Terugblik: 29 november 1947

Resolutie 181 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties van 29 november 1947, beter bekend als Resolutie 181 of het VN-verdelingsplan behandelde het toekomstig bestuur van het Mandaatgebied Palestina. Hierbij werd aan Groot-Brittannië als de uitvoerder van het Mandaat en aan alle lidstaten van de VN de aanbeveling gedaan[1] dat, na beëindiging van het Britse mandaat over Palestina, dit land verdeeld zou worden in een onafhankelijke Joodse en een onafhankelijke Arabische staat, volgens het opgestelde Verdelingsplan. Beide staten zouden een economische unie vormen. Dit is de VN-resolutie waar de staat Israël formeel zijn stichting op 14 mei 1948 op baseerde, alhoewel het in werkelijkheid een aanzienlijk groter deel dan het toegekende gebied bezette en tot op de dag van vandaag geen officiële grenzen accepteert.

Deze inleiding van een uitgebreide tekst vindt u op Wikipedia, samen met een kaart. Wat ervan terecht gekomen is, weet u inmiddels wel. We nemen u even mee in het verleden:

Hoe het tot de huidige situatie gekomen is, verneemt u in bijgaande video:

Op de tijdlijn ziet u bij 12’40” hoe de Palestijnen van jaar tot jaar minder plaats kregen in Israël

Blasfemie-geurtje waait in het Vaticaan

“… Een ding is mij wel duidelijk. God is buiten beeld in dit vermaledijde synodale proces. De Heilige Geest heeft er volstrekt niets mee te maken. Onder de protagonisten van dit proces bevinden zich mij iets te veel verdedigers van het homohuwelijk, lieden die abortus niet echt een probleem vinden en zich nooit echt verdedigers tonen van het rijke geloofsgoed van de kerk, die vooral aardig gevonden willen worden door hun seculiere omgeving. Hoe onpastoraal, hoe liefdeloos. Mensen willen oprechte antwoorden. Ze willen niet naar huis gaan met nog meer vragen. Je houdt de mensen af van het heil. Ik ben inmiddels afgehaakt bij het synodaal proces…”

Lees: Hulpbisschop Rob Mutsaerts: “God is buiten beeld in dit vermaledijde synodale proces; de Heilige Geest heeft er volstrekt niets mee te maken”

Veelzeggende opiniepeiling

De Jerusalem Post berichtte over een opiniepeiling waarin de Israëlische burgers gevraagd werden of terroristen – nadat ze geen bedreiging meer vormen – moeten gedood worden.

Hierbij de resultaten:

Het lijkt erop dat de wens van de meerderheid der Israëlische bevolking zal vervuld worden met Ben Gvir aan het hoofd van Israëls politie. In het Engels is er een gezegde: “Be careful what you wish for”...

De katholiek, die zich houdt aan de christelijke leer,…

… is een weeskind geworden, waarmee geen enkele rekening meer wordt gehouden.

Vijfhonderd jaar na het schisma van Luther, scheidt een deel van de Duitse katholieke Kerk zich opnieuw af van het geloof, de leer en de moraal van de Wereldkerk.
Na afloop van hun ad limina bezoek in Rome, hebben de Duitse bischoppen vorige zaterdag in het Augustinianum een persconferentie gegeven, waarin zij heel dubbelzinnig stellen dat zij “geen schismatieken zijn”, alleen maar katholieken ” van een ander soort”…Eigenlijk willen zij hiermee zeggen: ” Wij zijn schismatieken, maar wij betwisten dat”!

Lees verder bij Het Katholiek Forum: Kloof tussen progressieve Duitse bisschoppen en Rome leidt naar schisma

Rachmaninov: de liturgie van de h. Johannes Chrysostomus

Geïnspireerd door het vorige verslag van pater Daniël, bieden wij u dit meesterwerk van Sergei Rachmaninov aan.

De Russisch Orthodoxe Kerk kent vier typen liturgie, waarvan die van St. Johannes Chrysostomus de meest gangbare is. Aanvankelijk was de orthodoxe kerkzang eenstemmig. In de 17de eeuw deed echter de invloed van de Westerse polyfonie zich gelden, terwijl aan het eind van de 18de eeuw Italiaans getrainde componisten als Maxim Berezovsky en Dmitry Bortnyansky de toon aangaven. Deze overdaad leidde in de 19de eeuw tot een tegenreactie, wat leidde tot een al te simpele koorstijl. Tchaikovsky doorbrak in 1878 de impasse met zijn Liturgie van St. Johannes Chrysostomus. Met deze toonzetting trachtte Tchaikovsky een kerkelijke stijl te ontwikkelen zonder amateuristisch te zijn. Hoewel deze poging door de kerk niet werd gewaardeerd, luidde ze wel de revival van de Russische kerkmuziek in. Hoogtepunt van deze revival waren Rachmaninovs Vespers uit 1915. Niet minder mooi is echter Rachmaninovs vijf jaren tevoren gecomponeerde Liturgie van St. Johannes Chrysostomus, met de prachtige Cherubijnse Hymne en een achtstemmig Onze Vader. Ook deze muziek werd gekenmerkt door het soort profane kunstenaarschap waar de kerk argwanend tegenover stond, maar tegelijkertijd bood dit kunstenaarschap een meesterlijke beheersing van een warme en sonore koorklank. Dankzij deze kwaliteiten behoort de Liturgie tot het beste dat Rachmaninof geschreven heeft. Wat overigens niet wil zeggen dat hij bijzonder in religieuze zaken geïnteresseerd was. Bovendien raakte hij met de kerk in conflict, omdat hij (net als Stravinsky) met zijn nicht wilde trouwen: iets wat in de Russisch Orthodoxe Kerk verboden is. Een van zijn tantes beschikte echter over connecties met de Kathedraal in het Kremlin, waardoor er toch nog stiekem een plechtigheid kon worden geregeld in een afgelegen militaire kapel. (HJ) (Muziekweb)

Van alle versies van deze liturgie is de gezongene het mooiste, lezen we in een der reacties onderaan. We kunnen het alleen maar beamen. Goddelijke aanbidding vervat in hemelse muziek met engelengezang.

De liturgie begint bij 05’45”

Een verslag uit Syrië zonder poco bril

Goede Vrienden,  

De Eucharistie is en blijft de oorsprong en het hoogtepunt van het christelijk leven. We hebben hierover vroeger al een reeks overwegingen geschreven die een afgerond geheel vormen (vanaf XVI.44, 29 oktober 2021 tot januari 2022). We willen nu iets vermelden van de rijkdom van de oosterse, byzantijnse liturgie, nl de goddelijke liturgie van de heilige Johannes Chrysostomus (+ 407). Deze wordt in onze gemeenschap nu op donderdag, zondag en feestdagen gevierd. We geven een kort overzicht van de intense voorbereiding. Herinner u dat vroeger in de Latijnse liturgie ook uitgebreide gebeden voorzien waren voor de voorbereiding van de Eucharistie. Ze geven de eeuwenoude eerbied weer voor dit sacrament.

Ondertiteling, vertaling en geschreven tekst via icoontjes onderaan

De byzantijnse Eucharistie voorziet een lange voorbereiding. Priester (en diaken) gaan in de kerk eerst degene groeten die de gemeenschap voorzit en bidden dan de voorbereidingsgebeden “voor de heilige poorten”, te beginnen met drie buigingen. Samen wordt het gebed gebeden tot de heilige Geest, waarmee iedere liturgie begint.  Volgt het Onze Vader. Zij vragen om vergeving aan de aanwezigen en buigen daarbij voor het volk. Er volgt een gebed tot de Heer Jezus en een gebed voor de Maagd Maria, waarbij telkens de betreffende icoon wordt vereerd. Ze buigen driemaal voor de iconostase (de wand met iconen die het schip van de kerk scheidt van het heiligdom) en treden het heiligdom binnen. Ze buigen driemaal en kussen het Evangelieboek en het altaar. Dan gaan ze naar de sacristie om zich aan te kleden. Bij ieder kledingstuk hoort telkens een gebed: de albe, de stola, de mouwen, (bij grotere plechtigheden  het “epigonation”, het vierkant dat rechts gedragen wordt), de kazuifel. Hierna wassen ze hun handen onder het bidden van een deel van psalm 25.

De voorbereiding van het brood, “het Lam” genaamd, begint met een gebed van Goede Vrijdag dat verwijst naar Jezus’ Kruisiging. Het vierkant met de stempel en de afkortingen van “Jezus Christus Nicanor” (= Overwinnaar) wordt er uit gesneden en op de pateen gelegd. Met het mes, dat de lans verbeeldt, steekt de priester rechts in de linker rechthoek (J. Chr.) en verwijst in het gebed naar de lansstoot van de soldaat in Jezus’ zijde. Dan worden water en wijn in de kelk gegoten. Ter ere van de Moeder Gods snijdt de priester nu een driehoekje uit het brood en legt het links van het vierkant (= de rechterzijde van het Lam) op de pateen.

Hierna volgen negen gebeden voor evenveel intenties die rechts  (= links van het Lam) worden gelegd: ter ere van de aartsengelen, Johannes de Doper en de aartsvaders, Petrus en Paulus en alle apostelen, de kerkvaders en pausen, de eerste martelaren, Antonius met de grote monniken en asceten, Cosmas en Damianus en  andere wonderdoeners, Joachim en Anna met de patroon van de kerk en alle heiligen en tenslotte ter ere van Johannes Chrysostomus (of Basilius wanneer de liturgie van deze heilige gevolgd wordt). Onder het “Lam” worden dan stukjes brood gelegd voor de intenties ter ere van de levenden en overledenen die men wil gedenken. Tenslotte legt de priester een stukje brood voor zichzelf met het gebed: “Gedenk, Heer, ook mij onwaardige, en vergeef al mijn vrijwillige en onvrijwillige zonden”. Er worden vervolgens voldoende stukjes brood voor de aanwezigen gesneden die bovenaan worden gelegd. Vervolgens wordt de “ster” over het brood gezet terwijl in het begeleidend gebed herinnerd wordt aan de ster in Bethlehem die bleef staan boven de plaats waar het Kind Jezus geboren werd. De ster is een ijzer in kruisvorm met bovenaan een sterretje. Brood en kelk worden met een klein doekje bedekt en over het geheel wordt een groot doek gelegd. De priester buigt driemaal en bewierookt de gaven. Met uitgestrekte handen bidt hij:

“O God, onze God, Gij die ons het hemels Brood hebt gezonden als voedsel voor gans de aarde, onze Heer Jezus Christus, Redder, Verlosser en Weldoener, die ons zegent en heiligt, zegen en ontvang deze offergave op uw altaar in de hoogste der hemelen. Gedenk in  uw goedheid en liefde voor de mensen, hen die U deze gaven aanbieden en hen voor wie deze gaven worden aangeboden. Bewaar ons zonder smet bij de viering van uw goddelijke geheimen want geheiligd en geëerd is uw hooggeëerde en grote Naam, Vader, Zoon, en Heilige Geest, nu en altijd in de eeuwen der eeuwen”.

Nvdr: Deze video’s om een beeld te schetsen; luister ook naar de prachtige muziek en gezang

De byzantijnse liturgie is met meer symbolen omgeven dan de  Latijnse Eucharistie: voortdurend bewierokingen, buigingen, 2 processies (voor de lezingen en voor de offerande), zegeningen, litanieën,  lange gebeden, de priester die met het doek over de gaven beweegt om het afsmeken van de heilige Geest te verbeelden… Ook is er meer wisselwerking met de aanwezige gelovigen, die telkens met gezangen antwoorden op de gebeden van de priester. De heilige Communie gebeurt altijd door het indopen van het heilig Brood in het heilig Bloed. De priester doet dit met de hand of met een lepeltje. Vervolgens celebreert de priester met de rug naar het volk omdat hij degene is die de gebeden van het volk bij God brengt. Deze twee kostbare, eeuwenoude en bijzonder zinvolle gebruiken (heilige communie op de tong en priester met het volk gekeerd naar God) waren ook steeds aanwezig in de Latijnse liturgie, maar werden, tegen het Tweede Vaticaans concilie in, door sommige voorgangers in plaatselijke gemeenschappen steeds meer afgeschaft.

P. Daniel, Mar Yakub, Qâra, Syrië, 25.11.22

Flitsen

Terwijl de Latijnse Kerk het feest van Christus Koning van het heelal herdacht, als afsluiting van het kerkelijk jaar, vierden wij de Byzantijnse Eucharistie van de negende zondag na het feest van het Kruis, met het Evangelie van de rijke dwaas (Lukas 12, 16-21). We trachten deze byzantijnse liturgie steeds beter te begrijpen én te vieren.

De laatste olijven zijn geplukt en worden naar de olijvenpers in Homs gebracht: 1182 kg. Het zijn enkele honderden kilo’s meer dan vorig jaar.

Lees verder

Vandaag herdenken we Sint Jan Berchmans

Nergens heb ik tot nu toe aangetroffen waarom Jan Berchmans niet op zijn sterfdag, 13 augustus, wordt vereerd. Wellicht omdat deze dag te dicht viel voor Maria ten Hemel-opneming, de 15e, zodat er voor de Sociëteit teveel hoge feestdagen te dicht op elkaar zouden volgen? Of was het omdat de 13e augustus altijd in de grote vakantie valt, zodat je deze jeugdheilige niet op school kon vieren?

En waarom dan gekozen voor de 26ste november? Ook daar vind ik nergens een verklaring voor.
Het is niet zijn geboortedag; dat was 13 maart.
Ook niet de dag van zijn intrede bij de jezuïeten: dat was 24 september.
Ook niet de dag dat hij naar Rome vertrok of er aankwam: resp. 24 oktober en 31 december.
Ook niet de dag van zijn zalig- of heiligverklaring: resp. 28 mei en 5 januari.
De enige reden die in aanmerking lijkt te komen is het feit dat de brief waarin besloten wordt tot zijn heiligverklaring gedagtekend staat op 27 november 1887. (Schoeters, allerlaatste hoofdstuk).
Waarom staat zijn feest dan niet op 27 november? Als ik het goed heb, stond in die tijd daar al de gedachtenis van de Zalige Leonardus Kimura, Japanse jezuïetenmartelaar, op de huidige kalender toegevoegd aan de martelaren op 4 februari.
Heeft men daarom de vooravond van de publicatie van de pauselijke brief tot heilig-verklaring gekozen?
Het enige dat we voorlopig kunnen constateren: het hangt van veronderstellingen aan elkaar.

Meer info over onze Vlaamse heilige, wiens naam aan talrijke scholen gegeven werd, vindt u bij:

https://www.heiligen.net/heiligen/11/26/11-26-1621-jan-berchmans.php

Viseert Qatar joodse voetballiefhebbers?

Wat minder de aandacht der persmuskieten trekt is dat ‘s werelds meest beklaagde bevolkingsgroep ernstigere klachten heeft in Qatar dan de regenbooggelovigen.

Joodse organisaties klagen: hen werd beloofd dat bereide kosjere maaltijden zouden aangeboden worden aan bezoekers van de wereldbeker voetbal. En dat niet alleen: tevens zouden er joodse erediensten in voorbehouden locaties georganiseerd worden. Ze zijn er het hart van in:

“Ons werd beloofd dat het toegestaan zou worden gebedslocaties te creëren zodat religieuze joden, die naar Qatar trokken om de voetbalwedstrijden bij te wonen, een plaats voor een eredienst zouden hebben. Ons werd nu verteld dat deze zullen verboden worden omdat ze deze niet kunnen beveiligen.”

Naar verluidt zouden er minstens 10.000 religieuze joden uit Israël en de rest van de wereld in Doha verwacht worden.

“De belofte gold voor bereide kosjere voeding, inbegrepen kosjer vlees, maar momenteel werd ons alleen de verkoop van koude bagels toegestaan.”

Een andere bron meldt dat een aantal rijke Amerikaanse joden als een grote groep wilden komen maar ze hebben hun plannen geannuleerd omdat ze zich niet veilig zouden voelen en omdat ze niet genoeg eten zouden kunnen krijgen.

“Er is geen kosjere voeding, er zijn geen sabbat maaltijden en geen publieke gebedsdiensten… Qatar beloofde dat ze religie zouden gescheiden houden van sport, maar hoe komt het dan dat het grootse Qatar niet weet hoe joodse gelovigen te beschermen?”

We vragen ons af of we als niet-moslims ook maaltijden kunnen bestellen met vlees van dieren die niet volgens de halal-keelsnijderskunst geslacht zijn…

World Cup: Qatar won’t allow cooked Kosher food, public Jewish prayer – The Jerusalem Post (jpost.com)

Een verslag uit Syrië zonder poco bril

Goede Vrienden,

Verschillenden moeilijkheden hebben het me deze deze week belet om een gewoon bericht te schrijven. Drie dagen en nachten hadden we geen elektriciteit, wat niet alleen grote moeijkheden oplevert voor het sanitair omdat er dan geen water opgepompt kan worden, maar bovendien hebben we dan ook geen internet. Bovendien hadden we juist deze dagen regenachtig weer, wat bijzonder goed is voor het terrein maar waardoor de zonnepannelen ook niet veel opleveren. Vervolgens moest ik de ventilator van mijn computer laten herstellen/vervangen en die heb ik nog steeds niet terug. Zo hebben we dus een hele week geen emails gelezen en extra meegewerkt aan de grote olijvenoogst. Voor jullie en voor mij is het, meen ik, helemaal geen drama maar eerder een zegen. Verschillenden onder ons zijn, laat het me zelf maar zeggen, bijzonder schrijf- en praatzieke wezens. Bovendien wil ik dit zo lang mogelijk blijven, in dienst van de waarheid, de menselijke waardigheid en het christelijk geloof. Besluit: je krijgt een miniberichtje, dat een medebroeder je welwillend toestuurt.

Vorige week hebben we aangetoond dat het pro homo manifest van de Vlaamse bisschoppen (22 september 2022) in geen enkel opzicht aanvaardbaar is. Hierop kregen we meer dan de gewone reakties. Het waren meestal aanvullingen die ik hier nu wil verwerken.

Iedereen, homo of hetero behoudt zijn menselijke waardigheid. Er is geen enkele verantwoording om homo’s op welke wijze ook te minachten of te discrimineren. En we willen graag erkennen dat bij sommigen homoseksuele gevoelens zeer diep geworteld zijn en zelfs al in de vroege kiderjaren aanwezig kunnen zijn. Toch is er, voor zover wij weten, nog nooit een genetische oorsprong hiervoor gevonden. Laten we dan ook ophouden met de valse bewering dat mensen als homo worden geboren en onze waardigheid eer aandoen door de verantwoordelijkheid voor onze daden op te nemen. Doet het homo zijn niets af van de menselijke waardigheid, het homoseksueel gedrag daarentegen is en blijft onaanvaardbaar.

Een arts schreef me dat hij in mijn uitleg het belangrijke medisch aspect miste. In bijzonder duidelijke bewoordingen en met een erg beeldrijke taal beschreef hij hoe het homoseksueel gedrag ziekteverwekkend en een bron van besmetting is. Het menselijk lichaam is voor dit onnatuurlijk gedrag niet voorzien. Ik kan voor het fatsoen zijn bewoordingen en beschrijvingen hier niet overnemen maar ik denk dat hij volkomen gelijk heeft. Hierover geven de media niet één woord. Bovendien geven ze een totaal misvormd beeld van het zogenaamde homohuwelijk. Een echt huwelijk wordt geminacht, een ‘homohuwelijk’ wordt de hemel in geprezen. Dit wordt voorgesteld als het summum van geluk en vrede. O wee, wie dit niet toejuicht. En wie een wetenschappelijk beeld willen geven van de tragedies die zich achter het homoseksueel leven afspelen, worden onverbiddelijk gecensureerd. Laten we de werkelijkheid onder ogen zien en ons niet verschuilen achter een vrome fantasie van een zogenaamde trouwe relatie. Waarom geen origineel christelijk hulpcentrum opzetten voor en met homoseksuelen die volgens het Evangelie willen leven? Waarom ervoor terugschrikken wanneer de openbare opinie, met behulp van Soros en anderen, dit initiatief wil tegenwerken?

Tenslotte was er nog een vraag over het persoonlijk geweten. Kunnen wij zelf met ons geweten uitmaken of beslissen wat goed en wat kwaad is? De grootheid van ons moreel geweten kunnen we niet genoeg onderlijnen. (Een goede uitleg vindt je in de Catechismus van de katholieke Kerk nr 1776-1802). Het morele geweten is als het meest kostbare heiligdom in het diepst van ieder mens. Hiermee kan hij een gewetensoordeel maken, de stem van God herkennen en uitmaken wat goed en kwaad is. Het geeft ons de nodige onderscheiding. De grote vergissing die velen maken is echter dat zij denken dat ze met hun geweten ook goed en kwaad zelf kunnen bepalen. Neen, ons geweten helpt ons onderscheiden wat goed en kwaad is maar het kan zelf niet opleggen wat goed en kwaad is. Wel is ons geweten de hoogste instantie voor ons. We hebben het recht en de vrijheid om volgens ons eigen geweten te handelen. Wel moet daarvoor een oprecht zoeken en een luisterbereidheid in ons hart aanwezig zijn. We hebben de plicht om de waarheid te zoeken. Door onwetendheid, nalatigheid en onverschilligheid kan ons geweten misvormd worden. Deze kunnen al of niet schuldig zijn. Wanneer we, gedreven door passies, de waarheid niet willen zien, is ons gewetensoordeel niet zonder schuld. Jezus is de Weg, de Waarheid en het Leven. Ons geweten dient uiteindelijk gevormd te worden naar het Evangelie van Jezus Christus.

P. Daniel, Mar Yakub, Qära, Syrië, 18.11.22

Flitsen.

Het laatste citroenkruid wordt geknipt en gedroogd. De oogst bedraagt verschillende grote zakken. Volgens sommigen is dit de lekkerste thee die ook heerlijk ruikt.

Dinsdag kwamen drie SOS Chrétiens d’Orient ons helpen, twee meisjes en een jongen van rond de 19 j. Ze komen dikwijls uit grote gezinnen. De jongen komt uit ’n gezin van twaalf kinderen! Samen hebben we de grote oogst van de olijven (bijna) voltooid. Er zijn een honderdtal grote, oude bomen, waarvan sommigen zo vol hangen dat je er met een flinke groep nog lang werk aan hebt. Hiernaast zijn er nog verschillende honderden kleine boompjes, die nog geen of maar weinig olijven voortbrengen. We hebben drie dagen gewerkt met ruim twintig plukkers: fraters, zusters, gasten, arbeiders, bezoekers, kinderen… Er werd onder het werk gezongen, gelachen en verteld. We begonnen ’s morgens na de Eucharistie en er werd verder gewerkt tot een eind in de late namiddag. Tijdens een korte onderbreking werd een sandwich gegeten. Het waren aangename werkdagen.  Vrijdagmorgen organiseerden we in de kluis een ontbijt om het afscheid te vieren van de jongeren van S.O.S. die terugkeerden naar Aleppo. Daarna hebben de zusters de olijvenoogst afgewerkt.

Lees verder

Een verslag uit Syrië zonder poco bril

Goede Vrienden,

De Vlaamse bisschoppen gaven op 20 september 2022 het document uit: “Homoseksuele personen pastoraal nabij zijn – voor een gastvrije Kerk die niemand uitsluit” (pdf). Dit pro-homo-manifest werd meteen radicaal verworpen zowel door een open brief van het jonge gezin G & M.M. Lebbe, als door sommige kardinalen (1). Hun afwijzing is duidelijk gefundeerd. Zij stellen dat de houding van de Belgische bisschoppen tegen het Evangelie van Jezus Christus is en tegen de 2000 jaar oude kerkelijke leer, tegen de natuurwet, tegen de uitdrukkelijke leer van de heilige Paulus, tegen de Catechismus van de katholieke Kerk en zelfs  tegen de apostolische aansporing Amoris laetitia, waarop ze zich willen beroepen en tenslotte tegen een recente uitdrukkelijke verklaring van de Congregatie van de Geloofsleer (2021). Deze opvatting is een dwaling en een ketterij. Homoseksueel gedrag is, was en zal altijd tegennatuurlijk zijn en zondig. Het is de taak van de Kerk mensen te bevrijden uit zonden en hen te leiden naar hun heil met het Evangelie van Jezus Christus. De voorgestelde pastoraal kan in geen enkel opzicht een zegening zijn. In plaats van gelovigen te helpen de “enge weg” van het leven te volgen, sporen de bisschoppen hen aan om de “brede weg” van het verderf te kiezen (cf. Mattheus 7, 13-14).

Hoe is het zover kunnen komen dat bisschoppen openlijk een zondig gedrag goedkeuren? Na de apostolische aansporing Amoris laetitia van paus Franciscus, die hij uitgaf als vrucht van de gezinssynodes van 2014-2015, schreven de Belgische bisschoppen op 24 mei 2017 een pastorale brief, waarin ze al vol lof waren over de pauselijke tekst, onder meer om het grote ”inlevingsvermogen”. Er staan inderdaad mooie dingen in. Onze bisschoppen vinden dat deze apostolische aansporing nu in praktijk moet gebracht worden en dat er werk moet gemaakt worden van een soort “huwelijkscatechumenaat” met de nadruk op een verdieping van het christelijk leven, een huwelijksvoorbereiding, een goede liturgische viering, een huwelijks spiritualiteit, de begeleiding van gehuwden en hun gezinnen. Verder moet er bijzondere aandacht en barmhartigheid geschonken worden, vinden ze, aan mensen in moeilijke omstandigheden en ze wijzen op de noodzaak van een goede onderscheiding voor iedere situatie, die telkens anders is.

Toch is het bijzonder pijnlijk dat de Belgische bisschoppen Amoris laetitia zo selectief lazen. De gezinssynodes en de apostolische aansporing hadden opnieuw de aandacht gevestigd op de noodzaak van het herontdekken van de encycliek Humanae vitae, de uitvoerige toelichting in de apostolische aansporing van Johannes Paulus II, Familiaris consortio, zijn “theologie van het lichaam” en de rijkdom van de natuurlijke methoden van vruchtbaarheid beleving. Tijdens de gezinssynodes werden hierover indrukwekkende getuigenissen gegeven. Deze blijven ook onmisbare pijlers voor een dynamische christelijke huwelijkspastoraal. Humanae vitae, Familiaris consortio, “theologie van het lichaam” enerzijds en de inmiddels volkomen wetenschappelijke methoden voor vruchtbaarheid beheersing zoals Sensiplan anderzijds zijn de spirituele en praktische hefbomen die een grondige vernieuwing van de gezinspastoraal mogelijk maken.

Hierover vinden we in de verklaring van de Belgische bisschoppen helaas niet één woord. In de bespreking van deze verklaring in de katholieke of christelijke pers dus ook niet. Hieruit blijkt dat deze rijkdom voor de toekomst na een halve eeuw nog steeds taboe is. We beschikken nu als het ware over een prachtige wasmachine maar de vuile was wordt niet in de machine gestopt en de machine wordt niet in werking gesteld.  De onderliggende gedachte is: “… het gewetensoordeel van het koppel door (te) trekken tot op het vlak van de methodes van geboorteregeling” (2). Dit wil zeggen: nog steeds niet kunnen aanvaarden dat contraceptie een objectief, intrinsiek kwaad is en dat er morele, evangelische en wetenschappelijk verantwoorde alternatieven zijn die niet alleen moreel verantwoord maar ook oneindig veel beter zijn.  Kunstmatige contraceptie blijft, hoe je het ook draait of keert, ziek maken wat gezond is. Alleen de Big Pharma wordt er nog rijker van. Zelfs nu er steeds meer wetenschappelijke, verpletterende bewijzen komen van grote gezondheidsproblemen, blijft het gouden kalf overeind, zogenaamd omwille van het persoonlijk gewetensoordeel, in feite omwille van de verpletterende macht van de farmaceutische industrie.  Vergelijking we het met verkeerslichten: het individu hoeft zich niet te houden aan de rode lichten, het mag voortaan zelf beslissen of het licht groen of rood is.

Lees verder