De EU-ziekte…

De lijdende patiënt is de EU; de ziekte heeft een naam “opeenstapeling van schulden”. Bijna alle EU-landen lijden eraan. Voor menig land levensbedreigend.
Het werkzame geneesmiddel tegen de woekerende ziekte is eigenlijk sinds jaar en dag bekend: de tering naar de nering zetten: niet meer uitgeven dan wat de economie in de EU-landen kan verwezenlijken. Op het etiket van het medicijn staat: “financiële discipline”, een 100% werkzaam middel tegen elke vorm van te hoge schuldenlast.
Men begint liefst vandaag nog het medicijn te nemen. Maar niemand erkent de ernst van de ziekte. Verantwoordelijkheid  (niet) nemen wordt in de EU-cenakels collectief toegepast. Eingelgänger zijn verboden. En de individuele patiënten zijn zich door de gecentraliseerde munt van geen kwaad bewust.  Niemand voelt zich verantwoordelijk. De stap naar de genezing is ver weg.

Eigenlijk beschikt ook de EU over een parlement, het EU-parlement. De belangrijkste taak van een parlement in een echte democratie bestaat erin het financiële doen en laten van het bestuur, de EU-Commissie dus, zorgvuldig te controleren en voor zover nodig te bij te sturen. Dat is de voorwaarde van een gezond beheer.

Maar voor een dergelijke prozaïsche opgave schijnt het EU-parlement geen interesse te hebben. Het EU-parlement resideert zoals bekend in twee parlementspaleizen, die aan luxe niets te wensen overlaten. De parlementaire hoofdzetel bevindt zich in Straatsburg. Het filiaal, of reservepaleis zo u wilt, staat in Brussel. Beide indrukwekkend groot. Beide gebouwen hebben miljarden euro gekost.

Het EU-paleis in Brussel schijnt niet meer te voldoen aan de wensen van de EU-‘volks’vertegenwoordigers. Naar verluidt zouden er geen of onvoldoende ruimtes ter beschikking staan om bv. recepties, feesten volgens de hun toekomende status en bewieroking te organiseren. Of hoe de EU-elite meent de tot over hun nek in de schulden zittende lidstaten te moeten uitmelken om hun hooghartige eigendunk te strelen.
Je kan je als hardwerkende burger afvragen welke belangrijke gasten het EU-parlement dan voortdurend op een passende wijze moet ontvangen? Zijn er dagelijks staatsbezoeken? Delegaties uit de verste contreien van deze aardbol? Tsss. Niet toch. Het zijn vooral degenen, die als vliegen op een str. in de EU-gebouwen rondzoemen, de lobbyisten, die ze o-zo-graag warm houden. Je weet immers nooit waar je na een mislukte verkiezing of een fin de carrière terecht kan komen.  We moeten immers met z’n allen langer werken, nietwaar?

Het EU-parlementsgebouw in Brussel bestrijkt vandaag een oppervlakte van pakweg 660.000 m2, m.a.w. 1.000 m lengte en 660 m breedte. Menig nationaal parlementsgebouw is in vergelijking slechts een tuinhuisje.

Maar nu heeft het EU-parlement zijn lokkend oog laten vallen op een toevallig in de buurt staand gebouw, het niet zo druk bezocht museum Wiertz. Daar wil men de hand op leggen om het te verbouwen tot een EU-representatiehuis. Met het doel om vooral de vele duizenden lobbyisten te plezieren. En neen, onze redactie heeft geen weet van geruchten over een schemerafdeling, waar de ‘gasten’ zouden kunnen kennis maken met exquisiete dames (… en/of heren) die de ware gastvrijheid ener EU-geisha (m/v) aanbieden.
De EU zou dit gebouw moeten kopen. Het EU-parlement huurt het vervolgens voor een symbolische huurprijs van… 1 euro.
Tegelijkertijd – zo vindt blijkbaar een meerderheid der EU-‘volks’vertegenwoordigers zou het hoofdgebouw (… de EU-tempel dus) grondig moeten gerestaureerd worden. Het zweet hunner aanschijns heeft een tol geëist van de inrichting. De eerste kostenraming beloopt 380 miljoen euro.

Waarmee we bij de b.g. EU-ziekte gekomen zijn… de patiënt weigert immers het geneesmiddel te slikken.  Wie zin heeft kan de ‘tikkende schuldenklok’ hier raadplegen.  U en ik hebben individueel een schuld van 38.565 euro, waar wij helemaal niets voor hebben moeten doen.  Vergelijk ook rustig met andere landen.  Rustig…  Laat het militaire défilé maar voor volgend jaar…

Het huis en tuin van het museum Wiertz werden door de belgische federale regering al verpatst aan het EU-parlement.  Omwonenden en bezorgde burgers weren zich met een petitie tegen een EU-herbestemming.  Op steun van de federale regering hoeven ze niet te rekenen: het museum open houden zou 67 euro per dag kosten.  Blijkbaar is er slechts een select publiek geïnteresseerd in de werken van belgicist Wiertz.

Het is deze EU die ons voorschreef hoe we in het dagelijkse leven moesten besparen door bv. koffiezetautomaten met ingeschakelde warmplaat, stofzuigers met hoog vermogen, wc’s met te groot waterspoelcapaciteit, kromme augurken (die nemen te veel plaats in beslag)… te verbieden.  En dit nog: het is ook verboden zelf te denken.  De EU wikt én beschikt.

Wie nog nooit de Torens van B’EU’bel bezocht heeft, moet dit absoluut eens doen.  U keert in tegenstelling tot Juncker geheel ontnuchterd terug naar huis.

EU’s debt level is higher than before crisis

What is the European debt crisis?

EU-Parlament will Neubau, Anwohner wehren sich

Het Wiertzmuseum gedoemd om te blijven

Een petitie voor het Wiertzmuseum

 

Ook Libisch asielballonnetje doorprikt

Mogherini’s charmeoffensief in Tripoli heeft niet mogen baten. Na Marokko, Egypte, Algerije en Tunesië heeft Libië (t.t.z.  de zgn. regering waarmee gepraat wordt) nu ook duidelijk gemaakt dat EU-opvangkampen daar niet welkom zijn.  En – naar verluidt – zullen ze zich ook niet laten omkopen.  De EU moet maar met de herkomstlanden der volksverhuizers praten en druk uitoefenen.  Een straf verhaal, voegt Al Faraj eraan toe, niemand in de EU wil nog migranten opnemen maar wij worden gevraagd honderdduizenden op te vangen.

Dat “omkopen” moet je met een korrel zout nemen.  Mogherini herinnerde eraan dat wij (de EU) het land zelf sterk ondersteunen met meer dan 350 miljoen euro in verschillende projecten.  Zij maakte van de gelegenheid gebruik om het lintje van de EU-kantoren door te knippen voor de steun aan de Libische overheid bij hun werk ter bescherming van hun grenzen en de geplande diplomatische aanwezigheid in Libië. “Het sterke signaal dat we geven is dat de EU, die altijd in Libië d.m;v. politieke en financiële steun aanwezig was, nu ook fysisch terug is in Tripoli”.… om te concluderen dat iedereen er wel zal door varen.

Laffe EU, die de Noord-Afrikaanse landen geld toesteekt om de sprinkhanenplaag tegen te houden.  Ook Marokko krijgt daarvoor geld.  Turkije klopt intussen aan de deur om een volgende toelage.  Laffe EU, die weigert de meest logische maatregel te nemen om de “vluchtelingen”-tsunami te doen stoppen.  Maak duidelijk dat wie hier komt voor zijn eigen onderhoud moet instaan, dat de overheid, dat wij geen uitnodiging gestuurd hebben om van onze gastvrijheid te komen profiteren, dat er geen integratie voorzien wordt, want een gast maakt geen deel uit van het gezin.  Een gast vertrekt opnieuw.  En een toerist betaalt voor zijn verblijf en keert nadien tevreden terug naar huis.

Nergens welkom

 

 

Zweden wil er méér, méér…

De bronafbeelding bekijkenDe Zweedse overheid wil honderden Somaliërs en Eritreërs prioritair – deze maand al – naar Zweden overvliegen. De immigratiedienst heeft een immigratieprogramma ontworpen om Zweden compleet met immigranten uit zwart Afrika en andere Prachtlanden te bevolken.

De UNHCR had immers op de traanklieren der Europese landen gedrukt om zgn. “vluchtelingen”, die in Libië vastzitten, te evacueren. Sinds november evacueerde het UNHCR, met steun van de EU en de Libische overheid ca. 2000 popelende vakkrachten.

Zweden heeft het over een reddingsactie: “Het gaat om vrouwen er alleenreizende kinderen, allemaal slachtoffer van zware mensenrechteninbreuken.”

Er wordt voorrang gegeven aan “vluchtelingen” die tijdelijk naar Niger geëvacueerd werden. En Niger wil die pas lossen als ze in EUropa een nieuwe thuis vinden. Een aanbod dat Zweden niet kon weigeren. Het juiste aantal is onduidelijk; het zouden er minstens 400 zijn. De Zweedse immigratiedienst is hen speciaal in Niger gaan uitzoeken.
Maar daarmee stopt het niet. In september wordt een nieuwe reisje naar Niger gepland om een volgende lading te gaan inspecteren. Waarschijnlijk nog eens 200 win-for-life gelukzakken.

Zweden wil per se de beste leerling van de weg-met-ons klas blijven. Dit jaar zou bovenop de reizigers die op een zelfstandige manier Zweden bereiken, het land 5000 “vluchtelingen” uit het M.O., Afrika en Azië opnemen.

Friatider.se

Van “vluchtelingen” naar “kapers”…

De bronafbeelding bekijkenIn Italië was er de laatste dagen nogal wat opwinding over de “redding” van 67 zwarte wereldreizigers.  Reden: niet de “klassieke” reddingsactie van NGO’s, die hand-en-span diensten leveren aan Libische mensensmokkelaars, maar ditmaal was de redding “echt” bij een niet geplande Mid. Zee-overtocht.

Een overzicht: zoals gewenst, gepland, vooruitzienbaar en herhaaldelijk met succes uitgevoerd, geraakten de in gummibootjes drijvende zwarte wereldreizigers op zee in verdrinkingsgevaar.  Probleem: de NGO-reddingsschepen waren niet in de buurt.  Voor de mensensmokkelaars geen probleem: indien ze verdronken waren, zou EUropa in een schuldkramp geschoten zijn om de “reddingen” snel weer te hernemen zoals vanouds.

Het noodsignaal werd ontvangen door het Italiaanse bevoorradingschip “Vos Thalassa”, die de bijna-drenkelingen volgens het geldende zeerecht aan boord nam.   En eveneens volgens het zeerecht, wilde men de geredden op een Libisch schip doen overstappen, dat naar de “schipbreukelingen” onderweg was, om hen naar de dichtstbijzijnde haven te brengen.  En die haven bevindt zich in het door het westen bevrijde Libië.

Dit strookte niet met de reisplannen der geredde schipbreukelingen; ze grepen dus in en kaapten het schip.  Bedreigden de bemanning, die hen gered had, met de dood als ze  niet naar Italië zouden varen. 

De bemanning sloot zich in, zond vervolgens een noodsignaal aan de Italiaanse kustwacht, die prompt de schip “Diciotti” uitstuurde die de bemanning uit hun heikele situatie kon bevrijden en de kapers aan boord nam.

Binnenminister Matteo Salvini kon er niet mee lachen.  Hoewel hij initieel stelde dat de kapers niet in Italië van boord konden gaan, tenzij met handboeien en een gevangenisstraf in het verschiet, legde de “Diciotti” – na een tussenkomst van de Italiaanse president (… waar bemoeit die zich mee? Kan dit zomaar?) – aan in Trapani, Sicilië.  Naar verluidt droeg niemand handboeien en wordt er slechts onderzoek gevoerd voor “huiselijk geweld” bij twee kapers, een Soedanees en Ghanees.   De rest, ach, is het slachtoffer van een spijtig taalmisverstand.

Gedurende de dag werden andere drenkelingen-in-spe gered op zee en naar Sicilië gebracht: 60 werden genomen door de Guardia di Finanza van een zeilboot die in de richting van Noto voer.   23 wereldreizigers bereikten veilig en wel Lampedusa.

Slaap zacht, EU.

 

 

De oorlog in Syrië… VSA gaf herhaaldelijk toe terroristen gefinancierd te hebben

Afbeeldingsresultaat voor wat baten kaars en bril als de uil niet zien wilEen verhelderende samenvatting met verklaringen van verschillende Amerikaanse toppolitici en legerleiders op het hoogste niveau waarbij ze bekennen terroristische organisaties gefinancierd, gesteund, van wapens voorzien… hebben om de gekozen regering te kunnen afzetten en een door hen gewenste gehoorzame nieuwe regering – te kunnen installeren.  Met in de rand commentaar op de georkestreerde gifgasaanval die onmiddellijk in Assads schoenen geschoven werd.

En toch, blijven de poco media en laffe politici doen alsof hun neus bloedt.  Wat baten kaars en bril… ?

Ondertiteling en geautomatiseerde vertaling via icoontjes onderaan.

Gestrand op de nieuwe Balkanroute

De oude Balkanroute vanuit Turkije naar Griekenland, Noord-Macedonië (noteer de nieuwe naam), Servië, Kroatië, Hongarije en Oostenrijk werd succesrijk geblokkeerd.  Dat Turkije de vluchtelingenstroom niet tegenhoudt, dat Griekenland niet (in staat is) hen als eerste registratieland op te vangen,  mag blijken uit de verlegging van de Balkanroute naar het westen via Albanië, Montenegro en Bosnië – Herzegovina tot ze aan de Kroatische grens vast komen te zitten.

Volgens de Bosnische veiligheidsminister zou het hoofdzakelijk om Pakistanen gaan – geen vluchtelingen – maar wel gelukzoekers op zoek naar meer welvaart.  Zij krijgen hulp van Gutmenschenorganisaties en het Rode Kruis.  De EU weigert opvangkampen in te richten maar heeft wel 1.5 miljoen euro voor humanitaire hulp aan Bosnië vrij gemaakt, zoals dat heet.

Intussen proberen Albanië en Montenegro met mondjesmaat “vluchtelingen” te laten ontsnappen naar het volgende doorreisland.  Kwestie van het probleem door te schuiven.  Zodra Montenegro het zich kan veroorloven, komt er daar ook een muur.   Kan de EU daar ook geld voor “vrij maken”?

De “vluchtelingen” willen doorgang naar Merkelland.  En stellen de Kroatische regering gerust: “Wij willen immers niet blijven, Duitsland wenkt.  Merkel heeft het beloofd.  Iedereen is welkom.”  Allahu Akbar en de middelvinger.  Wir schaffen das.

 

De zgn. “Russlanddeutsche”, een stuk verzwegen geschiedenis

Afbeeldingsresultaat voor naar oostland willen wij rijdenIn de 18de en 19de eeuw trokken tienduizenden Duitse boeren – vooral uit Beieren, Baden en Hessen – naar Rusland met de hoop op een beter leven.  In de 19de eeuw vond men Duitse nederzettingen in heel Rusland, van St. Petersburg tot in het uiterste zuiden.  Vooral in Wolgaregio streken ze neer en bouwden een florissante samenleving.  Zowel in de landbouw als in de economie, bij vakkrachten en productie, met een eigen pers en eigen fabrieken, met eigen kerken en scholen.  Bij het begin van de 20ste eeuw leefden ca. 2 miljoen bio-Duitsers in Rusland.

In 1924 werd er zelfs een autonome republiek opgericht, de Wolgarepubliek, binnen de Sovjetunie.  Tot Hitler tijdens WOII de Sovjetunie aanviel.  Stalin liet de Wolgarepubliek ontbinden en de bevolking – met zijn edict van 28.8.41 – deporteren.  Hoewel geen van hen Hitler verkozen heeft worden de Russlanddeutsche van de ene dag op de andere tot spionnen en volksvijanden verklaard, hun eigendommen verbeurd en aangeslagen.  Stalin maakte het zich niet moeilijk: hij liet hen quasi verhongeren.  Honderdduizenden stierven tijdens hun deportatie naar onherbergzame gebieden, naar Siberië en verder naar het oosten, of tijdens de dwangarbeid in het zgn. “arbeidsleger”.  Gestigmatiseerd, geboycot, verbod op taal, religie, onderwijs.  De facto gevangen in de verste contreien van de Sovjetunie, waar zelfdoding van hun identiteit de beste kans op overleven bood.

Pas in 1987 krijgen ze de mogelijkheid naar Duitsland uit te wijken.  Honderdduizenden nemen die kans, laten alles achter.  Pas in 1990, als Gorbatschov en Helmut Kohl, hun handtekening zetten onder een gezamenlijk akkoord, krijgen ze hun rechten gedeeltelijk terug.  Pas dan mag de Bundesrepublik Duitsland de Ruslanddeutsche met hulp-programma’s ter plaatse in Rusland ondersteunen.  In de regio waar de Russlanddeutsche wonen of waarheen ze gedeporteerd werden heeft de Duitse regering vanaf 1990 ca. 1 miljoen euro geïnvesteerd, o.a. in de woningbouw, met het doel de emigratiedrang af te remmen…  Men vergelijke met de welkompolitiek van Merkel, die heel de Arabische wereld aan haar boezem wil drukken…

Het mocht niet baten.  De grote meerderheid wil naar Duitsland, hoopt op een betere toekomst. Tot 1997 krijgen ze quasi automatisch de Duitse nationaliteit, pas nadien wordt een soort taaltest ingevoerd… Nogmaals, men vergelijke met de welkompolitiek van Merkel…  Artikel 116 van de Duitse grondwet is de facto niet langer van tel.  Geen voorrangsbehandeling bio-Duitse vluchtelingen.

In 1985 bij het begin van Gorbatschovs regeringsperiode, trokken slechts 460 terug naar Duitsland.  In 1989: 98.000.  1994: 213.000.

Merkel opende de Duitse grenzen voor meer dan een miljoen vluchtelingen uit voornamelijk islamitische Prachtlanden.

Intussen komt er een omgekeerde emigratie op gang.  Duitsers trekken opnieuw naar het oosten.  Naar Rusland en ook naar voormalige Duitse gebieden in Roemenië, waar de levensduurte slechts 1/3 bedraagt, een appartement 1/4 kost van de doorsnee Duitse immoprijs, in het voormalige Hermannstadt (Sibiu) in Siebenbürgen (onderste video).  Vooral attractief voor gepensioneerden die daar met hun pensioen een beter leven kunnen leiden dan in Duitsland.  Er zou zich intussen in Hermannstadt een tweeduizend Duitsers gevestigd hebben.

Met Helene Fischer als uithangschild van een gelukte integratie in de oude Heimat:

Maar niet iedereen ziet het zo.  De AfD wordt massaal door Russlanddeutsche gesteund.  Ze zien de verloedering en vervreemding met lede ogen aan.  Sommigen keren terug.  Anderen blijven liever in Siberië dan naar Merkelland te verhuizen.

Rusland-Duitsers keren terug “naar huis”

Rugprobleem

De Luxemburgse EU-leider moest tijdens de NAVO-top ondersteund worden.  Niet wat u denkt.  De arme plichtbewuste man heeft een rugprobleem, beet echter op zijn tanden en vervulde zijn plicht.  Inmiddels gaan de beelden over zoveel opofferingszin de wereld rond.  Zelfs de nullenzender besteedde er aandacht aan.

Nergens welkom

Gerelateerde afbeeldingEen overzicht bij het Italiaanse ANSA over de mogelijke opvang van wereldreizigers in Prachtland Libië.  Italiaanse binnenminister Matteo Salvini probeert Libië warm te maken voor het EUropees voorstel van “outsourcing”:

  • 25.6.18 12:17: Salvini: “migranten opvang in Zuid-Libië opdat Tripoli geen flessenhals wordt”
  • 25.6.18 12:47: Libië zegt neen tegen migranten opvang: “Wij weigeren categoriek (het idee van) opvangkampen voor migranten op Libisch grondgebied.  Het is tegen onze wetgeving.”
  • 25.6.18  12:52: Salvini stelt opvangkampen voor in Zuid-Libië
  • 25.6.18  13:27: in september wordt er samen met Libië een conferentie over het probleem gepland, want de problemen moeten in Libië aangepakt worden.

Misschien eens proberen in Algerije of Egypte?  En in Marokko voor de andere ferrydienst richting Canarische Eiland en Spanje.  Blijkbaar is het Gutmenschendom nog niet doorgedrongen tot in Noord-Afrika.

En maar blijven zeveren over opvangcentra in Tunesië