In de brievenbus: standpunt i.v.m. gemeentelijke verkiezingen

Gemeentelijke verkiezingen: een standpunt

Opdat de geest van Mark Grammens, Clem de Ridder en zovelen niet teloorgaat, pleeg ik toch dit artikel.

Zoals Guy Tegenbos  (de Standaard) deze week in zijn vroeger blad schreef: de partijen gelijken sterk op elkaar inzake thematiek .Van alle zijden worden de ecologische onderwerpen sterk aangekaart, Groen achterna.  Hierbij observeer ik dat de partijen bijzonder dicht tot elkaar bewegen, in een neo-liberale geest.  De CD&V is niet religieus meer, de SP-A is er niet voor de kleine werkman, Groen brengt ecologische thema’s als het niet het unitarisme schaadt en de N-VA is niet Vlaamsgezind.  De VLD is echter wel neo-liberaal, zoals de anderen: het individu staat centraal en de Verlichting leert ons dat er geen absolute waarheden zijn:  niets dat een volk zijn cohesie geeft is heilig.

Intussen staat deze VLD echter vrij dicht bij die thema’s die op milieu-vlak politiek correct zijn.  Bart Tommelein verdedigt de uitstap uit de atoom-energie.  Bart Somers  heeft een sterke coalitie-band met Groen.  Alle partijen verdringen zich trouwens om het “anders gaan leven” van het vroegere Agalev tot het hunne te maken.  Propere lucht, verplicht fietsen, auto’s uit de steden (vooral diesels), geen houtkachels meer, maatschappijleer in de scholen over het milieu; het kan niet op….

De partij Groen wordt door het establishment gepromoot als de partij, die moet winnen!  Bemerk de krioelende thema’s over het milieu bij onze “Lügen-zenders” en de rest van de “Lügenpresse”.  Deze partij moet en zal het debat beheersen, omdat ze de politiek-correcte dictatuur het best tot uitvoering brengen.  Het neo-liberale zorgt er dan voor, dat er een grote soepelheid is van de vijf machtspartijen, om economisch en propagandistisch uit te voeren, wat achter de schermen, in de denktanks, beslist wordt.

Het grote gevaar is dat de gemeenten ook in de toekomst verder een dictatoriale politiek-correcte lijn gaan voeren.  Twee voorbeelden : in Antwerpen hebben Straten-Generaal en Ringland  haast mythische macht.  Niemand durft te tornen aan hun uitgewerkte voorstellen.

In Gent kan schepen Watteeuw (Groen) heel de stad op zijn kop zetten met zijn circulatieplan.  Alleen een aantal verspreide burgers mort!!

Deze dictatuur is politiek-correct: enkele voorbeelden :

  • De maatschappij De Lijn moet mee de mobiliteits-problemen helpen oplossen.  Zij kampen echter met financiële zorgen. Die worden meest veroorzaakt omdat bepaalde groepen massaal zwartrijden.  (Eigen controle en anonieme getuigenissen van chauffeurs).  Alleen in afgelegen streken in Limburg klaagt men over repressieve controles.  Uit politiek-correcte redenen wordt er  op sommige lijnen niet gecontroleerd.  Diezelfde doelgroep van zwartrijders betaalt dan ook nog eens de boetes niet, als ze die “toevallig” krijgen.  “Mobiliteit is een gemeentelijk onderwerp.”
  • Er worden massaal, in sommige grote steden, controle- en bewakings-camera’sgeplaatst.  Dit o.a. in de strijd voor “propere lucht”.  De kwaliteit van de lucht is de laatste decennia al veel verbeterd.  Nu ineens moet deze lucht in ijltempo proper worden: door controles waarbij kwistig boetes worden uitgedeeld.  Weerom: diegenen die deze boetes betalen zijn de brave burgers; een bepaalde groep betaalt die boetes niet.   Bovendien wordt de privacy van de burgers volledig met de voeten getreden.  Bespieding langs alle hoeken en kanten, dag en nacht.  “Een gezonde omgeving is een gemeentelijk onderwerp.”
  • Eén van de toenemende problemen is de reusachtige vervuiling in en rond bepaalde wijken, door sluikstorten en illegale lozingen.  Weliswaar wordt er wanhopig getracht toch bepaalde daders op te sporen.  Maar het fenomeen, veroorzaakt door die welbepaalde groep, vermindert niet!  Weerom, hoe zit het dan met het betalen van de forse boetes? Hoeveel staan er nog open? “Properheid en openbare hygiëne is een gemeentelijk onderwerp”.

De grootste problemen zijn m.i. echter enerzijds de schuldensanering van de gemeenten; men belooft nu weer allerlei aan de burgers: dit zijn echter ‘sigaren uit eigen doos”.  Het is een neo-liberale eigenschap een beleid te voeren, gestoeld op een systeem  van leningen (ook van prestige-projecten).  Het meest profiteert daar de linkerzijde van, die via allerhande instellingen gesubsidieerd worden.  Door de ongebreidelde immigratie en daaruit volgende bevolkingstoename komen de OCMW’s steeds onder zwaardere druk te staan.  De brave burger betaalt al die “sigaren” die men daar aan de halve wereld verstrekt.

Anderzijds is het probleem van de groei van de onderwereld en haar greep op de maatschappij onrustwekkend.  Eén van de spilproblemen is het verhandelen en gebruik van drugs.  De gemeenten moeten in de Wetstraat zelfs een grondwetaanpassing verkrijgen; zoniet dreigt heel de maatschappij in een maffieus inferno terecht te komen.  De groei van parallelle maffiaclans, binnen bepaalde bevolkingsgroepen, zal de slagkracht van de politie te boven gaan, indien men nu geen maatregelen treft.

Hoezeer men het ook misbruikt : de eigenheid en authenticiteit van onze gemeenten staat onder druk.  Het systeem sluit die partij(en) en individuele personen uit, die wel zeggen waar het op staat.  De machtsuitoefening die gaat tot in de gemeenten, wordt door de politiek-correcte parallelstaat, mee bewaakt.  Het is geen toeval en hangt samen dat de criminalisering van het vierkant Vlaams-nationaal zijn verder gaat.  Uitspraken van Bert Bultinck :”Vlamingen zijn racisten”. En Herman De Croo: “Vlaamsnationalisten zijn geestelijk gestoorden”, zijn geen toeval.

De doorsnee Vlaming heeft al geen greintje “zelfrespect” inzake volksbewustzijn.  De cluster van neo-liberale partijen kijkt gretig naar de uitslag van de verkiezingen.  Eén van de doelen is de N-VA terug te dringen.  Alhoewel deze niet meer Vlaams-nationaal reageren, staan ze toch in de weg om het belgicisme terug op het voorplan te brengen.  Gwendolyn Rutten en Kristof Calvo kunnen hun belgicistisch orgasme zelfs niet meer verbergen.

Voor ons zelfrespect als Vlamingen is het nodig dat de mensen in het kieshok een neus zetten naar de cluster van staatsbehoudende partijen.  Want dit politiek-correct beleid voeren deze partijen ook uit op gemeentelijk vlak.  Denk bv. maar aan de verplichting om overal holebi-vlaggen en symbolen te gebruiken.   Alleen personen en partijen die echt “völkisch” denken en handelen verdienen een stem.  Dat houdt ook in dat grote en kleine dictators, ook in gemeenten, weerwoord en waarheidsvinding aanvaarden van rebelse raadsleden.  De tijd dat in gemeenten individuele VU-leden veelvuldig een averechts geluid lieten horen moet terugkomen.

De a.s. gemeenteraadsverkiezing moet vooral een afrekening zijn, met de grootheidswaan en de dictatuur van de linkse kerk.  Deze wordt ook uitgeoefend door liberalen en het gevaarlijkst zijn de stalinisten van Groen.  Alle volkse krachten moeten op 12 oktober een daad van verzet plegen, tegen diegenen die tot in de gemeenten toe onze Vrijheid aan banden willen leggen.  En deze vrijheid is niet de “Liberté” van de Franse Revolutie!!!!

Jos Wouters – Boom

Tijd voor een nieuwe Wende

De bronafbeelding bekijkenJan Sobieski, de Poolse koning die in 1683 het Avondland redde van de Ottomaanse bezetting, krijgt geen standbeeld op de Weense Kahlenberg, nochtans jaren geleden goedgekeurd. Het rood-groene Wenen verdringt het verleden en kijkt uit naar de toekomst… de officiële uitleg voor de weigering “dit symbool zou de harmonieuze culturele samenleving in gevaar brengen”.

De bronafbeelding bekijken

https://www.vienna.at/geplantes-sobieski-denkmal-spannungen-zwischen-wien-und-warschau/5924338/

Hongarije, dat als eerste communistische land in 1989 zijn grenzen naar het westen opende, is helemaal kop van jut in de EUSSR. Polen volgt. Het EU-schip zinkt, het Commissie-orkest speelt vrolijk verder.
Intussen hopen wij op een nieuwe Wende, die door Polen en Hongarije in gang gezet moet worden.

1683 wordt als het einde van de Ottomaanse uitbreiding in Europa beschouwd, die op de Balkan nog voor de verovering van Konstantinopel (1453) begon. In talrijke voorafgaande oorlogen hadden Polen-Litouwen en Habsburg-Hongarije de islamitische uitbreiding op het Oude Continent weten te verhinderen.

Vanaf de 18de eeuw trad dan Rusland op de voorgrond en droeg bij tot de definitieve (… nou ja…) verdrijving van de Turken – met uitzondering van de Istanboel enclave – uit Europa. De Bulgaren danken hun onafhankelijkheid aan tsaar Alexander II, die hen in 1877 van de Ottomanen bevrijdde. Dit feit gaat meestal aan de hedendaagse politici voorbij. De westerse multicul-aanbidders negeren gewoon de Oost-Europese inbreng in de strijd tegen de agressieve islam en proberen deze als een abstracte imperiawedstrijd te riduculiseren. Meestal gevolgd door de kruistochten als tegenargument of het geloof in Orbans vermoedelijke natte droom van een “Groot-Hongarije”.

Ook tot de val van het communisme hebben de Polen (1956,1970, 1980) en de Hongaren (1956) door meerdere bloedige nationale opstanden een betekenisvolle bijdrage geleverd. Vooraleer er sprake van van de Glasnost en Perestrojka in de voormalige Sovjetunie (1985) streed het Poolse “Solidarnosc” tegen de militaire dictatuur van Jaruzelski.
Misschien zelfs zou er zonder hun moed nog altijd sprake zijn van de oude DDR, in hetwelke een zekere Angela Merkel een eerder onbelangrijk leventje voerde. Miljoenen herinneren zich nog aan de dramatische tv-beelden van de vlucht der Oost-Duitsers over Hongarije naar Oostenrijk in 1989.

Daarna volgden de gebeurtenissen zich op in een sneltreintempo: de val van de Muur, de Duitse hereniging, de ondergang van het Sovjetrijk, zonder dat er een schot gelost werd. Het hedendaagse “Wir sind das Volk!” stamt nog uit die tijd. Wie herinnert zich nog dat alles aan de Hongaarse grens begon?

Wie aan de herhaling van de geschiedenis gelooft, zal twee parallellen met het verleden herkennen. Polen en Hongarije hebben zich ongeacht hun verschillende positie t.o.v. Rusland opnieuw in het offensief gegooid. Deze keer tegen de EU-moloch in Brussel en diens drieste migratiebevelen.
De moedige Visegrad-staten krijgen “populistische” steun van de Balten, de West-Balkan en sinds kort ook uit Oostenrijk en het EU-zwaargewicht Italië. Niets houdt hen tegen: niet de NGO-miljarden van Soros, niet de herhaaldelijke laster- en beschuldigingscampagnes, niet de geënsceneerde protesten van de volgens eigen zeggen “echte democraten” of bedreigingen met het intrekken van financiële middelen.

De EU-kritische landen denken er zelfs niet aan voor een paar miljard euro hun soevereiniteit te verkopen – dit in tegenstelling tot de huidige (Griekenland, Bulgarije, Roemenië) en toekomstige lichtgewichten (Macedonië, Albanië, Kosovo) en houden ondanks de aanvallen consequent vol. Vooral ook omdat deze regeringen zich gesteund voelen door de meerderheid van hun volk.

Welk economische gevolgen zouden Polen en Hongarije bij een escalatie, een Polexit en Hexit, moeten incasseren? Europese bedrijven willen niet nog meer afzet aan China verliezen en zouden sterke druk op EU-Brussel uitoefenen. De Brexit, die stilaan de eindstreep nadert, kan nog altijd inspirerend werken op misnoegde EU-lidstaten die liever hun eigen weg gaan dan de voorgeschreven schoonmoederregels te moeten blijven volgen tégen de wil van de eigen bevolking. We denken hierbij aan het domino-effect van 1989.
Zal Trump hen tegenhouden? Het zou ons verbazen. Eerder zal hij de EU uiteen spelen en individuele handelsverdragen aanbieden. Groot-Brittanië zal het als eerste land mogen ondervinden.

Brussel kreeg de rol van de EUropese hoofdstad en zetel van de EU omdat noch Parijs, noch Londen, Rome in aanmerking konden komen. Té groot gevaar voor polarisatie en machtsuitbreiding. Het kleine belgië, daar lag niemand wakker van. Straatsburg met de maandelijkse verhuiskaravaan van het EU-parlement was de troostprijs voor de ontgoochelde Fransen. De EU-hoofdstad moest ergens centraal in de oude EUropese Gemeenschap liggen, wat intussen al lang niet meer het geval is. In 2007 lag na de toetreding van Roemenië en Bulgarije het geografische middelpunt van de EU-constellatie in Gelnhausen, ten NO van Frankfurt/Main. Dit moet intussen opnieuw naar het oosten opgeschoven zijn vermits in 2013 ook Kroatië toetrad. Met de kandidaat lidstaten Macedonië, Albanië en Kosovo kan het middelpunt de Duits-Oostenrijkse grens overschrijden.
Of laten we even dromen… met Boedapest als EU-hoofdstad en Warschau als zetel van het Europees strafhof.  Niets mis mee, toch?

Crisissen wijzen zich soms uit als kansen. Een (inmiddels overleden) van zichzelf vervulde Vlaamse geschiedenisprofessor wist het met absolute zekerheid: in zijn cursus stond dat West- en Oost-Duitsland nooit ofte nimmer zouden herenigd worden. De professor heeft zijn ongelijk nooit willen toegeven.

 

Luc Vermeulen geeft Luckas Vander Taelen lik op stuk

Voelt u zich aangesproken door de beschrijving “ranzig kantje, radicale bende, onwelriekende fauna”?

Luc Vermeulen gaf Luckas Vander Taelen in zijn uitgebreid antwoord “stof voor een volgend artikel”.

Eergisteren schreef Luckas Vander Taelen in Doorbraak een opiniestuk, een “column” zoals dat heet in het hedendaagse Nederlands waaraan Doorbraak zich ook bezondigt, “De erfzonde van de Vlaamse Beweging”, dat bij Luc Vermeulen (… en talrijke andere Vlaamse Bewegers) in het verkeerde keelgat schoot.  Dat Luckas Vander Taelen intussen zijn lesje geleerd heeft in Brussel (hij was in een vroeger leven gemeenteraadslid en schepen voor Groen), de ontkenningsfase der multiculproblemen ontgroeid is en sindsdien probeert het minder linkse Vlaamse lezerspubliek aan te trekken (… en het schijnt te lukken vermits Doorbraak hem “met een vaste regelmaat” opiniestukken laat publiceren.) zal hem allicht een bijverdienste bij Doorbraak opgeleverd hebben.  Het blijft voor de goedgelovige elite-Vlaming een open wonde dat links van het Vlaamse gedachtengoed niets wil weten… dus mag Luckas zijn groen-linkse wereldblik overgieten met een Vlaams geschift sausje.  Vraagt de Doorbraak redactie zich niet af wie nu eigenlijk van wat overtuigd wordt?

We citeren enkele woordkeuzes: “belangwekkende onderzoeksjournalistiek (… Luckas heeft het over de nullenzender!), ranzig kantje (van de Vl. Beweging), radicale bendes (op bv. IJzerbedevaarten), onwelriekende fauna (de erfgenamen van het “Zwarte” Vlaanderen)…

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, lucht en buitenLuc schrijft:

Mijn antwoord op dit ranzig artikel. Lees eerst het artikel.

“Het ranzige kantje van de Vlaamse Beweging.
Laat me aanvangen met te zeggen dat ik over ‘t algemeen uw artikels best kan smaken, ook wanneer ik met de inhoud ervan niet helemaal akkoord ben. Uw artikels hebben, meestal, enig “niveau”, zijn onderbouwd en gespeend van scheldwoorden.
Dit artikel echter lijkt meer op een ranzig pamfletje van het AFF. Een hoop op elkaar gegooide losse flodders, niet onderbouwd en geen nuancering. Ik zou bijna durven denken dat u eerst een paar Duvels hebt gedronken.

Laat ons even overlopen.

De reportages over het Vlaams Blok eind jaren 80.
Het is nogal goedkoop een hele partij of beweging te veroordelen omwille van de uitspraken van enkele aanwezigen op één of ander congres. Tijdens diezelfde periode ging ik regelmatig in Deurne op saunabezoek. Een sauna, die overwegend bezocht werd door personeel van stad Antwerpen. Overwegend van linkse signatuur en behorend tot de stoottroepen van het ABVV en ACOD. Een mengeling van brandweerlui, personeel van de opera en stadhuis, politie, veel (rode)dokwerkers ook.
Het was tevens de periode dat de problemen met gastarbeiders en vreemdelingen een dagelijks gespreksonderwerp was. Tijdens gesprekken in de sauna (toen waren er nog geen geheime chatboxen), hoorde ik ontelbare keren de volgende zin uitspreken door een van de linkse personeelsleden en ACOD-aanhangers “ik ben geen racist he, maar moest den Dolf terugkomen het zou niet waar zijn wat er nu gebeurd, die zou er vlug kommaf mee maken”. Dergelijke uitlatingen hoor je nu nog altijd in de volkscafé’s, bezocht door socialistische arbeiders. Wanneer de frustraties hoog zitten laat men zich nogal eens gaan, aan den toog of in gesloten chatboxen.

Wat het congres in Parijs betreft. “Het was een extreem rechts congres. ”Misschien kan u eens verduidelijken wanneer een congres voor u extreem rechts is en wanneer een persoon voor u extreem rechts is. “Er werd zelfs extreemrechtse literatuur aangeboden dat bekeken werd door aanhangers van FDW.” Zelfde vraag wanneer is literatuur extreemrechts? En mag je die dan niet lezen? Zelfs niet bekijken blijkbaar? Wat dan met extreem linkse literatuur, wanneer is die extreem links en mag je die dan wel lezen? Of gaat u Luckas, bepalen wat we wel en niet mogen lezen?

Het Vlaams Nationaal Zangfeest.
U werd met uw cameraploeg scherp in het oog gehouden door een militie in korte broek. Ik ben op het VNZ nooit een militie tegengekomen, noch in korte noch in lange broek. En ik heb, denk ik, nog nooit een zangfeest overgeslagen. De enigen die daar in korte broek liepen en nog lopen zijn leden van de jeugdbewegingen zoals Chiro, KSA en VNJ die daar met hun muziekkapellen optreden.
Dat uw cameraploeg met argusogen gevolgd werd, kan ik me best voorstellen. Objectieve verslaggeving over Vlaams-nationale activiteiten was en is meestal ver te zoeken. Dit hebben we nogmaals kunnen ondervinden bij de Pano reportage over S&V. Dat men dan enige argwaan koestert tegenover cameraploegen van VTM en anderen, lijkt me begrijpe-lijk. Die “militie” in korte broek intimideerde u en daardoor kende u ook hun politieke standpunten. Dat is straf! Zonder te praten met de “korte broeken” wist u ook hoe die “dachten”. U moet waarzegger worden, er ligt u een mooie toekomst te wachten op de Sinksenfoor te Antwerpen.

Maar dan komt u echt helemaal op dreef! “Zulke radicale bendes komt men overal tegen op Vlaamsnationalistische activiteiten” en “Ze leken net als paramilitaire trommelkorpsen tot de folklore …”.
Over welke bendes heeft u het hier? En wanneer is een trommelkorps paramilitair? Wanneer het deel uitmaakt van een Vlaamse betoging? En is een trommelkorps dan denkelijk niet paramilitair wanneer het mee opstapt in een 1 mei stoet?!

De VMO
Ik ben wat trots, behoort te hebben tot de VMO. Een schitterende organisatie van gedreven idealisten die meer dan haar bijdrage geleverd heeft aan de heropstanding van de Vlaamse beweging. Een vereniging die er o.m. voor gezorgd heeft dat de V.U. een verkiezingscampagne kon voeren zonder dat haar militanten door democratische rode knokploegen letterlijk in het ziekenhuis werden geslagen.
De VMO, die ontelbare betogingen, meetings en congressen van Vlaams-nationale partijen en verenigingen beschermd heeft tegen de fysieke aanvallen van linkse democraten. De VMO, die mee de strijd voerde voor de Voerstreek en inderdaad deelnam aan heel wat acties in de Vlaamse Rand.
U verwijst dan ook nog naar Bob Maes “die andere steunpilaar van de VMO en overtuigd collaborateur”. Hij was niet ook een “steunpilaar”, hij was de stichter van de VMO. Wel, ik stel voor dat u eens een bezoek brengt aan Bob Maes, nu het nog kan. Deze man is nu in de 90 jaar. Vraag hem eens waarom hij de VMO heeft opgericht. Misschien gaat u dan op een meer objectieve wijze kunnen oordelen over deze vereniging.

11 juliviering te Kortrijk
Ik was daar niet, daar ik op een 11 juliviering van Voorpost te Antwerpen aanwezig was, waar Dries Van Langenhove gastspreker was. Die hield daar een schitterende en onderbouwde toespraak, die door alle driehonderd aanwezigen bijzonder positief onthaald werd.
Nu Kortrijk. Hoe kort gaat u hier door de bocht! Jonge militanten in korte broek en met studentenklak (een combinatie die ik nooit en nergens ben tegengekomen) riepen “België Barst”. En doordat ze “België Barst” riepen bent u er zeker van dat hun opvattingen erg dicht liggen bij die bende van Dries Van Langenhove. Zoals hierboven reeds aangehaald, u bent helderziende en moet op de Sinksenfoor gaan staan. “Bende” van Dries Van Langenhove. U schoffeert hiermee enkele duizenden jonge Vlaams-nationale studenten.
Tot slot heb ik de indruk dat u van de collaboratie en de nietsontziende repressie die de hele Vlaamse beweging wilde doodknijpen geen snars begrijpt.Maar ik verwijs graag naar de IJzerwake van een aantal jaren geleden waar Toon Pauli (+) toen voorzitter van het St Maartensfonds de vereniging van Vlaamse Oostfronters en Aloïs Verbist (+)
(erkend weerstander) voorzitter van de vereniging van Vlaams-nationale weerstanders en politieke gevangenen op het podium voor enkele duizenden Vlaams-nationalisten symbolisch hun decoraties uitwisselden. Een sterk en emotioneel moment. Het was trouwens diezelfde vereniging van VNWPG die samen met TAK, Were-Di en VMO, tientallen amnestieacties heeft georganiseerd.

Ik groet u met tromgeroffel en een stevig Houzee, daarmee heeft u stof voor een volgend artikel.”

 

 

Zwart-wit denken tot in het absurde

De bronafbeelding bekijkenIn de VSA beschouwt men blanken die burrito’s verkopen als racisten, of als zij bv. romanfiguren met een zwarte huid laten optreden in verzonnen verhalen.

In de lente van dit jaar veroorzaakte het kleed van de high school studente Deziah Daum voor het prombal opschudding bij de poco windmolenvechters.  Niet dat het bijzonder gewaagd-bloot was, integendeel zelfs, maar Keziah had een tweedehands Chinees kleed gekocht, waarna ze op sociale media mocht spitsroeden lopen.  De eerste die er aanstoot aan nam – een Amerikaan van Chinese oorsprong – reageerde verbolgen op Twitter met “Mijn cultuur is niet jouw verdomd prom-kleed!”

Het meisje probeerde zich te verdedigen, waarop de opgeklopte woede zelfs nog toenam met “Als je je verplicht voelt te moeten verklaren dat je geen onrespectvolle bedoelingen had, dan was het waarschijnlijk net het omgekeerde.”  Of “Stop ermee gekleurde mensen duidelijk te maken waardoor ze zich beledigd mogen voelen.”  De initiële tweet van de in zijn g… gebeten Chinese Amerikaan werd bijna 41.000 hertweet en tienduizenden keren van commentaar voorzien, daar bovenop kreeg hij ca. 177.000 keer een “hartje” als instemmende aanmoediging.

In de VSA is een dergelijke waanzin heel gewoon.  Het non-debat over politieke correctheid, racisme en culturele toeëigening / verwerping is van een omvang waarvan wij hier geen idee hebben.  Ons spionnencentrum zou er voorwaar een kettingorgasme door krijgen.

Zoals bv. actueel Gigi Hadid die op de titelpagina van de Italiaanse “Vogue” er een beetje getinter uitzag bij een badmodefotoreeks dan zij in werkelijkheid is, werd de mantel uitgeveegd wegens “blackfacing”… met het verwijt: racisme puur!

Kylie Jenner, halfzus van de wereldberoemde Kim Kardashian (nou ja…), die met lippencosmetica-reclame een vermogen verdiend heeft, belandde op de “Forbes” titelpagina en kreeg de woede van een zwarte activiste over zich heen die het niet nam dat ze eerst haar lippen had laten dikker  maken zoals bij een negerin, om ze vervolgens – toen ze genoeg ermee verdiend had – de opvullingen te laten verwijderen.

Absurd?  In de VSA en Canada zijn dergelijke onnozelheden schering en inslag.  En het fenomeen, de beschuldiging van “blackfacing” (refererend naar de Minstrels Shows waarbij blanke artiesten met zwart gemaakte gezichten optraden) beperkt zich niet tot het cosmetische segment, tot de modellen en aanverwante over het paard getilde VIP’s, maar ook tot de culinaire sector.

Alleen al in Portland (Oregon) wordt er op het internet een lijst verspreid van ca.  60 restaurants die buitenlandse gerechten aanbieden en die daarom moeten geboycot worden.  Neem nu het restaurant “Burmasphere” dat door de mangel gehaald wordt omdat  het door een blanke man opgericht werd die Burmaans eten in San Francisco had genuttigd”.   Twee Amerikaanse dames bezweken onder de druk en zagen zich genoodzaakt hun burrito restaurant in Portland te sluiten na herhaaldelijke verwijten dat ze geld verdienden op de rug van de Mexicaanse cultuur.

De modeontwerper Marc Jacobs heeft zich publiek moeten verontschuldigen omdat hij bij een modeshow blanke modellen met dreadlocks had laten lopen.

En in de Canadese hoofdstad Ottawa werd een gratis yogacursus op de campus afgezegd omdat de studentenvereniging hiertegen geprotesteerd had met “yoga werd van culturen gestolen die onder het kolonialisme en de westerse voogdij geleden hebben.”

Intussen is niets of niemand nog veilig voor de poco waanzin.  De Canadese auteur Hal Niedzviecki zag zich gedwongen in het vakblad “Write“, uitgegeven door een organisatie van Canadese schrijvers met slechts 1200 abonnees, de verdediging op te nemen van blanke auteurs die zwarte of inheemse hoofdfiguren verzinnen. Uiteindelijk trad hij terug als uitgever omdat hij geen steun kreeg van de auteursvereniging.  Meer hierover in een volgende bijdrage over “kritisch blankzijn”.

Een verslag uit Syrië, zonder poco bril

Goede Vrienden,

Sinds de oorlog tegen Syrië, werden zondag voor het eerst regionale verkiezingen gehouden voor de vorming van lokale administratieve raden die moeten zorgen voor de sociale en culturele ontwikkelingen op gemeentelijk en provinciaal vlak. Er waren 40.000 kandidaten voor 18.478 zetels. (video 1) En van 6 tot 15 september werd in Damascus onder massale belangstelling de 60e jaarbeurs gehouden voor economische en culturele vernieuwing. Het was de grootste sinds 50 jaar. De paviljoenen waren gewijd aan informatica, cultuur, toerisme, economie, binnenlandse en buitenlandse handel en administratie. Er waren 1.700 ondernemingen aanwezig uit 48 landen die hier een ambassade hebben en uit 25 landen die door een economische onderneming vertegenwoordigd waren.(video 2)

Ondertussen blijft Syrië zijn grondgebied van terroristen zuiveren totdat het de territoriale integriteit tot de laatste vierkante centimeter hersteld heeft. En voortdurend worden wapens en medisch materiaal ontdekt in schuilplaatsen van voormalige terroristen. Nu is het weer een volledig door Israël uitgebouwd veldhospitaal voor terroristen in Quneitra. (In dit verband, video’s 3, 4 en 5)  En terwijl de internationale gemeenschap  een “politiek proces” eist om het eigenbelang van buitenlandse mogendheden te laten gelden, blijft Syrië vastberaden zijn onvervreemdbaar recht opeisen: een politiek proces in Syrië wordt door Syrië zelf bepaald, zonder buitenlandse inmenging.

Zolang de internationale instellingen gepolitiseerd blijven en geen internationale rechtvaardigheid en vrede kunnen/willen garanderen, blijft de dreiging van een grote oorlog tegen Syrië bestaan, hoewel de internationale gemeenschap hiertoe geen enkel recht heeft. Gelukkig wordt het tegenwicht van Rusland-China en hen die zich hierbij aansluiten, steeds groter. Zo hopen wij dat eens het Angelsaksisch imperialisme zal eindigen en dat Israël en de wereld bevrijd worden van het terroristische zionisme, dat al decennia straffeloos internationale regels schendt en de soevereiniteit van volken en landen vernietigt. En ondertussen heeft het zionistisch regime massa’s chemische, biologische én atoomwapens opgestapeld.

P. Daniel

Video 1:

Video 2:

Video 3: The Jerusalem Post berichtte over de Israëlische wapenleveringen aan “rebellen” als deel van de actie “Good Neighbour” – goede buur – een actie uit “mededogen” voor hun buren die in vrede willen leven – het bericht moest op bevel van het IDF, het Israëlische leger – verwijderd worden omwille van “veiligheidsredenen”.

Video 4: Ter illustratie hoe ‘bei Nacht und Nebel” hulpgoederen vanuit Israël binnengesluisd werden in Syrië.  Wie controleert wat er geleverd wordt: melkpoeder, voeding, drank, tenten, dekens, medicijnen of… wapens?  Of, zoals mocht blijken na de zgn. “humanitaire redding” van 800 WH, wie geraakt er zonder problemen, visa of andere “papieren”, vlotjes over de grens naar Israël?

Video 5: De berichten over vondsten van Israëlische wapens bij de “terroristen” zijn niet nieuw.  Telkens een gebied heroverd wordt door de Syrische overheid worden zulke wapens buit gemaakt.  Wie geïnteresseerd is hoeft slechts naar YouTube te surfen en “Israeli weapons found in Syria” te typen; u zal merken dat tijdens heel de oorlogsperiode regelmatig Israëlische en Amerikaanse wapens bij de terroristen gevonden werden.

Vrijdag 21 september 2018

Dubbel feest

Vorige vrijdag werd niet alleen het feest van de Kruisverheffing gevierd maar ook het feit dat onze gemeenschap “Orde van de eenheid van Antiochië” op die dag in 2000 werd opgericht. In de voormiddag namen we nog deel aan een eucharistieviering in de parochiekerk van Qâra ter gedachtenis (6 maanden na de begrafenis) van de gekidnapte en vermoorde soldaat Samer, de zoon van een van onze meest bevriende families. Een andere zoon soldaat is nog altijd “vermist”. Na de dienst bleven we een tijd bij de familie.

Wij begonnen onze feestviering met de plechtige vespers in onze kerk. Er waren een 150 aanwezigen, waarvoor ons kerkje eigenlijk te klein is. De jonge Syrisch-orthodoxe priester Michaiel was met een 100-tal gelovigen uit Sadad aanwezig. Sinds we recent Sadad bezochten en er zo gastvrij werden verwelkomd, is er tussen ons een hechte vriendschapsband ontstaan. Abouna Michaiel ging ook mee voor in deze dienst, samen met abouna Georges, de  Grieks-katholieke priester uit ons dorp.  Daarna zorgden de gelovigen van Sadad voor een aantal gezangen in het Syrisch (Syriac), terwijl alle aanwezigen op het voorhoofd met olie werden gezalfd en het heilig Kruis vereerden. Daarna gingen we naar de grote binnenkoer. Het verhoog aan de nieuwbouw diende als podium en op de koer zelf waren de nodige stoelen voorzien.  Hier gaven de drie priesters, abouna Georges, abouna Michaiel en ik, elk een korte overweging over de betekenis van het kruis.

Hierop hadden de kinderen een sketch voorbereid. Een sketch is altijd een leerrijke en amusante vertoning. Nu werd uitgebeeld hoe de heilige Helena, de moeder van keizer Constantijn, volgens de traditie, in de vierde eeuw het Kruis van Jezus gevonden heeft op Golgota. (Nvdr: Lees “De legende van het Ware Kruis”)  Daarna wilde abouna Michaiel nog zijn dankbaarheid uiten jegens de gemeenschap en hij overhandigde aan moeder Agnes-Mariam een herdenkingsmedaille vanwege de parochie. Hierna gaf zij een korte uitleg over de stichting van de orde van de eenheid van Antiochië. En zo was het tijd voor het traditionele vuur. Achter het Mariabeeld was een stapel hout met een groot kruis voorbereid. Zoals bij de vinding van het kruis alom vreugdevuren werden ontstoken, werd er nu vuur gemaakt. Daarbij was ook echt vuurwerk voorzien. Ondertussen werden liederen gezongen en natuurlijk ook het Onze Vader en Wees Gegroet in het Aramees, de taal van Jezus. En zo was het tijd voor de maaltijd in open lucht. Er was een kraampje dat warme broodjes maakte en een kraampje dat popcorn aanbood. Op tafels stonden plastieken bordjes met verschillende groenten gevuld. Verder werd frisdrank geschonken. De mensen gingen in groepjes bij elkaar zitten of aten al staande.

Terwijl  de meesten afscheid namen bleef de gemeenschap met enkelen over voor een afsluitende bijbelquiz.

Onverwachte lichtpunten

Zoals reeds gemeld, werken onze megakeukens samen met Preemptive love coalition. Deze organisatie is gesticht door een Amerikaans echtpaar uit Texas, waarvan de vrouw voor enkele dagen nu bij ons verblijft. Dit evangelisch echtpaar met twee kinderen wil hun leven werkelijk in dienst stellen van slachtoffers. Zij hebben de VS verlaten en wonen nu in Irak, van waaruit zij slachtoffers van de onrechtvaardige Amerikaanse politiek in het Midden-Oosten willen helpen. Zij worden door verschillende kerkgenootschappen gesteund.

Lees verder