Een verslag uit Syrië, zonder poco bril

Goede Vrienden,

Het aantal bezoekers aan ons klooster blijft geleidelijk toenemen:pastoors met hun parochianen, zowel katholieken als orthodoxen, schoolkinderen, families … Op gelijkaardige wijze blijkt het toerisme in Syrië toe te nemen. Vanuit Libanon zijn  inmiddels een kwart miljoen Syriërs teruggekeerd. In het Rukban kamp leven mensen in erbarmelijke omstandigheden, die door de VS als voorwendsel gebruikt worden om hun aanwezigheid en hun militaire basis  in Al-Talf te rechtvaardigen, zonder dat ze de mensen helpen. De vluchtelingen zouden nu toch de kans krijgen om het kamp veilig te verlaten. Het Syrische leger blijft grote hoeveelheden vinden van zware wapens, munitie, veldhospitalen, grondstoffen voor chemische wapens, communicatie materiaal … op verschillende plaatsen waar eens terroristen huisden en de strijd tegen de  terroristen gaat onverminderd verder.

Deze morgen kregen we bezoek van een jonge weduwe met twee kinderen. Haar man is als soldaat gestorven en die wordt daarom hier als martelaar erkend. In de eerste moeilijke periode hebben we haar lange tijd opgevangen, waarvoor ze steeds erg dankbaar blijft. Zij en haar kinderen zijn als het ware een deel van de  gemeenschap geworden.  Nu vertelt ze dat de broer van haar man eveneens in Idlib als martelaar is gestorven. De strijd gaat verder. Naast een grote hoop blijft er ook veel pijn en verdriet.

We  geven enig nieuws vanuit de gemeenschap. Daarna willen we nogmaals de Witte Helmen ontmaskeren. Tenslotte handelen we over de grondwettelijke commissie  die  voor een nieuwe constitutie moet zorgen. Ze biedt werkelijk mogelijkheden om het maatschappelijk leven opnieuw en versterkt op te bouwen. Bijgevoegd krijg je weer een overvloed aan informatie en video’s.

P. Daniel

Vrijdag 27 september 2019

Flitsen

Het lijkt hier nog steeds op een bouwwerf.  De ruwbouw van de nieuwbouw was net klaar toen de oorlog uitbrak. Tijdens de oorlog is er uiteraard niets aan gedaan. Nu krijgt de afwerking de nodige aandacht. Ook aan het oude klooster zelf worden nu vele noodzakelijke verbouwingen en veranderingen aangebracht. Bovendien moest het meubilair dringend  hersteld of opnieuw geschilderd  worden. Ook de andere bouwwerken gaan onverminderd door: het St. Jozefklooster,  de oude en nieuwe “médicinale”, het balkon boven de keuken… Het is ook volop oogsttijd. De granaatappels beginnen volop open te barsten en moeten dan geplukt worden. De ajuinen, de laatste vijgen, de druiven, de courgetten en augurken, de tomaten en de peterselie worden geoogst. En ondertussen zijn de ongeveer 80.000 kaarsen ook al bijna gemaakt. Wie doet een volgende bestelling?

Vleugel St. Jozef

Deze week spraken we uitvoerig met een man uit Qara die al twee decennia in Duitsland woont en nu op familiebezoek is. Zijn heimwee naar Syrië wordt steeds groter maar hij aarzelt om terug te keren. Hij heeft in Duitsland een goed betaald werk, wat hij in Syrië niet direct zal kunnen vinden. In Syrië voelt hij zich wel veel meer gedragen door de gemeenschap, familie en vrienden. Hij kent ieder plekje in Qara en ook de plaats van het klooster roept bij hem vele herinneringen op. Een zus van een van onze mensen is eveneens bij het begin van de oorlog naar Duitsland vertrokken. De ouders zouden graag terugkeren maar de kinderen, die het goed doen op school willen niet. Ziedaar de innerlijke strijd van sommige Syriërs om terug te keren. Het westen buit deze situatie handig uit door te beweren dat ze niet willen terugkeren omwille van “het regime van Assad”, een deuntje dat het westen al vanaf het begin van de oorlog probeerde ingang te doen vinden.

Nvdr: Neem nota van de suggestieve titel: “Starthulp in de dood?…” Duitsland wil de welgekomen “vakkrachten” behouden… hoewel 3 op 4 Syrische vluchtelingen er geen (of slechts gedeeltelijk) werk hebben en de staat voor hun onderhoud bijpast… De Duitse Gutmensch zal het wel betalen!

Nvdr: Niet alleen vanuit Duitsland, maar ook vanuit ons land keren “vluchtelingen” naar hun vaderland terug “voor de vakantie”. Vraag: moet hun asielstatus ingetrokken worden?

Lees verder

8 april: dag van de zigeuners

Afbeeldingsresultaat voor tag der roma sinti

… of in poco taal “Internationale Dag ter bescherming van een vervolgde minderheid, de Roma en Sinti.

In Europa leven ca. 12 miljoen Roma en Sinti. Quasi overal – behalve in Gent – zijn ze niet bepaald populair. Hun reputatie is in het huidige Europa niet verbeterd sinds WO II. In ZO-Europa gaat het hen vandaag zelfs minder goed dan tijdens de USSR-tijdperk.

Afbeeldingsresultaat voor gypsies map europe

Oorspronkelijk zijn ze uit Indië, resp. het huidige Pakistan, afkomstig. Ze trokken in de 8ste tot 10de eeuw door Perzië, Klein-Azië of de Kaukasus (Armenië), vanaf de 13de en 14de eeuw via Griekenland en de Balkan naar Midden-, West- en Noord-Europa, en verder naar Amerika. Of via Noord-Afrika naar Spanje. Waarmee aangetoond wordt dat zij de hedendaagse “vluchtelingen” van zowel de Balkan- als de Libië- en Marokkoroute, vooraf gegaan zijn. Evenals de “vluchtelingen” leden zij niet aan een onweerstaanbare trekkersdrang, maar hadden andere redenen zoals oorlogen en de bijhorende gevolgen of werden gelokt door de groenere weiden in onze gewesten.

Ook zij waren in Europa de onuitgenodigde vreemdelingen. Ze waren anders: uitzicht, cultuur, tradities, taal… alles aan hen werkte storend, vreemd, onbekend en derhalve onbemind. De moderne tijden met de verplichte verdraagzaamheid waren nog niet aangebroken. Naar gelang het uitverkoren gastland kregen ze verschillende benamingen. In N-Duitsland en Scandinavië noemde men hen “Tartaren“, in Engeland en Frankrijk “Egyptiërs“, ook “Bohemers“, of gemakshalve “heidenen“. Vanaf de 14de / 15de eeuw werden ze “cingari” (tsigani) over “volk van de farao” genoemd en ook “”Athinganoi” (= onaantastbaren), en uiteindelijk “zigeuners“. Dit begrip is algemeen bekend in het Hongaars, Roemeens, de Slavische, Romaanse en Germaanse talen. Al is het bijna-Brexiland al lang naar het poco “travellers” overgeschakeld.

Hun geschiedenis verschilt in de diverse Europese regio’s: in Oost-Europa werden ze dikwijls als lijfeigenen of slaven behandeld; in Midden-Europa werden de Sinti tegen het einde van de de eeuw vogelvrij verklaard, die zich verplicht moesten aansluiten bij reizende groepen.

“Zigeuner” wordt momenteel als een belediging ervaren. Men wordt verondersteld de woorden “Roma” en “Sinti” te gebruiken. Het woord “Sinti” zou verwijzen naar hun oude herkomstland, Sindh (Indus).

Hun taal, het Rom (of Romanes, Romani), is verwant met het Indische Sanskriet. Door hun omzwervingen ontstonden verschillende dialecten. Sommigen kennen hun taal zelfs niet meer. Vooral omdat het Rom vooral een mondelinge taal is met weinig geschriften. In de vroegere USSR bestonden er wel projecten om een soort eenheids-Rom te ontwikkelen, met weinig succes. Deels te wijten omdat de Roma, resp. Sinti, uiterst wantrouwig staan tegenover buitenstaanders. Met hun eigen dialect voelen ze zich onverstaanbaar voor niet-ingewijden. Geschiedenis en tradities worden mondeling overgeleverd.

Maatgevend is hun familie- en sibbesamenhang. De “vijandige” maatschappij rondom hen wordt buitengesloten gehouden.

Een eigen geloof hebben ze niet. Ze kunnen zowel moslim, christelijk (orthodox, protestant, katholiek), of een geloofsbuitenbeentje zijn. Eeuwenlang werden ze heidenen beschouwd, hoewel ze bij een verblijf in een christelijke samenleving hun kinderen lieten dopen. De Kerk zelf wist niet hoe met hen om te gaan; ze kregen er geen rol in te spelen en werden eerder als lastig beschouwd. Sinds de 19de eeuw probeerde de Kerk hen te bekeren en hen een rol als groep toe te zeggen. Eigenlijk begon alles als een misverstand op het einde van de 14de, begin 15de eeuw. Toen de zigeuners in Midden-Europa aankwamen werden ze als pelgrims verwelkomd. Zij kregen van de heersers vrijgeleidepapieren, die hun de doortocht mogelijk maakten, zelfs met steunverlening, maar met in het achterhoofd dat ze terug naar hun herkomstland zouden keren. Maar ze bleven – de weiden waren daar groener dan thuis – en de welwillende houding werd vervangen door een morrende afwijzing. Ook hier verwijzen we naar de huidige “vluchtelingeninvasie”: de geschiedenis herhaalt zich.

Zowel Martin Luther en in zijn zog protestante vorsten in Midden-Europa refereerden naar hen op dezelfde wijze als naar de joden: niet-christenen die vervolgd mochten en moesten worden. Het Katholieke Concilie van Trient besliste dat zigeuners niet geduld moesten worden. Tot in de 20ste eeuw zagen de christelijke kerken niet in wat een meerwaarde de zigeuners bij hun bekeringsmissie zouden kunnen spelen: ze werden liefst gewoon geïgnoreerd. Onder Hitler werden oude kerkregisters uitgepluisd om generatie-oude zigeunerherkomst vast te kunnen stellen. De protestantse noch katholieke Kerk protesteerde nauwelijks.

In het algemeen is de meerderheid van de Europese bevolking niet geneigd veel sympathie te koesteren voor de Roma en Sinti. Hun aanwezigheid schept wantrouwen en vrees voor diefstallen of onrechtmatige bezetting, overlast, vervuiling en vernieling. Met zijn allen zijn wij discriminerende racisten, vol van onszelf, gevoed door vooroordelen en onbegrip.

Enkele video’s ter illustratie. De eerste film toont hoe de inventieve zigeuners ons geld beleggen in Roemenië:

Ons vir jou

SAFarmMurders

De Russische staatstelevisie draaide een film over de haat van de zwarten t.o.v. de resterende blanken in Zuid-Afrika. Allicht kreeg de genocide van de blanken hun aandacht nadat de Boeren landbouwgronden én een nieuwe toekomst in Rusland aangeboden kregen. In het oude Europa werd het aanbod weggelachen – een reclamestunt – de verantwoordelijkheid van de westerse landen, die geen asiel aanbieden aan de blanke Zuid-Afrikaners is immens. In Australië, Nieuw-Zeeland en Georgië zijn de blanke Afrikaners welkom…

Afbeelding kan het volgende bevatten: 9 mensen, lachende mensen

De eerste twee video’s tonen een stuk geschiedenis, ons allen wel bekend, de haat van de zwarten t.o.v. de blanke Afrikaners, een grenzeloze haat: pesten, discriminatie, geweld, roof, verkrachting, verdrijving… moord… genocide.

De volgende twee tonen hoe de Boeren een nieuwe thuis vonden in Rusland.

Bij Lauren Southerns YT kanaal vindt U meerdere video’s over dit thema.

Ottomanië

Volgens het Turkse buitenministerie verblijven er 5 miljoen Turken in de nog te veroveren gebieden buiten de huidige landgrenzen.

Merkelland spant de kroon met 2 miljoen volgens officiële cijfers – in werkelijkheid eerder 3 miljoen.
Frankrijk: 700.000
Nederland: 500.000
VSA: 300.000 (Gülen aanhangers??)
Oostenrijk: 250.000
Het land b: 240.000
Australië: 150.000
Zwitserland: 130.000
Denemarken: 75.000
Canada: 70.000

In Bhutan, Tonga en Tuvalu vind je geen enkele Turk.

Hürriyet

Voor Erdogan bestaat er geen twijfel: de provincie Izmir begint in Wenen en loopt helemaal tot de Adriatische Zee, de noordelijke Zwarte Zee en Oost-Turkistan, daar waar de Oeigoeren in China’s Xinjang provincie wonen. Geografische grenzen tellen niet mee, stelt de grote Leider, het gaat om de grenzen van je hart. Erdogan heeft wel een héél groot hart.. en een nog groter leger… (…)

In Merkelland gaat de Turkse kolonisering niet snel genoeg. Tayfun Keltek (SPD in Nordrhein-Westfalen) eist dat de Engelse les in het L.O. afgeschaft en vervangen wordt door het Turks. Het zou de bio-Duitse kinderen alleen maar ten goede komen als ze met hun klasgenootjes van Turkse oorsprong in hun taal kunnen communiceren. En bovendien reikt hij ook een ander voordeel aan: de Turkse-Duitse leerlingen hebben dan meer tijd om zich op de Duitse taal te concentreren. Keltek zag in de Berlijnse scholen het goede voorbeeld: daar krijgen Duitse L.O.-leerlingen al Turkse les – kwestie van voorbereid te zijn op een nieuw Ottomaans Rijk. (…)

Steek de hand in eigen boezem

Egyptisch president al-Sisi maakt duidelijk waarom de zgn. “vluchtelingen” uit de islamitische Prachtlanden beter niet naar het Westen trekken: “Los de problemen op in eigen land. Niemand zit in het Westen op jullie te wachten. Jullie zijn daar als gast, pas u dan ook aan. Houd rekening met hun wetten, hun gebruiken, hun cultuur… of beter blijf thuis en help bij de heroprichting van je eigen land.”

Ja hoor, Syriërs keren wel degelijk terug naar huis…

… als ze niet tegengehouden worden!

Deze beelden hebben geen verduidelijking of vertaling nodig.  Duizenden willen terug naar hun Syrië, naar huis.  Een kwart van de in exodus levende Syriërs wil terugkeren, maar krijgen van het Westen geen hulp.   De economische sancties worden niet opgeheven.  Je vraagt je af of ze hier wel goed bij hun hoofd zijn.

Ook een grensovergang met Jordanië werd heropend:

Syrië: oprichting commissie voor terugkeer vluchtelingen

 

Merkelland, waar de import-export balans in de verkeerde richting doorslaat

De bronafbeelding bekijkenMerkelland: de verkeerden komen en de rechtschapenen vertrekken

Duitsland is een emigratieland. Ten minste voor goed opgeleide, jonge, intelligente en financieel welvarende Duitsers. Uit het land “waar we goed en graag leven” – volgens de kiescampagneslogan der Union – vertrokken volgens de officiële statistieken alleen al in het jaar 2016 meer dan 280.000 Duitsers richting buitenland.

De bronafbeelding bekijkenDe balans slaat in de verkeerde richting: honderdduizenden integratie weigerende en/of niet te integreren importburgers laten zich neer in het warme sociale nestje. Degenen die het nestje financieren, de werkende Dummkopf, pakt zijn valies als die mogelijkheid zich aanbiedt. Of is al vertrokken. Een dramatische “braindrain”. De bemanning verlaat het schip.  De kapers komen aan boord.

De officiële emigratiecijfers stonden de laatste twee decennia altijd tussen 100.000 en 150.000. De plotse stijging in 2016 is te verklaren met een nieuwe berekeningsmethode: tot dan werden slechts deze opgenomen die zich vanuit hun nieuw adres in het buitenland gemeld hadden. Sinds kort wordt iedereen opgenomen die zich afgemeld heeft. Zoals bij alle openbaar bekend gemaakte cijfers, kan men ook hier ervan uitgaan dat de echte cijfers hoger liggen dan de publiek toegankelijke.