Spaanse “menselijkheid”

Afbeeldingsresultaat voor adios espana

Het socialistische Koninkrijk neemt grootmoedig asielzoekers op en stuurt ze vervolgens wandelen richting noorden. Spanje blij – asielzoekers blij.

Meer dan 2100 immigranten zijn in de twee eerste weken van het nieuwe jaar over de westelijke Mid.Zee-route in Spanje aangekomen; anderen via de twee Spaanse enclaves in Noord-Afrika Ceuta en Melilla. Meer dan in heel de voorgaande maand december, die op zich al een recordcijfer telde. Voor heel 2018 had het UNHCR voor heel Spanje 60.000 nieuwkomers gemeld, drie keer zo veel als in het voorgaande jaar. En in 2019 zouden het wel drie keer zo veel, m.n. 180.000, kunnen zijn.

Slechts uitzonderingen blijven in Spanje. De meesten trekken onmiddellijk verder naar midden Europa – met de bereidwillige hulp van de Spaanse overheid door middel van betaalde autobusritten van Andalusië naar het noorden van het land. Daar moeten ze overstappen op andere autobussen, die heimelijk ‘s nachts naar Frankrijk rijden. De reisbestemming van de meesten is Merkelland, een minderheid blijft in Frankrijk of wil zich hier bij ons vestigen. Nochtans had Angela Merkel in de herfst van verleden jaar met de socialistische Spaanse premier Pedro Sanchez een bilateraal immigrantenterugname-akkoord getekend, maar dat is de inkt niet waard waarmee het geschreven werd.

Het akkoord telt namelijk voor de (uitzonderlijke) gevallen waarbij asielzoekers zich in Spanje hebben laten registreren en via een omweg over Italië en Oostenrijk het Duitse grondgebied binnendringen en zich daar laat vangen. Moeten we er nog bij vermelden dat in heel 2018 geen enkele immigrant zo dom was?

Het Duitse binnenministerie houdt zich van de domme: de Frontex-agenten zouden wel in Spanje de nodige vaststellingen doen…

Over de immigratie binnen het controleloze Schengen bestaan er geen juiste cijfers. Te moeilijk, luidt de conclusie in de actuele risico-analyse van Frontex. Het Duitse importsecretariaat vraagt weliswaar bij de nieuw aangekomen vakkrachten welke reisroute ze genomen hebben, maar de meesten zijn geen aardrijkskunde-genieën of lijden aan voortijdige Alzheimer. Nochtans is deze vorm van illegale immigratie goed voor maandelijks 10.000 à 15.000 asielaanvragen. Niet alleen via de Pyreneeënroute maar ook nog altijd over de oude vertrouwde Balkanroute.

Frankrijk heeft de grenscontroles opgevoerd en is een getuige van de Spaanse socialistische doorvoerpolitiek. Zo kan Frankrijk vaststellen dat Spanje niet de minste moeite doet de nationaliteit van de landbestormers te controleren. Het is immers hun probleem niet – ergens over de grens zullen ze het varkentje wel wassen.

Achteraf niet komen klagen…

De bronafbeelding bekijken

… als de Polen eruit stappen zoals de Engelsen

donderdag, januari 31, 2019

Staatsgreep in Polen door het Hof van Justitie

Uit een interview in de Juristenkrant nr. 381 (januari 2019), p. 7 door bart Nelissen en Wouter Suenens over HvJ C-619/18 R 17 december 2018 – Commissie t. Polen(1)

Volgens Storme kadert de ordonnantie veelal in een uitgesproken intolerant, en homogeniserend beleid vanwege het Hof: ‘Het betreft hier een voorbeeld van unbegrenzte Auslegung, met een knipoog naar het boek van B. Ruthers. Vanuit het feit dat de Poolse gerechten ook EU-recht moeten toepassen, leidt men immers af dat het Hof van Justitie de bevoegdheid heeft om alle Poolse wetten terzijde te stellen die zouden maken dat volgens het Hof de Poolse rechtbanken niet meer onpartijdig zouden zijn samengesteld.

Voorts ziet men de verlaging van de pensioenleeftijd als een dusdanige aantasting van de onafhankelijkheid van gerechten dat Polen daarmee prima facie – we zijn in kort geding – het EU-recht zou schenden.

Vervolgens eigent het Hof zich het recht toe om Polen te verplichten al die rechters ‘voorlopig’ terug in dienst te nemen en Polen te verbieden nieuwe rechters te benoemen, én eigent het Hof zich het recht toe Polen te verplichten daarover maandelijks verslag uit te brengen.

Dat alles met een hooghartig terzijde schuiven van het feit dat die maatregelen strijdig zijn met de Poolse grondwet, waarbij zelfs niet eens de moeite wordt gedaan om na te gaan of de constitutionele identiteit van de lidstaat hier wel wordt geëerbiedigd.’

Nog volgens Storme verraadt de uitspraak een fundamentele paranoia vanwege het Hof dat krampachtig vasthoudt aan een monopolie, en daarmee overstijgt de problematiek de betrokken Centraal-Europese regio: ‘Het arrest van het Hof van Justitie hangt natuurlijk samen met andere standpunten, zo onder meer het advies tegen de ratificatie van het EVRM door de EU, want het EHRM zou het monopolie van het Hof van Justitie kunnen bedreigen, en het arrest Achmea (2) waarbij internationale investeringsarbitrage strijdig werd verklaard met het EU-recht – tegen het advies van advocaat-generaal Wathelet in overigens, ere wie ere toekomt. Het gaat dus niet alleen over Oost-Europa, al is natuurlijk het onbegrip over de staats- en maatschappijopvattingen die daar leven bijzonder groot’, aldus nog Storme, die benadrukt dat het in wezen gaat om een problematische verhouding met diversiteit: ‘Op de keper beschouwd zijn al die arresten symptomatisch voor een absolute weigering van juridisch pluralisme, dus van een bijzonder hegemonische opvatting over het EU-recht: het overrulet de Grondwet, verzet zich tegen het EVRM, verwerpt volkenrechtelijke arbitrage,… En tegenover Oost-Europa gaat het ook om een afwijzing van ideologisch pluralisme’, klinkt het.


Afronden doet de hoogleraar met een snedige opmerking over wederzijdse loyaliteit en de nood aan historisch besef: ‘De basisidee achter het feit dat nationale gerechten ook EU-recht toepassen is natuurlijk een idee van wederzijdse samenwerking en loyaliteit; op basis daarvan zou deze beoordeling van de Poolse gerechten door het Hof van Justitie maar kunnen voor zover omgekeerd ook de Poolse gerechten het Hof zouden kunnen beoordelen en censureren. Misschien moet Polen nu maar de Europese rechters afzetten wegens partijdigheid tegen Polen? Als het Hof op een Polexit wil aansturen, moet het zo voortdoen, denk ik. Maar dan achteraf niet komen klagen als de Polen eruit stappen zoals de Engelsen, die het ook beu waren door vreemde rechters te worden geregeerd… Laat ons overigens een van de motieven van de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring niet vergeten: ‘He has combined with others to subject us to a Jurisdiction foreign to our Constitution, and unacknowledged by our Laws; giving his Assent to their Acts of pretended Legislation.’

(1)http://curia.europa.eu/juris/documents.jsf?num=C-619/18
(2) http://curia.europa.eu/juris/documents.jsf?num=C-284/16 Gepost door matthias e storme op donderdag, januari 31, 2019

Met dank geleend bij Vlaamse Conservatieven

De stropers bepalen wie er boswachter mag worden

De angst van de huidige machtspartijen in het Europees Parlement voor de komende verkiezingen van 26 mei neemt toe en ze gebruiken hun huidige meerderheid om hun machtsposities te verstevigen. De EPP, de Socialisten en de zogeheten liberalen van ALDE hebben in Europees Parlement samen nu in allerlijl een amendement ingediend op het reglement. Zij zullen in de toekomst op basis van politieke criteria samen bepalen of oppositiefracties erkend zullen worden. Van een echte open democratie is eigenlijk geen sprake meer. (Gerolf Annemans)

Afbeelding kan het volgende bevatten: tekst

De EU volgt het belgische voorbeeld:

EUSSR opnieuw in actie

De Oostenrijkse regering heeft de kindergeldbetalingen voor kinderen in het buitenland aan de levensstandaard van het resp. land aangepast.

Afbeeldingsresultaat voor eussr

De EUSSR protesteert: discriminatie. De regeling zou tegen EUropees recht indruisen.

De EU-Commissie heeft een inbreukprocedure tegen Oostenrijk ingeleid. Het land had verleden jaar beslist dat buitenlandse gezinnen, waarvan de kinderen in hun thuisland wonen, slechts nog kindergeld krijgen dat aangepast is aan de daar heersende kosten van het levensonderhoud. Vooral voor Hongarije en Slovakije zouden dit belangrijke besparingen als gevolg hebben. De Oostenrijkse ministerin voor het gezin, Juliane Bogner-Strauß (ÖVP), is eerder gelaten en gaat ervan uit dat hun beslissing conform de EUropese wetgeving is. Desnoods moet de EUropese rechtbank maar beslissen.

Marianne Thyssen: “In EU zijn geen kinderen tweede klasse”

Ook in Merkelland is het thema actueel. De kindergeldbetalingen zijn tijdens de laatste vijf jaar sterk gestegen: in 2012: ca. 75 miljoen euro – in 2018: ca. 402 miljoen euro. Goed voor 252.000 kinderen, waarvan de Poolse de grootste groep vormt met 123.855. De CSU had een soortgelijk voorstel als dat van de Oostenrijkse regering op tafel gelegd, maar dat werd voor onbepaalde tijd opgeschort wegens dezelfde kritiek als van de EU-Commissie. (…)

In het land b een gelijkaardig scenario, zonder dat de levensduurte in het ontvangende land in vraag wordt gesteld. Betalingen naar het voormalige Oostblok nemen toe:

2014: 100.475.550 euro – 2015: 106.204.040 euro – 2017: 121,4 miljoen euro

Aflossing van de FN-wacht

De titel is niet helemaal juist; om het de lezer niet al te moeilijk te maken, hebben wij de oud-vertrouwde naam van het Franse Front National gebruikt i.p.v. de nieuwe benaming van Le Pens partij, het Rassemblement National (RN).

De 23-jarige aardrijkskundestudent Jordan Bardella krijgt de eer de lijst voor de EUropese verkiezingen op 26 mei te trekken. De ervaren Nicolas Bay, die eigenlijk gehoopt had dat hij de lijstaanvoerder zou worden, moet met plaats zeven tevreden zijn. Het proces tegen hem over foutief gebruik van EU-fondsen (niet uitsluitend gebruikt voor ondersteuning van de EU-fractie) is hier niet vreemd aan.

Een fris jong gezicht, opgegroeid in eerder bescheiden omstandigheden in de buurt van Parijs (dép. Seine-Saint-Denis), waar bio-Fransen in de groep van -18jarigen in het jaar 2005 slechts nog 43% van de legale bevolking uitmaakte. Zijn moeder woont er tot op heden in een sociale woning. In 2015 werd Jordan tot volksvertegenwoordiger van de regio Île-de-France verkozen; in 2018 kreeg hij een zitje in het FN-nationaal bestuur (en het huidige RN), werd voorzitter van de FN-jongeren. Nadat Le Pen er niet in slaagde presidente aller Fransen te worden, werd hij officiële partijwoordvoerder. En dat ging niet onopgemerkt voorbij: de jonge man is goed van de tongriem gesneden en voelt zich als een vis in het politieke water.

Zijn benoeming en succes zouden niet toevallig gekomen zijn. Jean Messiha, partijraadslid van het RN, gaf volgende uitleg: “Hij behoort tot een generatie die het ergste onder de door de EU veroorzaakte schade lijdt. Zijn generatie is het meest getroffen door arbeidsloosheid, door gezondheidsproblemen en woningnood – problemen, die de veroorzaakt worden door de opgedrongen EU-politiek. Zijn generatie is getuige van de technocratisch-liberale, anti-nationale ommekeer der EU.”

Anderen – laten we wel wezen, degenen die ontgoocheld zijn over de hun toegemeten plaats op de EU-verkiezingslijst staan of die een persoonlijk appeltje met Le Pen te schillen hebben – beschouwen hem als een Le Pen-marionet in het EU-parlement. Hij is de constante begeleider bij alle grotere evenementen en campagnes. De achter de hand gefluisterde roddels gaan van “hij heeft geen verstand van de EU, hij heeft helemaal geen visie, hij heeft geen dossierkennis” tot “hij is te jong om een échte overtuiging te hebben, hij zal zich niet kunnen doorzetten.” Een mening, die door Marine Le Pens vader gedeeld wordt. (…)

Vluchtelingennieuws

De Open Arms van de NGO Proactiva kon uiteindelijk haar kostbare lading (opgevist voor de kust van Libië) lossen in Spanje na vruchteloze pogingen in Italië, Malta, Libië, Frankrijk en Tunesië. Vox zal het aantal stemmen zien toenemen. (…)

S.O.S. Méditerranée houdt de moed erin. Nadat hun Aquarius telkens weer zijn vlag kwijt speelde, hoopt het in 2019 andere vaartuigen te kunnen inzetten om op vluchtelingenjacht te gaan in de Mid. Zee. We vernamen dat mensensmokkelaars voortijdig een feestje organiseerden. Als plan B willen de zeevaarders zich aansluiten bij de Japanse walvisjagers. (…)

Tunesië weigert mee te werken aan verplichte repatriëringen van illegalen op het grondgebied van resp. gastlanden. M.a.w. we mogen ze houden. Oef! In Tunesië zelf bevinden zich ca. 60.000 illegalen – die sowieso de eerste de beste gelegenheid zullen waarnemen om niet noodzakelijk hun eigen biezen te pakken; in de zgn. “gastlanden” resideren 1.3 miljoen Tunesiërs zonder verblijfsvergunning. De stad Gent heeft er eentje zelfs tot schepen gebombardeerd, al beschikt die wel over “papieren”. De kans is klein dat Tunesië aan een uitwisselingsprogramma voor Christophe Peeters meewerkt. (…)

De NGO Sea Watch deelt mee dat het “nog altijd vast zit op zee in een politieke limbo, in de onverschilligheid van Europa, die blijkbaar niet zinnens is haar giftige anti-migratie politiek te onderbreken”. Het NGO schip zou naar verluidt gedurende 6 dagen in de Mid. Zee op zoek geweest zijn naar een haven om de kostbare lading, die verleden zaterdag uit de woelige baren gered werd voor de kust van Libië, te lossen. Vijf landen zouden de lading geweigerd hebben, erger zelfs, het schip mocht zelfs niet aanleggen… duidelijk te merken dat Merkels dagen geteld zijn, zelfs Duitsland gaf niet thuis, na Malta, Italië, Spanje en Nederland, hoewel het schip onder de trotse Duitse driekleur vaart en verschillende steden aangedrongen hebben de vakkrachten “sofort” naar het Arbeitsbüro te sturen. (…)

De Tunesische kustwacht heeft voor de stad Mahdia een boot met 61 wereldreizigers van Tunesische en Maghreb oorsprong, op weg naar Lampedusa, doen stoppen. Met een werkloosheidsgraad van 15.5% kunnen ze moeilijk gemist worden. (…)

Algerië breekt alle bekende records. 2018 was het jaar van de superlatieven met indrukwekkende terugkeercijfers van economische toeristen uit de sub-Sahara-landen. Amnesty Int’l protesteert. De EU dreigt met sancties. “Algerië eerst” getuigt van grenzenloos egoïsme. (…)

Zeg nu nog dat Libië onvoldoende aandacht besteedt aan de vluchtelingencrisis. De Libische Post heeft een nieuwe postzegelreeks uitgegeven gewijd aan de zeevaarders, die met gevaar voor lijf en leden het vakkrachtentekort in West-Europa wilden invullen. (…) Verdient navolging.

Afsluitend een verhaal dat ons tot tranen toe raakte. Shahid Ali, Pakistaan, beloftevolle student, trok naar EUropa op zoek naar een beter leven, maar keerde ontgoocheld terug naar huis na een verlengde vakantie van 2.5 jaar in Griekenland, Frankrijk en Italië. Een surrealistische droom, zegt hij, zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens. (…)

“Just”itie over persoonlijke principes vs. gelijke rechten

Afbeeldingsresultaat voor justice animated gif

Een Griekse moslim had zijn testament opgemaakt waarin bepaald werd dat zijn nalatenschap aan zijn echtgenote Molla Sali moest uitgekeerd worden. Zijn nakomelingen trokken naar de rechtbank om deze bepaling te laten annuleren omdat “dit niet toegestaan is volgens het persoonsrecht van de sharia”, refererend naar internationale verdragen die minderheden rechten toekennen, in dit geval de moslim minderheid, in Griekenland.
Omwille van b.g. redenen verklaarde een Griekse hogere rechtbank het testament ongeldig.

Als het goed is, zeggen we het ook: Het EHRM was er het niet mee eens. Hun vonnis veroordeelde de Griekse rechtbank omdat deze geweigerd had testamentaire vrijheid toe te staan aan haar moslim burgers en daardoor de overlevende echtgenote te discrimineren en te beletten van de laatste wilsbeschikking van haar echtgenoot te genieten. Persoonlijke principes vs. gelijke rechten. (Case of Molla Sali v. Greece)