld krijgt om de kerken hier te ondermijnen. Zij hebben van alle kerken al gelovigen weten te winnen en zelfs ook enkele priesters.
Allen waren het er over eens om voortaan Pasen samen trachten te vieren op de oosterse datum en niet op de westerse. Op verschillende plaatsen is dit al gebeurd. Er zijn ook katholieke bisschoppen die samen met orthodoxen zo Pasen vierden. Het verloopt echter overal niet even vlot. Er werd een brief opgesteld die eensgezind werd ondertekend om zo Pasen samen te vieren.
Abouna Said toonde zich een goede en hartelijke gastheer. Hij bood ons een eenvoudig maar lekker middagmaal aan. Terug in de ontvangstzaal werd voor overvloedig fruit gezorgd. De volgende ontmoeting volgende maand zal ook op een zaterdag plaats vinden en dan zullen wij met de gemeenschap Mar Yakub gastheer zijn. De concrete datum zal later afgesproken worden. Deze ontmoeting gaf alvast een waardige en bemoedigende oecumenische impuls.

Gemiste dialoog met een geëerd vrijzinnig filosoof

Op 18 januari 2019 is Etienne Vermeersch (°1935) uit onze samenleving gestapt. Samen met Leo Apostel en Jaap Kruithof was hij het gezicht en het gezag van vrijzinnig intellectueel Vlaanderen. Hij was klassiek filoloog, filosoof, ethicus, scepticus, polemist, hoogleraar en ere-vicerector van de Universiteit van Gent. Tot zijn 25e jaar was hij vroom katholiek en begon zelfs zijn noviciaat bij de paters Jezuïeten in Drongen. Daarna brak hij met het geloof en werd vanaf de jaren  ’60 een heftige atheist en materialist. Zijn belangstgelling ging vlug over van de filosofie naar maatschappelijke problemen. Hij werd voorzitter van het raadgevend comité voor bio-ethiek en was de voornaamste promotor van abortus en  euthanasie. De overbevolking en de zorg voor het milieu waren voor hem  de  grootste problemen  en zelf bleef hij ook gewild kinderloos. Na de gedwongen uitwijzing van  de Nigeriaanse azielzoekster Samira Adamu in 1998, die hierbij de dood vond, heeft hij zich sterk ingezet voor een menselijke uitwijzing. Hij kloeg over het “Lourdes-effekt” of de wonderlijke genezingen met vage foto’s en feiten die niet kunnen gecontroleerrd worden.  Hij bleek een onwankelbaar geloof te hebben in het niet bestaan van God, dat hij met grote passie verkondigde.  

Deze  man heb ik nooit ontmoet en heb ook nooit iets van hem gelezen. Na zijn dood zag en hoorde ik het interview  dat anderhalf jaar eerder was opgenomen en las ik enkele commentaren, die hem beschouwen als zowat de kerkvader van het vrijzinnig genootschap van ons land. Hij komt mij over als een enorm gedreven man, altijd op zoek naar nieuwe onderwerpen om uit te werken, met een bepaalde mate van eerlijkheid, menselijkheid en relativering van zichzelf. Eerlijk gezegd, er is toch maar weinig dat mij aantrekt in de persoon en het denken van deze  filosoof. Dat ligt natuurlijk aan mij. Ook wat de pers ons meegeeft als zijn laatste raadgevingen omtrent het geheim voor “een goed en  lang leven” (“bega geen stommiteiten”) kan mij niet bekoren. Missen is zo menselijk. Ons leven is soms een aaneenschakeling van kleine en  minder kleine vergissingen. Als we te zeer geobsedeerd zijn  door het vermijden van iedere verkeerde beslissing of daad, zo meen ik, zouden we wel eens het gevaar kunnen lopen dat heel ons leven één stommiteit wordt. Natuurlijk moeten we trachten flaters te vermijden, maar als we er toch een begaan is dit niet het einde van de wereld. Een persoonlijke  katastroof  kan  in ons krachten opwekken waarvan we vooraf niet eens wisten dat we ze hadden.  Hoevele mensen hebben na een door eigen schuld veroorzaakte dramatische periode, een nieuwe levenskracht ervaren zoals ze voorheen nooit gekend hebben? Onze filosoof denkt wellicht aan stommiteiten  die een leven vernietigen. Ik denk aan de wijze waarop we hiermee omgaan, aan het enorme potentieel van onze wil en de bijna onbeperkte creativiteit van het leven. Overigens, gaat ons diepste verlangen niet eerder uit naar een gelukkig leven dan naar een lang en goed leven?

Lees verder