Matteo Salvini kreeg gelijk

Afbeeldingsresultaat voor matteo salvini heroU zal zich de omstreden lading “vluchtelingen” van de U. Diciotti, het Italiaanse kustwachtschip herinneren. De Italiaanse binnenminister Matteo Salvini weigerde de toestemming hen aan land te gaan..
Pas na tien dagen werden ze gelost nadat de RK Kerk, Ierland en het Prachtland Albanië beloofden hen op te vangen. En wat voorspelbaar was: al na enkele dagen waren de meesten der 100 geredde wereldreizigers, die onder de hoede van de RK Kerk in Italië mochten blijven – vooral vakkrachten uit Eritrea waarop de bedrijfswereld zit te wachten – uit hun opvangcentra verdwenen.

De Italiaanse Bisschoppenconferentie (CEI) noemde het onderduiken der immigranten “onverstandig“. Hun voorzitter, kardinaal Gualtiero Bassetti, verklaarde dat hij de “beslissing van de immigranten om verder te trekken” respecteert ook als vindt hij deze “gedeeltelijk absurd”.
De RK Kerk in Italië had er bij de Italiaanse regering op aangedrongen de zgn. schipbreukelingen, die de U. Diciotti opgevist had, aan land te laten gaan en had bovendien 100 van de oorspronkelijke 177 in kerkelijke opvangplaatsen gehuisvest. Voor de Kerk ging het om vrije personen; hen door de politie te laten bewaken kwam absoluut niet aan bod, want, zo verklaarde de kardinaal, zou hen hiermee hetzelfde lot beschoren geweest zijn als op de “U. Diciotti”., en voegde eraan toe dat de Kerk bij hun beslissing “hen van boord te halen” niets te verwijten valt. Hij vreest echter – in zijn kerkelijke Gutmenschendomheid – dat de ondergedoken sukkelaars in de handen van bedriegers en – laat het aub niet waar zijn! – onder criminele invloed zouden kunnen geraakt zijn. “Die mensen wilden hun dromen volgen.”

Juist. Hun dromen, onze nachtmerries. Waarheen die dromen leiden, vertelde de kardinaal niet.

Slechts één dag vooraleer de groep schipbreukelingen verdwenen was had de persoonlijke pauselijke afgezant voor sociale hulpverlening (… moeten we onthouden…) , kardinaal Konrad Krajewski, het kerkelijk opvangcentrum in Rocco di Papa bezocht, waar de laatst overgebleven immigranten van de “U. Diciotti” zich bevinden. Of zich bevonden… Men gaat ervan uit dat deze ook binnenkort met de noorderzon zullen verdwijnen. En bij de Kerk kunnen ze geen asielaanvraag indienen.

Wat met de gelukzakken gebeurd is die in Albanië een veilige thuis aangeboden kregen weet niemand. Waarschijnlijk hebben ze zich bij het EUropees Vreemdelingenleger der Asielzoekenden aangesloten.

De Italiaanse regering ziet in de verdwijning van de zgn. beschermingsbehoeftigen het bewijs dat ze helemaal niet zo beschermingsbehoeftig zijn. En voelt zich gesterkt in de gevoerde politiek van gesloten havens. Volgens Salvini is het onderduiken van de asielzoekers der “U. Diciotti” het bewijs dat “degenen die in Italië aankomen geen skeletten zijn die vluchten voor honger en oorlog”. Kortom: “De zgn. asielzoekers hebben blijkbaar een zo grote nood aan bescherming, een dak boven hun hoofd en een deken om zich warm te houden dat ze bij de eerste gelegenheid de benen pakken en verdwijnen.”

En opnieuw, opnieuw, opnieuw werden er “drenkelingen-in-spe” gered…

Tijd voor een nieuwe Wende

De bronafbeelding bekijkenJan Sobieski, de Poolse koning die in 1683 het Avondland redde van de Ottomaanse bezetting, krijgt geen standbeeld op de Weense Kahlenberg, nochtans jaren geleden goedgekeurd. Het rood-groene Wenen verdringt het verleden en kijkt uit naar de toekomst… de officiële uitleg voor de weigering “dit symbool zou de harmonieuze culturele samenleving in gevaar brengen”.

De bronafbeelding bekijken

https://www.vienna.at/geplantes-sobieski-denkmal-spannungen-zwischen-wien-und-warschau/5924338/

Hongarije, dat als eerste communistische land in 1989 zijn grenzen naar het westen opende, is helemaal kop van jut in de EUSSR. Polen volgt. Het EU-schip zinkt, het Commissie-orkest speelt vrolijk verder.
Intussen hopen wij op een nieuwe Wende, die door Polen en Hongarije in gang gezet moet worden.

1683 wordt als het einde van de Ottomaanse uitbreiding in Europa beschouwd, die op de Balkan nog voor de verovering van Konstantinopel (1453) begon. In talrijke voorafgaande oorlogen hadden Polen-Litouwen en Habsburg-Hongarije de islamitische uitbreiding op het Oude Continent weten te verhinderen.

Vanaf de 18de eeuw trad dan Rusland op de voorgrond en droeg bij tot de definitieve (… nou ja…) verdrijving van de Turken – met uitzondering van de Istanboel enclave – uit Europa. De Bulgaren danken hun onafhankelijkheid aan tsaar Alexander II, die hen in 1877 van de Ottomanen bevrijdde. Dit feit gaat meestal aan de hedendaagse politici voorbij. De westerse multicul-aanbidders negeren gewoon de Oost-Europese inbreng in de strijd tegen de agressieve islam en proberen deze als een abstracte imperiawedstrijd te riduculiseren. Meestal gevolgd door de kruistochten als tegenargument of het geloof in Orbans vermoedelijke natte droom van een “Groot-Hongarije”.

Ook tot de val van het communisme hebben de Polen (1956,1970, 1980) en de Hongaren (1956) door meerdere bloedige nationale opstanden een betekenisvolle bijdrage geleverd. Vooraleer er sprake van van de Glasnost en Perestrojka in de voormalige Sovjetunie (1985) streed het Poolse “Solidarnosc” tegen de militaire dictatuur van Jaruzelski.
Misschien zelfs zou er zonder hun moed nog altijd sprake zijn van de oude DDR, in hetwelke een zekere Angela Merkel een eerder onbelangrijk leventje voerde. Miljoenen herinneren zich nog aan de dramatische tv-beelden van de vlucht der Oost-Duitsers over Hongarije naar Oostenrijk in 1989.

Daarna volgden de gebeurtenissen zich op in een sneltreintempo: de val van de Muur, de Duitse hereniging, de ondergang van het Sovjetrijk, zonder dat er een schot gelost werd. Het hedendaagse “Wir sind das Volk!” stamt nog uit die tijd. Wie herinnert zich nog dat alles aan de Hongaarse grens begon?

Wie aan de herhaling van de geschiedenis gelooft, zal twee parallellen met het verleden herkennen. Polen en Hongarije hebben zich ongeacht hun verschillende positie t.o.v. Rusland opnieuw in het offensief gegooid. Deze keer tegen de EU-moloch in Brussel en diens drieste migratiebevelen.
De moedige Visegrad-staten krijgen “populistische” steun van de Balten, de West-Balkan en sinds kort ook uit Oostenrijk en het EU-zwaargewicht Italië. Niets houdt hen tegen: niet de NGO-miljarden van Soros, niet de herhaaldelijke laster- en beschuldigingscampagnes, niet de geënsceneerde protesten van de volgens eigen zeggen “echte democraten” of bedreigingen met het intrekken van financiële middelen.

De EU-kritische landen denken er zelfs niet aan voor een paar miljard euro hun soevereiniteit te verkopen – dit in tegenstelling tot de huidige (Griekenland, Bulgarije, Roemenië) en toekomstige lichtgewichten (Macedonië, Albanië, Kosovo) en houden ondanks de aanvallen consequent vol. Vooral ook omdat deze regeringen zich gesteund voelen door de meerderheid van hun volk.

Welk economische gevolgen zouden Polen en Hongarije bij een escalatie, een Polexit en Hexit, moeten incasseren? Europese bedrijven willen niet nog meer afzet aan China verliezen en zouden sterke druk op EU-Brussel uitoefenen. De Brexit, die stilaan de eindstreep nadert, kan nog altijd inspirerend werken op misnoegde EU-lidstaten die liever hun eigen weg gaan dan de voorgeschreven schoonmoederregels te moeten blijven volgen tégen de wil van de eigen bevolking. We denken hierbij aan het domino-effect van 1989.
Zal Trump hen tegenhouden? Het zou ons verbazen. Eerder zal hij de EU uiteen spelen en individuele handelsverdragen aanbieden. Groot-Brittanië zal het als eerste land mogen ondervinden.

Brussel kreeg de rol van de EUropese hoofdstad en zetel van de EU omdat noch Parijs, noch Londen, Rome in aanmerking konden komen. Té groot gevaar voor polarisatie en machtsuitbreiding. Het kleine belgië, daar lag niemand wakker van. Straatsburg met de maandelijkse verhuiskaravaan van het EU-parlement was de troostprijs voor de ontgoochelde Fransen. De EU-hoofdstad moest ergens centraal in de oude EUropese Gemeenschap liggen, wat intussen al lang niet meer het geval is. In 2007 lag na de toetreding van Roemenië en Bulgarije het geografische middelpunt van de EU-constellatie in Gelnhausen, ten NO van Frankfurt/Main. Dit moet intussen opnieuw naar het oosten opgeschoven zijn vermits in 2013 ook Kroatië toetrad. Met de kandidaat lidstaten Macedonië, Albanië en Kosovo kan het middelpunt de Duits-Oostenrijkse grens overschrijden.
Of laten we even dromen… met Boedapest als EU-hoofdstad en Warschau als zetel van het Europees strafhof.  Niets mis mee, toch?

Crisissen wijzen zich soms uit als kansen. Een (inmiddels overleden) van zichzelf vervulde Vlaamse geschiedenisprofessor wist het met absolute zekerheid: in zijn cursus stond dat West- en Oost-Duitsland nooit ofte nimmer zouden herenigd worden. De professor heeft zijn ongelijk nooit willen toegeven.

 

Kinderrechten wijken voor kinderwens

De bronafbeelding bekijken

“Een wet die lesbische koppels of alleenstaande vrouwen in staat stelt hun kinderen een vader te ontzeggen is onverantwoord”, betoogt Aude Mirkovic (Université d’Évry) in Tertio van 29/8. In haar essays over het thema schermt ze vooral met kinderrechten. “Hoe heilig die ook zijn in onze cultuur, voor een kinderwens moeten ze – onterecht – wijken.”

De woordvoerster van Juristes pour l’Enfance licht voor Tertio de voornaamste argumenten van het nee-kamp toe.  Lees verder bij Tertio.

 

Niet alleen in Gent…

… ook op Mallorca worden huizen gekraakt.

Daar zijn het Roma-zigeuners die villa’s en huizen bezetten, leegroven, quasi onbewoonbaar achterlaten als ze uiteindelijk het pand “willen” verlaten, want de politie verschanst zich achter een wet, die de inbrekers beschermt en de eigenaars in de kou laat staan (… zoals hier ook het geval was, resp. gedeeltelijk nog is.)  De occupado’s bouwen nieuwe sloten aan de ingang, takken elektriciteit en water af van de buren, worden agressief als de eigenaar zijn eigendom opeist.

 

 

 

Wij zijn EUrofoob. Mag het even?

De bronafbeelding bekijkenFrans Timmermans, vice voorzitter van de EU-Commissie,  maakt geen geheim van zijn diepste verlangen: de EU-naties afschaffen.  Je hebt er alleen maar last mee, ze willen meepraten, mee beslissen, hun cultuur en taal beschermen, zijn kritisch of zelfs tegendraads, durven onze leugens te ontmaskeren en betwisten,lopen niet allemaal in onze voorgeschreven mars,  geloven niet voldoende in de café au lait-rassenideologie…

Van de EU moeten we geen bescherming verwachten: noch van de buitengrenzen, noch van onze culturen, noch van onze eigen mensen…

Ondertiteling en vertaling via icoontjes onderaan.

 

 

 

 

Ontmoeting met Nigel Farage?

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, tekst

Vrijdag 28 september van 15.30 tot 17.00 uur

Auditorium 5 Jeanne Wiemer, Blandijn

Het Gentse Verbond heeft de eer om niemand minder dan de heer Nigel Farage te mogen ontvangen op haar openingslezing.

Het gezicht achter de Brexitcampagne, Europees fractievoorzitter en voormalig partijvoorzitter van de UKIP Farage komt voor het KVHV uitleggen wat de wereldwijde verzetsgolf van de gewone man tegen de gevestigde politieke waarden nu precies inhoudt.
Ook het KVHV stelt een stijgend politiek ongenoegen vast in Europa; terwijl schrijnende sociale gevolgen het zuiden blijven overvallen, ondergaat de Unie crisis na crisis. Welke maatregelen moeten genomen worden en vooral: heeft de Europese Unie (in huidige vorm) nog een toekomst?
Het is reeds duidelijk gebleken dat de heer Farage geen blad voor de mond neemt. Van Verhofstadt tot de media- of bankenelites, niemand blijft gespaard.

Syrië: De wereld is een schouwtoneel…

De bronafbeelding bekijkenN.a.v. de ontmoeting Poetin – Merkel in Berlijn vroeg een journalist tijdens de aansluitende persconferentie  zich af hoe de zgn. “nieuwe gespreksvorm over het Syrië-conflict” er zou uitzien: datum, thema’s, agenda… en of Duitsland bereid is op het verzoek van Poetin in te gaan, nl. aan de wederopbouw van Syrië deel te nemen.

Merkels regeringswoordvoerder maakte duidelijk dat de wederopbouw voor Duitsland geen prioriteit heeft.  En verwees naar de VN, naar de Mistura, die “de verantwoordelijkheid heeft het politieke proces om het conflict te beëindigen en de transformatie naar “regime change” (niet met deze woorden gezegd, maar wel bedoeld) te begeleiden.” 

Er zijn twee groepen protagonisten die naar verluidt de vrede in Syrië willen doen neerdalen.  Enerzijds, de Astanagroep met als hoofdspeler Rusland waaraan ook de Syrische regering màg deelnemen, anderzijds “het kleine groepje”, met de mede-verantwoordelijken van de Syrische oorlog, Frankrijk, G.B. VSA, Jordanië, Saoedi-Arabië én nieuwkomer Bundesrepublik Deutschland, die mee in het bad getrokken werd.  Beide groepen zouden “zeer eng” met de Mistura samenwerken en proberen het door hem geleide proces vooruit te helpen.  Slik.  Met Saoedi-Arabië, de tirannieke VSA, meeloper Jordanië en de voormalige mandaatlanden aan tafel valt er niet veel goeds te verwachten.   Desalniettemin heeft kanselier Merkel, voorafgaand aan de Poetinontmoeting, al te kennen gegeven dat eventueel “zinvol zou zijn – los van bovenstaande groepen – dat Duitsland, Rusland, Frankrijk en Turkije eens aan tafel gaan zitten”.  Zij heeft met Poetin afgesproken een dergelijke ontmoeting te organiseren.  Een datum is nog niet bekend. Op de vraag wie aan deze mini-conferentie zou deelnemen, de regeringsleiders of de buitenministers, ontweek de woordvoerder de vraag en antwoordde dat dit niet de volgende stap is, maar wel de daarop volgende, die voorbereid wordt door “raadgevers en experten”.

Wat betreft de wederopbouw van Syrië heeft Duitsland nog geen nieuwe houding aangenomen.  Hoewel in bepaalde regio’s het rustiger geworden is, komt de volgende brandhaard, Idlib, eraan.  Een “politieke vrede” (lees: “regime change”) moet het uiteindelijke doel zijn en zolang die vrome wens niet vervuld is, kan er van Duitse hulp bij de heropbouw geen sprake zijn.  En… voor wie het nog niet begrepen had… dit geldt ook voor de mening en houding van de EU, van alle lidstaten!

Juist.  En dan maar klagen over de financiële last der lidstaten voor de opvang van “vluchtelingen”.  Zolang het belerende Westen niet inziet dat deze houding Syrië nog meer in de armen van Rusland en Iran drijft, kan men “vredesgesprekken voeren” tot aan Sint Juttemis.

Bende komedianten!