Goed Geweten-keurmerk… Goed voor Multinationals

Afbeeldingsresultaat voor msc fish

U kent het MSC-keurmerk op het visaanbod in de supermarkt? U bent ervan overtuigd volgens het ecologisch evangelie vis te kopen en eten? Tja. Een goed gedacht en een kurken ziel… en ge drijft boven, meende ons moeder.

Het MSC-label veroorzaakt – zo blijkt uit dit artikel- geen bewijsbare ecologische verbetering. Het heeft daarnaast geen oog voor de sociaal economische duurzaamheid van visserij-gemeenschappen. Terwijl juist het duurzaam voortbestaan van vissers in Nederland, Belgie en Duitsland onder druk staat door de klimaatlobby.

Die lobby heeft weer de zelfde financiers als MSC en machtige steunpilaren van het World Economic Forum! Dus wat kan dan de werkelijke bedoeling zijn van de sponsoren van dit blauwe deugmerkje, dat 2019 al 26 miljoen Britse ponden omzette? Een kleine 80 procent van MSC-omzet komt uit geld dat de vishandel betaalt om dat labeltje op een vispakje te mogen plakken. Lees verder…

Bijna-nieuw kledingmarkt in Tunesië

Gerelateerde afbeelding
Monastir

Wie in Tunesië op vakantie geweest is, zal zich de talrijke kledinghopen op de markt herinneren waarin door de bevolking gegraaid en gekozen wordt. De film toont hoe westerse gebruikte kleding, verscheept in containers, gerecycleerd wordt in Tunesië. In Kerouan zit het sorteercentrum. Het sorteren gebeurt in verschillende fases: eerst worden broeken, rokken, bloezen, hemden, kleedjes per soort in bakken gegooid. Vervolgens komt een tweede sortering naar kwaliteit, maat, seizoen e.d. Schoenen worden gereinigd en gedroogd. Er is een speciale aparte ruimte voor merkkledij. De voor Tunesische markt afgekeurde kleding krijgt een ticket naar zuidelijker gebieden in Afrika. Wat helemaal niet gedragen kan worden wordt gedegradeerd tot vodden, vervolgens verscheept naar Indië, waar het een tweede leven zal krijgen als bv. thermische isolatie.

Het bedrijf telt 1000 werknemers. Er gaan maandelijks 5 miljoen hemdjes (t-shirts) door hun handen. Wat men als toerist niet te zien krijgt zijn de plaatselijke winkels met tweedehandskledij in verschillende prijsklassen.

En af en toe vindt een Europees artikel de weg terug naar Europa… wegens té goed voor de plaatselijke markt.

Wat men zich bij heel deze handel niet realiseert is dat de plaatselijke textielindustrie hierdoor om zeep geholpen wordt.

Redders gezocht!

Afbeeldingsresultaat voor proost glaasje drinken animated gif

Net voor de feestdagen is deze conclusie van een wetenschappelijke studie meer dan welkom.

Het vermogen om alcohol te verwerken, heeft mogelijk de verre gemeenschappelijke voorouders van de mens en de mensapen gered van de uitsterving. Het gaf hen een voordeel in de concurrentiestrijd met gewone apen, op een ogenblik dat hun toekomst er weinig rooskleurig uitzag, zeggen onderzoekers in een nieuw boek. (…)

Se non è vero, è ben trovato…

Gedwongen wegwerpmaatschappij

Terwijl we dagelijks een preek omtrent ons consumptiegedrag moeten aanhoren, bepalen de heren (… en dames?) van de haut finance de dans. Bekijken we eens de zgn. geplande veroudering, het vooraf geprogrammeerde stukgaan, bv. van huishoudapparaten. Producten worden gemaakt met een vooraf bepaalde – sterk verminderde – levenstijd. Het doel ligt voor de hand: ervoor zorgen dat gekochte producten regelmatig – liefst zo snel mogelijk – moeten vervangen worden. Een Duits onderzoek uit 2013 bracht aan het licht dat de vooruit geplande slijtagedatum de Duitse huishoudens jaarlijks ca. 100 miljard euro kost. En als toemaatje, worden we dan ook nog met een schuldgevoel opgezadeld: een grote hoop schroot, afval, gevolgen voor het milieu… En als het niet snel genoeg kapot gaat, dan wordt de milieubewuste Gutmensch om de oren geslagen met een te hoog elektriciteits- en waterverbruik, dat van jaar tot jaar “bewuster” dient te worden. Dit alles om de afzet te doen stijgen, de winst van de industrie te doen toenemen en de man in de straat te melken.

Zo worden we gedwongen mee te lopen in het wegwerprad der consumptiemaatschappij.

Worden onze regenwaterputten geconfisceerd?

Afbeeldingsresultaat voor oude waterputten cartoon

Zijn ze nu helemaal zot geworden? In DS vernamen we vanochtend (… de rest kunnen we niet lezen vermits we geen abonnement op deze of andere kwaliteitskranten hebben):

Waterzuiveringsmaatschappij wil putten met sensoren uitrusten
Beheert Aquafin straks uw regenwaterput?
Om periodes van droogte en zware regenval beter te beheersen, wil de water­zuiveringsmaatschappij Aquafin de anderhalf miljoen ­regenwaterputten bij mensen in de tuin gedeeltelijk zelf beheren.

Telkens de overheid zijn vinger in de pap wil steken, worden we achterdochtig. Wat is het doel? Naar analogie met het zelf opwekken van elektriciteit, moeten we dan betalen voor het water dat we opvangen? Moeten we het zelfgebruik van regenwater verantwoorden? Krijgen we quota door de strot geduwd? We blijven erbij: de overheid heeft de verdoemde plicht voor water-, elektriciteit-, gas- en andere nutsvoorzieningen te zorgen. Niet de burger.

Sinds de riolering van Vlaanderen – met gescheiden wateropvang voor vervuild en oppervlaktewater – vooruit gedreven wordt weet Aquafin perfect waar de regenwaterputten in de grond zitten.

Nogmaals een inmenging in het dagelijkse leven van de bevolking. We betalen al meer dan genoeg voor kraantjeswater; komt nu het “gratis” regenwater in het vizier als mogelijke inkomstenbron? Nogmaals een verborgen belasting?

Krijgen we binnenkort een chip ingebouwd waardoor de overheid kan meten hoeveel lucht we inademen? Kunnen ze daar ook nog een “goed voor de mensen”-belasting aan koppelen.

Welke keuken prijkt aan de top?

“Het Lot van naties”, schreef Jean Anthelme Brillat-Savarin, een Franse rechter en schrijver-gastronoom (18de eeuw), in ‘La physiologie du goût’, “hangt af van de wijze waarop zij zich voeden.” Vandaag hangt het mede af van de wijze waarop het – ook – de rest van de wereld voedt. Culinaire diplomatie is even aanwezig als economisch touwtrekken. In 2012 lanceerde het buitenministerie van de VSA een promotie-opdracht om de Amerikaanse (… lees VSA) keuken in het buitenland populair(der) te maken. Voor zover de VSA een “keuken” hebben… Daar is onze redactie enigszins bevooroordeeld.

Welk land staat er nu aan ‘s werelds top? Joel Waldfogel (Univ. Minnesota) besteedde er een studie aan. Hij maakte een lijst op van 52 landen, maakte gebruik van TripAdvisors (reis/hotel/restaurant webstek) restaurantopsommingen, van Euromonitor cijfermateriaal (marktonderzoek). Waar tradionele handel gemeten wordt volgens de waarde der goederen/diensten die ‘s lands grenzen overschrijden, meet de auteur de culinaire waarde volgens de waarde van de voeding die op restauranttafels aangeboden wordt. Lokale consumptie van buitenlandse keuken wordt behandeld als “import”, terwijl buitenlandse consumptie van lokale keuken als “export” beschouwd wordt. Het verschil toont aan welke landen de grootste invloed hebben op de mondiale smaakpapillen.

Merkwaardig resultaat voor de VSA. De VSA zijn de grootste netto importeur van buitenlandse keuken, gevolgd door China, Brazilië en G.B. Italië daarentegen telt als de grootste exporteur van Salvini’s menukeuze. De mondiale voorkeur voor pasta’s en pizza – en daar bovenop de Italiaanse onverschilligheid voor buitenlandse gerechten – geven het land een grote voorsprong.

U kan Joel Waldfogels analyse “Dining out as cultural tradehier lezen (Engels).