Verloren jeugd

Issa syria boy FSA

De titel van de documentaire luidt letterlijk vertaald “Waar kindheid stierf”. In talrijke gevallen… waar kinderen stierven. Het is het verhaal van Syrische kinderen die tijdens de bezetting van islamistische terreurgroepen verplicht ingelijfd werden als strijders én gedwongen werden toe te kijken (… of erger) bij barbaarse slachtpartijen.

Het Syrische leger heeft deze regio terug heroverd. De kinderen zullen echter nooit vergeten wat hen aangedaan werd, wat ze beleefd hebben, hoe ze ontvoerd en gehersenspoeld werden, hoe ze moesten werken, en hoe ze – om in leven te blijven – deel namen aan barbaarse praktijken. De onzichtbare littekens op hun ziel zijn dikker dan de littekens van fysische letsels.

Wij zijn hier bekommerd om de leerachterstand die scholieren oplopen door de sluiting der scholen. En dat moet ook zo zijn. Kinderen zijn onze toekomst. Als men echter bekijkt wat onder “rebellen”democratie een “normaal” leven voorstelt dan worden enkele maanden in te halen leerstof relatief onbelangrijk. Dat we er heelhuids uitkomen, gezond en wel, dàt is waar het om gaat. Ook in Syrië, waar de sancties ondanks de precaire toestand onverminderd zwaar wegen op de bevolking. Wie hulp stuurt is meteen het mikpunt van de VSA en de EU.

Keren we terug naar het “rebellen”-fata morgana (… wie een verschil ziet met het ISIS-Kalifaat mag het ons melden), waar er geen plaats was voor het kind-zijn. Kijk even mee naar bijgaande film, die achteraf, na het verdrijven van de terroristen, ze kregen in ruil voor wapenstilstand een vrijgeleide naar Idlib, gedraaid werd. Onder de leiding van dikwijls buitenlandse terroristen, moesten de kinderen vechten tegen hun eigen landgenoten, tegen hun eigen familieleden. Een 6-jarig meisje moest leren met wapens om te gaan. Een 11-jarig jongetje moest tunnels graven en vechten voor en bij Jaish Al Islam. Een tiener kreeg een scherpschuttersopleiding en ze gooiden hem vervolgens in de gevangenis, waar hij gefolterd werd. Of voetballen met hoofden van tegenstanders als pedagogische insteek. En als gevolg dikwijls het Stockholmsyndroom uit overlevingsdrang. Talrijke kinderen kunnen het niet meer navertellen, hebben geen psychisch hulp meer nodig. De film neemt de kindterroristen mee naar de tunnels, naar een ondergrondse oorlogsarena, met kamers, vergaderzalen, medische voorzieningen, labo’s, parkeerplaatsen voor auto’s… Het ergste wat wij uit deze documentaire onthouden is één zin van een jongen: “We geraakten eraan gewoon.” Afgestompt.

Hun familie, een leraar en een kinderpsycholoog vertellen over de diepliggende, emotionele schade die aan de kinderen berokkend werd… en over hun pogingen deze te herstellen.

Arabisch gesproken, Engelse ondertiteling. Ook als u geen van beide talen machtig bent, dan nog zal u perfect begrijpen waar het om gaat. Misschien heeft u hem al ergens gezien. Noteer echter dat dezelfde terroristen, zgz. “gematigde rebellen”, van Jaish Al Islam zich nu in Idlib bevinden, waar ze kunnen rekenen op de bescherming van Erdogan. En die nu met de coronacrisis een toegevoegde engelbewaarder hebben in de vorm van de Guterres-oproep om de wapens neer te leggen. En wat met de sancties, mijnheer Guterres? (…)

De film is intussen meer dan een jaar oud. En toch blijvend actueel. Opdat iedereen zich herinnere, waartoe mensen in staat zijn. Waar geen plaats is voor het kind-zijn.

Onderstaande film geeft een uitgebreid beeld van het immense tunnelnetwerk in Douma, waar achteraf pas duidelijk werd hoe de terroristen noodhulp, voedsel en drank, medicijnen e.a. noodzakelijke producten in ondergrondse magazijnen opsloegen en tegen woekerprijzen verkochten aan de plaatselijke bevolking. “Prutsen aan de keukentafel”?

Na de bevrijding door het Syrische leger woede en vreugde om de vondst van noodhulp door Jaysh al Islam in beslag genomen. Hier ziet u beelden van de bevolking die voorraadplaats vindt en zichzelf bedient:

Douma herpakt zich… al is de nood nog enorm groot.

Afsluitend deze film van een sermoen gegeven door een Jaysh al Islam leider in het noorden van Syrië. Ze genieten daar de bescherming van de Verheven Leider, hebben de Koerden verdreven, en doen daar net hetzelfde als in Douma. De sermoen gaat over verboden en toegelaten zondes. Eigenlijk verbiedt de islam het roven van oorlogsbuit, maar speciaal voor hen heeft Mo speciale volmachten uitgereikt, want Allah zag dat het volk zwak en onkundig was. Vandaar dat het in deze omstandigheden wel degelijk màg en zelfs aanbevolen wordt. Ongelovigen zijn immers niet beter dan honden. Hij noemt het hulp aan de moslims.

“Normale mensen”

Afbeeldingsresultaat voor stop pedofilie

Pedo’s wegstoppen op de hei? Juist niet, waarschuwt Bossche psychiater

Zedenmisdrijven roepen doorgaans heftige emoties op, zeker als kinderen het slachtoffer zijn. De Bossche psychiater Wim Canton pleit voor een meer nuchtere kijk op de daders. ,,Meestal gaat het om normale mensen”.

Canton ziet al zeker twintig jaar dat grote groepen burgers ‘hysterisch reageren’ als een nieuwsbericht opduikt over een zedendelict, zeker als kinderen het slachtoffer zijn. ,,Dat had je vroeger niet, de tijdgeest is helemaal omgeslagen. Ik denk dat de zaak van Marc Dutroux bepalend is geweest, die heeft de ommekeer gebracht.” 

Lees meer

“Wees flink!”

Afbeeldingsresultaat voor ontvadering frank koerselman

“Een kind moet niet blijven hangen in wat psychiaters de primair narcistische fase noemen. Het moet uitgedaagd worden, geconfronteerd worden met de realiteit. En wat je nu ziet, is dat jongens – de meisjes laten we even buiten beschouwing – er door het ontbreken van vaderlijke autoriteit wél in blijven hangen. Ze worden niet volwassen, en dan zie je het passieve type dat zich blijvend laat verwennen, en het actieve type dat denkt dat alles wat ze doen goed en geweldig is, en dat ze bewondering verdienen, gewoon, omdat zíj het zijn.”

In deze tijden, waarin de man, resp. vader, politiek-correct gecastreerd, niet meer “het hoofd van het gezin”, de kostverdiener, de beschermer, de leider van het roedel mag zijn, is deze analyse van een psychiater (… we zijn stomverbaasd dat er nog één psychiater rondloopt die niet tot zwijgen veroordeeld werd door de #MeToo-beweging) een verademing. U hoeft het er niet mee eens te zijn. Er zit echter wel – volgens onze mening – een grote brok waarheid in: je moet kinderen weerbaar maken. Trouwens een vrouw heeft geen respect voor een doetje. En dat betekent absoluut niet dat zijn bijdrage in het huishouden beperkt moet blijven tot zgz. mannelijke taken, zoals een prent ophangen, de vuilbakken buiten te zetten of de auto te wassen.

Een aanrader: ‘Een vader moet flink zijn. Niet huilen’

We moeten mannelijke autoriteit weer gaan waarderen, zegt Frank Koerselman in zijn pamflet Ontvadering.

Juriste Charlotte Lemmens breekt een lans voor de (her)waardering van het vaderschap:

Waarom het Vlaams Belang gelijk had

Image
Image





Chris Janssens

@chrisjanssensVB


12-jarige leerlingen worden verplicht deel te nemen aan én te betalen voor een schooluitstap naar de ‘TURKSE wijk’ (!) in Heusden-Zolder. Met bezoek aan een moskee en lunch in een kebab-zaak. STOP de omgekeerde integratie! Turkse wijken horen in Vlaanderen niet thuis!

Net als je denkt en hoopt dat politiek correct Vlaanderen lessen zal trekken na de verkiezingen in mei 2019, komt een andere realiteit naar boven. Eén waar men op zijn minst met open vizier naar moet kijken. Maar de blinde vlekken hebben één grote, donkere wolk in de hoofden van mijn politiek correcte medemensen gevormd, waardoor een vraag stellen over de invulling van de mondiale dag in een schoolomgeving zelfs een schande is.

Turks chauvinisme

De virtuele brandstapels werden al opgebouwd, want het was een Vlaams Belanger die met het nieuws naar buiten kwam. Een school verplichtte haar leerlingen om in het kader van de mondiale dag naar een Turkse moskee en een kebabzaak te gaan. In de schoolbrief die op sociale media gretig werd gedeeld staan letterlijk de woorden ‘cultuur’ en ‘geloof’ in. Natuurlijk was ik als kind van Turkse ouders beledigd: waar mijn ouders zo hun best gedaan hadden in mijn Turkse opvoeding werd mijn cultuur nauw verengd tot religie en kebab. Zwaar beledigd belde ik zelf naar de school om mijn ongenoegen te uiten.

Lees heel het opiniestuk van Pinar Akbas bij Doorbraak

TikTok-moord

Afbeeldingsresultaat voor devil smiley

Tom Van Grieken bespeelt onschuldige kinderzieltjes met zijn verwerpelijke discours… Ontelbare reacties, de ene al wat hilarischer dan de andere. Gewoon een grapje, dat nèt dat doet wat de poco TikTokkers verwerpen, nl. TikTok aan de kaak stellen én dan is er nog het toemaatje, de aandacht voor Tom!

Politie waarschuwt kinderen die app TikTok gebruiken: “Ga niet te ver in jezelf blootgeven”

Dit is dan wel perfect aanvaardbaar:

Afbeeldingsresultaat voor tik tok humor

… en pornografie. Google “tik tok porn”. U zult versteld staan…

Quo vadis, Syria?

Afbeeldingsresultaat voor syria heart love

Kris-kras door Syrië. Met goed en slecht nieuws. Met kleine en grote gebeurtenissen. Een land dat zich heropricht, als men dit toelaat.

We beginnen met een alledaags thema: het weder. Het is er mistig en nat.

Echter met een kleurrijke zonsondergang in Latakia:

Afbeelding kan het volgende bevatten: wolk, lucht, oceaan, buiten, natuur en water

Het staakt-het-vuren in Idlib was een zoveelste maat voor niets. HTS (al-Qaeda) weigerde en bestookte de buitenwijken van Aleppo met granaten. Verschillende dodelijke slachtoffers en talrijke gekwetsten bij de burgerbevolking.

Image
Image
Sukary wijk, oost-Aleppo

Het Syrische leger beantwoordde met een zware tegenaanval in de buurt van de M5 snelweg Aleppo-Idlib. (…) Aleppo: nog steeds een belegerde stad. Ondanks alles blijft men in Aleppo puin ruimen, herstellen, restaureren en bouwen.

Souk in oud-Aleppo:

… Wij blijven doorgaan, is de boodschap van deze Rode Halve Maan-vrijwilliger, zelfs met een beenprothese:

… En ook hier de wil en inzet van de Syrische bevolking – dikwijls met de moed der wanhoop. Nog zoveel werk: straten, nutsleidingen, woningen… en daartussen armtierige kraampjes, winkeltjes …

Die met de raketten van de “gematigde rebellen” te niet gedaan worden:

Lees verder

Toen was geluk…

… een Zonneland of een Vlaams Filmpje te kunnen lezen!

Geen fotobeschrijving beschikbaar.

Geen pc, geen gsm, geen smartphone, i-pad of andere brol die de kinderen vandaag niet meer kunnen missen.

Via de school een abonnement op Zonneland. Een Vlaams Filmpje was een extra traktaatje. Sparen voor een een nieuwe Suske & Wiske of een Nero, met de centjes naar de gazettenwinkel hollen. Iets wat onze (klein)kinderen zich niet meer kunnen voorstellen.

Zonneland bestaat 100 jaar!!!
Daarom maakte KADOC (Documentatie- en Onderzoekscentrum voor Religie, Cultuur en Samenleving) hierover zelf een internettentoonstelling. Dompel je onder in jeugdherinneringen: Voor de lezer(tjes) Zonneland en Vlaamse Filmpjes.

De spijker op de kop

Gerelateerde afbeelding

“Jongeren”, kinderen zelfs, die tijdens de oudejaarsnacht op straat rondlopen, zich amuseren. Feestvierders, thuisblijvers, wijken terroriseren, eigendommen beschadigen… een intussen gekend fenomeen, waarvoor elk jaar weer excuses verzonnen worden. Je vraagt je af waar de ouders zijn. Welke 12-jarige mag zomaar ‘s avonds de woning verlaten? Moeten die ouders niet gestraft worden? Voldoen zij aan hun ouderlijke plichten van opvoeding en bescherming? Welk signaal geven zij aan hun kroost? Hoe gaan die hun kinderen kunnen opvoeden als zij het zelf niet meegekregen hebben?

Deze burgemeester spelde hen de les: “Wij zijn er niet om uw kinderen op te voeden!”

Gelijk heeft hij. Groot gelijk.

“Overal waren groepjes jeugd. Soms maar twaalf of dertien jaar oud. […] Gooiend met Cobra’s […]”, schetste de burgemeester. “Moesten die kinderen niet gewoon thuis zijn? […] Waar zijn die ouders überhaupt?”

Van Stappershoef heeft het naar eigen zeggen met zijn kinderen wel goed aangepakt. “Wij controleerden hun rugzakjes. Alleen normale rotjes en afsteken bij ons voor de deur. […]” Dit in tegenstelling tot andere ouders, oreerde hij: “Tegenwoordig lijkt het wel: ga je gang, als ik er maar geen last van heb en zeker niet bij ons voor de deur.” Uit de woorden van Stappershoef sprak een grote frustratie: “Wij zijn er niet om kinderen op te voeden die hun goddelijke gang maar mogen gaan.”

Verneem meer…

En dan zou onze redactie nog een stap verder kunnen gaan. Maar dat mogen we niet. Kwestie van niet beschuldigd te worden van racisme, xenofobie en andere door UNIA verboden gedachten….

In ons Kempisch dorp is het gelukkig nog niet zo ver gekomen. Ons dorp is niet populair bij wereldreizigers en vakkrachten. Ons dorp herbergt slechts een verplichte hoeveelheid gelukzoekers, een pita-zaak, een chinees restaurant en een nachtwinkel. Zonder problemen. Op de laatste dag van het jaar gaan kinderen van deur tot deur zingen. De meesten – de kleintjes – zelfs met begeleiding van een ouder of oudere zus/broer. Het verbod op, of de aanvraagverplichting, voor vuurwerk heeft resultaat gehad. Rustige nacht zonder uitbraak van paarden, zonder hondengeblaf. Prima zo.