Doopceel van een ISIS-bruid…

Afbeeldingsresultaat voor black widow spider animated gif

Wie meent dat de zgn. ISIS-bruiden allemaal omwille van hun slaafse liefde voor manlief naar de djihad-arena in Syrië en Irak trokken is wel bijzonder naïef. Het verhaal van deze lieftallige “tolk” – Omaima – geeft een ander zicht op haar “non”-betrokkenheid.

De “Duitse” ISIS-weduwe Omaima Abdi uit Hamburg, oorspronkelijk uit Tunesië, verloor haar gsm in Syrië. Onderzoeksjournaliste Jenan Moussa (Libanon) kon de inhoud bekijken en stelde een onthullend verslag samen.

Duizenden foto’s – 36 GB, 24.634 bestanden – tonen Omaima’s leven in door ISIS veroverde gebieden, waar ze twee keer haar ja-woord gaf aan “Duitse” djihadisten. De meeste foto’s heeft ze zelf gemaakt. Tevens een schat aan documenten met contacten, telefoonnummers, die de Duitse staatsveiligheid zou moeten onder de loep nemen.

Vooraleer Omaima in 2015 de roep van het Kalifaat volgde, trok ze OCMW-steun in Duitsland. In Hamburg had ze samen met haar zus een online winkel, de Mumin shop. In 2012 reist ze op zoek naar een tweede ideale echtgenoot – Omaima was al getrouwd en gescheiden, had een kind, en vindt toegang tot een moslim extremistennest in Frankfurt, waar ze haar tweede echtgenoot, Nader Hadra (geb. in Darmstadt), leert kennen. Nader was een volgeling van de beruchte extremistische predikant/ronselaar Ibrahim Abou Nagie. Ze krijgt ook van hem een kind. Pas als er een derde kind geboren is, trekt ze met haar kroost naar Syrië om daar het ISIS-gedachtengoed ten volle te beleven. Op een foto, het kleine zoontje met de beruchte ISIS commandant Muhammad Mahmoud, verantwoordelijk voor de slachtpartij in Palmyra. Al na 6 weken laat Nader een treurende weduwe en drie kinderen achter in Raqqa. ISIS betaalt haar een weduwentroostprijs van 1310 dollar en een het bewijs dat ze de weduwe van een “martelaar” is en krijgt toelating naar Homs te verhuizen omdat ze daar voor de derde keer in de gehuwde staat zal treden. Verdriet… ach… de derde gelukkige bruidegom was immers Dennis Cuspert, ook gekend als “Deso Dogg”, een vriend uit de Frankfurter tijd. Het bleef quasi in de familie. Tja. Ze is gelukkig… samen met Deso Dogg, haar drie kinderen en zijn kroost uit vorige huwelijken. Terwijl manlief “aan het front” vertoeft, verspreidt zij reclameboodschappen voor ISIS op sociale media en treedt op als contactpersoon voor stagiair-djihadisten in Merkelland. Ook met haar ouders blijft ze in contact. Tegen eind 2015 houdt de goednieuwsshow op.

En ja hoor, toen de ondergang zich aankondigde, keerde ze terug naar Hamburg en leeft daar nu – zonder dat iemand haar een strobreed in de weg legt, zonder dat ze rekenschap moet geven aan de Duitse overheid – alsof ze eventjes gaan overwinteren was in warmere gebieden, terwijl Justitie perfect op de hoogte is van haar missie in Syrië. Volgens haar profiel op sociale media leeft ze gezond, is ze tolk en organiseert ze evenementen. Heeft ze waarschijnlijk bij ISIS geleerd. Volgens de recente foto’s vervelde ze van een zwart-verhulde ISIS-bruid tot een oriëntaalse schone uit 1000 en 1 nacht.

De journaliste wil een gesprek met Omaima, belt aan, de dochter doet open; de boerka heeft plaats gemaakt voor een westerse jogging. Die beweert dat ze nooit in Syrië geweest zijn… ze waren op vakantie in Turkije en Tunesië, bij haar tante. ISIS… nooit van gehoord. Het gesprek met Omaima heeft niet plaats gehad. Ze verbrak de telefonische verbinding. Aandringen had geen zin.

Zalig Pasen

https://i0.wp.com/www.topa.be/wp-content/uploads/OLV12-01-1024x686.jpg?resize=473%2C317&ssl=1
De Verrijzenis van Christus -(Pieter Paul Rubens), het epitaaf van Moretus, in de O.L.V. Kathedraal van Antwerpen

Na de twee dramatische taferelen van Jezus’ kruisdood in de dwarsbeuk krijgen we van dezelfde barokgrootmeester bij de kooromgang het wonderlijke tafereel van Jezus’ verrijzenis te zien. Het vormt het middenpaneel van het epitaaf uit 1612 voor Jan Moerentorf († 1610) en zijn echtgenote Martina Plantin († 1616). De man, beter bekend onder zijn Latijnse naam Johannes Moretus, was de schoonzoon van Christoffel Plantin en volgde hem op als zaakvoerder van de wereldberoemde Antwerpse drukkerij. In 1794 wordt het middenpaneel als oorlogsbuit weggevoerd naar Parijs, maar keert samen met de luiken na de nederlaag van Napoleon gelukkig terug naar Antwerpen en wordt enkele maanden later, in 1816, opnieuw voor de kathedraal bestemd. Enkele jaren later, in 1819, laat de familie Moretus het grafmonument deels reconstrueren, met een marmeren gedenkplaat en als bekroning een paar engelen (Jan-Frans van Geel) die het medaillonportret tonen van Johannes Moretus (Willem-Jacob Herreyns naar het ondertussen verloren origineel door Rubens). Zo hangt de triptiek nu op een minder opvallende plek, in de huidige Kapel van Onze-Lieve-Vrouw van de Vrede, maar toch dicht bij zijn oorspronkelijke plaats in de kooromgang, waar het echtpaar begraven lag.

Het thema van Jezus’ Verrijzenis, kern van het christelijk geloof, staat in direct verband met de functie van het kunstwerk als gedachtenismonument voor overledenen want hiermee wordt verbeeld dat Gods eeuwige liefde onstuitbaar is en het haalt op de dood. Ook wie als belangrijk zaakvoerder met het aardse omgaat maar er niet in opgaat, heeft net als Jan Moretus, oog voor zo’n ver-strekkend perspectief.

De beide buitenluiken beelden elk een deurvleugel af met een engel ervoor die op het punt staat stijlvol, tegelijkertijd met zijn collega, de deur van het graf te openen.

Eens de luiken geopend, treedt Christus zegevierend tevoorschijn uit het donkere rotsgraf, omstraald door een schitterend licht. Jezus’ forse lichaamsgestalte, zijn opwaartse beweging en zijn attributen, de palmtak die Hij in de hand houdt en de banier waarop Hij steunt, zetten zijn overwinning op de dood kracht bij. Het licht dat van de verrezen Jezus uitgaat, verblindt in dit vroege morgenuur de verbijsterde soldaten, die elk op een eigen wijze achteruit deinzen: de ene verbleekt en verstijft van doodsangst (naar Mt. 28:4), de andere vlucht in paniek weg, nog een andere schermt zich van het felle licht af terwijl de man vooraan, die achterover is gevallen – in een gedurfde perspectivische verkorting – wegkruipt. In de rechterbenedenhoek zit een laatste getuige dit wonder verstomd gade te slaan.

Op de binnenluiken wenden de respectieve patroonheiligen van het echtpaar zich naar het middenpaneel. Op het linkerluik staat Sint-Jan de Doper, in ruwe pij met op de grond het zwaard waarmee hij onthoofd werd. Op het rechterluik houdt Sint-Martina de martelaarspalm vast. Zij werd doodgemarteld, omdat ze weigerde te offeren voor een heidense afgod. Ter illustratie van de uiteindelijke overwinning van het christendom stort achter haar de tempel van Apollo in. Martina Plantin staat in deze kerk nog een tweede maal afgebeeld, namelijk geportretteerd als kind op het epitaaf dat Jacobus De Backer in 1591 schilderde voor haar ouders, Christoffel Plantin en Jeanne Riviere.

Het thema van twee engelen die de deurvleugels achter zich openen, is ontleend aan een antiek grafaltaar dat Rubens te Rome in de verzameling Mattei (nu Vaticaan) heeft nagetekend. De twee gevleugelde victories die de deur van de Hades bewaken, konden immers gemakkelijk in overeenstemming worden gebracht met de twee ‘engelen’ die volgens het Lucasevangelie (Lc. 24:4) het graf van Christus bewaakten. Misschien werd het idee daartoe bemiddeld door een ophefmakende vondst in 1608 of 1610 op de gronden van de Sint-Michielsabdij, Rubens’ naaste buur. Er kwam onder meer een Romeinse grafurne aan het licht in de vorm van een Antieke grafkapel met twee deurvleugels: ongetwijfeld een onderwerp van gesprek in humanistische kringen.

Om het kleurenpalet van dit epitaafstriptiek zo weinig mogelijk te ‘overschaduwen’ met gekleurde lichtinval, werd in deze kapel einde 19de eeuw geopteerd voor een glasraam in grisaille.

Met dank geleend bij TOPA (volg bruggetje voor meer info)

Verlicht! Modern! Verdraagzaam!

Afbeeldingsresultaat voor kameleon animated gif

Deze madam is zo zot als een deur. Vroeger – in duistere tijden – werd zo’n mens opgesloten… het kind weggenomen en in een veilige thuis ondergebracht… werd erover gezwegen… schandaal… Vroeger… ach… we krijgen voorwaar nog begrip voor een duiveluitdrijving!

Charlize Theron voedt zoon als een meisje op: “Ze keek me aan en zei: ‘Ik ben geen jongen’”

“Waar ze zichzelf zullen vinden als ze opgroeien en wie ze willen zijn, dat mag ik niet voor hen beslissen.”

Met wat geluk en veel schietgebedjes wil Jackson (7) later niet opgroeien tot een kameleon.

Meer weten? Klik hier.

Wij passen ons aan… of niet?

Halal-versie van Baywatch?

Als we het goed begrepen hebben zou er een verschil in badmode moeten zijn voor mooie en lelijke mensen. Waarmee ons vermoeden gevoed werd dat onder de boerka’s geen fotomodellen verstopt zitten. Tenzij de halal filmindustrie ons van het tegengestelde kan overtuigen… (…)

Of wordt “hét probleem” anders aangepakt? Een apart strand voor mooie en lelijke mensen.

U mag het ook een “halalstrand” noemen. Wij raden Arnoud van Doorn de aankoop van een sombrero aan.

Een naaktstrand? Dan ook een ‘halalstrand’ in Den Haag. Tenminste, als het aan Partij van de Eenheid-raadslid Arnoud van Doorn ligt. Volgens de omstreden politicus voelen moslims zich namelijk onprettig bij schaars geklede, lelijke mensen. (…)

Onze redactie vraagt zich af of het zeewater ook gefilterd moet worden eer het op het “halalstrand” mag aanspoelen…

Van donkere naar korte metten

Afbeeldingsresultaat voor "De oorsprong en uytlegging van dagelyks gebruikte Nederduitsche spreekwoorden

Het gezegde ‘korte metten maken’ komt uit de middeleeuwse kloosterwereld. De ‘metten’ maakten deel uit van het dagritme van middeleeuwse monniken. Metten waren de gebeden die ze om 2 of 3 uur in de ochtend moesten opzeggen. Volgens het Etymologisch woordenboek van het Nederlands is de term metten afgeleid van het christelijk-Latijnse matutinae, dat een verkorting is van laudes matutinae (‘ochtendlof’) of matutinae preces (‘ochtendgebeden’).

Het dagritme van de monniken was eentonig. Elk dag hetzelfde ritueel, dag in, dag uit.

De fervente neerlandicus en gereformeerde predikant Carolus Tuinman (1659-1728), die zijn hele leven spreekwoorden en gezegden verzamelde, schreef in “De oorsprong en uytlegging van dagelyks gebruikte Nederduitsche spreekwoorden Deel 1 (1726)”, over de herkomst van ‘korte metten maken’:

“Dit drukt uit, iets haastig en loopswijze afdoen, gelijk de Monniken, die hunne metten uitrabbelen, om ras gedaan te hebben.”

Het gebedsritueel in de vroege ochtend duurde minstens een uur en soms – bijvoorbeeld op zon- en feestdagen – zelfs nog langer. Voor de monniken was dit gebed omwille van voor de hand liggende redenen het minst populaire gebed van de dag. Midden in de nacht uit je slaap, uit je warme bed… Daarom raffelden ze deze gebeden af. Vandaar: ‘korte metten’.

Donkere metten van Goede Vrijdag

Afbeeldingsresultaat voor donkere metten

De metten (matutinae) maken deel uit van het getijdengebed in de Rooms-Katholieke Kerk en de orthodoxe kerken. Het woord ‘metten’ komt van het Latijnse woord ‘matutinum’, dat ‘ochtend’ betekent. De metten worden gebeden tussen zonsondergang en zonsopgang, meestal in de zeer vroege ochtend. Het aanvangstijdstip varieert van ongeveer 3.45 uur tot 6.15 uur. De vigilie (“wake”) wordt meestal voor middernacht gebeden, de metten erna. Zie de officiële boeken van de abdij van Solesmes.

De metten vormen het langste officie van het rooms-katholieke getijdengebed, en bestaan in hun oorspronkelijke versie uit twee nocturnen die elk bestaan uit zes psalmen en een langere lezing, de eerste uit de Bijbel, de tweede uit de kerkvaders. ‘s Zondags komt daar nog een nocturn van drie lofzangen uit het Oude Testament met een evangelielezing en het Te Deum bij. Hierbij moet worden aangetekend dat de metten in zeer veel kloosters worden ingekort, waarbij de nocturnen over twee weken worden verdeeld (denk aan de uitdrukking ‘korte metten maken’). In de standaard (lange) versie duren de metten op zijn minst anderhalf uur, meestal langer. In de Goede Week zijn de zogeheten Donkere Metten en Lauden nog uitgebreider. (Wikipedia)

De geboorte van een beschaving uit de katholieke kerk

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is xbouwmeesters-voorkant.jpg.pagespeed.ic.qLVY_8VDqJ.jpg

Actueler dan ooit:

Wie vandaag de dag de vraag stelt hoe de westerse beschaving ontstond, zal als antwoord krijgen dat het Westen is ontstaan uit Athene of Rome. Maar wat is de ultieme bron van de westerse beschaving?

Bestsellerauteur en hoogleraar Thomas E. Woods geeft het lang genegeerde antwoord: de katholieke kerk. In dit alomgeprezen boek en bestseller gaat Woods voorbij aan de bekende riedels over kopiërende monnikken waarmee de wijsheid van de klassieke Oudheid bewaard werd. De moderne wetenschap, vrijemarkteconomie, kunst, muziek, tolerantie, en de idee van mensenrechten komen uit de katholieke kerk.

In De bouwmeesters van Europa kom je te weten hoe de moderne wetenschap in de kerk is ontstaan, hoe katholieke priesters 300 jaar voor Adam Smith het vrijemarktdenken ontwikkelden, hoe de universiteit is ontstaan, wat er niet klopt over wat je van het Galileo-proces weet, hoe het westerse recht voortkwam uit het kerkelijke canoniek recht, hoe de kerk het Westen humaniseerde vanuit de heiligheid van al het menselijke leven.

Geen instituut heeft meer gedaan in de vorming van het Westen dan de tweeduizend jaar oude katholieke kerk – en dat op een wijze die we hebben vergeten of nooit eerder hoorden.

De bouwmeesters van Europa is een essentieel boek om de verloren waarheid te herontdekken.


Thomas E. Woods is een bekende historicus, politiek commentator en bestseller auteur. Hij schreef 12 boeken en is veelvuldig in de Amerikaanse media aanwezig om zijn licht op vele onderwerpen te laten schijnen.

Ga naar De Blauwe Tijger voor bestelling