Problemen van een heel andere dimensie…

Boeing slaagt er maar niet in de nieuwe Air Force One – het vliegende Witte Huis – te bouwen. Het heeft problemen met:

  • het vinden van hoog-gekwalificeerd personeel,
  • dat bovendien presidentieel-betrouwbaar genoeg beoordeeld wordt om te werken aan de realisatie van het “top secret vliegtuig” genaamd VC-25B. Er komt dus heel wat onderzoek bij het lichten van de doopceel aan te pas. De speciale goedkeuring heeft dan ook een speciale naam: “Yankee White“. Voor degenen die hierin een teken van zwarte humor zien, volg het bruggetje – wij hebben dit echt niet verzonnen!

Boeing ondervond in het verleden nogal wat problemen bij het ombouwen van twee reeds afgewerkte 747-8 jetliners* in een Air Force One-versie. Het bedrijf heeft meer dan 1.1 miljard dollar verloren bij deze projecten. Het verklaart de vertraging door de schuld in de schoenen van de coronapandemie te steken en een rechtszaak tegen een firma die de binnenafwerking voor zijn rekening had moeten nemen. Boeing heeft nooit expliciet beweerd dat het niet genoeg personeel zou hebben…

Desalniettemin zoekt Boeing minstens sinds 2020 personeel. Op de webstek met vacatures staan er minstens 11 banen die verband houden met de nieuwe Air Force One in de fabriek in San Antonio, Texas. Op de webstek de wervende woorden: de personeelsleden kunnen “the Oval Office bouwen in San Antonio”…

*Interessant weetje: Trump vond de geraamde kostprijs van een nieuwe Air Force One te duur. Daarom ging USAF (US Air Force) over tot het verwerven van een koopje: m.n. twee 747-toestellen die in 2013 eigenlijk besteld waren door een Russische vliegtuigmaatschappij, Transaero, en die failliet ging in 2015. U vindt er hier meer info over: https://www.defenseone.com/business/2017/08/russian-air-force-one-boeing-trump-747/139872/

https://www.defenseone.com/business/2022/06/boeing-cant-find-enough-workers-build-new-air-force-one/367947/

Ecologie en energie: verbonden vaten?

U heeft wellicht de beelden gezien van vissersboten die plastic afval in hun netten vinden en vervolgens aan land brengen. Zeker een mooi initiatief maar realistisch gezien blijft het een druppel op een hete plaat.

Een startend bedrijf dat waterstoftechnologie ontwikkelt, H2-Industries, ging een samenwerking aan met maritieme architecten, Technolog Services, en heeft een nieuw scheepsconcept voor ogen dat plastic afval uit de oceanen oppikt en het vervolgens omzet in waterstof.

Het schip zou waarschijnlijk een lengte hebben van ca. 149 m – de exacte afmetingen moeten nog bepaald worden, rekening houdend met de vrachtcapaciteit. Het schip zou zich met een snelheid van 4 knopen (ca. 7 km/u) voortbewegen met achteraan twee kleinere boten, waartussen een net gespannen wordt die de plastic afval verzamelt zowel vanop de oppervlakte als op een diepte van ca. 9 m. Het schip zou een open boeg hebben om de afval via een loopband naar de vrachtruimte op te vangen. Vervolgens zou het plastic afval dan omgezet worden in waterstof d.m.v. een thermolyse-proces dat H2-Industries voor fabrieken aan land ontwikkelt.

Van elke 600 kg afval zou er naar schatting 100 kg waterstof geproduceerd kunnen worden, vervolgens opgeslagen in een zgn. “liquid organic hydrogen carrier”, (LOHCs), vloeibare organische waterstofdragers, organische verbindingen die waterstof door een chemische reactie kunnen opnemen en weer uitscheiden. Bijgevolg kunnen deze als voorraadtanks voor waterstof ingezet worden. Deze tanks in de vorm van 20 ft. containers kunnen met de eigen scheepskraan dan op kleinere vaartuigen overgeheveld worden waarna deze laatste naar een loskade aan land kunnen varen.

Het moederschip zou varen op elektrische motoren die gebruik maken van de waterstofvloeistof, LOHC, die aan boord geproduceerd en gebruikt wordt als elektriciteit.

Eén duidelijk probleem dat zich stelt is de hoeveelheid plastic afval die opgevist kan worden. Het schip zou 600 kg per uur kunnen omzetten in naar schatting 100 kg waterstof. Maar dan moet er wel voldoende opvisbare plastic voor handen zijn. Volgens het concept zou elk schip gedurende een jaar op een bepaalde locatie ingezet worden en nadien doorvaren naar een volgende afval-vindplaats. De bouw van zo’n schip zou ca. 24 maanden duren. Maar eerst moeten er nog investeerders gevonden worden.

H2-Industries is alvast begonnen in Port-Saïd, Egypte, met een afvalcocktail: plastic, smurrie uit de riolen en afkomstig van de landbouw.

Meer details: https://www.maritime-executive.com/article/proposed-ship-would-create-hydrogen-fuel-by-collecting-ocean-plastics

De terugkeer van de realiteitszin

Op het terrein van een voormalige steenkoolcentrale in Wyoming moet een mini atoomcentrale der nieuwste generatie gebouwd worden. Bouwheer: Terrapower, een door Bill Gates opgerichte start-up, en Pacificorp, een energiebedrijf van Warren Buffett.

Een miljard dollar zou de natriumgekoelde TWReactor kosten, de bouw 7 jaar duren en 345 megawatt produceren. Het gaat om de zgn. SMN, de Small Modular Nuclear Reactor, een kleine modulaire kernreactor die de mensheid – zo hopen de positievelingen – moeten redden van een klimaatcrisis én de atoomkracht als energiebron opnieuw vleugels moet geven.

Barclays zet de voor- en nadelen van atoomenergie op een rijtje.

Klimawandel: Warren Buffett & Bill Gates bauen Kernkraftwerk

De geschiedenis over het ontstaan, experimenten, en huidige technische details kan u in onderstaande video’s bekijken:

Ziet u het al gebeuren op de drukste waterweg, het Kanaal?

Containerschepen zonder tussenkomst van een stuurman op de brug. Zelfvarend. Van A naar B. Of via afstandsbediening. Bovendien hybride, probleemloos overschakelend van elektrische aandrijving naar brandstof. Overal wordt er geëxperimenteerd: van Noorwegen tot het verre China.

De Chinese overheid meldt dat het ‘s werelds eerste (…?… werd het Noorse over het hoofd gezien… is er een verschil?) autonoom varend hybride elektrisch containership in dienst genomen heeft tussen de havens van Qingdao (prov. Shandong) en Dongjiakou. Na een technische evaluatie die in maart afgesloten werd begon de Zhi Fei (Ned. De Vliegende Wijsheid) op 22 april aan de eerste reis.

Het 8000 dwt -schip heeft een capaciteit van 300 TEU en vaart normaal aan een snelheid van 8 knopen, deze kan opgevoerd worden tot 12 knopen. Het kan op drie verschillende wijzen bestuurd worden: door de mens, via een afstandsbediening of helemaal automatisch zonder invloed van de mens. De Vliegende Wijsheid is een testproject op weg naar grotere containerschepen met een capaciteit van 500 à 800 TEU.

China Launches its First Autonomous Container Ship Service (maritime-executive.com)

Deze kleinere versie ging eraan vooraf:

Terugblik: Elihu Thomson, één der oprichters van General Electric

Je trekt samen met je ouders van Manchester naar het land der onbeperkte mogelijkheden. Je bent 11 en rijp voor middelbaar onderwijs (high school). Probleem: in de VSA is het onderwijs in de middelbare school ingesteld op kinderen van minimum 13 jaar.

Wat dan? De ouders kregen de raad hem twee jaar thuis, ver weg van boeken te houden en zijn fysische krachten te ontwikkelen.

Uiteindelijk kreeg de jongen toegang tot één boek: een soort handleiding voor self-made goochelaars en tovenaars. Dat boek was zijn inspiratiebron voor talrijke experimenten.

Maak kennis met Elihu Thomson, ingenieur en uitvinder, geboren in Manchester op 29 maart 1853. Als kind bouwde hij al elektrische en chemische modellen, voerde chemische experimenten uit.

Hoewel minder bekend dan tijdgenoten als Thomas Edison en Nikola Tesla was Thomson een van de meest productieve uitvinders in de Amerikaanse geschiedenis, met meer dan 700 elektrotechnische patenten. Zijn uitvindingen op sterkstroomgebied, waaronder boog- en gloeilampen, dynamo‘s, elektromotoren, transformatoren en elektrische meetapparatuur, waren van grote invloed op de manier waarop elektriciteit tegenwoordig wordt gebruikt.

Stel dat zijn ouders in Manchester gebleven waren. Hoe zijn het leven van Elihu dan gelopen zijn? Soms moet je in het diepe springen in de hoop dat je kunt zwemmen…

“Kern”journalistiek

Zaporizja. Het schuim stond op de lippen van alle persmuskieten. Hoe durft-ie het, een kerncentrale met raketten aan te vallen, is de teneur. Onverantwoordelijk, waanzinnig…, is de minst kwalijke beschrijving die Poetin ten deel valt. Volgens de kranten werd de kerncentrale in de nacht van 3 op 4 maart veroverd. Heeft een postduif dit nieuws overgevlogen? Dat je de nieuwsberichten van de media met een dikke korrel zout moet nemen, onder een vergrootglas bestuderen en proberen of je via andere bronnen de zgz. neutrale nieuwsduiding kan verifiëren, weet u allicht al veel langer.

Zaporizja werd volgens het journaal op vesti.ru op 28 februari door Russische para’s veroverd en wordt door hen bewaakt. Het is dan toch hoogst eigenaardig dat ze drie dagen later de kerncentrale onder vuur nemen. Rare kwieten, die Russen, ze schieten blijkbaar op elkaar… We willen hier toch ook nog in herinnering brengen hoe ze snel en zonder bloed vergieten de beruchte Tsjernobyl-centrale, aan de noordelijke grens, onder controle gebracht hebben. Rusland meldt dat Oekraïense provocateurs, al dan niet privé bataljons, geprobeerd hebben op het terrein van de kerncentrale te geraken – en dat niet de kerncentrale gebrand heeft, dat heeft u intussen wel al mogen vernemen, maar wel een opleidingsgebouw op enkele honderden meters van de kerncentrale. U vindt foto’s van de schade op Telegram.

En deze beelden binnenin de centrale zouden naar verluidt gedraaid zijn tijdens de b.g. aanval.

In de afgelopen jaren kreeg de omschakeling van Russische naar Amerikaanse brandstof gestalte. Nu de centrale in Russische handen is, zal er meer aan het licht komen. Amerikaanse atoomwetenschappers volgen de ontwikkelingen in Oekraïne op de voet. Oekraïne heeft nu vier kerncentrales en 15 kernreactoren. Bijna allemaal werden in de Sovjetunie voor eigen brandstofcellen gebouwd. Tijdens recente jaren werden echter 7 daarvan op de brandstof van Westinghouse Electric omgeschakeld. Dat heeft menigeen verrast. In het verleden werd dit ook geprobeerd door Tsjechische energiespecialisten: zij vervingen in een kerncentrale Russische staven door Westinghouse-brandstof… en beleefden een fiasco.

"Tijdens een crisistijd in Oekraïne brengt de Westinghouse-familie, zoals vele collega's, hun steun aan de mensen in Oekraïne tot uiting.  Wij veroordelen met klem de Russische invasie.", luidt Westinghouse boodschap op sociale media.

“Het gebruik der brandelementen moest onderbroken worden omdat de Westinghouse-elementen tegelijkertijd druk-, verbuiging- en torsievervormingen toonden. De Tsjechen hebben – voor het eerst in het energietijdperk – het brandstofcontract opgezegd en zijn teruggekeerd naar de akkoorden met Rosatom.”, zegt Boris Martsinkevich, chef-redacteur van het analytisch tijdschrift over mondiale energie Geoenergetics.

De meeste kernreactoren in Oekraïne worden aangedreven door WWER–reactoren. Hun brandelementen zijn dunne, maar zeer lange – ca. 4 m – zirkoniumbuizen die met uranium en plutonium gevuld zijn. Deze buizen werden tot brandelementen uit 312 stuks samengesteld. Zij worden door TVEL en Westinghouse geleverd. Maar ze zijn niet hetzelfde. Zelfs niet in de fundamentele parameters: massa en grootte.

Het mag dan ook niet verbazen dat de eerste poging Westinghouse in de Oekraïense Zaporizja “in te bouwen” leidde tot een mislukking en een verlies van 175 miljoen dollar. Sindsdien werden er meerdere ongevallen met Amerikaanse brandstof gemeld.

Simpel verklaard: als men een kogel, geschikt voor een Kalasjnikov, probeert in een M-16 te steken dan zal er geen schot afgevuurd worden. Toen de VSA meenden dat er Amerikaanse brandstofstaven moesten gekocht worden, kwam het technisch probleem op de proppen: nl. hoe men de temperatuurregeling kan aanpassen. Op de een of andere manier slaagde men erin. Hoe betrouwbaar is de technische oplossing? Dat Rusland dit graag wil te weten komen ligt voor de hand. En ook waarom Oekraïne hiertoe besliste. Wat was het overtuigende argument? Westinghouse Electric, een der grootste Amerikaanse producenten van kernbrandstof, is zo goed als failliet. Alle recente projecten in de VSA en China gingen de mist in. De Chinezen eisen voor de rechtbank meerdere miljarden dollar schadevergoeding. De Oost-Europese markt was de enigste kans op overleven voor Westinghouse. En de gebeurtenissen in Oekraïne trekken nu een streep door de rekening. Het is technisch mogelijk alles weer in de oorspronkelijke staat, met Russische staven, om te bouwen. Of dit ook zal gebeuren zonder gevaar, is een andere vraag.

https://www.vesti.ru/article/2685125

https://www.scmp.com/news/china/society/article/3101304/china-ditches-us-nuclear-technology-favour-home-grown

https://en.wikipedia.org/wiki/Westinghouse_Electric_Company