Quo vadis, Syria?

In deze bijdrage laten wij journalist Manaf Hassan aan het woord. Hij schrijft regelmatig op facebook en twitter – voor zover hij niet gecensureerd wordt, wat dikwijls het geval is. Daarom nemen vrienden zijn teksten over, voor zover deze niet op hun beurt het zwijgen opgelegd krijgen. En één van onze contacten bezorgde ons deze tekst, die wij in het Nederlands vertaalden ter geestelijke ontplooiing van de baizuo’s* hier ten lande.

*Baizuo (wordt: “beijtsoea” uitgesproken) noemt men in China een ogenschijnlijk goed opgeleide – echter uiterst naïeve – westerling, die ijvert voor vrede, gelijkheid, bescherming minderheden, die dit echter niet doet omwille van de doelstellingen, maar wel om zijn eigen morele superioriteit te bevredigen.

Dit als inleiding van een stukje geschiedenis, tevens opiniestuk, van Manaf Hassan, Syrisch journalist. 

“Het wordt tijd een paar geruchten te ontkrachten.  Geruchten die talrijke denkwijzen beïnvloeden, resp. vergiftigen en bijgevolg een zekere afstand van de waarheid over de oorlog in Syrië scheppen.  Om deze afstand te verminderen, neem ik jullie mee op een reis door de geschiedenis van Syrië om hiermee vragen te beantwoorden en de talrijke criticasters wind uit de zeilen te nemen:

“Waarom is de familie Assad – of beter gezegd Hafez & Bashar Al-Assad (vader en zoon) zo lang aan de macht in Syrië?”  Wat heeft dat allemaal met de Syrië-oorlog te maken en hebben wij in Syrië echt een revolutie of steekt er meer achter dan velen denken? 

Een vraag die ik probeer te beantwoorden.

Een korte terugblik:

De Syrische Arabische Republiek bestaat in haar huidige vorm sinds 17.04.1946.  Voor deze dag der onafhankelijkheid stond Syrië onder Frans mandaat.  Tot 1970 gebeurden er verschillende regeringscoups.  M.a.w. gedurende 24 jaar.  Dit zorgde niet alleen binnen de grenzen voor onrust en instabiliteit, maar ook trok het ongeruste blikken der buurlanden op deze “jonge natie”, wiens geschiedenis meerdere eeuwen teruggaat.

De vader van de huidige president Bashar Al-Assad was medeoprichter van de huidige regerende Baath-partij.  Het doel van deze partij was vooral de snelle stabilisering van een land dat in zijn bestaan echt bedreigd was.  De rust binnenin Syrië moest verzekerd worden, de economie opgebouwd en vooral moesten de buurlanden respect voor de staatsgrenzen van dit mooie land krijgen.

Hafez Al-Assad was –  vooraleer hij tot de leiding doordrong – defensieminister van het land.  Door het vertrouwen en beveelsmacht van het leger was het voor hem relatief gemakkelijk snel het vertrouwen van het volk te winnen, een volk dat vooral bescherming zocht.  Na een interne machtsstrijd binnen de Baath-partij trad hij als leider tevoorschijn.  De Baath-partij splitste zich al in 1966 en na de overname van Hafez Al-Assad vluchtte de rechter vleugel naar Irak.  Daar bereikte Saddam Hoessein de top van de partij en werd de latere president van Irak.

Officieel regeerde Hafez Al-Assad vanaf 1970/71 als president gedurende 30 jaar tot aan zijn dood.  Hij gaf Syrië de nodige stabiliteit, m.n. een economie die het zelf opbouwde en geen buitenlandse invloeden nodig had.  Zo was Syrië tot de oorlog in 2011 uitbrak, vergeleken met andere landen, een land met weinig schulden.  Contacten bleven sowieso beperkt, vooral met de jongste geschiedenis van het land in het achterhoofd.  Vele landen hielden de boot over de Syrische toekomst af vooraleer te beslissen of men handel kon drijven.  Syrië bouwde langzaam aan een sterk leger op en onderhield ook toen al contacten met Rusland om een soort bescherming te realiseren.  Syrië kreeg wapens en bood Rusland in ruil een militaire basis aan de kust, die ook vandaag zich daar nog bevindt (Tartous).   Russische invloeden waren echter in Syrië niet merkbaar.  Dat kan ik uit eigen ervaring bevestigen.

Ik was sinds mijn geboorte elk jaar in Syrië, ook tijdens de oorlog. Vandaag is de Russische invloed zeker groter dan in het verleden.

Ik keer terug naar het thema: voor de Syrische staat was afschrikking belangrijk.  En men zette de kaarten vooral op onderwijs om Syrië door gouden generaties stap voor stap te moderniseren en vooruit te helpen.  Scholen, universiteiten en gezondheidszorg waren allemaal gratis.  Door kennisontwikkeling (onderwijs, opleiding, specialisatie) moest de religie uit het voorplan verdwijnen.  De bevolking werd verondersteld hun geloof privé te belijden.

De seculiere ontwikkeling – één der kernpunten der Baath-partij – zou voor tolerantie en respect onder elkaar moeten zorgen.

Hafez Al-Assad vormde Syrië dus eerst om tot een soevereine staat en gaf het een gezicht.  En ja, het klopt.  Politieke tegenstanders werden gevangen gezet – daar kan men niet omheen.  Vooral omdat Syrië zich niet nog meer staatsgrepen kon veroorloven en het voor democratie en vrije verkiezingen veel te vroeg was.  Anderen zouden zichzelf op de voorgrond geplaatst hebben waardoor de verschillende volksgroepen tegen elkaar zouden opgetreden en uiteindelijk Syrië tot versplintering gedoemd zou geweest zijn.  Ook omdat de Moslimbroederschap de macht wou grijpen.

En ja, Hafez Al-Assad heeft met harde hand geregeerd en kunnen we inderdaad over een soort één-partij-systeem spreken.  Wie echter vindt dat het om een dictatuur ging, heeft het begrip niet goed verstaan.  Volgens mijn mening omdat de weg dat een land vanaf de oprichting / onafhankelijkheid tot de democratie aflegt, tijd nodig heeft en een democratie (naar westerse voorstellingen) niet altijd praktisch kan omgezet worden. 

Vooral in het Nabije Oosten omdat mensen daar eerder religieus denken en dan pas aan hun vrijheid.  En dat maakt het allemaal zo gevaarlijk.  Daarover straks meer.

In het jaar 2000 nam de zoon, de huidige president Bashar Al-Assad, het roer.  De noodzakelijke leeftijd?  40 jaar.  De grondwet werd voor hem aangepast zodat hij het presidentschap kon opnemen.  Hij werd zonder een tegenkandidaat verkozen.  Ook dat is waar.

De angst was te groot dat het harde werk der laatste decennia binnen enkele maanden zou teniet gedaan worden en dat het land in chaos zou gestort worden. Men wou een rustige overgang, een overgang waardoor de deur naar democratie verder zou open gaan.

En voor dit doel was de huidige president Bashar Al-Assad de juiste persoon.  Hij studeerde voorheen medicijnen in G.B. en werkte er aansluitend als oogarts.  Daar maakte hij ook kennis met zijn huidige echtgenote, Asma Al-Assad, die daar geboren werd en er gewoond had.  Politiek gevormd was hij sowieso via zijn vader.  En door zijn leven in G.B. wist hij derhalve wat hij moest doen om Syrië stap voor stap te open te stellen.

Hafez Al-Assad heeft de basis gelegd op dewelke zijn zoon, Bashar, een democratie moest bouwen.  Ik herhaal: stap voor stap.  Bashar Al-Assad werd trouwens voor de Syriëcrisis door het westen hoogstpersoonlijk als vaandeldrager van de hoop verkozen.  Er zijn talrijke berichten hieromtrent.   Hij wordt daarin als “modern”,  “open voor de wereld”, “democratisch” beschreven.  En ook dat in Syrië al veel verder geëvolueerd was dan op de dag van de onafhankelijkheid in 1946 en democratische hervormingen eindelijk ingevoerd konden worden.

Assad opende de economie tot een vrije markteconomie, werkte samen met talrijke landen en leidde Syrië uit zijn isolement.  Visumvrijheid met Turkije, partijenwetgeving, creëren van arbeidsplaatsen, Syrische beurs en talrijke andere zaken staan op zijn palmares.  Het toerisme mocht 9 miljoen bezoekers per jaar noteren.  De olie werd eindelijk zelf, in eigen land, verwerkt en verkocht.  En er werd naar nieuwe oliebronnen gezocht.

Het internet, vandaag iets vanzelfsprekend, werd door hem geactiveerd.  Hij zelf noemde zich toen al als een grote voorstander van het internet.  Bovendien heeft hij regeringstegenstanders en coupplegers weer vrij gelaten – het westen loofde hem als een “grote hervormer”.  Zoek het maar op. 

Toen kwamen echter de jaren 2003 met de Irak-oorlog en 2006 met de Libanon-Israël-oorlog.  Tijdens deze periode vluchtten meer dan 3 miljoen mensen uit Irak en Libanon.  De buurlanden stonden in brand en Syrië bevond zich sowieso in een voortdurend conflict met Israël.  3 miljoen vluchtelingen zijn voor een land als Syrië, met een bevolking van ca. 23 miljoen Syriërs, sowieso een groot aantal, een opgave die het land op de een of andere manier moest slikken.  Vergelijken we even met Duitsland en de “Wir schaffen das”-vluchtelingentoestroom van 1 miljoen – dat ging ook niet van een leien dakje.

En uiteindelijk moest Syrië eraan geloven.  De gebeurtenissen volgden elkaar snel op in het jaar 2011.  De opening van het land en de integratie van Syrië in de wereldeconomie werden de strop waaraan Syrië moest hangen.  Erdogan gebruikte de visumvrijheid door radicale moslimbroeders te infiltreren via de Syrisch-Turkse grens.  Bajesklanten en radicale salafisten uit Saoedi-Arabië, Qatar en Jordanië kwamen daar bovenop en werden, voorzien van zware wapens, het land binnen gesluisd. 

Vanzelfsprekend kwamen daar bovenop radicale Syrische islamisten, die het niet eens waren met de open, moderne en vooral seculiere politiek van Assad.  Vandaag zegt men dat de grenzen gedeeltelijk dagen- en wekenlang open gehouden werden omdat er bedragen in de miljoenen circuleerden om controles te vermijden. 

Dat deze oorlog sinds jaren voorbereid werd merkt men vooral aan de tunnels die al in 2011, bij het begin van de oorlog, afgewerkt waren om hinderlagen tegen het Syrische leger voor te bereiden.

De betogingen van de “Arabische Lente”, die eigenlijk een djihadistische winter zouden inluiden, moesten zorgen dat het westen gepreconditioneerd werd voor een anti-Assad stemming.  Er zijn talrijke bewijzen dat deze geïnfiltreerd werden door radicale islamisten, die zowel op betogers als op de veiligheidskrachten schoten om het denkbeeld van een soort “burgeroorlog” te creëren en dit vervolgens in de wereld als dusdanig te verkopen.  

Het waren eigenlijk burgeroorlog-achtige toestanden.  Mijn vrienden waren zelf aanwezig bij betogingen en eisten de nog niet verwezenlijkte hervormingen die omwille van de vluchtelingencrisis in Syrië en de internationale druk slechts met mondjesmaat uitgevoerd werden. 

Toen echter snel duidelijk werd dat de meerderheid der zgz. “betogers” – die eigenlijk slechts een minderheid was – een Allah-staat met de sharia als grondwet eisten, bleven de mensen thuis en eisten een snelle beëindiging van deze bewapende waanzin.

De foutieve westerse berichtgeving was zo hemeltergend dat ik mij de vraag stelde waarover het hier eigenlijk echt ging.

  1. Een nieuwe gaspijpleiding moest o.a. van en door Syrië naar Europa lopen.  Doel de kwetsbare verzwakking van Rusland door de verkoop van gas uit het Midden Oosten i.p.v. Rusland.   Zo moest de afhankelijkheid van het Russisch gas verminderd worden opdat een nog agressievere politiek tegen Rusland kon gevoerd worden.
  2. In Syrië werd onder de Mid. Zee-bodem een zeer grote olievoorraad ontdekt dat Syrië als het ware tot een oliemacht zou kunnen doen ontwikkelen.  Dit werd door leidende economische experten in Syrië bevestigd.
  3. Rusland heeft militaire bases in Syrië, een marine- en een luchtmachtbasis.  De enigsten in het Midden-Oosten.  Men wou door de Syrië-oorlog deze bases doen verdwijnen. 

En zo kunnen nog een aantal argumenten voorgelegd worden.  Dit om te verduidelijken dat de figuur van de Syrische president Assad in de weg stond.  Zijn verwijdering en vervanging stond op de wensenlijst van Turkije, Saoedi-Arabië, Qatar en ja ook van Jordanië, om vervolgens een “regering” in Syrië te kunnen installeren die zou handelen naar hun wensen en belangen. 

Eigenlijk was de vermaledijding van Assad en zijn geënsceneerde oorlogsmisdaden slechts een excuus om in Syrië hun belangen te kunnen doorzetten.  Hoe kan men anders in een land tussenkomen.  Herinner u de leugen over de onvindbare “mass destruction” wapens in Irak.   Waarom worden de “democratieën” van Saoedi-Arabië, Qatar, Jordanië en Turkije niet op dezelfde wijze onder de loep genomen als men gedurende de laatste tien jaar in Syrië gedaan heeft? 

Het is ook niet oninteressant te vermelden dat de toenmalige Franse president Sarkozy, intussen aangeklaagd voor corruptie/omkoping, een meningsverschil met Assad zou hebben gehad.  Voor de oorlog.  Naar verluidt zou hij Assad geld, resp. procenten/aandelen van de b.g. gaspijpleiding aangeboden hebben.  Toen deze weigerde en Sarkozy er fijntjes aan herinnerde dat Syrië niet langer onder Frans mandaat stond, dreigde Sarkozy ermee Syrië met de aardbodem gelijk te maken. 

Voor degenen die uit mijn uitleg niet begrepen hebben, waarom een democratie in Syrië, met een snelle omschakeling, niet mogelijk was:  het is heel eenvoudig.  Vele mensen in het Nabije Oosten kiezen personen of partijen die horen tot hun geloof.  En voor hen is het eender of die persoon, resp. partij goed of slecht is.  En daarom zou niet iedereen zich gelijk behandeld voelen.  Religiesplitsingen, resp. burgeroorlogen, zouden daaruit voort kunnen vloeien.  Wij hebben vooral nu tijdens de Syrië-oorlog gezien hoe minderheden door radicale  islamisten vermoord werden.  Vrouwen werden verkracht.  Zwangere vrouwen werden de buik open gesneden.  Kinderen werden als slaven verkocht… enz…

In afwachting van een verdere evolutie op weg naar een soort democratie was een seculier één-partij-systeem met een sterke partij aan de top en meerdere andere partijen in het parlement een goede oplossing.  Elk land heeft zijn eigen tijdschema en systeem nodig.  Duitsland heeft ook verschillende aanlopen genomen om te staan waar het zich nu bevindt. 

Een dergelijk systeem zoals in Syrië beschermt bovendien de minderheden en isoleert radicale islamisten .  Maar nu, na de Syrië-oorlog, moet een nieuwe grondwet, uitgaande vanuit Syrië ontworpen worden die in het belang van heel de bevolking is en die minderheden beschermt.

Deze moet door de Syrische regering en andere vrijheids-democratisch denkende partijen ontworpen worden.  Want zij verstaan het volk.  En met de mogelijkheid dat president Assad zich verkiesbaar zou kunnen stellen, zo hij dit überhaupt nog wenst.

Andere, internationale regeringen mogen zich hierbij niet bemoeien.  Ze mogen zich met hun democratische overtuiging graag tot hen wenden, met dewelke zij contacten onderhouden; zie boven.

In Libanon bv. heest een soort “democratie” die erkend wordt.  Daar moeten bepaalde posten soennitisch, sjiïetisch of christelijk zijn.  Daar had men niet zo heel lang geleden gedurende meer dan 2 jaar een probleem om een president te kiezen.  Omdat men het niet eens kon worden.  Dat is ook niet de zin of het doel van een democratie.  Stagnatie en het steeds groeiende gevaar dat het volk in een burgeroorlog belandt.

Ten slotte wil ik nog iets naar voren brengen over de beschuldigingen dat de Syrische regering – zoals Assad zelf – slechts uit alawieten bestaat.  Dat is niet waar.  De Syrische regering bestaat hoofdzakelijk uit soennieten.  Christenen en alawieten hebben vanzelfsprekend ook carrièrekansen zoals ieder ander.  Bovendien is Assads echtgenote, Asma Al-Assad, een soennietische moslima.  Zijn broer is ook met een soennietische getrouwd. 

In Syrië leefden alle religies vreedzaam met elkaar.  Eender wie, moslims (soennieten en alawieten) christenen, joden of atheïsten.  Geloofssplitsngen en haatzaaierij zijn streng verboden en worden bestraft.  In de Syrische maatschappij spreekt men niet over iemands geloofsovertuiging.  En deze handelswijze leidde er ook toe dat alle religies zich onder elkaar gemengd hebben.  Zo gaat dat in een seculiere staat – het geloof speelt een ondergeschikte rol.  In de politiek heeft geloof niets te zoeken.

Ik hoop dat ik met deze tekst jullie zicht op de situatie verruimd heb en dat jullie Syrië, de oorlog en de steun van de grote meerderheid van het Syrische volk voor Assad nu beter zullen begrijpen.  Daarom heb ik deze tekst ook – als een verhaal – geschreven. 

Een zaak is zeker: Hafez Al-Assad – “de vos van het Nabije Oosten” (door velen zo genoemd in historische teksten over staatsmannen)  – geldt tot op heden niet slechts als de vader van Bashar Al-Assad, maar ook als de vader van Syrië.  Hij wordt niet alleen erkend maar ook gerespecteerd.  Jullie merken het: in Syrië stoten jullie op een heel andere realiteit dan hier.” 

Bron: https://www.facebook.com/32900731…/posts/1253776908480481/

manafhassan@web.de

Wir (wollen) es nicht schaffen!

Terrorismebestrijding: niemand werd Duitse nationaliteit ontnomen

Sinds de wijzigingen van 2019 in het Duitse nationaliteitsrecht (Staatsangehörigheitsrecht) is tot nu toe geen enkele terroristische strijder vervallen verklaard van de Duitse nationaliteit. Tot hier toe is er geen enkel geval bekend van verlies van nationaliteit omdat hij (of zij) “deelnam aan oorlogsactiviteiten van een terroristische vereniging in het buitenland”, aldus het Duitse ministerie van Binnenlandse Zaken in antwoord op een vraag van het Deutsche Presse-Agentur (of dpa) op vrijdag 10 januari.

Sinds het in kracht treden van de wetswijziging werden meerdere vermoedelijke leden van de terroristische militie van Islamitische Staat in Duitsland weliswaar aangeklaagd. Maar de wetswijziging werkt niet met terugwerkende kracht. Volgens berichten van dpa is niet het moment van de terugkeer naar Duitsland relevant voor het ontnemen van de nationaliteit, maar het tijdperk, waarin deze strijders met Duitse nationaliteit voor een terroristische organisatie hebben gestreden. En die periode valt dus voor de wetswijziging.

Daarenboven hadden CDU/CSU en SPD met deze wetswijziging op het oog buitenlanders, die meerdere vrouwen hadden, niet te laten inburgeren. De termijn voor het ontnemen van de nationaliteit op basis van valse opgave van de eigen identiteit werd tevens van 5 naar 10 jaar gebracht. Maar ook deze beide wijzigingen hebben er niet toe geleid dat één nationaliteit werd ingetrokken.

Ampel-coalitie wil inburgering gemakkelijker maken: De nieuwe Duitse coalitie van SPD, Grünen en FDP plant momenteel wetswijzigingen om het verwerven van de Duitse nationaliteit….gemakkelijker te maken. “Wij willen het vaststellen van de identiteit van een buitenlandse vrouw of man gemakkelijker maken door de mogelijkheid te bieden dat men een eed of geschreven verklaring aflegt, en we zullen daartoe de wettelijke regelingen in het nationaliteitsrecht voorzien”, staat er in de coalitie-verklaring te lezen.

De Duitse minister van Binnenlandse Zaken, Nancy Faeser (SPD), had in het recente verleden al laten verstaan dat zij méér migranten in Duitsland en Europa wil opnemen. Hiertoe wil ze een coalitie op Europees vlak smeden “van EU-lidstaten die bereid zijn meer migranten op te nemen”, waardoor de zogenaamde “blokkade” van de EU-asielpolitiek kan worden beëindigd.

De strijd tegen het islamitisch terrorisme draait dus op volle toeren, zoals blijkt.

Peter Logghe op facebook

Quo vadis, Syria?

In grote lijnen blijft de situatie in Syrië sinds geruime tijd onveranderd. Idlib is nog steeds volgens de westerse media “de laatste burcht van de rebellen” met de steun van Turkije, ten oosten van de Eufraat bepalen de Koerden, aan het handje van de VSA, de gang van zaken, en in het noorden wordt de grensstreek bezet door het Turkse Leger.

De VSA stelen nog steeds de olie en beschikken nu over meer mogelijkheden; ze hebben er immers een raffinaderij gebouwd:

Wat gisteren enigszins de lethargie doorbrak was de “bei Nacht und Nebel” inzet van het Amerikaanse leger om de scalp van de ISIS-commandant Abu Ibrahim al-Hashimi al-Qurayshite te veroveren. Hoewel… van die scalp zal niet veel meer terug te vinden zijn. Dàt hij zichzelf opblies, is iets dat we maar moeten geloven. Bewijzen zijn er niet meer. Opmerkelijk is wel dat dit gebeurde zonder dat het Turkse leger zich hiermee bemoeide. Of zelfs het Russische leger. Dergelijke aanvallen mét helikopters, vliegtuigen, drones en grondtroepen komen niet – onverwacht, zonder afspraak – uit de lucht gevallen. Ze worden wel degelijk voorbereid, alle protagonisten ingelicht. Bij het bekijken van de beelden vroegen we ons af wat àls het Russische leger hem uitgeschakeld zou hebben. Zou men dan ook zo begripvol weggekeken hebben bij het aantal burgerslachtoffers of zouden er beelden circuleren met de beruchte Witte Helmen die bloedende lichamen op brancards zouden wegvoeren? Tegelijkertijd herinnerden we ons de triomfantelijke Hillary Rodham (echtgenote Clinton) toen in Libië Khadaffi uitgeschakeld werd.

Volgens het Pentagon werden vier burgers en vijf terroristen gedood. Tien mensen zouden geëvacueerd zijn, waarvan 8 kinderen. De Witte Helmen hanteren een ander aantal: er zouden in totaal 13 mensen gedood zijn, waarvan 6 kinderen en 4 vrouwen. Een helicopter zouden ze zelf kapot geschoten hebben opdat hij niet in vijandige handen zou belanden. Ingesloten video vertelt een ander verhaal:(…)

Dat een ISIS-kopstuk naar de eeuwige jachtvelden vertrekt is op zich niet te betreuren; opvallend is wel dat er bij interne politieke moeilijkheden (Bidens populariteit zit op een eenzaam dieptepunt) gegrepen wordt naar een opzienbarend schokeffect in het buitenland. Kwestie van zijn staatsmanschap in de verf te zetten. En duidelijk te maken dat de VSA niet overwegen te vertrekken: https://english.alarabiya.net/News/middle-east/2021/11/13/US-staying-in-Syria-until-ISIS-threat-eliminated-State-Department

Even belangrijk, maar minder opvallend aanwezig in de wereldpers, is dat Israël in december twee maal de haven van Latakia aanviel met veel schade en brand als gevolg. Naar verluidt omdat Iran wapens zou vervoeren in containers.

Lees verder

Quo vadis, Syria?

Het cordon rond de Syrische regering van president Assad brokkelt gestaag verder af. Vooral de Arabische (buur)landen willen een normalisering van de omgang met de Syrische regering.

Libanon wil stilaan de Syrische vluchtelingen kwijt. Het land heeft zelf meer dan genoeg problemen; de bevolking mort dat Syriërs hun job afpakken, onder het normale loontarief werken en/of zich in het zwart laten betalen. De Libanese president Aoun vroeg vrijdag aan Margaritis Schinas, vice-voorzitter van de EU-Commissie, om hulp bij de terugkeer van Syrische vluchtelingen naar “veilige gebieden” in hun thuisland. Hij klaagde erover dat Libanon niet langer “de last van de voortdurende Syrische ontheemding” kon dragen. Aoun legde de nadruk op de “veilige” terugkeer i.pv. de “vrijwillige terugkeer”. Volgens de VN moet de terugkeer in elk geval vrijwillig zijn. Tegelijkertijd besprak de Libanese minister van sociale zaken, Hector Hajjar, het zelfde probleem met de Zweedse ambassadrice Anne Dismor, die een delegatie leidde voor humanitaire hulp aan ontheemde Syriërs en Libanezen, en vroeg haar hulp bij de repatriëring van Syrische vluchtelingen om “het gastlands (Libanons) last te verlichten en de stabiliteit van het land te behouden”.

Voorafgaande pogingen om de Syriërs terug te laten keren naar hun eigen land, een samenwerking tussen de Libanese Staatsveiligheid en de Russische regering liggen grotendeels plat daar humanitaire rechten-groeperingen zich ermee gingen bemoeien. Nochtans begon de Libanese overheid in 2019 een beslissing in de daad om te zetten, nl. dat Syriërs die illegaal het Libanese grondgebied betraden na 24 april 2019, desnoods met geweld mochten teruggedreven worden.

Donderdag publiceerde de Ras Baalback overheid een pamflet betr. Syrische vluchtelingen op hun grondgebied met onderstaande aankondiging: een avondklok, een maximum loon, het verbod bezoek te ontvangen, verwijzend naar de financiële steun die zij krijgen van internationale organisaties en uiting van bezorgdheid over de veiligheid. (…) … A propos veiligheid: nogal wat “rebellen” verkozen het hazenpad naar Libanon. Daar wil men er maar al te graag vanaf. Ze hebben al genoeg miserie.

Volgens het VN Vluchtelingenagentschap zouden op datum van mei 2021 64.714 Syriërs vrijwillig uit Libanon vertrokken en teruggekeerd zijn. Begin november 2021 zouden er zich nog 844.056 Syriërs in LIbanon bevinden. Let wel: dit is een officieel cijfer van de UNHCR (vluchtelingenagentschap VN) – het werkelijke aantal zal een pak hoger liggen vermits er hoogstwaarschijnlijk een aantal verkozen onder de radar te blijven.

De officiële UNHCR cijfers van Syrische vluchtelingen in de gastlanden, de terugkeerders, jaar na jaar, vindt u hier: https://data2.unhcr.org/en/situations/syria_durable_solutions

Deutsche Wirtschaftsnachrichten (DWN) schreef hierover: “Het front tegen Assad stort ineen. Het door het westen opgebouwde diplomatische front stort in: steeds meer staten uit de regio nemen contact op met Damascus.” Het artikel zelf zit achter een betaalmuur. Niet erg, wij brengen u wekelijks op de hoogte.

De minister van buitenlandse zaken der VAE (Ver. Ar. Emiraten) ging op bezoek bij pres. Assad.

De Jordaanse vice-premier vindt dat het al veel te lang geduurd heeft. Diplomatisch stelt hij dat het vooral om een humanitaire crisis gaat. En dat zijn land, Jordanië, de heropname van Syrië binnen de schoot van de Arabische Liga zal aanmoedigen.

Qatar blijft dwars liggen en ging op bezoek bij Blinken in de VSA, maar geeft mee dat andere landen wel het recht hebben er zelf over te beslissen of ze al dan niet hun relatie met Syrië heraanvatten. Waarmee Qatar achteraf alle kanten uit kan…

En zo kan het verkeren, wist Bredero en onze redactie. Dit verandert het verhaal van de Syrische Oorlog voor altijd en onthult geheime Qatari-documenten over de ontmoetingen van Hamad bin Jassem met Bernar Henry Levy in 2011. De documenten onthullen de rol van Qatar en Frankrijk in het plannen van oorlog en de eliminering van president Al-Assad enz. Het leidde tot de opkomst van ISIS en al-Qaeda in Syrië.

U kan hier een (geautomatiseerde) vertaling lezen uit het Arabisch van een uitgelekt document, inclusief de notulen van een bijeenkomst in september 2011 tussen de Franse zionistische filosoof Bernard Henry Levy en dhr. Hamad bin Jassem, voormalig premier en min. van buitenl. zaken van Qatar (publicatie Blast). Tijdens de ontmoeting werd overeengekomen dat de Syrische president Bashar al-Assad omver geworpen moest worden (… we laten even in het midden hoe…), de terroristen gesteund en de grote steden, resp. Aleppo en Damascus, bezet dienden te worden. Dhr. Levy trad op als vertegenwoordiger van de Franse president Sarkozy.

Een citaat met onze excuses voor het slechte Nederlands:

"geschiedenis schrijven   ...  na naar zijn gast te hebben geluisterd, nam de premier van het golfemiraat zijn rol in het spreken, volgens dit scenario, om het plan te onthullen dat hij van plan is uit te voeren om de syrische president omver te werpen.

... vertrouwen in de inhoud ervan, wat lijkt te getuigen van een klimaat van volledig vertrouwen: "we waren het eens met de oppositie dat zodra syrische troepen zich terugtrekken uit steden en dorpen, de organisatoren van de demonstraties oproepen om de straat op te gaan en openbare plaatsen in grote steden en andere steden met een soennitische meerderheid te bezetten.  
  
assad zal proberen hard op te treden tegen demonstranten, en moorden - vooral voor ouderen en kinderen - voor arabische media en waarnemers zullen mensen boos maken. " dit politieke fantasiescenario wordt steeds nauwkeuriger: "de begrafenissen van slachtoffers zullen revolutie en geweld aanwakkeren en verdeeldheid veroorzaken binnen het leger en de macht. 

... in die tijd zouden de gewapende rebellen vrijelijk de plaatsen bezetten waar het leger was en bevolkte wijken in de steden binnenvallen, waardoor de gevechten van het platteland naar steden werden verplaatst, met name damascus en aleppo.  

 in de schaduw van de chaos die op deze manier (hopelijk) ontstaat, zal het syrische regime worden belegerd. er volgen nog evenementen.

 in de volgende regels van het rapport lezen we dat duizenden demonstranten revoluties zullen organiseren en wapens zullen eisen in steden waar het syrische leger zijn zware artillerie niet zal kunnen inzetten om de straten vol met rebellen over te steken. 

deze opstand zal de bezetting van meer strategische wijken en plaatsen van steden versterken en zichzelf opdringen in het land. "

Bron: https://creativesyria.com/syriapage/?p=1119&fbclid=IwAR351lBTG13Orq3GHIw4bX9S9owqJInm-RXxO26JY6b7hyReXT7hBt_YToY 

De Koerden zouden naar verluidt tot een akkoord willen komen met de Syrische regering. Daarom zou een delegatie naar Moskou gevlogen zijn om hun bemiddeling te vragen. In mei 2020 werd deze piste nog door de VSA de grond ingeboord: U ziet de woordvoerster van de Koerdische Raad in 2020:

Riad Darar, medevoorzitter van de b.g. Syrian Democratic Council (SDC), stelde zaterdag ll dat president Assad de leider van Syrië is and dat het SDF/SDC (Koerden) realistisch moeten handelen en nu een akkoord moeten bereiken met Assad. Waarom nu? Om dezelfde reden dat de Koerden de hulp van Assad vroegen toen Erdogan zijn olijftakoffensief op Noord-Syrië begon en de Koerden verdreef naar het zuiden. De geruchten zijn niet langer geruchten; Turkije is de militaire aanwezigheid in de bezette grensstreek én in Idlib aan het opdrijven. Turkish army coordinates with Syrian proxy forces ahead of possible military action – Al-Monitor: The Pulse of the Middle East

https://www.al-monitor.com/originals/2021/10/turkey-eyes-five-new-targets-possible-offensive-syria

Kevork Almassian (Syriër van Armeense oorsprong) maakte onderstaande analyse:

De Koerden realiseren zich dat de VSA hun strategie in Syrië (de opdeling van Syrië en “regime change” (en bij uitbreiding in het M.O.) aan het veranderen zijn, dit ondanks de druk van oorlogsfluisteraars.

De VSA probeerden verschillende keren het land op te splitsen:

  • een eerste keer bij het begin van de zgn. revolutie in het zuiden (Daraa en Quneitra), niet toevallig dichtbij de bezette Golan Hoogte en Israël … (2’40”) De door de VSA en Israël geplande bufferzone, als prelude op een gewenste opdeling, komt er niet. (5’14”)
  • een tweede poging dagtekent van 2014 toen de multinationale terroristen erin slaagden door te stoten naar de Mid. Zee in de prov. Latakia. Toegang tot de zee is immers superbelangrijk. Zij konden door het Syrische leger en de Russische luchtmacht verdreven worden. (06′) Trump steunde vooral de Koerden.
  • En dan komt Biden op het toneel die een eerder pragmatische houding t.o.v. de Koerden aanneemt. De Koerdische droom kost vooral veel geld en problemen met buurlanden. Turkije, Irak en Syrië zullen een onafhankelijk Koerdistan nooit aanvaarden. Hoe lang moeten de VSA dit Koerdisch eiland dan nog beschermen? Bovendien schijnen de Koerden een steeds betere verstandhouding met Rusland te krijgen. De Russische luchtmacht is nu ook aanwezig in Qamishli, (8’35”) weliswaar in Syrische regeringshanden, maar geografisch ligt het in het oosten, dichtbij de Turkse grens en Amerikaanse bases ten oosten van de Eufraat. Naar verluidt een indicatie dat de VSA zich uiteindelijk uit Syrië zullen terugtrekken.

De Koerden hebben nu een probleem: Turkije dat zich blijkbaar voorbereidt op een uitbreiding van de invasie, die de Koerden nog verder naar het zuiden zal verdrijven en de bezette regio met een fijne kam zal “reinigen” van Koerdische aanwezigheid. Gaan de VSA de Koerden verdedigen tegen NAVO-lid Turkije?

Het is dus niet zo onlogisch dat de Koerden zich nu opnieuw tot de Syrische regering richten. En deze staat nu steviger in zijn schoenen dan tijdens de eerste oproep voor hulp (die door de VSA de grond ingeboord werd) toen Erdogan zijn olijftakinvasie startte.

Kevork Almassian lijkt te weten wat er zoal achter de schermen bedisseld wordt. De Syrische regering zou alle overheidsinstanties onder zijn hoede nemen, de Syrische vlag zou aan alle overheidsgebouwen wapperen, overheidsinstituten en leger zouden terugkeren naar deze regio, de Koerdische SDF-milities integreren in het Syrische leger… in ruil zouden de Koerden meer culturele zeggenschap hebben, de Koerdische taal erkend worden en eventueel administratieve autonomie voor plaatsgebonden thema’s. Een soort gewestvorming die eigenlijk nu al bestaat, maar voor de Koerden nooit ver genoeg ging. Of de Koerden dit zullen aanvaarden? Kevork stelt met zekerheid te weten dat de Russen de voorbije jaren geprobeerd hebben de Koerden meer politieke autonomie te verlenen, iets dat de Syrische regering steeds categoriek geweigerd heeft. Kevork geeft nog zijn persoonlijke mening: de Russen beschouwen Assad als een koppig leider die zijn eigen visie heeft op Syrië. Maar Kevork vindt dat Assad gelijk heeft. Rusland en Iran zijn bondgenoten maar kennen het Syrische volk en gemeenschap niet zoals de Syriërs. Bovendien is Syrië een lappendeken van stammen, clans, geloofsgemeenschappen, belangen en historische gegevens. Als er aan één minderheid een bepaalde vorm van zelfbestuur gegeven wordt, waar houdt het dan op?

Ondertiteling, vertaling en geschreven tekst via icoontjes onderaan

“Zijn islamitische huik naar de wind hangen”

... Of gewoon Taqqiya?

Ze stonden op de luchthaven van Kaboel, wanhopig, zonder Amerikaans paspoort, maar wel jarenlang dé getrouwe hulpjes van de Amerikaanse militairen. En ze wilden weg uit Afghanistan, naar het vrije Westen. Hun trouw verdiende toch wel beloond te worden met een vliegticket en visum voor de VSA?

Trouw? Trouw is relatief. Blijkt dat sommigen, die niet samen met de Amerikaanse kameraden hun thuisland konden verlaten, op de vlucht voor mogelijke wraak van de Taliban, dan maar overschakelden naar een nieuwe opdrachtgever, nl. ISIS-K. Het gaat om Afghanen die als spionnen werkten voor de Amerikaanse inlichtingendienst. Blijkbaar vonden ze de nieuwe heersers, de Taliban, niet gewelddadig genoeg.

Of – horresco referens – waren ze heel de tijd wel degelijk trouw aan hun idealen? Aan hun ware opdrachtgevers? Koesterden de Amerikanen verraderlijke slangen aan hun borst?

“… Neem ‘liegen’. Volgens de Sharia is bedrog of misleiding niet alleen toegestaan in sommige situaties, het is soms zelfs verplicht. 

Bijvoorbeeld: moslims die moeten kiezen tussen de Islam afzweren en gedood worden moeten, en dit in tegenstelling tot de vroegere christelijke traditie, bedriegen door hun afvalligheid te veinzen; vele juristen hebben vonnissen uitgesproken die stellen dat moslims verplicht zijn om te liegen volgens de Koran 4:29…”

https://onzetaal.nl/taaladvies/zijn-huik-naar-de-wind-hangen

misleiding-taqiyya-duidelijk-uitgeleg

Quo vadis, Syria?

Een moeilijke Quo Vadis vandaag. Voortdurend – elke zin, elke paragraaf, elke afbeelding, elke film, snel opslaan vooraleer de censuurduivel weer toeslaat en we al het voorbereidend werk kwijt zijn.

Onopgemerkt betreedt Syria opnieuw het internationale podium. Als de poco media geen “schokkend nieuws” kunnen brengen over de “dictator-duivel” Assad, dan wordt Syrië gewoon uit het journaal verbannen.

Opmerkelijk feit, dat aan de aandacht van Vranckx & co. ontsnapte: begin oktober werd Syrië terug opgenomen in de schoot van Interpol. Officieel werd het land echter niet uitgesloten; het mocht gewoon sinds december 2012 niet meer meespelen, t.t.z. geen gebruik meer maken van het Interpol Informatie Systeem. Die uitsluiting werd begin van de maand oktober opgeheven.

Fijn. Kan de Syrische politie meteen op zoek gaan Hicham Chaib die recent door het Antwerpse Hof van Assisen bij verstek veroordeeld werd tot levenslang. De belgische identiteit heeft hij naar verluidt ook “verloren” – alsof hij daarvoor een traan zal laten! Alle gekheid op een stokje: als hij zich nog niet in het gezelschap van zijn 79 maagden ophoudt, dan bevindt die man zich ergens bij de ondergedoken IS-cellen, ofwel leeft hij in “de laatste rebellenburcht” Idlib onder een andere naam.

https://www.interpol.int/News-and-Events/News/2021/INTERPOL-statement-on-lifting-corrective-measures-applied-to-Syria

We schreven het in onze vorige Quo vadis: he’s back. Hij is terug. President Bashar al-Assad. Terug van nooit weggeweest.

Blijkt dat aan de oostelijke kant van de Eufraat, daar waar de Koerden hun eigen paradijs in elkaar mochten klutsen met steun van de VSA in ruil voor olie, het ook niet alles koek en ei is. De Koerden willen daar de Arabische bevolking – de meerderheid – koerdiseren. En waar begint dit? Bij de kinderen. In de scholen. Zoals ook Erdogan het opdringt in het door Turkije bezette noorden, daar wordt het Arabisch verdrongen door het Turks. Blijkt dat de bevolking niet volgens plan meespeelt in de “Koerdische autonome zone”. In Hasakah werden de meeste scholen intussen overgenomen door milities van het SDF (Koerden). De bevolking protesteerde herhaaldelijk tegen het verplichte separatisme en verloochening van hun identiteit.

Arabische Kinderen konden hun examens niet afleggen… tenzij deze in het Koerdisch gebeurden, een taal die ze niet spreken. De officiële Syrische staatsscholen, die nog niet bezet zijn, krijgen nu een toevloed van Arabische kinderen.

Wij hebben al herhaaldelijk in deze rubriek gemeld en aangeklaagd: de Koerdische beschermelingen van de VSA zijn alles behalve lieverdjes. Zij ontvoeren, chanteren de Arabische bevolking. Dwingen hen tot diensttijd in hun militie. Moeten bijgevolg strijden, vechten tegen hun eigen mensen. Zo niet… Ditmaal heeft deze Turkse zender het thema opgepikt – niet zonder eigennut. Hoewel zij best hun mond zouden houden. Het gebeurt ten slotte ook in het door de Turken bezette noorden… U kent toch het spreekwoord over de splinter en de balk?

En zoals steeds en overal is de kleine man het grootste slachtoffer van de oorlogswaanzin. Klik op “Bekijken op YouTube”:

Over de relatie met buurland Israël kan men wekelijks een dik boek schrijven. Er gaat geen maand, … geen week … voorbij, zonder dat Israël zich gedwongen ziet zich pro-actief te verdedigen… midden in het Syrische grondgebied. Syrisch politiek commentator Alaa Al-Asfari heeft er zo zijn gedacht over: “in de toekomst gaan we de Israëlische aanvallen op een strategische wijze beantwoorden i.p.v. een tactische. We hebben ons al te lang moeten beheersen. Het terrorisme wordt stilaan verdreven zodat we onze aandacht op Israël kunnen richten. Vooral omdat onze luchtafweer geen lachertje is”. Hij stelt dat “Syrië één van de 10 leidende landen is qua luchtafweer, dank zij Rusland natuurlijk en de Iraanse technologie.” Blufpoker?

Wat hebben we geleerd? Dat de Russische luchtafweerraketten voorzien werden van de fijne Iraanse technologie. Zou het? Zijn de Russische niet goed genoeg?

Keren we terug naar het thema onderwijs: studenten in Damascus vieren het begin van het nieuwe schooljaar. Hoeveel mondmaskers telt u?

In Moskou kwamen Syrische en Russische onderwijsspecialisten bij elkaar om zowel het niveau als de lesgevingmethodes te verbeteren. En de onderwijsinstituten voor fysica, technologie en creativiteit van beide landen hielden gezamenlijke seminaries.

En in de universiteit van Damascus ontmoetten Archeologie en Geografie onderzoeksgroepen elkaar om de geschiedenis van beide landen te vergelijken.

In dezelfde universiteit, faculteit geneeskunde, werd een symposium georganiseerd over de vroege opsporing en behandeling van borstkanker.

Arabische muziek klinkt onwennig in onze oren. De Syrische zangeres Lenda Bytar had een gesmaakt optreden in het Damascus Opera House.

Prachtige oude huizen in Damascus. Architectonische pareltjes. Doet ons denken aan de sprookjes uit 1000 en 1 nacht. Met sprankelende fonteinen op binnenkoeren. Inlegwerk in meubels, deuren en ramen. Tapijten. Tegeltjes. Maak kennis met de Architectuur van de Sluier. Aan de buitenkant kan u immers niet vermoeden wat er achter de muren schuilt.

In de VN Veiligheidsraad heeft de Chinese vertegenwoordiger, Geng Shuang, nog maar eens aangedrongen op het opheffen van de sancties tegen Syrië, het beëindigen van de buitenlandse bezetting en de steun toegezegd voor een politieke oplossing.

De permanente Syrische vertegenwoordiger Bassam Sabbagh wees de buitenlandse inmenging bij de discussies over de nieuwe Syrische grondwet in Genève van de hand. Hij herhaalde het Syrische standpunt, nl. de strijd tegen terrorisme en de bevrijding van de bezette gebieden.

De Noorse afgevaardigde pleitte voor “humanitaire steun” daar de winter op komst is. Op de vraag van de journalist over Turkije en een mogelijke invasie gaf ze geen krimp. Zij houdt zich blijkbaar slechts bezig met “humanitaire” zaken en niet met Ottomaanse gebiedsuitbreiding. Verstandige vrouw. Als je niets zinnigs te vertellen hebt, kan je best zwijgen.

De Egyptische president Abdel Fattah al-Sisi herhaalde het standpunt van zijn land – de afwijzing van eender welke poging door sommige regionale partijen om de Syrische soevereiniteit of territoriale integriteit aan te tasten – zij het door een fait accompli en/of gedwongen demografische veranderingen.. De Al-Ahram Gate webstek citeerde Al-sisi tijdens een persconferentie met de Roemeense president Klaus Iohannis in Cairo. Erdogan zal weeral blij zijn…

Dat Turkije de Ottomaanse droom nog niet opgegeven heeft, mag blijken uit de stemming in het parlement, waarbij de militaire bezetting van Noord-Syrië meteen voor twee jaar verlengd werd. Turkije verlengt militaire operaties in Irak en Syrië tot 2023

De zenuwen staan gespannen. Iedereen wacht op een volgende stap. Wie begint?

Bij zijn toespraak aan de Syrische strijdkrachten had president Assad naar verluidt een duidelijke boodschap aan de terroristen: “Tot ziens op het slagveld!”

Aftalibanstan voor kenners

Met z’n vijven trok een Talibandelegatie naar Moskou voor overleg om uiteindelijk te komen tot de betrachtingen: de geboorte-aankondiging van een  “onafhankelijke, neutrale, verenigde, democratische en vreedzame staat, vrij van terrorisme, oorlog en drugs”, en met een inclusieve regering “met vertegenwoordigers van alle etnische, religieuze en politieke groepen.”

Zo ver zijn ze nog niet, nog lang niet: Lavrov, als gastheer, zette de toon van de vergadering, nl. “Afghanistan te verenigen met alle buurlanden, zonder uitzonderingen”. Onaangedaan vermeldde hij de Amerikaanse olifant in de kamer – of eerder het gebrek ervan: “Onze Amerikaanse collega’s kozen ervoor om niet deel te nemen“, eigenlijk “voor de tweede keer, een uitgebreide trojka-achtige vergadering ontwijken.”  Naar verluidt verontschuldigde Washington zich omwille van niet duidelijke “logistieke redenen”. U kan heel het relaas hierover in onderstaande video volgen.

Schakel ondertiteling, vertaling / geschreven tekst in via icoontjes

De trojka, die vroeger in Doha bijeenkwam, bestaat uit Rusland, de VS, China en Pakistan. De uitgebreide trojka in Moskou deze week bestond uit Rusland, China, India, Iran, Pakistan en alle vijf Centraal-Aziatische ‘stans’. Dat maakte het in wezen tot een bijeenkomst van de Shanghai Cooperation Organization (SCO), op het hoogste niveau.

De gezamenlijke verklaring die na de vergadering werd afgegeven, was misschien niet bepaald een thriller. Maar dan, helemaal aan het einde, biedt paragraaf 9 de echte bom:

“De partijen hebben voorgesteld om een ​​collectief initiatief te lanceren om zo snel mogelijk een brede internationale donorconferentie onder auspiciën van de Verenigde Naties bijeen te roepen, zeker met dien verstande dat de kernlast van de economische en financiële wederopbouw en ontwikkeling van Afghanistan moet worden gedragen door op troepen gebaseerde actoren die de afgelopen 20 jaar in het land waren.”

Het westen zal vanzelfsprekend argumenteren dat er al een soort donorconferentie heeft plaatsgevonden: dat was de speciale top van de G20 via videoconferentie eerder in oktober, waar ook VN-secretaris-generaal Antonio Guterres bij aanwezig was. Vervolgens werd vorige week veel gezegd over een Europese belofte van 1 miljard euro aan humanitaire hulp, die in zijn huidige vorm uiterst vaag blijft, zonder concrete details. Misschien moeten onze EU-parlementairen eens hun licht opsteken…

Op de G-20 gaven Europese diplomaten achter gesloten deuren toe dat de grootste kloof was tussen enerzijds het westen “dat de Taliban wilde vertellen hoe ze hun land moesten besturen en hoe ze vrouwen moesten behandelen” als noodzakelijke voorwaarden in ruil voor hulp, en anderzijds het pragmatische Rusland en China die verkiezen zich niet te mengen in de Afghaanse interne keuken.

De buurlanden van Afghanistan, Iran en Pakistan, waren niet uitgenodigd voor de G-20, en dat is in de gegeven omstandigheden wellicht niet heel verstandig. Het is een open vraag of de officiële G-20 in Rome, op 30-31 oktober, ook Afghanistan zal behandelen, samen met de voor het westen belangrijkste thema’s: klimaatverandering, Covid-19 en een nog ongrijpbaar wereldwijd economisch herstel.

Dus, argumenteert Lavrov, is de Moskou-vergadering, hét forum om de Afghaanse problemen aan te pakken. En daarmee komen we bij de kern van de vergadering: de economische en financiële heropbouw. Lees nog even paragraaf 9, bovenaan vermeld. Laat het tot u doordringen. Het idee alleen al dat de vroegere “op troepen gebaseerde actoren”, dus de internationale (NAVO) bezettingsmacht, het Prachtland Afghanistan, na het militaire débâcle, de ondankbaarheid der Afghanen, het verraad van het Afghaanse leger, er bovenop zou helpen… wie gelooft dat? Iemand? Niemand?

De VS doen niet aan natievorming – zoals heel de derde en vierde wereld uit ervaring weet. Zelfs het deblokkeren van de bijna $ 10 miljard van de Afghaanse Centrale Bank die door Washington is geconfisqueerd, zal een zware dobber zijn. Het IMF voorspelde dat zonder buitenlandse hulp de Afghaanse economie met 30 procent kan krimpen.

De Taliban, onder leiding van tweede premier Abdul Salam Hanafi, probeerden een moedig gezicht op te zetten . Hanafi betoogde dat de huidige interim-regering al inclusief is: meer dan 500.000 medewerkers van de voormalige regering hebben immers hun baan behouden.

Maar nogmaals, er gingen veel kostbare details verloren in de vertaling en de Taliban misten een frontlijnfiguur die de Euraziatische verbeelding kon boeien. Het mysterie blijft bestaan: waar is Mullah Baradar?

Baradar, die het politieke bureau in Doha leidde, werd alom getipt als het gezicht van de Taliban naar de buitenwereld toe na de overname van Kabul door de groep op 15 augustus. De geruchten dat hij effectief buitenspel is gezet zijn zeer hardnekkig.

Op de achtergrond van de Moskou-vergadering lieten diplomaten doorschemeren dat de sfeer gespannen was. Rusland moest op eieren lopen om te bemiddelen bij de grieven van Indië en de zorgen van Tadzjikistan. Het was op voorhand geweten dat Rusland de Taliban niet zouden erkennen als de nieuwe Afghaanse regering – nog niet. Prioriteit: de Taliban mochten geen veilige haven bieden aan jihadisten, die “derde landen, vooral de buurlanden” zouden kunnen aanvallen, benadrukte Lavrov.

Als president Poetin terloops de officiële informatie laat vallen dat er zich minstens 2.000 ISIS-K-jihadisten in Noord-Afghanistan ophouden, betekent dit dat de Russische inlichtingendienst precies weet waar ze zijn en eventueel de mogelijkheid heeft / resp. aanbiedt ze te onderdrukken, mocht de Taliban een seintje geven dat ze hulp nodig hebben.

Voorlopig blijft het bij “oefeningen”… De boodschap is duidelijk!

De NAVO daarentegen, nog steeds niet bekomen van de Afghaanse vernedering, bij monde van Jens Stoltenberg, vindt dat de Taliban verantwoording verschuldigd zijn aan de NAVO voor het aanpakken van terrorisme en mensenrechten.

En daar bovenop als achtergrondweetje: Rusland weigerde botweg het Amerikaans verzoek om hun inlichtingenapparaat in Centraal-Azië in te zetten… een goede verstaander begrijpt: om Afghanistan te bespioneren. Als Rusland dit doet, dan zal het wel zo verstandig zijn het niet aan de neus van de VSA te hangen. Eerst wilden ze een “tijdelijke” militaire basis in Oezbekistan of Tadzjikistan: Poetin-Biden besprak het zelfs op de top van Genève. Poetin bood half voor de grap een tegenaanbod aan om de Amerikanen te huisvesten in een Russische basis, waarschijnlijk in Tadzjikistan! Moskou speelde dit tweederangs schouwtoneel een paar weken mee om uiteindelijk tot de conclusie te komen: er is geen plaats voor Amerikaanse ‘contraterrorisme’–theaterstukjes in Centraal-Azië.

Kortom, Lavrov in Moskou hield niet alleen zijn eigen hoofd koel. Hij benadrukte dat de deelnemers van de Moskou-vergadering alle kansen willen benutten om de Taliban de kans te geven “opgenomen” te worden via verschillende multilaterale instanties, zoals de VN, de SCO – waar Afghanistan een waarnemer is – en, cruciaal, de Collective Security Treaty Organization (CSTO), een militaire alliantie.

Laatste nieuws: de VSA proberen nu Pakistan te overtuigen om het Pakistaanse luchtruim te mogen gebruiken om te spioneren in Afghanistan.