Quo vadis, Syria?

Wordt Syrië geen vrede gegund? Langs drie kanten onder vuur. In het noord-oosten door het huurlingenleger van Turkije, in het noorden de al-Qaeda terroristen van HTS (Hay’at Tahrir al-Sham, in de provincie Idlib onder de beschermingsparaplu van Turkije en de Moslimbroeders die al-Nusra financierden via Qatar en in het zuid-oosten door Israël, dat ondanks de regeringswissel de meedogenloze vervolging voortzet, op gang gebracht door Netanyahu, oogluikend goedgekeurd door de VN. Komt daarbij dat de Koerden er geen bezwaar tegen hebben dat het VSA leger de oogsten en olie in beslag nemen, waardoor zowel brood als brandstof peperduur geworden zijn en de bevolking in regeringsgebied hiervan het slachtoffer is.

De opvolging van de militaire inzet voor een zgn. proactieve en etnisch-religieuze oorlog tegen de pro-Iran paramilitaire milities in Syrië (Libanese Hezbollah en de Quds milities van de Pasdaran van Teheran) is nu in de handen van de voormalige stafchef van het IDF (Israeli Defense Forces) , Binyamin Gantz, (Benny voor de vrienden), de leider van de Blauw & Wit Partij (Kakhol Lavan), die als defensieminister de continuïteit vertegenwoordigt tussen de voormalige Netanyahu en de huidige Naftali Bennet-regering.

Degenen die verwachtten dat Israël de koers i.v.m. Syrië zou veranderen werden onmiddellijk teleurgesteld. De luchtaanvallen gaan onverminderd voort: deze week niet minder dan drie.

En de VN zijn opvallend stil. Slechts een resolutie die de voortdurende bezetting van de Syrische Golanhoogte aanklaagt, mag de volgzame schapenkudde heel even doen opzien.

Wil de Biden regering de nucleaire afspraak met Iran wel hernieuwen? Zelfs de grootste naïeveling zal eraan twijfelen. Ganz, de brug tussen de Israëlische en Amerikaanse zionisten, Ganz met zijn postgraduaat masterdiploma van de US National Defense University, met als doelstellingen: “Educating, Developing and Inspiring National Security Leadership” (Opleiding, ontwikkeling, inspiratie leiding der nationale veiligheid).

Nadat hij de rang van majoor generaal (de tweede hoogste rang in het Israëlische leger) kreeg, bekleedde hij de commandopost van de Judea & Samaria divisie tussen 2000 en 2002, de tweede intifada. Na enkele belangrijke binnenlandse posten tussen 2007 en 2009, werd hij naar de VSA gestuurd als militaire attaché. In 2013 werd hij met Commander of the Legion of Merit-onderscheiding (VSA) beloond. Op 17 mei 2020 werd hij door Netanyahu, na een akkoord tussen Likoed en de Blauw & Wit Partij, benoemd tot Israëls defensieminister en op 13 juni 2021 door Bennet.

De politieke geschiedenis van Ganz lijkt als twee druppels op het ondernemerschap van Michael Federmann, eigenaar van de internationale holding Elbit System, Israels belangrijk defensie bedrijf, dat meer dan behoorlijk winst kon boeken dankzij de nationale militaire strategie i.v.m. drones. Iemand die over lijken gaat maar die er desondanks in slaagde erkenning van de Britse koningin te krijgen en een liefdadigheidsonderscheiding van de B’nai B’rith Masonic Zionist loge in Washington (https://www.bnaibrith.org/)

http://www.stichtingargus.nl/vrijmetselarij/bnaibrith_en.html

Dat laatste was niet bepaald moeilijk: zelfs de paus kreeg een prijs voor geleverde diensten: hij stelde immers de niet-erkenning van Israël gelijk met antisemitisme:

De B’nai B’rith loge heeft connecties tot in de hoogste politieke kringen, zowel bij de VN als in de VSA. Ook in het Witte Huis:

Het dubbel-verzegelde verbond van de zionisten met de soenni-moslims, hernieuwd tijdens de Trumptijd en het Abraham Pact, dat tegens een einde maakte aan de eerder diplomatische dan echte schermutselingen tussen Tel Aviv en de Golf staten, maakten Israël tot vijand van de sjiietische moslims, zoals deze van Iran en ook van de gematigde Alawieten van Assads Ba’th partij in Syrië. Daarom is er weinig of geen hoop dat het IDF zal ophouden Syrië aan te vallen.

Ondanks het gedrag van een schurkenstaat, zoals recent nog bewezen tijdens de zoveelste Gazacrisis uitgelokt door provocaties bij de Palestijnse inwoners van Jeruzalem (uit-huis-drijvingen) heeft Rusland de aanvallen op Syrische grondgebied geduld. Israël is in feite een onmisbare partner van Rusland in de Mid. Zee, in contrast met de russofobische vijandschap van de NAVO, van de EU en de VSA. Nochtans werd er enkele dagen geleden ook onderhuids melding gemaakt dat Rusland niet wil dat Israël Syrië verder gaat ontwrichten. Dit zou blijken uit een bericht in de Asharq al Awsat, dat “volgens Russische bronnen” Washington niet langer Israëls aanvallen zonder meer zou goedkeuren. Naar verluidt zouden Rusland en Israël een “deconflicting mechanisme” hanteren, wat meer dan waarschijnlijk het geval is. Rusland wil dat Israël mogelijke bedreigingen in Syrië meldt, zodat Rusland deze kan “uitschakelen” i.p.v. zelf het recht in handen te nemen en “pro-actief” toe te slaan met slachtoffers als gevolg.

Veterans Today

Erdoğan daagt opnieuw uit

De machtstrijd tussen Turkije en de EU dreigt opnieuw te escaleren – ditmaal over Cyprus. Erdoğan creëert gaten in de bufferzone.

Een volgende ronde armworstelen tekent zich af. De Turkse president Erdoğan heeft recent zijn eis van de herfst 2020 bevestigd: hij wil een tweestatenoplossing voor Cyprus. Hiermee ondergraaft hij de tot op heden geldende positie, ook die der VN, dat er een hereniging van EU-lidstaat Republiek Cyprus met de, uitsluitend door Turkije erkende, Turkse Republiek Noord-Cyprus moet nagestreefd worden.


Erdoğan en de Noord-Cypriotische “president” Ersin Tatar zetten druk met hun manoeuvre – waardoor een gedeelte van het militaire spergebied Varosha voor de Noord-Cypriotische bevolking toegankelijk wordt. De EU wijst dit resoluut af. Tegelijkertijd deelde Erdoğan mee binnenkort weer onderzoeksschepen voor proefboringen naar mogelijke gasvoorraden te zullen uitzenden in een regio die Zuid-Cyprus als haar territoriale wateren beschouwt. Waarmee opnieuw een confrontatiestorm op komst is.

Het Cyprusconflict begon op 15 juli 1974 met een staatsgreep door het Cypriotische leger ondersteund, resp. geïnspireerd, door de toenmalige Griekse militaire dictatuur. Het doel: Cyprus bij Griekenland te doen aansluiten, de sgn. “enosis”. De staatsgreep mislukte.
Maar Turkije vond hierin een reden om op 20 juli 1974 op te treden als “beschermingsmacht” voor de Turkstalige minderheid, stuurde het Turkse leger en bezette Noord-Cyprus, zijnde 1/3 van het grondgebied. Een door de VN gecontroleerde bufferzone scheidt tot vandaag beide landsdelen.

Het noorden noemt zich sinds 1983 Turkse Republiek Noord-Cyprus, maar wordt slechts door Turkije als staat erkend. Het zuiden, de republiek Cyprus, is sinds 2004 lidstaat van de EU. Officieel is het streven beide landsdelen, noord en zuid, te herenigen. De laatste poging van VN-secr. gen. Kofi Annan met een redelijke kans op succes dateert van 2004. Terwijl 2/3 van de Noord-Cypriotische bevolking hiermee instemden, wees 3/4 van het zuiden het voorstel van de hand. Sindsdien worden af en toe onderhandelingsgesprekken gevoegd, echter zonder enig resultaat.

Verleden jaar begon Erdoğan het probleem naar zich toe te tredden. In november 2020 bezocht hij Noord-Cyprus en eiste af te zien van de herenigingsplannen en in de plaats te opteren voor een officiële tweestatenoplossing. Dit volgens zijn adagio: “er bevinden zich twee volkeren en twee afzonderlijke staten op Cyprus. (1) Ersin Tatar, de zgzn. “president” van een niet erkende staat, steunt dit plan. Erdoğan heeft dit streven nogmaals bevestigd als hij n.a.v. de 47ste verjaardag van de Turkse invasie Noord-Cyprus met een bezoek vereerde. Onderhandelingen over de oplossing van het Cyprusconflict zullen in de toekomst uitsluitend nog door “de twee staten” gevoerd worden, zo liet hij de internationale gemeenschap weten. De soevereiniteit van Noord-Cyprus en de gelijkberechtiging met de Republiek Cyprus moeten internationaal erkend worden. (2) En om zijn stelling te steunen, wees hij erop dat alle tot nu toe gevoerde gesprekken sinds bijna 50 jaar geen succes konden doen optekenen, mede door de halsstarrige afwijzing van het Annan-voorstel in 2004 door de zuidelijke Cyprioten. We kunnen niet nog eens 50 jaar voortboeren, gaf hij te kennen.

Om de druk te verhogen wordt Varosha, een in vergetelheid geraakte staddeel van Famagusta, ingezet. Famagusta, intussen herdoopt in het Turks “Gazimağusa”, hoort tot Noord-Cyprus. Varosha was tot 1974 geliefd voor zijn stranden. In 1974 vluchtten ca. 40.000 Griekstalige Cyprioten, die in dit stadsdistrict woonden, voor de Turkse troepen. Sindsdien is Varosha, dat aan de bufferzone grenst, onbewoond en militair spergebied. De toestand werd in resoluties van de VN-Veiligheidsraad bevestigd én – niet onbelangrijk – met vermelding dat de eigendommen van de Griekstalige Cyprioten moeten teruggegeven worden aan de eigenaars.

Erdoğan en Tatar hebben reeds in de herfst 2020 een stuk van een strand heropend; Erdoğan hield daar in november een optreden. (3) Bij zijn recent bezoek heeft hij zijn steun uitgesproken om een gedeelte van Varosha te heropenen, een niet nader te bepalen “3.5%”. (4) Voor een Erdoğan-analfabeet van geen of amper betekenis die echter wel praktische gevolgen heeft. De EU en internationale politiek mogen dit niet laten passeren.

De Duitse regering en de EU hebben onmiddellijk gereageerd. Het Duitse buitenministerie eiste “de controle van en over Varosha moet in de handen van de VN-missie in Cyprus overgedragen worden” en Erdoğans cavalier seul-stappen zouden “de vooruitgang der laatste maanden bij de EU-Turkije relaties” in gevaar brengen. (5)
EU-bazin von der Leyen toeterde dat een tweestatenoplossiing “nooit zou erkend” worden door de EU. (6) En EU-commissaris buitenlandse zaken, Joseph Borell, noemde de Turks-Noord-Cypriotische zet een “onaanvaardbare eenzijdige beslissing”. De Franse buitenminister Jean-Yves Le Drian had het over een “provocatie“. En de VSA lieten zich niet onbetuigd: Blinken sloot zich aan bij de “gelijkgezinde partners” en wil de “zorgwekkende situatie naar de VN-Veiligheidsraad” verwijzen en “op een krachtige reactie aandringen.” (7)

Alsof dat Erdoğan op andere gedachten zou brengen. Sinds jaar en dag wordt in de VN-Veiligheidsraad Israëls grondgebiedsuitbreiding veroordeeld, zonder enig merkbaar effect. En wat met de Turkse bezetting van Noord-Syrië? Wie heeft Turkije toestemming gegeven dat autonoom land binnen te dringen en te bezetten?

Stilaan worden de debatten niet meer uitsluitend verbaal gevoerd. Verleden week kwam het tot een aanvaring toen een Turkse patrouilleboot waarschuwingsschoten loste op een schip van Cypriotische kustwacht, dat zich naar verluidt te dicht naar de demarcatielijn tussen Noord- en Zuid-Cyprus begaf. Turkije ontkent.(8)

Begin van deze maand had Erdoğan de wereld medegedeeld dat hij opnieuw – ook in de territoriale wateren van de Republiek Cyprus – onderzoeksschepen voor proefboringen zou sturen. (9) Iets wat in 2020 tot behoorlijke zware confrontatietoestanden geleid had. (10)

De Turkse regering meent zich alles te kunnen permitteren. Als ze zich gedwarsboomd voelt, dreigt het ermee de vluchtelingensluis open te zetten. En kijkt verachtend neer op een zwakke EU, die machteloos staat tegenover de Ottomaanse arrogantie en uitbreidingsdrang in bv. Syrië, Libië en de zuidelijke Kaukasus. (…)

Ter duiding van de politieke belangen i.v.m. mogelijke gasvoorraden rond Cyprus:

[1] Erdogan fordert dauerhafte Zwei-Staaten-Lösung für Zypern. dw.com 15.11.2020.
[2], [3] Erdogan fordert erneut Zwei-Staaten-Lösung für Zypern. n-tv.de 20.07.2021.
[4] EU, US reject Erdogan’s plans for a two-state solution in Cyprus. euractiv.com 21.07.2021.
[5] Zypern-Konflikt wird Fall für den Sicherheitsrat. tagesschau.de 21.07.2021.
[6] EU, US reject Erdogan’s plans for a two-state solution in Cyprus. euractiv.com 21.07.2021.
[7] Zypern-Konflikt wird Fall für den Sicherheitsrat. tagesschau.de 21.07.2021.
[8] Zypern: Türkisches Patrouillenboot feuert Warnschüsse ab. orf.at 16.07.2021.
[9] Gerd Höhler: Wieder droht Gas-Ärger im Mittelmeer: Erdogan kündigt neue Bohrungen an. rnd.de 05.07.2021.
[10] S. dazu Eskalation im Mittelmeer und Eskalation im Mittelmeer (II).

Kaviaarsocialist heeft overgewicht…

… en waarschijnlijk verstopte kransslagaders, suikerziekte en hart-, longproblemen. Gewetensproblemen? Onbestaande: bij de laatste scan kon geen geweten gevonden worden.

10, 11, 12주차. 오되부르와 에피타이저(Hors d' Oeuvre & Appetizer)의 이해와 실습 1, 2,3 :  ckjumpup

PvdA Frans Timmermans, de “Klimaatpaus”

Zo sociaal: 30.317 euro salaris per maand , 13.700 euro pensioengeld plus 9.000 euro onkostenvergoeding. Totaal 53.017 euro. Per jaar: 636.204 euro!

Woont gratis, dineert gratis, vliegt met privé jet, BMW-7 met chauffeur vh werk, BMW X-5 privé.

Werkzaam voor een Arbeiderspartij, socialist. Opgegroeid in de partij van Joop den Uyl, die niet zou rusten voor ‘iedere arbeider ook een auto voor de deur had staan’.

Timmermans doet er alles aan om deze groep weer op de fiets, in de bus en trein te krijgen en te laten betalen voor de stokpaardjes van de Linkse Elite. Bovendien moeten we “anders gaan eten”… om de gezondheidszorg niet op kosten te jagen … Plan Timmermans: Europeanen moeten anders gaan eten

Zichtbaar aan obesitas lijdende Frans Timmermans wil dat u gezonder gaat eten, want obesitas en milieu

Wie klaagt “Groen!” aan voor ecocide?

Groenkrant - Groen Sint-Gillis-Waas

De slogan van Groen!: “De Goede Kant Op” is gebouwd op drijfzand.

Nieuw rapport van Federaal Planbureau berekende evolutie van Belgische elektriciteitsmix:

– Aandeel fossiele energie (gascentrales) van 19% in 2021 naar 56% (!) in 2026
– Aandeel hernieuwbare energie van 26% in 2021 naar 30% in 2026
– Aandeel kernenergie van 51% in 2021 naar 0% in 2026
– Aandeel import uit buurlanden van 0% in 2021 naar 9% in 2026


Gevolg voor klimaat: Belgische CO2-uitstoot voor energieproducerende industrieën zal in 2026 85% hoger liggen dan in 2021.

Meer info: Kernuitstap doet Belgische CO2-uitstoot komende jaren fors toenemen, aldus Planbureau – Business AM

Libanon: wachtend op een mirakel

Biddag 2021 – Jeruzalem

Of het aanroepen van de Heer in Rome voor vrede en welvaart in Libanon gaat zorgen? Ach, we kunnen O.L.Heer niet voor alles wat er verkeerd loopt in de wereld verantwoordelijk houden. Tenslotte zijn het de mensen die zijn leer moeten omzetten in werkelijkheid.

In Rome werd er gebeden voor de vrede in Libanon, mét alle christelijke geloofsgemeenschappen.

Ondertiteld, vertaling via icoontjes onderaan

Ons contact in Libanon meldt een snelle toename van geweld en wanhoop. Hijzelf verhuisde van Tripoli naar het noorden omdat hij zich er niet meer veilig voelde. En nu blijkt dat de vlucht wellicht vruchteloos was; ook daar is de bevolking de totale wanhoop nabij.

De regering verhoogde de brandstofprijzen met 30%; t.t.z. het trok de subsidie in. In Libanon bestaat het openbaar vervoer uit taxi’s, minibusjes en toerbussen tussen de grote steden. Er is gewoon geen alternatief. Als de prijs stijgt, zal een rit meer kosten. Iets wat de Libanees uit zijn mond moet sparen. Bovenop het benzinetekort wordt er benzine gesmokkeld naar Syrië.

Qatar, Oman, Bahrein en Dubai hebben hulp beloofd. Die zou via de Wereldbank overgemaakt worden… hulp… of eigenlijk een lening, want de “hulp” moet terugbetaald worden. De Wereldbank zal de “hulp” via hun eigen zaakgelastigden beheren; zij zullen bepalen waarvoor het geld zal gebruikt worden. Het geld wordt dan naar buitenlandse bedrijven doorgesluisd – Amerikaanse, Israëlische e.a. – die bestellingen krijgen, die vervolgens met de “hulp” betaald worden voor hun diensten in de (herop)bouw of iets dergelijks. De “hulp” komt niet terecht bij Libanezen; zij moeten wel de intresten erop betalen. Dat is alles. De buitenlandse bedrijven nemen geen medewerkers uit Libanon aan maar importeren hun vakkrachten uit de VSA, Engeland, Frankrijk… Zo’n Wereldbanklening zet geen zoden aan de dijk.

Marco beschrijft een rit in een minibusje. De prijs van een taxi zou pakweg 20- 30 dollar bedragen; een ticketje van een gemeenschappelijk hip-hopbusje zo’n 1.50 dollar. Zo’n busje (“dolmus” genoemd in Turkije) neemt iedereen mee zolang er plaats is. Ook in Egypte gebruikelijk: zelfs met “levende” bagage, zoals kippen en geiten. Meestal een avontuur. Men moet ervoor open staan. En hij vertelt onderweg wat hij ziet. O.a. schoolkleding. In Syrië, Irak, Iran en Libanon draagt men een schooluniform. Iedereen gelijk. Geen gezever van verwende vroegrijpe tienermeisjes over naakte buiken en blote benen. Ook geen dure-merken-wedstrijd. Hafez (vader van de huidige Syrische president) liet de piste van het schooluniform vallen, wat meteen voor problemen zorgde, daar de rijken met de aangekochte merkenkledij pronkten. Zoon Bashar is op de beslissing van zijn vader teruggekomen. Elke leerling gelijk. We hebben vroeger ook nog uniform gedragen en hebben er geen schadelijke bijwerkingen aan over gehouden. Hoe armer het land, hoe wenselijker een schooluniform om de bevolking een gemeenschapsgevoel te geven en conflicten te vermijden.

Niemand met een mondmasker. Ze hebben daar in Libanon àndere katten te geselen, nl. niet te verhongeren.

Afgestudeerden, vooral in de gezondheidszorg, verlaten het land:

Beelden van oude mensen die zichzelf niet meer kunnen onderhouden:

En huisdieren worden in de steek gelaten…

De dieren in de zoo zullen uiteindelijk afgemaakt moeten worden of verkocht, vervoerd naar het buitenland.

NGO’s en particulieren bieden hulp. Pater Daniël heeft herhaaldelijk in zijn wekelijkse nieuwsbrief beschreven hoe zijn kloostergemeenschap van Mar Yakub de Libanese bevolking probeert te helpen.

Dit is een ander project, het humus in blik:

Het licht gaat – letterlijk – uit in Libanon.

We sluiten af met deze 10 min. durende documentaire over de “gezichten der armoede” in Libanon. Zij hebben heel andere zorgen dan het uitgaansuur of het niet doorgaan van Tomorrowland.

Quo vadis, Syria?

Het lijkt wel alsof er weinig of geen veranderingen in Syrië meer gebeuren. De VSA en Israël voeren luchtaanvallen uit, de VSA stelen graan en olie, ze bedreigen iedereen die niet naar hun bevelen luistert, ze wurgen de bevolking met sancties De Turkse bezetters en/of hun huurlingenleger sluiten via de dammen op de Eufraat het stroomdebiet af, zodat de boeren hun landbouwgronden niet kunnen irrigeren, en/of ze sluiten gewoon bij het hoofdpompstation het drinkwater af, waardoor duizenden burgers in het midden van de zomer zonder drinkwater zitten. De moslimterroristen vallen alle ongelovigen aan die enigszins ervan verdacht worden het beleid van de Syrische regering niet ongenegen te zijn of om zichzelf te verrijken en de oorspronkelijke bevolking te verjagen naar vluchtelingenkampen. En de EU, die houdt krampachtig vast aan de instructies van Uncle Sam: sancties, sancties, sancties. We hebben het herhaaldelijk aangeklaagd: als ze alle kosten die ze aan de opvang, de zgz. integratie, de politionele verhoogde waakzaamheid en inzet… enz… aan de heropbouw van Syrië zouden besteden, dan zou binnen het jaar de overgrote meerderheid der “vluchtelingen” naar hun eigen land kunnen terugkeren.

Beginnen we met de luchtaanvallen op Syrisch grondgebied. De laatste twee jaar heeft Israël de aanvallen op Syrisch grondgebied opgevoerd. Niet alle raketten worden door het luchtafweersysteem opgevangen. En ondanks het riedeltje dat Israël “slechts” Iraanse/Hezbollah milities in het vizier neemt, vallen er ook telkens Syrische burgers en soldaten bij de slachtoffers, los van materiële schade aan huizen en infrastructuur. Na elke raketaanval stuurt de Syrische regering een brief naar de VN Veiligheidsraad om te protesteren tegen deze aanvallen… Met telkens hetzelfde resultaat: niets, noppes. Op 10.6. verklaarde buitenminister Tony Blinken bij de buitenlandcommissie: “Uit praktische noodzaak heeft Israël de controle van de Golanhoogte, ongeacht de wettelijke status. En dat zal zo blijven tenzij en tot het ogenblik dat Syrië, of iemand die vanuit Syrië actie voert, geen bedreiging meer is voor Israël… en we zijn nog ver van dat tijdstip.”

Omgekeerde wereld. Israël bezet de Golan Hoogte, beschouwt het als Israëlisch eigendom, ondanks de resolutie 497 van de VN Veiligheidsraad, waarin duidelijk gesteld en xxx keer herhaald wordt dat de bezetting van de Golan door Israël niet rechtgeldig is en oproept om de toestand te herstellen. Maar het is Syrië dat volgens de VSA een bedreiging vormt. En het zijn de VSA die elke VN resolutie tegen Israël afblokken. En de westerse landen gaan mee in de retoriek en bestraffen Syrië.

De laatste luchtaanvallen werden door de VSA op de Syrisch-Turkse grensstreek uitgevoerd, zgz. op Iraansbevriende/sjiitische milities. Volgens de VSA werd de aanval gerechtvaardigd als “wraakaanval” omwille van Amerikaanse belangen in Irak en Syrië. Hun basis bij de Omar oliebron werd immers beschoten. Of… wacht even… die werd pas beschoten nà de Amerikaanse luchtaanvallen op het grensgebied…

Stilaan worden zowel de Syrische als de Iraakse regering het beu als schietschijf te moeten dienen om Israëls paranoïde “pro-actieve” verdediging, ditmaal uitgevoerd door de VSA, te verrechtvaardigen.

Dit gezegd zijnde: de VSA bevestigden nogmaals dat ze hun troepen in Syrië laten blijven als schild tegen ISIS-terroristen en ter verdediging van hun Koerdische bondgenoten, de SDF-milities tegen de Syrische regering. Dat hun aanwezigheid ingaat tegen de internationale wetgeving is bijzaak. De VSA dienen het opperste doel “de democratie uitdragen en de bevrijde gebieden stabiliseren.”

Lees verder

Hoeveel moet je in de toekomst betalen voor een brandverzekering van je woning?

Lighting GIFs - Get the best GIF on GIPHY

Toen er enkele jaren geleden in ons dorp een zwaar onweer uitbrak met blikseminslagen hier en daar, sloeg het noodlot ook toe bij de buren. De buren waren niet thuis en hun woning brandde gedeeltelijk af eer de brandweer het kon blussen. Waarom juist daar? Een laagbouw, zonder verdieping, zonder hoge bomen of uitstekende antennes. Omdat er op het dak zonnepanelen lagen. Gelukkig was het een losstaand huis op de hoek van de straat en werden er geen andere huizen getroffen – behalve beperkte schade van enkele tv’s en andere elektrische toestellen die op tilt sloegen. De verliesstroomschakelaars vingen het ergste op. Volgens de brandweer is de kans op blikseminslag beduidend hoger op daken met zonnepanelen. Kijk nu wat er kàn gebeuren:

Quo vadis, Syria?

Nadat Biden “Poetin in de ogen gekeken had” om diens “ziel te ontdekken” (… of iets van die strekking…) werd er opvallend weinig bekend gemaakt over exacte beslissingen die genomen werden, met uitzondering van de ambassadeurs die opnieuw hun kantoren zullen betrekken in de resp. landen. De rest is koffiedik-kijken over de uiteindelijke uitvoering van mogelijke intenties. Afwachten.

Poetin gaf onmiddellijk erna een uitgebreide persconferentie, beantwoordde zelfs de meest uitdagende vragen van vijandig gezinde journalisten met een onverstoorbare gelijkmoedigheid. Biden moest blijkbaar eerst met zijn raadgevers overleggen. Opvallend: in de media quasi niets over Syrië, behalve bij Reuters. Daar konden we vernemen dat – we citeren:

“U.S. president Joe Biden kon geen vaste toezegging van zijn Russische ambtenoot, Vladimir Poetin, in de wacht slepen over de hernieuwing van een VN-grensoverschrijdende hulpoperatie in Syrië”, dixit een regeringsambtenaar met in het vizier de te verwachten indiening van het voorstel bij de VN Veiligheidsraad volgende maand.

Washington en verschillende andere leden van de 15 leden tellende Veiligheidsraad dringen erop aan om de grensoverschrijdende operatie , die de VN-hulp chef Mark Lowcock beschreven heeft als een reddingslijn voor pakweg 3 miljoen Syriërs in het noorden van het land, te laten doorgaan via meerdere grensovergangen. (Nvdr: Turks bezette grensstreek en Idlib) Rusland heeft daar zo zijn bedenkingen bij en wil dat verleende hulp via de Syrische regering loopt.

Er was naar verluidt “geen toezegging, maar we maakten duidelijk dat voor ons van het uiterste belang is… voor zover er überhaupt een verdere samenwerking over Syrië zal komen.”

Klinkt naar chantage. In 2014 keurde de Veiligheidsraad een hulpoperatie naar Syrië goed via vier grensovergangen. Verleden jaar werd dit teruggebracht naar één grensovergang vanuit Turkije daar Rusland en China zich verzetten tegen de hernieuwing van de hulpverstrekking via alle vier grensovergangen. Niet omdat beide landen tegen hulpverlening zijn, maar wel tegen hulpverlening die ook militair materiaal en de aanvoer van frisse terroristen omvat.

Op 10 juli verstrijkt de termijn van een jaar. Een resolutie die de hulp verlengt heeft 9 ja-stemmen nodig en geen enkele veto-stem van de 5 permanente leden Rusland, China, de VSA, Frankrijk en G.B. Verschillende leden dringen aan op het gebruik van meer grensovergangen. Indien niet zullen er mensen sterven. Zo luidt althans de boodschap der VSA. Eén grensovergang is niet genoeg om te voldoen aan de noden van het Syrische volk, zo stelde de vice VSA ambassadeur Richarl Mills.

Let wel: “Syrische volk”… hij heeft het uitsluitend over hulp aan de terroristen en het Turks huurlingenleger. We durven ervan uitgaan dat de VSA via Irak de Koerden voorzien van het nodige. In regeringsgebied mogen de mensen – volgens de VSA – gerust sterven. De Russische VN ambassadeur, Dmitry Polyanskiy, trok de conclusie dat “het duidelijk is dat de VSA & slippendragers geen problemen voor de terroristen in Idlib willen veroorzaken.” “Wij kunnen onmogelijk akkoord gaan met deze hypocrisie.”

Over hypocrisie gesproken. Wij hebben hier tot in den treure uitgeweid over het misbruik van humanitaire hulpkonvooien naar zgn. “rebellenburchten”. Iets wat enigszins onverwacht bevestigd werd door een uit de gratie gevallen Turkse maffioso, Sedat Peker, uitvoerig belicht in vorige bijdrages.

Poetin benadrukte dit ook in het beruchte vraaggesprek met een af en toe niet bepaald vriendelijke MSNB-journalist. Poetin vindt het niet kunnen dat er dan door de VSA & vazallen als reden aangevoerd wordt dat ze geen hulp willen bieden aan Assad en antwoordt als volgt:

“Wat heeft dat ermee te maken? Help gewoon de mensen die hulp nodig hebben. Met de meest elementaire zaken, hef de sancties op die medicijnen en medische apparatuur treffen en ook deze i.v.m. de coronavirus. Het is onmenselijk! Deze wrede houding t.o.v. mensen kan men niet uitgelegd krijgen. Wat betreft de grensovergangen voor humanitaire hulp… Je hebt daar Idlib, waar terroristen nog steeds de burgers beroven, doden, verkrachten… Je hebt dan nog de Al-Tanf zone onder controle van het VSA leger (groen ingekleurd op kaart verder in de tekst). Recent konden we een bende gangsters gevangen nemen die daar vandaan kwamen en zij verklaarden zonder omwegen dat zij speciale doelwitten hadden, nl. Russische legerposten. Wat betreft grensovergangen hanteren wij volgende positie: hulp dient gegeven te worden, zoals overal ter wereld gangbaar is en zoals voorzien volgens de regels van de internationale humanitaire wetgeving, dient dit te gebeuren via de centrale regering. Zo moet hulp verleend worden, zonder discriminatie. Zo er redenen zijn om aan te nemen dat de centrale regering van Syrië iets ervan zou plunderen, zou stelen, laat dit dan onder het toeziend oog van het int’l Rode Kruis en/of de Rode Halve Maan gebeuren.”

Gisteren had Reuters nog meer nieuws over de handhaving van bepaalde activiteiten in strijd met het coronavirus. Naar verluidt zou het VSA Min. van Financiën bijkomende uitleg bij de sancties i.v.m. het coronavirus verstrekt hebben om het de zwaar gesanctioneerde landen, Iran, Venezuela en Syrië, mogelijk te maken de strijd tegen het coronavirus aan te gaan. Het zou de import en betaling van maskers, zuurstofapparaten en vaccins moeten vergemakkelijken. “Zelfs met de uitgebreide humanitaire uitzonderingen in al onze programma’s, hebben we toch enkele gaten ontdekt. Het zou de barrière moeten verlagen.”, aldus het VSA Min. van Financiën. We zullen zien, zei de blinde.

Lees verder