“Vluchtelingen” brengen welvaart in Merkelland

Eén man, twee vrouwen, zes kinderen. Voorlopige stand. 

Waarom wou hij naar Duitsland?  Omwille van de sociale steun, het huis, het kindergeld… De brave man weet zelfs niet eens hoeveel hij krijgt, gaat gewoon naar de bank als hij iets nodig heeft.  Zijn tweede vrouw was 13 toen hij met haar trouwde, maar zoals in het vorige artikel aangetoond, mogen we hem geen pedofiel noemen, want dat zou zijn religieuze gevoelens kwetsen en de vrede in gevaar brengen.  Zijn eerste madam had hij – een analfabeet zonder enig geleerd beroep of vakkennis – zes jaar daarvoor al trouw, onderhoud en steun beloofd; toen was zij 14 en hoogzwanger tijdens de vlucht in 2015.  Van zijn derde echtgenote leeft hij momenteel gescheiden; die is in Syrië gebleven.

Buiten Merkels onschatbare steun krijgt hij hulp van God, hoewel we durven betwijfelen die dat die geld op zijn bankrekening stort.  Zijn vrouwen zijn niet jaloers op elkaar.  Want dat mag niet van hun heer en meester – daar zorgt hij wel voor.  Hoe zegt hij er niet bij.  Het huis werd hen door de gemeente (Pinneberg, Hamburg) ter beschikking gesteld, betaald door de werklozenkas.  Het heeft vijf kamers (normaal gezien dus 4 slaapkamers), twee badkamers en een keuken.  Daarentegen slechts 1 tafel en 2 stoelen, die eigenlijk overbodig zijn, want ze worden niet gebruikt.

De gezinsleden zijn Bedoeinen – die zitten liever op de grond – iets waarmee de Hanzestad cultureel verrijkt werd.  Als zijn derde madam de Noord-Duitse Bedoeinenstam vervoegt, moet hij echter een groter huis hebben.   Zelf slaapt hij beneden in een soort ontvangstkamer voor zijn madammen.  Groepssex is verboden in de sharia.  Ze krijgen elk apart een beurt.  Afsluitend, de soennitische bedoeien zijn Merkel en het Duitse volk heel dankbaar, ook al leven er racisten in Duitsland.  Hij heeft het in elk geval bijna geschafft; hij wacht met een popelend hartje op die Dritte im Bunde.  De rechtbank heeft er niets op tegen.  Want moslims hoeven zich niet aan de wet – noch pedofilie, noch veelwijverij – te houden.

Het 7de kind is onderweg.  Hij wil er nog een boel meer… 10, 20… wie zal het zeggen?  En als moslim mag hij 4 vrouwen onderhouden houden.  De man ziet het helemaal zitten; hij is erkend als vluchteling, mag bijgevolg gaan werken of Duitse taallessen volgen, maar dat vindt hij niet nodig.  Hij blijft liever thuis bij zijn harem.  Inch’Allah.

Arm Duitsland.  Arm EUropa.

Het Geweten van Europa timmert verder aan Europa’s islamisering

De bronafbeelding bekijkenHet EUopees Hof tégen onze rechten heeft een verder stuk van de weg naar de islamisering van EUropa geplaveid.

De meningsvrijheid over de islam wordt nog maar eens beknot.

Het begon met een seminarie over het de grondregels van de islam, waarbij het leven van de profeet Mo nader onder de loep genomen werd.  De Oostenrijkse Elisabeth Sabaditsch-Wolff  stelde zich en iedereen de vraag hoe men het anders dan pedofilie kan noemen als een 56-jarige man een 6-jarig meisje huwt en met het kind 3 jaar later het huwelijk consumeert.   Ze was van mening dat Mo nu eenmaal  “graag met kinderen foefelde”.  Mevrouw Sabaditsch-Wolff kreeg een proces aan haar been.  In 2011 volgde het vonnis door een Weense rechtbank “wegens belediging van religie” volgens par. 188 van de Oostenrijkse strafwet, nl. een boete van 480 euro.

Toen zowel het beroep en een rechtzaak bij de hoogste rechtbank in haar nadeel uitspraak deden, trok mevrouw Sabaditsch-Wolff naar het Hof voor de Rechten van de Mens.  Zij voerde aan dat haar in 2008 geuite vaststellingen op feitelijk waardenormen berustten, die  een discussiebijdrage tot een publiek debat gevoerd hadden, die echter niet de belediging van de profeet als doel hadden.

Het mocht niet baten.  De Geweten van EUropa (EHMR) sloot zich quasi volledig aan bij de motivatie der Oostenrijkse rechtbanken.  Nl.  dat principieel geen enkele religie of hun aanhangers uitgezonderd worden van kritiek en dat ook meningsuitingen over de weigering van de religieuze uiting moesten geaccepteerd worden. Echter… als deze uitingen de grenzen van afwijzende kritiek overschrijden, mag een staat op een passende wijze deze meningsvrijheid beknotten.  Mevrouw Sabaditsch-Wolff heeft volgens het Geweten deze grens overschreden.  En daarom zijn haar veroordelingen terecht en rechtvaardig.

Hoewel de meesten der zgn. islamwetenschappers ervan uitgaan dat het huwelijk van de profeet met de 6-jarige Aisha – ook door talrijke getuigenissen van tijdgenoten – historisch vastgelegd werd, bestrijd het Geweten van Europa zonder nadere uitleg het waarheidsgehalte van deze gebeurtenis.  Integendeel, het Hof meent dat mevrouw Sabaditsch-Wolff zich bewust had moeten zijn dat haar uitlatingen “de religieuze gevoelens” van moslims kunnen kwetsen.  Haar uitdagende uitlating is daarom van dien aard dat moslims dit als een beledigende aanval op de profeet te interpreteren, m.a.w…. dat hij het niet waard is verder vereerd te worden.

En dit brengt de religieuze vrede in het land in gevaar en verspreidt islamofobe vooroordelen.  Het Geweten van Europa ziet ervan af het waarheidsgehalte van mevrouw Sabaditsch-Wolffs uitlating na te gaan.  Het stelt alleen maar vast dat haar uitlating omwille van een tekort aan bewijslast niet door de vrijheid van meningsuiting beschermd wordt.

Meer zelfs… het Hof betwijfelt dat mevrouw Sabaditsch-Wolff een open debat hierover in gang wou zetten, hoewel mevrouw Sabaditsch-Wolff haar uitlating in een vragende vorm gekaderd had.    In de plaats daarvan plaatst het Hof, zoals het Duitse grondwetshof bij de hoofddoekvonnissen van 2015 en 2016, het probleem van het objectieve naar de quasi onbewijsbare subjectieve religieuze gevoelens.   Waarmee heel het probleem in de toekomst buiten de rechterlijke controle valt.  Hoe moet een rechter in de toekomst – buiten expliciete gevallen – vaststellen of een uitspraak van een moslim wel degelijk juist is, of een bepaalde opmerking/houding van een niet-moslim hem “in zijn religieuze gevoelens” kwetst?  En moslims zijn – zoals algemeen bekend – nogal snel op hun religieuze teentjes getrapt.  Men herinnere zich Charlie Hebo en de Deense cartoons…

Men kan dus verwachten dat dit EHRM-vonnis overal waar Mo’s aanhangers zich neergelaten hebben sporen zal nalaten.  Unia en de rechtbanken kunnen zich al aan een ware stormloop van verontwaardigde moslims voorbereiden, die in hun teerste, diepste, innigste, geloofsbelevenis zware trauma’s en blauwe plekken allerhande opgelopen hebben door respectloze kaffirs.  En wij zullen moeten leren nog meer onze mening achter onze kiezen te houden, te slikken, en in stilte een smeekgebedje aan de H. Rita, patrones der hopeloze zaken, te prevelen.

Het Geweten van Europa heeft de vrijheid van meningsuiting geamputeerd en de weg naar de verdere islamisering van EUropa geëffend.

Bovendien maakte het Hof  duidelijk dat onze verrijkingsontvangende maatschappij  nog toleranter moet worden, want verdraagzaamheid is een kenteken der democratie.

Ondertussen is het wel perfect legaal om het Christendom door het slijk te halen of haar symbolen op allerlei manieren te misbruiken.

Ondertiteling en vertaling via icoontjes onderaan.

 

…”Weer heeft het een link met de islam…”

Salafisten heb je in alle maten en soorten.  In se zijn het bebaarde vredestichters.  Het verschil zit ‘m in het normatieve en het incidentele.  Islamitische messentrekkerijen zijn incidenteel.  Slachtoffers zijn incidenteel – ze moesten maar niet in de weg lopen.  Of in hedendaagse mediataal “collateral damage” bij hun zendelingenwerk.

Een verzameling dure woorden om duidelijk te maken dat salafisme niets met de islam te maken heeft.  En… een doordenkertje over de sharia… er zijn ook tegenstrijdigheden in de Nederlandse en Chinese wet.  Duidelijk toch?

 

 

 

We passen ons aan

De bronafbeelding bekijkenIn de stad van de beste burgemeester van Vlaanderen, van het land b, van Europa en de wereld wordt er in de St. Rombouts-kathedraal geschiedenis geschreven.  Of eerder: wordt er een paragraaf aan het dhimmitude-hoofdstuk toegevoegd.  We halen er zelfs de wereldpers mee.

Om het einde van W.O. I te herdenken vindt men het absoluut nodig, nuttig, aan te raden ook de islamitische oproep voor de vrede tot het gebed in de eredienst, resp. herdenkingsconcert,  in te lassen, waarbij ook het joodse kaddisj niet mag ontbreken.

“Visueel wordt de opvoering ondersteund door pakkend beeldmateriaal dat speciaal voor de compositie geselecteerd en gemonteerd werd.” (…)

Zoals video’s van de terroristische aanslagen in Parijs, in Brussel, in Caïro, in Luxor, in Nairobi, in New York, in Moskou, in Calcutta, in Djerba, in Jeruzalem, in Casablanca, in Riyad, in Sharm-el-Sheik, enz., enz… de lijst is lang… Als ze allemaal getoond worden, zelfs slechts met één foto, dan zal het “concert” over enkele dagen verspreid moeten worden.

En de stormklok luidde niet meer…

Beeldenstorm

Onderstaande beelden geven weer hoe moslims over ons, onze cultuur, ons geloof, onze samenleving… denken.

Een struikelbaard wil een cultuurhistorisch beeld, met het kindje Jezus, vernietigen.  Hij doet zelfs niet de moeite om dit ‘s nachts, heimelijk, te doen.  Gewoon overdag.  Moet kunnen.  En hij heeft gelijk: het kàn!  Hij wordt onder zachte dwang weggeleid.  Waarschijnlijk met een waarschuwing: “Nooit meer doen, he!”, na een uurtje weer vrijgelaten.

Stel je nu even het omgekeerde voor, waarbij iemand van ons in een moslimland een “heiligdom” met hamer en beitel bewerkt.  Ter plaatse: aanklacht, vonnis, executie.

Wat bezielt deze mensen?  Waarom moet alles wat niet voldoet aan hun achterlijke ideologie vernietigd worden?     Ook dit is terrorisme.