Een verslag uit Syrië, zonder poco bril

Goede Vrienden,

De Eucharistie is als een prisma die telkens anders schittert vanuit een andere hoek. Ze is een alomvattend mysterie. Met de consecratiewoorden verwijst Jezus uitdrukkelijk naar de belangrijkste gebeurtenissen uit het Oude Testament, die Hij tot algehele vervulling brengt. Nu overwegen we de Eucharistie vanuit de Communie.

Jezus zegt: “Ik ben het brood des levensHet brood dat Ik zal geven is mijn Vlees…”  (Johannes 6, 35.51). Met grote nadruk blijft Jezus vervolgens zeggen en herhalen dat het brood en de wijn die Hij geeft zijn Lichaam en zijn Bloed zijn en dat het eten van zijn Vlees en het drinken van zijn Bloed noodzakelijk zijn om eeuwig Leven te ontvangen. “Zoals Ik door de Vader, die leeft, gezonden ben en leef door de Vader, zo zal ook hij die Mij eet, leven door Mij” (Johannes 6, 57). We begrijpen goed dat verschillende toehoorders daardoor erg geschokt waren. Het lijkt een taal voor kannibalen en menseneters. Velen trekken zich daarom uit Jezus’ gezelschap terug. Wanneer ook de apostelen het hiermee moeilijk hebben, stelt Hij hen gewoon voor de keuze: aanvaarden of ook weggaan (cf. Joh 6, 67). Jezus doet geen enkele moeite om zijn uitspraken te veranderen of te verzachten. Petrus geeft zich dan in vertrouwen over: “Heer, waar zouden we anders naartoe gaan, u hebt de woorden van het eeuwige leven” (Joh 6, 67). Ooit kreeg ik een boze brief van een mevrouw nadat ik over dit Evangelie gepredikt had. Zij was zeer categoriek: “dit kan Jezus nooit gezegd hebben!”. Zij vertrok van de algemene menselijke opvatting van toen en van nu. Wanneer twee mensen elkaar extreem haten zeggen wij: ze kunnen elkaars bloed wel drinken! Vanuit deze hoek zijn Jezus’ uitspraken inderdaad helemaal niet te begrijpen. Het goede vertrekpunt, dat helaas ook door bijbelgeleerden wel eens uit het oog wordt verloren, ligt niet in de poging om het Woord Gods in overeenstemming te brengen met de openbare opinie. Neen, eerder omgekeerd: Hoe kunnen we dit Woord van Jezus onverkort verstaan?

Wanneer wij gewoon voedsel tot ons nemen, wordt het mindere door het meerdere opgeslorpt: het minerale, plantaardige of dierlijke voedsel wordt door ons lichaam geassimileerd. Bepaalde elementen daarvan worden uitgescheiden en andere worden uiteindelijk een deel van ons lichaam om dus te delen in de waardigheid van onze menselijke persoon. Door de Communie is het eerder omgekeerd en is het God die ons opneemt en opheft tot op zijn goddelijk niveau. Hij vormt ons om, zodat we steeds meer gaan gelijken op Hem, die zelf het Beeld van de Vader is. Het uiteindelijke doel  is dat we met Paulus kunnen  zeggen: “Ikzelf leef niet meer, Christus is het die leeft in mij” (Galaten 2, 20). Dat bedoelt Jezus met de woorden: “Hij die Mij eet, zal leven door Mij” (Johannes 6, 57). Zo worden we in de Communie één met Christus, met de Vader en met de Geest. Tegelijk worden we één met onze medebroeders en -zusters in die ene gemeenschap van het Mystieke Lichaam van Christus.

Het gaat om de meest omvattende en de meest intieme eenheid. Zoals het brood gemaakt wordt uit vele graankorrels en de wijn uit vele geperste druiven, zo worden onder het “Lichaam” van Christus alle aspecten van zijn leven verstaan en onder “Bloed”  alle aspecten van zijn lijden en sterven. Een wijnstok en zijn ranken zijn één, maar dit is een onbewuste eenheid. Man en vrouw kunnen één vlees worden, wat mogelijk zichtbaar wordt in het kind dat uit hen geboren wordt, maar daarmee zijn ze zelf nog niet één geest. We kunnen eerder stellen dat de lichamelijke eenheid van man en vrouw elkaar des te meer één en ook gelukkig maakt, indien ze vooraf geestelijk één zijn. Ongetwijfeld is het omgekeerde ook waar. Een geestelijke verdeeldheid zal door de lichamelijke eenheid nog meer scheiding en pijn veroorzaken. Welnu, deze eenheid van geest is slechts mogelijk door een totale wederzijdse overgave en wordt uiteindelijk bewerkt door de heilige Geest. Aan mensen die in Jezus’ Geest – de geest van de Eucharistie – willen leven zal God deze gelukkig makende eenheid schenken.

De geschiedenis van ons heil is niet een opgaan van de mens naar God, maar een steeds meer afdalen van God naar ons, totdat Hij ons één gemaakt heeft met Hem. Het is Gods passie om ons op te nemen in zijn volmaakt geluk, maar wij moeten meewerken. God laat zich kennen door de schepping. In de schoonheid en grootsheid van het geschapene, kunnen we een afstraling zien van Gods grootheid, goedheid en volheid van leven,  wat ons  uitnodigt de Schepper te erkennen. Dat is het verwijt dat Paulus aan de heidenen richt: “Want ofschoon zij God kenden, hebben zij God niet de Hem toekomende eer en dank gebracht” (Romeinen 1, 21). Op een tweede manier heeft God zich aan ons geopenbaard, nl. in de heilige Schriften. In het Woord Gods kunnen we Hem lezen en horen. Een derde en definitieve manier is de Menswording van Jezus Christus geweest. Wat dat betekent drukt de heilige Johannes uit in het begin van zijn eerste brief: “Wat vanaf het begin bestond hebben wij gehoord en met eigen ogen gezien, we hebben het aanschouwd en onze handen hebben het aangeraakt, daarover spreken wij, over het woord dat leven is…” (1 Johannes 1, 1-4). Johannes kijkt terug op wat hij met Jezus heeft meegemaakt en is zo overweldigd dat hij nauwelijks uit zijn woorden kan komen en steeds maar hetzelfde blijft herhalen: we hebben het echt gezien, gehoord en meegemaakt. Het zijn eerder uitroepen van overweldigende verwondering. Hij beseft dat het allemaal gebeurde opdat wij met God gemeenschap zouden hebben en ten diepste  gelukkig zijn:  “… opdat ook gij gemeenschap moogt hebben met ons. En onze  gemeenschap  is er een met de Vader en met Jezus Christus zijn Zoon. En wij schrijven dit om ons aller vreugde volkomen te maken” (1 Johannes 1, 3-4). God heeft in Jezus Christus evenwel nog een diepere eenheid met ons voorzien. In de schepping kunnen  we Hem zien, in de Schrift kunnen we Hem horen, door zijn komst op aarde konden sommigen Hem aanraken en met hem samen zijn, maar in de  Communie van de Eucharistie kunnen we Hem eten en drinken, waardoor Hij ons opneemt in zijn goddelijk Leven. Zo is de Communie de diepste neerdaling van God naar ons toe en de meest intieme eenheid met ons, waardoor Hij ons vergoddelijkt. Hierdoor wordt de Communie een overstijgen van onszelf. Terwijl door bepaalde sterke dranken onze vermogens verminderd worden, zullen ze door de Communie juist vermeerderd worden.

Vele westerse samenlevingen  evolueren nu steeds meer naar verdeeldheid en discriminatie. Mensen worden als geïsoleerde partikels in een kneedbaar deeg, onder het voorwendsel van gezondheidszorg. Het maakt hen steeds meer ongelukkig. Dit is het tegendeel van onze roeping en van Gods bedoeling met ons. God is volmaakte liefde en geluk. Hij wil mensen steeds meer in harmonie en gemeenschap verenigen tot hun eigen geluk. De Communie in de Eucharistie is hiervan de hoogste uitdrukking. Ontelbaar vele christenen hebben dit in de kerkgeschiedenis begrepen en ook voorgeleefd met een aantrekkelijke creativiteit.

P. Daniel 

Flitsen

Onze kerk hebben we geheel ontruimd o.m. om al het houtwerk opnieuw te vernissen. Deze vernis geeft een bijzonder hinderlijke, indringende  geur. De liturgische diensten gaan voorlopig door in de aangrenzende crypte. Hier hebben we, samen met mensen uit het dorp, ook de gevaarlijkste periode van de oorlog doorgebracht. Aanvankelijk sliepen er mensen achter de banken in de kerk. Toen ook dat te gevaarlijk werd, verbleven we allen in de crypte.

Nvdr: onderstaande film dateert van de winter 2012. Op 2’46” krijgt u dit beeld van de crypte.

De dakbedekking van het Sint Jozefsklooster wordt verder afgewerkt en men begint met het aanleggen van de elektriciteit.  

Lees verder

Religiebeleving

Bij het binnentreden van een kerk kan je je vingertoppen in het wijwater dompelen om vervolgens een kruisteken te maken. Wegens mogelijke coronabesmetting staan de wijwaterhouders al geruime tijd droog…

In Indië houden ze niet van half werk. In Gumatapura gooien ze koeienmest (…heilige dieren!) naar elkaar tijdens het “Gore Habba” festival ter ere van de plaatselijke godin Kare Eshwaraswamy. Zij doen dit om elkaar een goede gezondheid te wensen…

Als onderwijs een luxe-product wordt

Hoe zit het met het onderwijs in Libanon? Het loon der leraren is nog maar 10% waard van vroeger. Wie wil er überhaupt nog les geven? De intelligentsia in alle beroepen verlaten massaal het land op zoek naar een beter leven. In een land zonder openbaar vervoer, met een mengelmoes van religies, met “hulp” van buitenlandse instanties die allemaal hun eigen agenda nastreven, hoe kunnen christenen daar dan overleven, hun kinderen naar school sturen terwijl ze het zelfs al moeilijk hebben om eten op tafel te zetten?

Als u meent dat wij moeilijkheden hebben in het onderwijs, kijk dan even naar deze video van S.O.S. Chrétiens d’Orient. U kan onderaan de ondertiteling en vertaalmodus inschakelen.

“Geestelijke leider of nuttige idioot”?

… Vraag blijft wat Bergoglio daar doet op die foto (bovenaan). Hij staat in het midden tussen de “guardians” onder een schilderij van de Verrijzenis van Jezus. Medestichter Lynn de Rothschild noemde hem recent de “morele leider” van het hele project. Is Bergoglio die geestelijke leider die alles in banen leidt of is hij de nuttige idioot die het Vaticaan als een extraterritoriale globalistische interface inricht tussen Bilderberg, Davos, de Groep van 20 en 30, hun denktanks, de Westerse diepe staat en de diepe kerk? Waarom meedrijven met de uitzichtloze Westerse confrontatiepolitiek tegen Rusland en China? Verkoopt hij niet zijn ziel? Hij alleen kan de Kerk niet ten gronde richten, verre van, maar het blijft een trieste bedoening…. “

U stelt zich de vraag waar u die foto kunt bekijken, waar u een bijhorende verduidelijking kan vinden. Inderdaad, de b.v. paragraaf is eigenlijk de afsluitende vraag van een zeer onrustwekkend artikel, en niet alleen verontrustend voor R.K. gelovigen.

Lees: Het franciscaanse kapitalisme

Er wordt verwezen naar: https://katehon.com/en/article/deep-state-aims-and-actors

Ter illustratie:

Een verslag uit Syrië, zonder poco bril

Goede Vrienden,

De Schriften van het Oude en Nieuwe Verbond tonen ons hoezeer gans de christelijke openbaring gericht is op de Eucharistie. Alles verwijst naar dit hoogtepunt  en hierin ligt ook alles vervat. Op gelijkaardige wijze  beschouwen we nu de Eucharistie vanuit de consecratie als een allesomvattend gebeuren. Door de consecratie worden het brood en de wijn omgevormd tot het Lichaam en Bloed van de gestorven en verrezen Heer Jezus Christus, als voorafbeelding van de omvorming van heel de schepping waarin God alles in alles/allen zal zijn. En tevens worden de gelovigen daardoor omgevormd tot het alomvattend Mystieke Lichaam van Christus.

Brood en wijn vertegenwoordigen de schepping. In het Hebreeuws staat hetzelfde woord (lamed-chet-mem) zowel voor “lechem” (brood) als voor “lacham” (strijden). De voornaamste levensstrijd is immers die voor het voedsel en het belangrijkste voedsel is het dagelijks brood. Als iemand niet meer kan werken voor zijn levensonderhoud spreken wij ook van “broodroof”. Welnu, Jezus wordt geboren in Beth-lechem (= huis van het brood). Hij zal hét Brood van het Leven zijn. Wijn en bloed zijn verwant. De wijn is “het bloed van de druiven” (Deuteronomium 32, 14), die geperst worden. En het bloed is in de joodse opvatting de drager van het leven. Het is daarom heilig omdat het leven aan God toebehoort: “Want de  levenskracht van mens en dier zit in het bloed. Ik sta u alleen toe het te gebruiken op het altaar om verzoening te bewerken…” (Leviticus 17, 10). Bij Jezus’ veroordeling tot de Kruisdood zal het volk de profetische woorden roepen: “Zijn bloed kome over ons en onze  kinderen!” (Mattheus 27, 25).

De consecratiewoorden van de Eucharistie werden door Jezus uitgesproken tijdens het Laatste Avondmaal, zoals de synoptische Evangeliën eensgezind getuigen. Jezus neemt brood en wijn  en zegt: “Neemt en eet hiervan gij allen, want dit is mijn Lichaam dat voor u gegeven wordt …Neemt deze beker en drinkt hier allen uit, want dit is de  beker van het nieuwe, altijddurende verbond; dit is mijn bloed dat voor u en alle mensen wordt vergoten tot vergeving van de zonden. Blijft dit doen om Mij te gedenken”. Hiermee verwijst Jezus naar drie centrale gebeurtenissen uit het Oude Verbond en geeft er een geheel nieuwe en definitieve betekenis aan.  

Vooreerst de unieke offerritus van Mozes. Mozes doet de helft van het bloed van stieren in schalen waarmee hij het volk besprenkelt en de andere helft sprenkelt hij over het altaar, dat God vertegenwoordigt en hij zegt: ”Dit is het bloed van het verbond” (Exodus 24 , 8). Er wordt voorgelezen uit het verbondsboek en zij aten en dronken. Welnu, het is naar deze offerritus dat Jezus verwijst wanneer Hij zegt: “…dit is de beker van het nieuwe, altijddurende verbond; dit is mijn bloed…”. Hij offert geen stierenbloed meer, Hij offert zichzelf. Vervolgens vernieuwt Jezus het hoogste feest uit heel de joodse liturgische kalender: Jom kippoer = de Grote Verzoening.  Aaron moet het brandoffer opdragen om zichzelf en het volk te reinigen en te heiligen en het heiligdom binnengaan op de grote verzoendag: “… om het brandoffer op te dragen voor zichzelf en voor het volk en zo voor zichzelf en het volk de  verzoening te voltrekken” (Leviticus 16, 24). Hiernaar verwijst Jezus wanneer Hij zegt: “…dit is mijn bloed dat voor u en alle mensen wordt vergoten tot vergeving van de zonden…”. Jezus hoeft niet  zoals Aaron te offeren voor de vergeving van eigen zonden.  Hij geeft zijn Bloed voor de verzoening van allen. Tenslotte is er “de gedachtenis”.

Het joodse volk is bij uitstek het volk van de herinnering, de gedachtenis. Het is geroepen om de weldaden van God te blijven gedenken en op die wijze de gaven hiervan te blijven  ontvangen. Dat is ook de betekenis van iedere liturgische viering: gedenkend vieren en er nu de vruchten van ontvangen. Het joodse volk moet het grote bevrijdingsfeest van Pasen vieren door op de 14e Nissan in de namiddag een lam, een schaap of een geit te slachten en ’s avonds samen in familie te eten ter gedachtenis aan de bevrijding uit Egypte: “Deze dag moet gij tot een gedenkdag maken…” (Exodus 12, 14). Hiernaar verwijst Jezus wanneer Hij opdraagt: “Blijft dit doen om Mij te gedenken”. Hij vraagt ons dat we zijn levensoffer als hét nieuwe Pasen zouden  blijven gedenken en vieren om aan deze  bevrijding deel te nemen. Ziedaar het totaal nieuwe van Jezus’ Eucharistie als vervulling van het Oude Verbond. Hij is tegelijk de ware Hogepriester, het Offerlam en de  Tempel.  Hij draagt zichzelf op en geeft zijn eigen bloed tot verzoening van de zonden van alle mensen.

Lees verder

Ons vir jou…

Voortrekkersmonument

Hier worden we weemoedig van…

Soos ‘n wildsbok wat smag
Na water, smag my siel
Na U, o HeerU alleen is my hartsverlange, en ek bring
Aan U die eerU alleen is my bron van krag
In U teenwoordigheid wil ek wagU alleen is my hartsverlange, en ek bring
Aan U die eerU alleen is my bron van krag
In U teenwoordigheid wil ek wagU alleen is my hartsverlange, en ek bring
Aan U die eer
En ek bring
Aan U die eer

Hoe kan men de media, de politiek, de wereld beïnvloeden?

In 2010 organiseerde Naftali Bennett, de huidige Israëlische premier én multimiljonair, seminaries waarbij de deelnemers les kregen in het manipuleren van ‘s werelds politiek en media. Hij maakt geen geheim van zijn doelstellingen: o.a. de controle van Wikipedia, de informatiewebstek die hij en zijn medewerkers “evenwichtig en zionistisch van nature” wou maken.

Op Wikipedia vindt u zijn uitgebreide c.v. Dat hij een carrière als ICT-ondernemer achter de rug heeft, zal hem ongetwijfeld bij b.g. doelstellingen flink geholpen hebben.

Aartsbisschop vervloekt wereldleiders…

… als zij verzuimen een akkoord over het “Klimaat”* te bereiken op de COP26-conferentie in Glasgow.

De aartsbisschop van Canterbury, Justin Welby, maakt van zijn zielsroerselen geen geheim. In een vraaggesprek met de BBC journaliste Laura Kuenssberg liet hij weten dat de wereldleiders zullen “vervloekt” worden tenzij tot een akkoord komen over het “Klimaat”*. Welby liet het daar niet bij en vergeleek de “Klimaatcrisis” met de waarschuwingen voorafgaand aan WOII over het gevaar van de nazi’s. En verontschuldigde zich aansluitend bij de joden mochten zij zich hierdoor gekwetst voelen.

*met hoofdletter, naar analogie met God

U vindt meer hierover bij Twitter

Draai de situatie eens om

Hier zou Jan van Nijlen niet kunnen mijmeren over oude graven, die geen bezoek meer ontvangen. De graven zullen er niet meer zijn. De overledenen uitgewist.

De beelden spreken voor zich. Een oude begraafplaats voor Palestijnen in Oost-Jeruzalem moet plaats maken voor een “Bijbels” park. Mogen we dit provocatie noemen zonder op zere tenen te trappen?

En ja, de gevolgen bleven niet uit.