Aflossing van de FN-wacht

De titel is niet helemaal juist; om het de lezer niet al te moeilijk te maken, hebben wij de oud-vertrouwde naam van het Franse Front National gebruikt i.p.v. de nieuwe benaming van Le Pens partij, het Rassemblement National (RN).

De 23-jarige aardrijkskundestudent Jordan Bardella krijgt de eer de lijst voor de EUropese verkiezingen op 26 mei te trekken. De ervaren Nicolas Bay, die eigenlijk gehoopt had dat hij de lijstaanvoerder zou worden, moet met plaats zeven tevreden zijn. Het proces tegen hem over foutief gebruik van EU-fondsen (niet uitsluitend gebruikt voor ondersteuning van de EU-fractie) is hier niet vreemd aan.

Een fris jong gezicht, opgegroeid in eerder bescheiden omstandigheden in de buurt van Parijs (dép. Seine-Saint-Denis), waar bio-Fransen in de groep van -18jarigen in het jaar 2005 slechts nog 43% van de legale bevolking uitmaakte. Zijn moeder woont er tot op heden in een sociale woning. In 2015 werd Jordan tot volksvertegenwoordiger van de regio Île-de-France verkozen; in 2018 kreeg hij een zitje in het FN-nationaal bestuur (en het huidige RN), werd voorzitter van de FN-jongeren. Nadat Le Pen er niet in slaagde presidente aller Fransen te worden, werd hij officiële partijwoordvoerder. En dat ging niet onopgemerkt voorbij: de jonge man is goed van de tongriem gesneden en voelt zich als een vis in het politieke water.

Zijn benoeming en succes zouden niet toevallig gekomen zijn. Jean Messiha, partijraadslid van het RN, gaf volgende uitleg: “Hij behoort tot een generatie die het ergste onder de door de EU veroorzaakte schade lijdt. Zijn generatie is het meest getroffen door arbeidsloosheid, door gezondheidsproblemen en woningnood – problemen, die de veroorzaakt worden door de opgedrongen EU-politiek. Zijn generatie is getuige van de technocratisch-liberale, anti-nationale ommekeer der EU.”

Anderen – laten we wel wezen, degenen die ontgoocheld zijn over de hun toegemeten plaats op de EU-verkiezingslijst staan of die een persoonlijk appeltje met Le Pen te schillen hebben – beschouwen hem als een Le Pen-marionet in het EU-parlement. Hij is de constante begeleider bij alle grotere evenementen en campagnes. De achter de hand gefluisterde roddels gaan van “hij heeft geen verstand van de EU, hij heeft helemaal geen visie, hij heeft geen dossierkennis” tot “hij is te jong om een échte overtuiging te hebben, hij zal zich niet kunnen doorzetten.” Een mening, die door Marine Le Pens vader gedeeld wordt. (…)

Vluchtelingennieuws

De Open Arms van de NGO Proactiva kon uiteindelijk haar kostbare lading (opgevist voor de kust van Libië) lossen in Spanje na vruchteloze pogingen in Italië, Malta, Libië, Frankrijk en Tunesië. Vox zal het aantal stemmen zien toenemen. (…)

S.O.S. Méditerranée houdt de moed erin. Nadat hun Aquarius telkens weer zijn vlag kwijt speelde, hoopt het in 2019 andere vaartuigen te kunnen inzetten om op vluchtelingenjacht te gaan in de Mid. Zee. We vernamen dat mensensmokkelaars voortijdig een feestje organiseerden. Als plan B willen de zeevaarders zich aansluiten bij de Japanse walvisjagers. (…)

Tunesië weigert mee te werken aan verplichte repatriëringen van illegalen op het grondgebied van resp. gastlanden. M.a.w. we mogen ze houden. Oef! In Tunesië zelf bevinden zich ca. 60.000 illegalen – die sowieso de eerste de beste gelegenheid zullen waarnemen om niet noodzakelijk hun eigen biezen te pakken; in de zgn. “gastlanden” resideren 1.3 miljoen Tunesiërs zonder verblijfsvergunning. De stad Gent heeft er eentje zelfs tot schepen gebombardeerd, al beschikt die wel over “papieren”. De kans is klein dat Tunesië aan een uitwisselingsprogramma voor Christophe Peeters meewerkt. (…)

De NGO Sea Watch deelt mee dat het “nog altijd vast zit op zee in een politieke limbo, in de onverschilligheid van Europa, die blijkbaar niet zinnens is haar giftige anti-migratie politiek te onderbreken”. Het NGO schip zou naar verluidt gedurende 6 dagen in de Mid. Zee op zoek geweest zijn naar een haven om de kostbare lading, die verleden zaterdag uit de woelige baren gered werd voor de kust van Libië, te lossen. Vijf landen zouden de lading geweigerd hebben, erger zelfs, het schip mocht zelfs niet aanleggen… duidelijk te merken dat Merkels dagen geteld zijn, zelfs Duitsland gaf niet thuis, na Malta, Italië, Spanje en Nederland, hoewel het schip onder de trotse Duitse driekleur vaart en verschillende steden aangedrongen hebben de vakkrachten “sofort” naar het Arbeitsbüro te sturen. (…)

De Tunesische kustwacht heeft voor de stad Mahdia een boot met 61 wereldreizigers van Tunesische en Maghreb oorsprong, op weg naar Lampedusa, doen stoppen. Met een werkloosheidsgraad van 15.5% kunnen ze moeilijk gemist worden. (…)

Algerië breekt alle bekende records. 2018 was het jaar van de superlatieven met indrukwekkende terugkeercijfers van economische toeristen uit de sub-Sahara-landen. Amnesty Int’l protesteert. De EU dreigt met sancties. “Algerië eerst” getuigt van grenzenloos egoïsme. (…)

Zeg nu nog dat Libië onvoldoende aandacht besteedt aan de vluchtelingencrisis. De Libische Post heeft een nieuwe postzegelreeks uitgegeven gewijd aan de zeevaarders, die met gevaar voor lijf en leden het vakkrachtentekort in West-Europa wilden invullen. (…) Verdient navolging.

Afsluitend een verhaal dat ons tot tranen toe raakte. Shahid Ali, Pakistaan, beloftevolle student, trok naar EUropa op zoek naar een beter leven, maar keerde ontgoocheld terug naar huis na een verlengde vakantie van 2.5 jaar in Griekenland, Frankrijk en Italië. Een surrealistische droom, zegt hij, zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens. (…)

“Just”itie over persoonlijke principes vs. gelijke rechten

Afbeeldingsresultaat voor justice animated gif

Een Griekse moslim had zijn testament opgemaakt waarin bepaald werd dat zijn nalatenschap aan zijn echtgenote Molla Sali moest uitgekeerd worden. Zijn nakomelingen trokken naar de rechtbank om deze bepaling te laten annuleren omdat “dit niet toegestaan is volgens het persoonsrecht van de sharia”, refererend naar internationale verdragen die minderheden rechten toekennen, in dit geval de moslim minderheid, in Griekenland.
Omwille van b.g. redenen verklaarde een Griekse hogere rechtbank het testament ongeldig.

Als het goed is, zeggen we het ook: Het EHRM was er het niet mee eens. Hun vonnis veroordeelde de Griekse rechtbank omdat deze geweigerd had testamentaire vrijheid toe te staan aan haar moslim burgers en daardoor de overlevende echtgenote te discrimineren en te beletten van de laatste wilsbeschikking van haar echtgenoot te genieten. Persoonlijke principes vs. gelijke rechten. (Case of Molla Sali v. Greece)

Nederlanders gierig?

Eerder het tegenovergestelde.

Dutch convoy sets off for Greece, hoping to pick up migrants

Een konvooi auto’s en een superlange accordeon-autobus is vertrokken vanuit Nederland met bestemming Griekenland. De groep “We gaan ze halen” – duidelijk, toch? – wil 150 “vluchtelingen” uit de opvangcentra halen en hen zonder gevaar voor lijf en leden naar Nederland vervoeren.
Of de Griekse overheid hen zal laten gaan? Een oogje dichtdrukken? Want officieel mag en kan dit niet. Officieel moet het EU-land dat hen als eerste opvangt hun asielprocedure afhandelen. Tenzij… er een aantal kunnen ontsnappen en zich onder de zetels in de bussen verstoppen. Dat zal dan pas opgemerkt worden als het kalf verdronken is, resp. de toekomstige vakkracht ergens onderweg gevonden wordt. Tenslotte heeft Griekenland er genoeg van (letterlijk en figuurlijk); volgens officiële Griekse cijfers overwinteren er zo’n 15.000 op de schilderachtige Griekse eilanden in Oost-Egeïsche Zee terwijl er eigenlijk, feitelijk, slechts plaats is voor 9000.
Het Nederlandse Gutmenschenkonvooi drukt op de traanklieren: “Het is Kerstmis. Laat ons in een wonder geloven.” (…)

Islamitische expansie vanuit Turkije naar Europa zet zich voort

Na de Griekse eilanden Lesbos en Chios is nu Cyprus aan de beurt – de geschiedenis herhaalt zich… 450 jaar geleden richtten de hebberige Ottomanen ook al hun ogen op Cyprus.
Het in 1974 heroverde en sindsdien bezette Noord-Cyprus wordt steeds meer een tussenbestemming van migranten. Vanuit Ankara of Istanboel, of zelfs vanuit het Prachtland Bangladesh,  vliegen ze doodgemoedereerd naar Nikosia. Van daaruit gewoon door het groene grensgebied naar het échte Cyprus, dat deel uitmaakt van de EU. Het gaat vooral om Syriërs, Irakezen, Aziaten, zoals Indiërs, Pakistani… en Noord-Afrikanen – het merendeel moslims. Opvallend: in het islamitische Noord-Cyprus willen ze niet blijven, kwestie van niet van de regen in de drup te belanden.

En hun aantal neemt toe. In 2016: 3000 – in 2017: ca. 5000. De opvangcentra zitten bomvol; de rest probeert zelf een onderkomen te versieren, al dan niet met toestemming van de woningeigenaars. Wat een gering aantal lijkt, wordt bij een bevolking van minder dan 2 miljoen een groot probleem. Een bijkomende aantrekkingskracht oefent de Britse militaire basis uit want volgens de “vluchtelingen”redenering bevinden ze zich daar op Brits grondgebied en worden ze sito presto op hun immigratiewensen bediend met een ticket naar het V.K.

Dat ze niet als toeristen komen, mag duidelijk wezen. Geld brengen ze ook niet mee, zoals de Russen die zich daar gevestigd hebben. Cyprus zou een financiële injectie goed kunnen gebruiken; het land heeft 19 miljard euro schulden en deze zouden nog kunnen stijgen, ook al komt de EU tussen in de migratiekosten. Werk vinden ze daar ook niet; het arbeidslozencijfer bedraagt 11%. Import en export hielden zich in evenwicht, maar nu noteert men een importoverschot van migranten. Al willen de meesten niet in Cyprus blijven… er zijn immers lucratievere OCMW-landen binnen de EU.

Er zijn nog andere vervoersmogelijkheden naar Cyprus: gewoon met de veerboot. Met een opblaasbaar bootje, zoals naar de Griekse eilanden voor de Turkse kust, lukt niet: 100 km vanuit Syrië of Turkije zonder een NGO-reddingsvloot wordt niet aanbevolen.

Wat niet wil zeggen dat dit de Ottomanen in het verleden tegen hield. Al 450 jaar geleden konden zij hun uitbreidingsdrang niet weerstaan. Kijk maar eens in heel het Mid. Zeegebied. In Zuid-Italië, op Korfoe, Rhodos, Lesbos…  We hebben het al geschreven: vooral op de Griekse eilanden is de haat tegenover Turkije nog steeds aanwezig.  Wie als toerist de moeite doet een plaatselijke bibliotheek en/of tentoonstellingsruimte te bezoeken weet wat er nog steeds sluimert.  Neem vooral een kijkje in Rhodos-stad.  Praat met de bootjeseigenaars.  Overal vindt men nog de restanten van oude wachttorens, van forten, van de Ottomaanse invloed, van hun vernietigingsdrang… Vandaag wordt er geen Ottomaans leger meer naar West-Europa gestuurd. Hoeft ook niet meer. De EU en de VSA gaan met fluwelen handschoenen om met Turkije, dat onophoudelijk zijn zonen uitzendt.

Men vergeet te snel tot wat de Turken in staat zijn. De havenstad Famagusta bv. – het christelijke Famagusta in het N-O van Cyprus heet nu Gazimağusa.

De zeeslag van Lepanto gebeurde rond de verovering van Cyprus. Het christelijke eiland, sinds 1489 onder Venetiaanse heerschappij, werd in 1570/1571 door de islamitische Ottomanen veroverd. Het langste hield de vesting Famagusta, het Griekse Ammóchostos, stand. Na een lange belegering moest de stad zich overgeven. De islamitische veroveraars beloofden de verdedigers en bewoners van de stad veiligheid voor de inwoners, voor hun have en goed… en de stad geloofde de Ottomanen… Famagusta gaf zich op 4 augustus 1571 over. Een dag later slachtten de Ottomanen de christenen af. De stad werd verwoest. De St. Nikolaaskerk werd omgebouwd tot de Mustapha Pacha moskee.

Dit volgens een fetva (fatwa) van Ebu-us-Suud Effendi, de „Şeyh-ül-Islam“, de hoogste geestelijke leider van de ulema, en tegelijkertijd moefti van Ottomanië:
“De vorst van de islam (m.a.w. de sultan) kan slechts dan een wettelijke vrede met de ongelovigen overeen komen, als daardoor voor de moslims profijt en voordelen te halen zijn. Als er geen voordelen te rapen vallen, dan vervalt automatisch het vredesakkoord. Zodra er een voordeel opduikt… is het… vanzelfsprekend aan te raden en onontbeerlijk de vrede te verbreken.”

M.a.w. eender hoe, eender wat, de Ottomanen hebben altijd gelijk, mogen ongestraft roven en moorden, want zij zijn de volgelingen van Allah.
Volgens het islamitisch geloof is dit recht geen misbruik maar wel een gebruik.