Matteo Salvini kreeg gelijk

Afbeeldingsresultaat voor matteo salvini heroU zal zich de omstreden lading “vluchtelingen” van de U. Diciotti, het Italiaanse kustwachtschip herinneren. De Italiaanse binnenminister Matteo Salvini weigerde de toestemming hen aan land te gaan..
Pas na tien dagen werden ze gelost nadat de RK Kerk, Ierland en het Prachtland Albanië beloofden hen op te vangen. En wat voorspelbaar was: al na enkele dagen waren de meesten der 100 geredde wereldreizigers, die onder de hoede van de RK Kerk in Italië mochten blijven – vooral vakkrachten uit Eritrea waarop de bedrijfswereld zit te wachten – uit hun opvangcentra verdwenen.

De Italiaanse Bisschoppenconferentie (CEI) noemde het onderduiken der immigranten “onverstandig“. Hun voorzitter, kardinaal Gualtiero Bassetti, verklaarde dat hij de “beslissing van de immigranten om verder te trekken” respecteert ook als vindt hij deze “gedeeltelijk absurd”.
De RK Kerk in Italië had er bij de Italiaanse regering op aangedrongen de zgn. schipbreukelingen, die de U. Diciotti opgevist had, aan land te laten gaan en had bovendien 100 van de oorspronkelijke 177 in kerkelijke opvangplaatsen gehuisvest. Voor de Kerk ging het om vrije personen; hen door de politie te laten bewaken kwam absoluut niet aan bod, want, zo verklaarde de kardinaal, zou hen hiermee hetzelfde lot beschoren geweest zijn als op de “U. Diciotti”., en voegde eraan toe dat de Kerk bij hun beslissing “hen van boord te halen” niets te verwijten valt. Hij vreest echter – in zijn kerkelijke Gutmenschendomheid – dat de ondergedoken sukkelaars in de handen van bedriegers en – laat het aub niet waar zijn! – onder criminele invloed zouden kunnen geraakt zijn. “Die mensen wilden hun dromen volgen.”

Juist. Hun dromen, onze nachtmerries. Waarheen die dromen leiden, vertelde de kardinaal niet.

Slechts één dag vooraleer de groep schipbreukelingen verdwenen was had de persoonlijke pauselijke afgezant voor sociale hulpverlening (… moeten we onthouden…) , kardinaal Konrad Krajewski, het kerkelijk opvangcentrum in Rocco di Papa bezocht, waar de laatst overgebleven immigranten van de “U. Diciotti” zich bevinden. Of zich bevonden… Men gaat ervan uit dat deze ook binnenkort met de noorderzon zullen verdwijnen. En bij de Kerk kunnen ze geen asielaanvraag indienen.

Wat met de gelukzakken gebeurd is die in Albanië een veilige thuis aangeboden kregen weet niemand. Waarschijnlijk hebben ze zich bij het EUropees Vreemdelingenleger der Asielzoekenden aangesloten.

De Italiaanse regering ziet in de verdwijning van de zgn. beschermingsbehoeftigen het bewijs dat ze helemaal niet zo beschermingsbehoeftig zijn. En voelt zich gesterkt in de gevoerde politiek van gesloten havens. Volgens Salvini is het onderduiken van de asielzoekers der “U. Diciotti” het bewijs dat “degenen die in Italië aankomen geen skeletten zijn die vluchten voor honger en oorlog”. Kortom: “De zgn. asielzoekers hebben blijkbaar een zo grote nood aan bescherming, een dak boven hun hoofd en een deken om zich warm te houden dat ze bij de eerste gelegenheid de benen pakken en verdwijnen.”

En opnieuw, opnieuw, opnieuw werden er “drenkelingen-in-spe” gered…

Hoe orthodox zijn de Israëli’s?

De bronafbeelding bekijkenEen enquête van de links-liberale krant Haaretz bracht volgende resultaten aan het licht:

– 54% der deelnemers – een krappe meerderheid dus – gelooft aan God,
– 21% gelooft aan een niet nader bepaalde hogere Macht,
– 23% gelooft aan niets.
– 64% der jongste generatie (18 – 24 jaar) gelooft aan God, men vergelijke met
– 22% der oudste generatie (65+) gelooft (nog) aan God.
– 25% volgt de sabbat voorschriften,
– 60% doet er niet aan mee,
– 14% volgt “ongeveer”.
– 45% volgt de voedingsvoorschriften,
– 17% gedeeltelijk,
– 37% eet waarin hij/zij zin heeft.
– 38% vindt een huwelijk met een niet-joodse partner aanvaardbaar,
– 17% hult zich in stilzwijgen,
– 45% weigert een gemengd huwelijk.

In de brievenbus: standpunt i.v.m. gemeentelijke verkiezingen

Gemeentelijke verkiezingen: een standpunt

Opdat de geest van Mark Grammens, Clem de Ridder en zovelen niet teloorgaat, pleeg ik toch dit artikel.

Zoals Guy Tegenbos  (de Standaard) deze week in zijn vroeger blad schreef: de partijen gelijken sterk op elkaar inzake thematiek .Van alle zijden worden de ecologische onderwerpen sterk aangekaart, Groen achterna.  Hierbij observeer ik dat de partijen bijzonder dicht tot elkaar bewegen, in een neo-liberale geest.  De CD&V is niet religieus meer, de SP-A is er niet voor de kleine werkman, Groen brengt ecologische thema’s als het niet het unitarisme schaadt en de N-VA is niet Vlaamsgezind.  De VLD is echter wel neo-liberaal, zoals de anderen: het individu staat centraal en de Verlichting leert ons dat er geen absolute waarheden zijn:  niets dat een volk zijn cohesie geeft is heilig.

Intussen staat deze VLD echter vrij dicht bij die thema’s die op milieu-vlak politiek correct zijn.  Bart Tommelein verdedigt de uitstap uit de atoom-energie.  Bart Somers  heeft een sterke coalitie-band met Groen.  Alle partijen verdringen zich trouwens om het “anders gaan leven” van het vroegere Agalev tot het hunne te maken.  Propere lucht, verplicht fietsen, auto’s uit de steden (vooral diesels), geen houtkachels meer, maatschappijleer in de scholen over het milieu; het kan niet op….

De partij Groen wordt door het establishment gepromoot als de partij, die moet winnen!  Bemerk de krioelende thema’s over het milieu bij onze “Lügen-zenders” en de rest van de “Lügenpresse”.  Deze partij moet en zal het debat beheersen, omdat ze de politiek-correcte dictatuur het best tot uitvoering brengen.  Het neo-liberale zorgt er dan voor, dat er een grote soepelheid is van de vijf machtspartijen, om economisch en propagandistisch uit te voeren, wat achter de schermen, in de denktanks, beslist wordt.

Het grote gevaar is dat de gemeenten ook in de toekomst verder een dictatoriale politiek-correcte lijn gaan voeren.  Twee voorbeelden : in Antwerpen hebben Straten-Generaal en Ringland  haast mythische macht.  Niemand durft te tornen aan hun uitgewerkte voorstellen.

In Gent kan schepen Watteeuw (Groen) heel de stad op zijn kop zetten met zijn circulatieplan.  Alleen een aantal verspreide burgers mort!!

Deze dictatuur is politiek-correct: enkele voorbeelden :

  • De maatschappij De Lijn moet mee de mobiliteits-problemen helpen oplossen.  Zij kampen echter met financiële zorgen. Die worden meest veroorzaakt omdat bepaalde groepen massaal zwartrijden.  (Eigen controle en anonieme getuigenissen van chauffeurs).  Alleen in afgelegen streken in Limburg klaagt men over repressieve controles.  Uit politiek-correcte redenen wordt er  op sommige lijnen niet gecontroleerd.  Diezelfde doelgroep van zwartrijders betaalt dan ook nog eens de boetes niet, als ze die “toevallig” krijgen.  “Mobiliteit is een gemeentelijk onderwerp.”
  • Er worden massaal, in sommige grote steden, controle- en bewakings-camera’sgeplaatst.  Dit o.a. in de strijd voor “propere lucht”.  De kwaliteit van de lucht is de laatste decennia al veel verbeterd.  Nu ineens moet deze lucht in ijltempo proper worden: door controles waarbij kwistig boetes worden uitgedeeld.  Weerom: diegenen die deze boetes betalen zijn de brave burgers; een bepaalde groep betaalt die boetes niet.   Bovendien wordt de privacy van de burgers volledig met de voeten getreden.  Bespieding langs alle hoeken en kanten, dag en nacht.  “Een gezonde omgeving is een gemeentelijk onderwerp.”
  • Eén van de toenemende problemen is de reusachtige vervuiling in en rond bepaalde wijken, door sluikstorten en illegale lozingen.  Weliswaar wordt er wanhopig getracht toch bepaalde daders op te sporen.  Maar het fenomeen, veroorzaakt door die welbepaalde groep, vermindert niet!  Weerom, hoe zit het dan met het betalen van de forse boetes? Hoeveel staan er nog open? “Properheid en openbare hygiëne is een gemeentelijk onderwerp”.

De grootste problemen zijn m.i. echter enerzijds de schuldensanering van de gemeenten; men belooft nu weer allerlei aan de burgers: dit zijn echter ‘sigaren uit eigen doos”.  Het is een neo-liberale eigenschap een beleid te voeren, gestoeld op een systeem  van leningen (ook van prestige-projecten).  Het meest profiteert daar de linkerzijde van, die via allerhande instellingen gesubsidieerd worden.  Door de ongebreidelde immigratie en daaruit volgende bevolkingstoename komen de OCMW’s steeds onder zwaardere druk te staan.  De brave burger betaalt al die “sigaren” die men daar aan de halve wereld verstrekt.

Anderzijds is het probleem van de groei van de onderwereld en haar greep op de maatschappij onrustwekkend.  Eén van de spilproblemen is het verhandelen en gebruik van drugs.  De gemeenten moeten in de Wetstraat zelfs een grondwetaanpassing verkrijgen; zoniet dreigt heel de maatschappij in een maffieus inferno terecht te komen.  De groei van parallelle maffiaclans, binnen bepaalde bevolkingsgroepen, zal de slagkracht van de politie te boven gaan, indien men nu geen maatregelen treft.

Hoezeer men het ook misbruikt : de eigenheid en authenticiteit van onze gemeenten staat onder druk.  Het systeem sluit die partij(en) en individuele personen uit, die wel zeggen waar het op staat.  De machtsuitoefening die gaat tot in de gemeenten, wordt door de politiek-correcte parallelstaat, mee bewaakt.  Het is geen toeval en hangt samen dat de criminalisering van het vierkant Vlaams-nationaal zijn verder gaat.  Uitspraken van Bert Bultinck :”Vlamingen zijn racisten”. En Herman De Croo: “Vlaamsnationalisten zijn geestelijk gestoorden”, zijn geen toeval.

De doorsnee Vlaming heeft al geen greintje “zelfrespect” inzake volksbewustzijn.  De cluster van neo-liberale partijen kijkt gretig naar de uitslag van de verkiezingen.  Eén van de doelen is de N-VA terug te dringen.  Alhoewel deze niet meer Vlaams-nationaal reageren, staan ze toch in de weg om het belgicisme terug op het voorplan te brengen.  Gwendolyn Rutten en Kristof Calvo kunnen hun belgicistisch orgasme zelfs niet meer verbergen.

Voor ons zelfrespect als Vlamingen is het nodig dat de mensen in het kieshok een neus zetten naar de cluster van staatsbehoudende partijen.  Want dit politiek-correct beleid voeren deze partijen ook uit op gemeentelijk vlak.  Denk bv. maar aan de verplichting om overal holebi-vlaggen en symbolen te gebruiken.   Alleen personen en partijen die echt “völkisch” denken en handelen verdienen een stem.  Dat houdt ook in dat grote en kleine dictators, ook in gemeenten, weerwoord en waarheidsvinding aanvaarden van rebelse raadsleden.  De tijd dat in gemeenten individuele VU-leden veelvuldig een averechts geluid lieten horen moet terugkomen.

De a.s. gemeenteraadsverkiezing moet vooral een afrekening zijn, met de grootheidswaan en de dictatuur van de linkse kerk.  Deze wordt ook uitgeoefend door liberalen en het gevaarlijkst zijn de stalinisten van Groen.  Alle volkse krachten moeten op 12 oktober een daad van verzet plegen, tegen diegenen die tot in de gemeenten toe onze Vrijheid aan banden willen leggen.  En deze vrijheid is niet de “Liberté” van de Franse Revolutie!!!!

Jos Wouters – Boom

Tijd voor een nieuwe Wende

De bronafbeelding bekijkenJan Sobieski, de Poolse koning die in 1683 het Avondland redde van de Ottomaanse bezetting, krijgt geen standbeeld op de Weense Kahlenberg, nochtans jaren geleden goedgekeurd. Het rood-groene Wenen verdringt het verleden en kijkt uit naar de toekomst… de officiële uitleg voor de weigering “dit symbool zou de harmonieuze culturele samenleving in gevaar brengen”.

De bronafbeelding bekijken

https://www.vienna.at/geplantes-sobieski-denkmal-spannungen-zwischen-wien-und-warschau/5924338/

Hongarije, dat als eerste communistische land in 1989 zijn grenzen naar het westen opende, is helemaal kop van jut in de EUSSR. Polen volgt. Het EU-schip zinkt, het Commissie-orkest speelt vrolijk verder.
Intussen hopen wij op een nieuwe Wende, die door Polen en Hongarije in gang gezet moet worden.

1683 wordt als het einde van de Ottomaanse uitbreiding in Europa beschouwd, die op de Balkan nog voor de verovering van Konstantinopel (1453) begon. In talrijke voorafgaande oorlogen hadden Polen-Litouwen en Habsburg-Hongarije de islamitische uitbreiding op het Oude Continent weten te verhinderen.

Vanaf de 18de eeuw trad dan Rusland op de voorgrond en droeg bij tot de definitieve (… nou ja…) verdrijving van de Turken – met uitzondering van de Istanboel enclave – uit Europa. De Bulgaren danken hun onafhankelijkheid aan tsaar Alexander II, die hen in 1877 van de Ottomanen bevrijdde. Dit feit gaat meestal aan de hedendaagse politici voorbij. De westerse multicul-aanbidders negeren gewoon de Oost-Europese inbreng in de strijd tegen de agressieve islam en proberen deze als een abstracte imperiawedstrijd te riduculiseren. Meestal gevolgd door de kruistochten als tegenargument of het geloof in Orbans vermoedelijke natte droom van een “Groot-Hongarije”.

Ook tot de val van het communisme hebben de Polen (1956,1970, 1980) en de Hongaren (1956) door meerdere bloedige nationale opstanden een betekenisvolle bijdrage geleverd. Vooraleer er sprake van van de Glasnost en Perestrojka in de voormalige Sovjetunie (1985) streed het Poolse “Solidarnosc” tegen de militaire dictatuur van Jaruzelski.
Misschien zelfs zou er zonder hun moed nog altijd sprake zijn van de oude DDR, in hetwelke een zekere Angela Merkel een eerder onbelangrijk leventje voerde. Miljoenen herinneren zich nog aan de dramatische tv-beelden van de vlucht der Oost-Duitsers over Hongarije naar Oostenrijk in 1989.

Daarna volgden de gebeurtenissen zich op in een sneltreintempo: de val van de Muur, de Duitse hereniging, de ondergang van het Sovjetrijk, zonder dat er een schot gelost werd. Het hedendaagse “Wir sind das Volk!” stamt nog uit die tijd. Wie herinnert zich nog dat alles aan de Hongaarse grens begon?

Wie aan de herhaling van de geschiedenis gelooft, zal twee parallellen met het verleden herkennen. Polen en Hongarije hebben zich ongeacht hun verschillende positie t.o.v. Rusland opnieuw in het offensief gegooid. Deze keer tegen de EU-moloch in Brussel en diens drieste migratiebevelen.
De moedige Visegrad-staten krijgen “populistische” steun van de Balten, de West-Balkan en sinds kort ook uit Oostenrijk en het EU-zwaargewicht Italië. Niets houdt hen tegen: niet de NGO-miljarden van Soros, niet de herhaaldelijke laster- en beschuldigingscampagnes, niet de geënsceneerde protesten van de volgens eigen zeggen “echte democraten” of bedreigingen met het intrekken van financiële middelen.

De EU-kritische landen denken er zelfs niet aan voor een paar miljard euro hun soevereiniteit te verkopen – dit in tegenstelling tot de huidige (Griekenland, Bulgarije, Roemenië) en toekomstige lichtgewichten (Macedonië, Albanië, Kosovo) en houden ondanks de aanvallen consequent vol. Vooral ook omdat deze regeringen zich gesteund voelen door de meerderheid van hun volk.

Welk economische gevolgen zouden Polen en Hongarije bij een escalatie, een Polexit en Hexit, moeten incasseren? Europese bedrijven willen niet nog meer afzet aan China verliezen en zouden sterke druk op EU-Brussel uitoefenen. De Brexit, die stilaan de eindstreep nadert, kan nog altijd inspirerend werken op misnoegde EU-lidstaten die liever hun eigen weg gaan dan de voorgeschreven schoonmoederregels te moeten blijven volgen tégen de wil van de eigen bevolking. We denken hierbij aan het domino-effect van 1989.
Zal Trump hen tegenhouden? Het zou ons verbazen. Eerder zal hij de EU uiteen spelen en individuele handelsverdragen aanbieden. Groot-Brittanië zal het als eerste land mogen ondervinden.

Brussel kreeg de rol van de EUropese hoofdstad en zetel van de EU omdat noch Parijs, noch Londen, Rome in aanmerking konden komen. Té groot gevaar voor polarisatie en machtsuitbreiding. Het kleine belgië, daar lag niemand wakker van. Straatsburg met de maandelijkse verhuiskaravaan van het EU-parlement was de troostprijs voor de ontgoochelde Fransen. De EU-hoofdstad moest ergens centraal in de oude EUropese Gemeenschap liggen, wat intussen al lang niet meer het geval is. In 2007 lag na de toetreding van Roemenië en Bulgarije het geografische middelpunt van de EU-constellatie in Gelnhausen, ten NO van Frankfurt/Main. Dit moet intussen opnieuw naar het oosten opgeschoven zijn vermits in 2013 ook Kroatië toetrad. Met de kandidaat lidstaten Macedonië, Albanië en Kosovo kan het middelpunt de Duits-Oostenrijkse grens overschrijden.
Of laten we even dromen… met Boedapest als EU-hoofdstad en Warschau als zetel van het Europees strafhof.  Niets mis mee, toch?

Crisissen wijzen zich soms uit als kansen. Een (inmiddels overleden) van zichzelf vervulde Vlaamse geschiedenisprofessor wist het met absolute zekerheid: in zijn cursus stond dat West- en Oost-Duitsland nooit ofte nimmer zouden herenigd worden. De professor heeft zijn ongelijk nooit willen toegeven.

 

Wie wil er nog uitgaan in Antwerpen?

De bronafbeelding bekijkenVroeger, toen wij nog uitgingen in Antwerpen, stond er een buitenwipper aan de deur van drukbezochte dancings.  Die man, meestal breedgeschouderd, moest ervoor zorgen dat er geen ongewenste individuen binnenkwamen.  Ongewenst… zoals in bv. “vrouwen-lastig-vallende, niks verterende gastarbeiders, die niet alleen de lieven van de Vlamingen probeerden af te pakken maar bovendien hun pinten leegdronken terwijl deze op de dansvloer of de wc waren…”

Messentrekkers in een dancing? Bestond niet.  In het Antwerpen van mijn jeugdjaren gingen we eerst naar de cinema in het statiekwartier, een hapje eten en vervolgens dansen tot we met de eerste bus bij het krieken van de zondagochtend naar huis keerden.  De buschauffeur maakte ons wel wakker bij de thuishalte…

En in het huidige Antwerpen beklaagt een buitenlander zich erover dat er geen beveiligingsmensen aangesteld worden in een zgn. nachtclub waar messentrekkers hun ding doen, er geen hulp geboden wordt en dat de politie niet opduikt, voor zover ze überhaupt opgeroepen werd.  Ook een manier om de criminaliteitscijfers te doen dalen… gewoon niet registreren.

Afbeelding kan het volgende bevatten: tekst