Prikcampagne in Duitse universiteiten

Wilt u bij bovenstaande afbeelding ook nog onze commentaar lezen? Over het taalgebruik, over de verplichte pigmenteringsgraad der “studenten”, over de vanzelfsprekendheid waarmee condooms en vaccinaties “tussen de soep en de patatten” aangeboden worden?

Zucht. Verzin zelf maar iets. We zijn het beu, zó beu!!!

Mijn moedertaal: wie houdt haar nog in ere?

Uit de oude doos. Binnenkort: uit de begraven doos, de vergeten doos. Het gebruik van het Nederlands in de media, in de reclame, bij de jongere generatie… is voor onze redactie een dagelijkse bron van ergernis. Dit lied is weliswaar ietwat te bombastisch naar huidige smaak, maar we bieden het u toch aan als een kleine dosis tegengif:

Mijne moedertaal, mijne moedertaal,

Wie of haar ook kleineere,
Min ik als mijn vaderland,
Sta ik voor met hand en tand!
O mijn Neerlandsch, ja mijn Neerlandsch,
Dat houd ik steeds in eere!

Mijne moedertaal, mijne moedertaal,
Wat andre komt daarnevens!
Zwaardgekletter, klokkenklank,
Snarenspel en minnezang,
O mijn Neerlandsch, ja mijn Neerlandsch,
Dat alles zijt gij tevens!

Mijne moedertaal is de schoonste taal,
En zou ze ‘t ook niet wezen,
Haar verkiezen zou ik nog,
Want zij is de mijne toch!
O mijn Neerlandsch, ja mijn Neerlandsch,
Wees eeuwig mij geprezen!

Toen de BBC nog een neutrale zender was (2)

In 2011 – net vooraleer de oorlog in gang gezet werd – zond de BBC een reportagereeks uit over het schoolleven in Syrië. Een reeks met een open geest die aantoont dat Syrië geenszins de dictatoriale karikatuur is die de westerse politici en media doen uitschijnen, een reeks die aantoont dat vluchtelingen er welkom waren: Armeniërs, Palestijnen, Irakezen… allemaal werden ze welkom geheten.

Drie generaties “vluchtelingen” in Syrië, met een zelfde, een blijvende droom: terugkeren naar hun thuisland, Palestina.

In deze aflevering komt er slechts één school aan bod. Een school voor Palestijnse vluchtelingen in een buitenwijk van Damascus, in het intussen door de oorlog geteiserde Yarmouk*: een middelbare school voor meisjes. En ja, daar ook, de botsing tussen de generaties: schoolmeisjes die de Palestijnse zaak willen uitdragen door middel van moderne rap-muziek.

*Yarmouk: we hebben gedurende de oorlogsjaren en de strijd van het Syrische leger tegen ISIS, al-Qaeda & soortgenoten, regelmatig gerapporteerd over Yarmouk, waar een grote meerderheid Palestijnse vluchtelingen woont, een wijk die bijzonder geleden heeft onder de bezetting der terroristen. Af en toe nemen we een kijkje in ons archief om iets op te zoeken, een gegeven, een datum te verifiëren en 9 van de 10 keren valt het op hoe het geplaatste beeldmateriaal intussen gecensureerd werd. Zoals nu met deze artikels van resp. 2 mei 2018 en 30 mei 2018. Let wel: het beeldmateriaal was afkomstig van de terroristen zelf om medelijden op te wekken in het westen. Intussen verdwenen wegens niet meer bruikbaar om de westerse media/politici te manipuleren.

Eerste artikel van deze reeks van vijf:

Toen de BBC nog een neutrale zender was

In 2011 – net vooraleer de oorlog in gang gezet werd – zond de BBC een reportagereeks uit over het schoolleven in Syrië. Een reeks met een open geest die aantoont dat Syrië geenszins de dictatoriale karikatuur is die de westerse politici en media doen uitschijnen, een reeks die aantoont dat vluchtelingen er welkom waren: Armeniërs, Palestijnen, Irakezen… allemaal werden ze welkom geheten.

Seculiere scholen, leerlingen met verschillende religies, bij de naamafroeping van het nieuwe schooljaar wordt de religie van de leerling gevraagd zodat de leerling de gewenste godsdienstlessen kan volgen, verbod op religieuze symbolen, open discussies met de lerares of het al dan niet dragen van de hijab, de betekenis ervan, verplicht uniform zodat iedereen gelijk is en niemand er qua weelde bovenuit steekt, discussies over democratie, over verkiezingen… Overvolle klassen door de miljoenen vluchtelingkinderen, maar waar men de voorkeur geeft met drie een bank te delen dan de kinderen onderwijs te ontzeggen. Spanningen op de speelplaats. Discipline… Bezoek van Asma, de ‘first lady’ van Syrië. Ontspannen praten over toekomstdromen…

Terwijl we de beelden bekijken van het bezoek dat een kind brengt aan het graf van de grootvader, vragen we ons af of het kind zelf inmiddels ook in een graf ligt. En wie dat graf bezoekt.

Noteer: dit werd gedraaid toen Assad nog als salonfähig beschouwd werd, op staatsbezoek ging in andere landen, toen de BBC nog niet de spreekbuis was van de “rebellen” en/of de waterdrager van de VSA.

Wordt vervolgd.

Examens volgens pigmentatie

Professor weigert gemakkelijkere examenvragen op te stellen voor zwarte studenten.

Een UCLA professor, die geschorst werd nadat hij geweigerd had zwarte studenten te bedienen met gemakkelijkere examenvragen na de dood van George Floyd, trekt naar de rechtbank tegen de onderwijsinstelling en beschuldigt hen van laster en eerroof en het verlies van financiële kansen.

Gordon Klein, een prof bij de UCLA’s Anderson School of Management, die daar al tientallen jaren doceerde, wil zijn gelijk halen voor de rechtbank en beschuldigt de decaan (rector), Antonio Bernardo, de University of California Board of Regents, in die capaciteit tevens gastheer van anonieme “co-samenzweerders”.

“Ik deed dit omdat de school nog steeds wraak op mij wou nemen; ook andere leerkrachten mogen zich hieraan verwachten. Ik dacht dat het belangrijk was dat iemand zich hiertegen verzet en “genoeg” zegt. Ik heb de wettelijke capaciteit en achtergrondkennis om mij hiertegen te verzetten: dus doe ik het!”

Decaan Bernardo & co hebben daadwerkelijk een lastercampagne tegen prof. Klein op gang gebracht toen hij een studentenverzoek om zwarte studenten in zijn vak een “onschuldig” eindexamen (lees: een examen waarbij je niet kan buizen) te laten afleggen omwille van de emotionele mallemolen die Floyds dood zou kunnen veroorzaakt hebben, zo staat er te lezen in de aanklacht.

Decaan Bernado weigerde commentaar te geven. De UCLA zelf verstopt zich achter “algemene procedures en principes die de vrijheid van meningsuiting, vrijheid van intelligent onderzoek en het bieden van een omgeving dat leren, werken en wonen aanbiedt vrij van discriminatie, intimidatie of wraak”. Na Floyds dood in mei 2020 begon aan de UCLA een georganiseerde campagne “Letter Writing for Finals Accomodations for Black Students,” in dewelke bij professoren aangedrongen werd een voorkeurbehandeling aan zwarte studenten te geven. Op 1 juni 2020 ontving prof. Klein een waarschuwing van de administratie dat de juni campagne in gang gezet werd en hij kreeg reeds de volgende dag een (e-mail)verzoek hieromtrent van een student.

Prof. Klein antwoordde dat hij niet met zekerheid kon zeggen welke studenten er zwart (of iets anders) waren vermits hij omwille van de covid-maatregelen online les gaf. En hij wees het verzoek af. Hoewel de student zich achteraf verontschuldigde voor zijn schandelijk verzoek (… geef me carte blanche want ik ben zwart!) en zich zelfs voor een volgende cursus bij prof. Klein inschreef, werd de email-correspondentie vlijtig gedeeld en prof. Klein werd daarin beschreven als een ongevoelige hypocriet.

Een petitie op Change.org werd gelanceerd met de eis voor zijn ontslag. De Anderson-hogeschool gaf toe aan de BLM-druk. Decaan Bernardo haastte zich om steun voor het ontslag van prof. Klein te vinden. Op een hoger niveau bij de UCLA  werd dit geweigerd – dus trok Bernardo op solo-tour en schorstte prof. Klein waarbij hij zijn contact met de desbetreffende student “kwetsend” noemde.

Prof. Klein stelde dat hij het lam was dat moest opgeofferd worden op het altaar van de Anderson Hogeschool, die daardoor zichzelf de status van modelstrijder tegen racisme toekende. Iets wat blijkbaar hoogdringend was vermits er slechts één zwarte professor op de ca. 200 faculteitsleden daar les geeft.

Hoewel prof. Klein steun kreeg van de Foundation for Individual Rights in Education (Stichting burgerrechten in het onderwijs) en sindsdien zijn volledige uurrooster terug toegewezen kreeg, zijn de gevolgen voor zijn buitenschoolse carrière niet van de baan. Hij werd nl. regelmatig opgeroepen als expert bij rechtszaken – nu niet meer. Bovendien kreeg prof. Klein niet de opslag die hij verdient en zou gekregen hebben, ware het voorgaande niet gebeurd, nl. dat hij de principes van gelijke behandeling, gelijke rechten en plichten zoals georeerd in de UCLA bijbel, niet zou toegepast hebben. We citeren prof. Klein:

Dit zal misschien de eerste keer zijn dat mensen, betrokken in de woke-cultuur, voor de rechtbank gedaagd worden. Zij handelen en voelen zich straffeloos als zij vanuit hun toetsenbord (pc) strijders kunnen optrommelen en ervan uitgaan dat er geen gevolgen zullen zijn. Misschien zal dit uiteindelijk veranderen.”

Gordon Klein, professor suspended for refusing to give Black students easier final exams, sues UCLA – Washington Times

Blanke kandidaten mogen niet solliciteren aan de univ. van Berlijn

De zgn. „Referent_innenrat“ (AStA) (spreekbuis van de universiteit Berlijn) heeft een vacature uitgeschreven voor de uitdagende (challenging!) job van anti-discriminatieraadgever.

Probleem: blanken mogen zich niet aanbieden.

Reden: de raadgever moet “een ruimte” scheppen “in dewelke slachtoffers van racistische discriminatie zich goed voelen en hun ervaringen kunnen delen”. Zo staat het in de aankondiging. En dat lukt het beste “met een zwarte of gekleurde raadgever die racisme aan den lijve ondervonden heeft”. Bijgevolg: verzoekt men “blanke mensen” om aub “niet te solliciteren”.

De verloren generatie

Vanessa Beeley heeft een gesprek met een Turks oppositie-volksvertegenwoordiger, Ilay Aksoy, over de 2.5 miljoen Syrische kinderen in Turkije, waarvan er talrijke uitgebuit en misbruikt worden – op een onvoorstelbare schaal. Velen van hen gaan niet naar school, kinderhuwelijken zijn schering en inslag, kinderen worden “verhuurd” door hun ouders aan het amalgaan moslimterroristen in Idlib als kanonnenvoer.

Aksoy is tevens mede-oprichter van het S-Generation Platform dat zich concentreert op de noden van Syrische vluchtelingen in Turkije in de hoop om geen volledige generatie te verliezen. De meeste westerse NGO’s behandelen slechts de symptomen en niet de oorzaak. Een pleister op een houten been.

Schakel ondertiteling, vertaling en/of geschreven tekst in via icoontjes onderaan.

The wall will fall: The Lost Generation: the abuse and exploitation of Syrian refugee children in Turkey

Nochtans betalen wij met z’n allen via de kassa van de EU (de beruchte door Merkel op gang gebrachte Turkey-deal xxx miljoenen aan de Turkse regering voor de opvang van de Syriche vluchtelingen. Blijkt dat het geld durft te verdwijnen… Telkens Erdogan meer geld wil, laat hij enkele duizenden landverhuizers los richting Europa.

“Arm” Afrika

De Amerikaanse econoom professor Jeffrey Sachs onthult hoe Amerika, zijn westerse bondgenoten, de CIA en de defensie-industrie het systeem hebben gemanipuleerd om te voorkomen dat Afrika welvarend wordt. Het is een verbluffende ontmaskering en berisping van de huidige wereldorde. Jeffrey David Sachs is een Amerikaanse econoom, academicus, beleidsanalist en voormalig directeur van The Earth Institute aan de Columbia University, waar hij de titel van universiteitshoogleraar draagt. Hij is ook een gerenommeerd leider in duurzame ontwikkeling, een senior VN-adviseur en een bestsellerauteur.

“In plaats van dat onze drie miljardairs de ruimte in gaan, zouden ze de ruimte in kunnen gaan en daar blijven en hun geld achterlaten. Dat zou pas een idee zijn…

… Nu weet ik uit een goede bron: je hebt niet meer dan een miljard dollar nodig om comfortabel te kunnen leven. Maar ze hebben een overschot van 11 biljoen dollar méér dan de 1 miljard. Dus we zouden dat moeten belasten en een beschaafde wereld moeten hebben…”

  • We hebben een wereldvoedselsysteem.
  • Het is gebaseerd op grote multinationals.
  • Het is gebaseerd op privéwinsten.
  • Het is gebaseerd op een zeer lage mate van internationale overschrijvingen om arme mensen te helpen. Soms helemaal geen.
  • Het is gebaseerd op extreme onverantwoordelijkheid van machtige landen met betrekking tot het milieu.
  • En het is gebaseerd op een radicale ontkenning van de rechten van arme mensen, zoals we net hoorden.