Oekraïne brandt

Afbeeldingsresultaat voor ukraine on fireOliver Stone maakte al naam met zijn Poetin-gesprekken maar met de documentaire “Ukraïne on Fire” schopt hij tegen nog meer zere schenen.

Oekraïne, land tussen hamer en aambeeld, tussen de ‘Westerse beschaving’ en de ‘Russische barbarij’.  Te koop voor de hoogstbiedende. Vrhfstdts orgasme op Maidan.

Rusland kreeg in de westerse media de volle laag: landbezetter, vliegtuigterrorist, onruststoker.  Rusland, de boeman. Terecht?

“Ukraine on Fire” (Oekraïne brandt) geeft een historisch perspectief van de diepe verdeeldheid, die tot de zgn. Oranje Revolutie van 2004 zou leiden, de 2014 protesten en de gewelddadige afzetting van de democratisch verkozen president Yanukovych.
Volgens het westen een “volksrevolutie”, in feite een staatsgreep volgens een scenario geschreven door extreemrechtse groeperingen en het Amerikaanse buitenlandministerie, compleet met nationaliteitsaanpassing à la minute van een Amerikaanse pion gewenste “Oekraïense” politica, Natalie Jaresko. (*zie onderaan)

Onderzoeksjournalist Robert Parry brengt aan het licht hoe door de VSA gefinancierde politieke NGO’s en mediabedrijven opdoken sinds de ’80-er jaren – alias van de CIA – ter promotie van diens geopolitieke agenda in het buitenland.

Verantwoordelijke producer Oliver Stone had interviews met de voormalige Oekraïense president Viktor Yanukovych en binnenminister Vitaliy Zakharchenko, die meer licht werpen op de achtergrondstrategie van de Amerikaanse ambassadeur en co. die actief samenheulden om tot een westersgezinde regeringswissel te komen. En, tijdens zijn eerste ontmoeting met de Russische president Vladimir Poetin, vraagt Stone naar diens standpunt over de belangrijkheid van de Krim, de NAVO en de Amerikaanse beïnvloeding van de verkiezingen en van de regeringsvorming in de regio.

De film werd oorspronkelijk voorzien voor 2016, maar Stone kreeg – niet onverwacht – te kampen met distributieproblemen in de VSA en westerse landen. Een Russisch gesynchroniseerde versie was quasi onmiddellijk beschikbaar en werd op de Russische televisie uitgezonden, maar het publiek in de ‘vrije wereld’ kreeg geen toegang tot de volledige film. U ziet hem hier:

Geautomatiseerde ondertiteling en vertaling via icoontjes onderaan.

Natalie en co.

*Natalieke behield haar Amerikaanse ‘citizenship’.  Haar roeping en ministerincarrière was van korte duur in Oekraïne.  Na anderhalf jaar plichtsvervulling riep president Trump haar terug en promoveerde haar tot grote baas van de United States Federal Fiscal Control Board of Puerto Rico.  Puppet on a USA-string.  Haar inzet zal ongetwijfeld beloond worden.

 

Antonio Guteress heeft grootse plannen voor Europa

Afbeeldingsresultaat voor eurabiaDe secretaris-generaal van de Verenigde Naties kruipt zelden in zijn pen om een opinietekst te schrijven. Nu doet Antonio Guterres, secretaris-generaal van de Verenigde Naties, dat wel over een nieuw “Global Compact” voor Migratie. Hoe wil hij migratie aanpakken en tegelijk de vele angsten bij bijvoorbeeld Europese kiezers wegnemen?

Hierbij in telegramstijl zijn actieplan:

Bij het uitstippelen van een duidelijke politieke koers over de toekomst van migratie, geloof ik dat drie fundamentele overwegingen de discussies over het Global Compact voor Migratie moeten vormgeven.

1. De eerste overweging is het erkennen en versterken van de voordelen van migratie, iets wat maar al te vaak verloren gaat in het publieke debat. Migranten leveren enorme bijdragen aan zowel hun gastland als hun land van herkomst…

2. Ten tweede moeten staten de rechtsstaat versterken, die de manier waarop zij migranten beheren en beschermen bepaalt – in het voordeel van hun economieën, hun samenlevingen en de migranten zelf.
Overheden die grote belemmeringen opwerpen ten aanzien van migratie – of de arbeidsmogelijkheden van migranten ernstig beperken – zorgen voor onnodige economische zelfbeschadiging , aangezien die belemmeringen een ordelijke, legale manier om tegemoet te komen aan hun eigen arbeidsbehoefte tegengaan..

3. Ten derde en ten slotte hebben we meer internationale samenwerking nodig om kwetsbare migranten en vluchtelingen te beschermen, en moeten we de integriteit van het beschermingsstelsel voor vluchtelingen herstellen in overeenstemming met het internationale recht…We moeten streven naar een wereld waarin we de bijdrage van migratie aan de welvaart, ontwikkeling en internationale eenheid kunnen vieren

Mocht u nu denken dat de heer Guteress een satirische nieuwjaarsbrief schreef voor ‘t Pallieterke, dan hebt u het mis voor.  Lees er hier alles over.

Donald Trump, president van de VSA, reageerde zoals hij bij zijn verkiezing beloofd had aan zijn volk “America First”:

UN chief urges world leaders to celebrate migration as a positive

 

 

“Er is geen FSA, er is slechts Al Qaeda”

Afbeeldingsresultaat voor fsa mask al qaeda“Zoals uit de volledige uitvoerige analyse mag blijken heeft het door de VSA en co. gesteund FSA (Free Syrian Army), het allegaartje terroristen dat in de westerse pers lieflijk ‘gematigd’ genoemd wordt, gecollaboreerd met de niet zo gematigde – zeg maar extremistische – ‘rebellen’ van al Qaeda, Al Nusra e.a. vertakkingen.

Daar de VSA en hun vriendjes uit de Perzische Golf de FSA opgericht en gesteund hebben, financieel, militair, hen aanvaardbaar gemaakt hebben in de media, is het niet meer dan logisch te stellen dat de VSA met Al Qaeda gecollaboreerd hebben – al dan niet indirect.

Dit spreekt de stelling van de westerse media én poco politici tegen, die suggereren dat de Syrische regering geprobeerd heeft extremistische groupuscules te steunen met het doel de “gematigde” Syrische oppositie in diskrediet te brengen.
In werkelijkheid is net het tegenovergestelde waar, zoals bewezen werd na recente overwinningen op Al Nusra en ISIS. Voor zover de VSA de keuze had tussen de steun aan de regering van Assad of aan de extremisten van Al Qaeda, is het duidelijk dat de VSA de voorkeur gaven aan Al Qaeda, resp. hun filiaal Al Nusra.

De VSA hadden als doel de Syrische regering te doen vallen met als gevolg de belangrijkste regionale rivalen Iran en Hezbollah te verzwakken.
De Amerikaanse bemoeienissen in Syrië hadden verschrikkelijke gevolgen voor de Syrische bevolking; veel werd vernietigd. Dit was niet moeilijk te voorspellen – en toch werden er grote hoeveelheden wapens naar het land gesmokkeld, via hun partners-in-crime Saoedi-Arabië en Qatar.
Het verplicht moeten leven onder de Al Qaeda knoet was niet iets waarop de Syriërs, soennieten inbegrepen, zaten te wachten en desalniettemin steunden de VSA de groei van Al Qaeda in Syrië om hun eigen buitenlandse politieke doeleinden te kunnen verwezenlijken.

Er is dikwijls sprake van zgn. Amerikaanse  ‘vredesmissies’, of dat de VSA het M.O. willen ‘stabiliseren’. De Amerikaanse ‘tussenkomsten’ hebben net het tegenovergestelde als gevolg: veel menselijk leed, zoals ook het geval was in Irak en Libië.”

De analyse begint als volgt:

Een kort overzicht van de collaboratie tussen de door de VSA gesteunde FSA en het Al Qaeda filiaal, Al Nusra Front.

Bij westerse opiniemakers over Syrië – zowel de linkse als MSM, zijn de gebruikelijke stellingen genoegzaam bekend: de Syrische regering onder leiding van Bashar al-Assad heeft geprobeerd de zgz. “gematigde, seculiere rebellen” van het door het westen gesteunde FSA (Free Syrian Army) uit te roeien, terwijl ze tegelijkertijd opzettelijk extremistische rebellengroupuscules zou gesteund hebben om de zgz. Syrische opstand een ‘islamiserings‘etiket op te kleven. Assad zou met deze tactiek willen aantonen dat zijn regering Al Qaeda terroristen bestreed in plaats van seculiere vrijheidsstrijders die slechts ‘democratie’ wilden in hun land. Ergo: de VSA en andere westerse mogendheden zouden hun fout – de steun aan Syrische ‘rebellen’ – inzien en Assad als partner tegen de zgn. “War on terror’ omarmen.

De feiten in Syrië tonen het tegenovergestelde aan, nl. dat het de door de VSA gesteunde zgz.  FSA (poco merknaam: Free Syrian Army), een verzameling opstandelingen die herhaaldelijk gecollaboreerd, schouder aan schouder gevochten hebben met Al Qaeda’s filiaal, het Nusra Front, en met andere salafistische djihadi’s, zoals Ahrar al-Sham en Jaish al-Islam, of – als de nood het hoogst was – zelfs met I.S. (Volg bruggetjes voor achtergrondinfo)

Wie heel de analyse “There is no FSA, There is only Al Qaeda” van William Van Wagenen, wil lezen – het is zeer uitgebreid, goed gedocumenteerd, met talrijke verwijzingen naar bronnen – verwijzen wij door naar The Libertarian Institute.   Een aanrader.

U zal begrijpen dat vertalen van dit omvangrijk artikel naar het Nederlands quasi onbegonnen werk is.  Enkele video’s ter illustratie:

Een verslag uit Syrië, zonder poco bril

Goede Vrienden,

Na enig nieuws vanuit onze gemeenschap zoals naar gewoonte, wil ik nu één thema uitvoerig en grondig behandelen. Kan Jeruzalem al of niet erkend worden als hoofdstad van de joodse staat en wat is de rol van het zionistische Israël in de wereld? Het is een heel belangrijk thema voor oorlog en vrede, niet alleen in het Midden-Oosten maar in de hele wereld. Het is en blijft ook een erg gevoelig en delicaat onderwerp.

Ik heb getracht een overzicht te geven van de achtergronden die meespelen bij de standpunten zowel voor als tegen. Eventuele verbeteringen of aanvullingen op mijn uitgebreid artikel zal ik dankbaar aanvaarden, maar ik ben niet bereid aan een pennenstrijd hierover mee te doen.

P Daniel

Vrijdag 12 januari 2018

In het oosten wordt de Openbaring (“Epiphanie”, wat wij Driekoningen noemen, 6 januari) met meer luister dan in het westen gevierd, als verschijning van God in Jezus in onze tijd: de aanbidding van de wijzen, het doopsel van Jezus en het wonder op de bruiloft van Canaa.  En zo reden we met gans de gemeenschap op vrijdag in de late namiddag naar de parochiekerk van Qâra.  Het kerkje was goed gevuld.  De pastoor had een spontane inval en zei vlak voordat hij het Evangelie las: ik zal eerst preken over het doopsel en spreek jij dan over Epiphanie.  Na de mis volgde de uitgebreide wijding van het water en de besprenkeling.  Met twee flinke bussels kleine olijventakken bleef de pastoor vanuit de wijwaterkuip kerk en gelovigen overvloedig besprenkelen zodat de vloer van de kerk er uiteindelijk uitzag zoals in een zwembad.  Iedereen had er het grootste plezier in.  Nadien komen verschillende mensen nog drinken van het wijwater of hun gezicht wassen en allen nemen een volle fles wijwater mee naar huis.  Ziedaar erg zinvolle christelijke gebruiken.  Nadien zongen wij thuis nog de lange “koninklijke uren” en de vespers, die samen twee uren in beslag nemen.  Daarmee was het slotfeest van Kerstmis ingezet.  Op zaterdag vierden we de byzantijnse eucharistie bij ons.  Op zondag was het de Latijnse viering van het doopsel van Jezus.  Daarna zegenden wij het huis en de kamers met wijwater en in de namiddag beklommen we de tractor om met een emmer wijwater en een bussel olijventakken het terrein te zegenen.  De drie kinderen, de jongens, zochten links en rechts een plekje op de oude tractor en reden mee over de erg hobbelige en golvende grond van de rotswoestijn.  Zo kwamen we op plaatsen waar we jaren lang niet meer geweest waren, zoals de boerderij die tijdens de oorlog als een soldatenwachtpost ingenomen was en nu weer als boerderij wordt geïnstalleerd.

Zondagavond krijgen we onverwachts bezoek: zes ambulancewagens en 9 chauffeurs.  Dat is echt op zijn “Syrisch”.  Ze komen uit Tartous, ze halen hier materiaal op om alles naar Aleppo te brengen.  Ze zouden volgende morgen weer vertrekken maar dat bleek niet zo te zijn.  Ze moeten wachten op toestemming van hoger hand.  Syrië is geen Afrika maar wat afspraken betreft liggen ze soms heel dicht bij elkaar.  Het was even alle hens aan dek.  Deze mannen krijgen een avondmaal en er wordt een bed voor hen klaargemaakt.   Vermits het in Tartous aan de zee veel warmer is dan hier moet er extra materiaal aangehaald worden en een klein elektrisch vuurtje.    ‘s Morgens ontbijten we met zijn allen op ons terras in de morgenzon.  Wat deugt doet is dat het zulke eenvoudige mannen zijn en zo dankbaar om alles wat ze krijgen.  Toen ze dinsdagmiddag uiteindelijk vertrokken wilden ze dat ik hen en hun reis zou zegenen.  En waar komen hun zes ambulances vandaan?  Ze zijn ons geschonken door de aartsbisschop van Toledo, Spanje, namens Caritas en ze komen van Catalonië.  De mannen hebben zich ook aan ons voorgesteld: Koerden, llawieten en soennieten.  En ze wilden het ons nog heel duidelijk maken: “Koerden, alawieten, soennieten en christenen: wij zijn allen Syriërs.” Ziedaar, wat wij vanaf het begin goed begrepen hebben en wat het westen niet heeft willen zien. En zo is het wersten in de valkuil van zijn eigen leugens getuimeld.

Ondertussen hebben de kinderen twee weken vakantie, waardoor de drie jongens veel bij ons zijn en wij voor hen zorgen. We begrijpen heel goed waarom sommige moeders blij zijn wanneer het vakantie is en nog blijer wanneer de vakantie weer voorbij is.

Lees verder

“Links zou moeten applaudisseren voor het immigratiebeleid”

Filip Dewinter over het rookgordijn van immigratie.

Hendrik Vuye: “Hoe kinds kan je worden…”

 

Aantal asielaanvragen in stijgende lijn

Het aantal asielaanvragen zit opnieuw in een stijgende lijn. Dat blijkt vandaag uit de kersverse cijfers van het Commissariaat-generaal voor de Vluchtelingen en Staatlozen (CGVS). In totaal werden vorig jaar 19.688 asielaanvragen ingediend, goed voor een stijging van vijf procent in vergelijking met 2016, toen 18.710 aanvragen werden geregistreerd.

De toename van het aantal asielaanvragen in België is opvallend gezien het feit dat de illegale immigratie naar Europa vorig jaar eerder terugliep. De stijging is nog opvallender wanneer men weet dat in de cijfers van 2016 ook een periode vervat ligt die voorafging aan de sluiting van de Balkanroute – een maatregel waaraan de Belgische regering geen enkele verdienste had, maar die uiterst efficiënt bleek om de illegale instroom in te dammen.

Wanneer we dit relevante gegeven in rekening brengen, is de toename van het aantal asielzoekers tussen 2016 en 2017 zelfs beduidend hoger. Tussen maart 2016 (sluiting van de Balkanroute) en december 2016 werden in dit land 14.345 asielaanvragen ingediend. In 2017 liep het aantal aanvragen in dezelfde tijdsspanne op tot 16.811. Wanneer we beide vergelijkbare periodes naast mekaar plaatsen, bedraagt de stijging van het aantal asielaanvragen dan ook geen vijf, maar bijna 18 procent!

De nieuwe cijfers van het CGSV tonen in ieder geval aan dat de vele zegebulletins die deze regering regelmatig uitstuurt, niet alleen voorbarig, maar zelfs ronduit misplaatst zijn. Er werd de afgelopen twee jaar hier en daar weliswaar een beperkt initiatief genomen of (vooral) aangekondigd, maar lang niet voldoende en ingrijpend genoeg om een kentering teweeg te brengen. Maatregelen die wél een impact zouden kunnen hebben (zoals een daadwerkelijke verscherping van het uitwijzingsbeleid en een verstrakking van de regels voor gezinshereniging voor erkende asielzoekers), blijven tot op heden evenwel uit en blijken alleen goed voor de televisiecamera’s, maar niet voor het regeringswerk. De gevolgen zijn ernaar. Ook de beste publiciteitscampagne kan niet verhelen dat de immigratiekranen nog steeds openstaan en België blijft wat het was: een topbestemming blijft voor immigratie vanuit alle windstreken.

Barbara Pas, Volksvertegenwoordiger VB

Alle middelen tégen Nord Stream 2

Nord Stream 2 gas pipeline construction project

Alle middelen tégen Nord Stream 2
Ook de groene jongens mengen zich nu in de bouwplannen van de pijpleiding Nord Stream 2 die gas vanuit Rusland via de Baltische Zee (Ostsee) naar Duitsland moet brengen.
WWF en NABU hebben bij de onderhandelaars CDU/CSU en SPD erop aangedrongen meteen in hun regeringsakkoord de stopzetting van Nord Stream 2 op te nemen. De geplande gaspijpleiding zou – we citeren –  “een klimaatpolitiek doodlopend straatje zijn, een bedreiging voor het ecologisch systeem in de Baltische Zee en het drijft een wig in de solidariteit en het vertrouwen binnen de EU”.

Vanzelfsprekend steunen Groene politici de oproep van b.g. ecologische beschermheren.  Energie moet en zal ‘groen’ zijn of worden.  Natuur en groene energie, een ‘natuurlijke’ symbiose?  Vergeet het. Bossen worden gekapt om er windmolens op te zetten.  Méér groen?  Te verhelpen met een likje groene verf…  Loodvrij uiteraard.

Nord Stream 2 ist ein politischer Zankapfel in Europa. Umweltverbände verlangen, dass sich die Bundesregierung von dem Pipeline-Projekt distanziert.

Door NEUrd Stream 2 stroomt nog lang geen gas

 

Het is goed in eigen hart te kijken…

Gerelateerde afbeeldingJonathan Holslag schreef er dit stukje over:

“Wat is er storender vandaag, de culturele veelzijdigheid van onze samenleving of haar culturele verval?”

“Als je respect wil voor je cultuur, dan moet je ze in stand houden en iedere dag opnieuw een beetje heruitvinden.”

Hoe vaker ik door Vlaamse steden drentel, hoe vaker ik me afvraag: Waar is de multiculturele samenleving toch gebleven? U weet wel, de samenleving die volgens optimisten tot een groot Dranouter-festival zou evolueren, kleurrijk, divers en eigenzinnig, en volgens pessimisten zou ontaarden in een botsing tussen oude en nieuwe Vlamingen. Ik zie eigenlijk niet veel van dat multiculturele Vlaanderen. De Vlaamse samenleving lijkt me vooral post-cultureel geworden, een consumentenpretpark waarvan het laagje beschaving steeds dunner en dunner wordt.

Voor veel Vlamingen is de multiculturele samenleving natuurlijk een synoniem voor de groter wordende Islamgemeenschap. Na de aanslagen in Brussel hoeft dat niet te verbazen. Voor zover ik de literatuur echter heb kunnen verkennen, blijken de meeste jonge moslims steeds minder verknocht aan hun hoofddoek en hun moskee. En al blijven religieuze rituelen bestaan, dan nog vullen ze het leven met dezelfde dingen als de “oude Vlamingen”: een Mini Cooper als het statussymbool voor de beginnende professional, kartonnen bekertjes van de Starbucks, zakjes van de Primark, Gilmore Girls op Netflix, Despacito op de Iphone en Dirt Rally op de PlayStation.

Misschien moeten we het volgende eens overpeinzen: Wat is er storender vandaag, de culturele veelzijdigheid van onze samenleving of haar culturele verval? De vraag is wat tendentieus, zeker, maar de essentie blijft overeind: Waarom maken we ons druk om een vermeende aanval op onze cultuur indien we zelf niet de minste moeite opbrengen om onze cultuur te versterken en heruit te vinden? Sommigen zullen misschien fulmineren dat de cultuur niet verzwakt, maar dat er iets nieuws voor in de plaats komt, zoals whatsapp en games, tegenwoordig ook bekend als “the art of play”. Sms-taal is ook een vorm van poëzie, stellen sommigen.

Ik besef dat ik nu enig risico loop door te gaan voor een hooghartige en conservatief, maar staat u mij toe daar een andere mening over op na te houden. Cultuur is wel dégelijk wat anders dan whatsapp en spelletjes.

Cultuur is vooral, zoals de Klassieken dat verwoordden, het cultiveren van de ziel, het ontwikkelen van de zintuigen en door die sensitiviteit te streven naar een volwaardig leven, een leven waarin we niet noodzakelijk steeds meer willen hebben, maar de dingen diepgaander beleven. Cultuur is het vermogen om evenveel schoonheid te herkennen in de geuren van een bos, in de glimlach van een kind of in de kleur van een stem als in de grootsheid van een kathedraal. Cultuur is vooral een houding, het streven naar het volle leven.

Die houding dient echter ontwikkeld te worden en dat doen we in onze rijke samenleving slechts weinig. Het Klassieke ideaal van opvoeding bestond erin de sensitiviteit te koppelen aan vaardigheid en kracht: de krijgsheer moest steeds ook een beetje filosoof zijn, de magnaat een beetje poëet, de vakman een beetje kunstenaar.

Ruimte voor meditatie, filosofie, taal, esthetiek, kunst en verwondering is er in onze scholen, op de populaire televisiekanalen en in de opvoeding nauwelijks nog. Hoeft het dan te verbazen dat onze cultuurparticipatie afneemt, dat mensen minder boeken lezen, dat mensen minder algemene kennis hebben, dat mensen minder naar muziekvoorstellingen gaan, minder naar theater gaan, minder taalvaardig zijn, dat de meeste Vlamingen minder dan één keer per maand de natuur opzoeken? Als de Vlaamse cultuur al bedreigd wordt, is dat van binnenuit.

De post-culturele samenleving lijkt mij te wijzen op oppervlakkig materialisme en verval. Ik kan het moeilijk anders uitdrukken. Het toont aan dat die samenleving zijn zelfrespect verloren is en zonder zelfrespect moet men ook niet rekenen op het respect van anderen. Het toont aan dat we ons als mensen hebben laten meeslepen tot op het punt dat we vooruitgang niet langer beschouwen als het vermogen om méér en volwaardiger mens te zijn, maar als het vermogen om meer te kunnen kopen, ja zelfs het échte leven in te ruilen voor het virtuele. Welvaart zonder cultuur leidt tot decadentie. We schreeuwen het uit, iedere Kerstperiode, ons verlangen naar menselijkheid, naar sensitiviteit, naar cultuur, naar Bach, Beethoven en Pergolesi, naar warmte en fijngevoeligheid, maar blijven het toch gemakkelijker vinden om ons als consumptieslaven te laten meevoeren door de waan van de dag.

Opnieuw: cultuur gaat vooral om een houding, het vermogen om schoonheid te herkennen, ook in kleine dingen. We hoeven heus niet allemaal wekelijks naar de vergulde zalen van de cultuurtempel. Cultuur hoeft ook niet duur te zijn. De meeste schoonheid rondom ons is gratis, als je ze tenminste wilt zien. Maar we moeten ze in stand houden, want als je van iets wilt blijven genieten, moet je er ook aan bijdragen. Als je respect wil voor je cultuur, dan moet je ze in stand houden en iedere dag opnieuw een beetje heruitvinden. (Gepubliceerd in Knack)