Aflossing van de FN-wacht

De titel is niet helemaal juist; om het de lezer niet al te moeilijk te maken, hebben wij de oud-vertrouwde naam van het Franse Front National gebruikt i.p.v. de nieuwe benaming van Le Pens partij, het Rassemblement National (RN).

De 23-jarige aardrijkskundestudent Jordan Bardella krijgt de eer de lijst voor de EUropese verkiezingen op 26 mei te trekken. De ervaren Nicolas Bay, die eigenlijk gehoopt had dat hij de lijstaanvoerder zou worden, moet met plaats zeven tevreden zijn. Het proces tegen hem over foutief gebruik van EU-fondsen (niet uitsluitend gebruikt voor ondersteuning van de EU-fractie) is hier niet vreemd aan.

Een fris jong gezicht, opgegroeid in eerder bescheiden omstandigheden in de buurt van Parijs (dép. Seine-Saint-Denis), waar bio-Fransen in de groep van -18jarigen in het jaar 2005 slechts nog 43% van de legale bevolking uitmaakte. Zijn moeder woont er tot op heden in een sociale woning. In 2015 werd Jordan tot volksvertegenwoordiger van de regio Île-de-France verkozen; in 2018 kreeg hij een zitje in het FN-nationaal bestuur (en het huidige RN), werd voorzitter van de FN-jongeren. Nadat Le Pen er niet in slaagde presidente aller Fransen te worden, werd hij officiële partijwoordvoerder. En dat ging niet onopgemerkt voorbij: de jonge man is goed van de tongriem gesneden en voelt zich als een vis in het politieke water.

Zijn benoeming en succes zouden niet toevallig gekomen zijn. Jean Messiha, partijraadslid van het RN, gaf volgende uitleg: “Hij behoort tot een generatie die het ergste onder de door de EU veroorzaakte schade lijdt. Zijn generatie is het meest getroffen door arbeidsloosheid, door gezondheidsproblemen en woningnood – problemen, die de veroorzaakt worden door de opgedrongen EU-politiek. Zijn generatie is getuige van de technocratisch-liberale, anti-nationale ommekeer der EU.”

Anderen – laten we wel wezen, degenen die ontgoocheld zijn over de hun toegemeten plaats op de EU-verkiezingslijst staan of die een persoonlijk appeltje met Le Pen te schillen hebben – beschouwen hem als een Le Pen-marionet in het EU-parlement. Hij is de constante begeleider bij alle grotere evenementen en campagnes. De achter de hand gefluisterde roddels gaan van “hij heeft geen verstand van de EU, hij heeft helemaal geen visie, hij heeft geen dossierkennis” tot “hij is te jong om een échte overtuiging te hebben, hij zal zich niet kunnen doorzetten.” Een mening, die door Marine Le Pens vader gedeeld wordt. (…)

Maaßen, geslachtofferd voor een hoger doel

Afbeeldingsresultaat voor die merkel diktatur

Het komt als geen verrassing. Alleszins niet voor onze redactie. We hebben al behoorlijk wat meegemaakt. Ook het toenmalige Vlaams Blok moest hangen. Eens een partij een gevaar vormt voor de gevestigde onwaarden, wordt er een mouw aangepast. Het VB werd uiteindelijk veroordeeld. U kent de geschiedenis.

Nu blijkt dat Maaßen, de voormalige Duitse staatsveiligheidsbaas, moest “verwijderd” worden opdat de AfD “eindelijk” in het oog gehouden, resp. verboden, zou kunnen worden.
Ralf Stegner van de SPD bevestigt dat wat kritische media sinds weken berichten.


Neem kennis van dit twitterbericht. “De rechtspopulisten van de AfD komen eindelijk in het vizier van de staatsveiligheid. Daarom moest de onzalige heer Maaßen vertrekken, opdat dat zou kunnen gebeuren wat al lang dringend nodig was.”

Ralf Stegner

Ralf Stegner‏Geverifieerd account @Ralf_Stegner

Die Rechtspopulisten von der AFD kommen endlich in den Fokus des Verfassungsschutzes. Dazu musste der unselige Herr Maaßen gehen, damit das passieren kann, was längst überfällig war. 21:57 – 15 jan. 2019

Merkelland dankt dhr Stegner voor de onverwachte eerlijkheid. Misschien kan de AfD hem een bijverdienste als campagnemedewerker aanbieden?

Zeker is zeker

Rond de bekende homo-activist, tegelijkertijd kritisch-conservatief recht voor de raap redactielid bij Breitbart, Milo Yiannopoulos, – er werd hem zelfs spreekrecht aan universiteiten geweigerd – was het de laatste tijd eerder stilletjes. Nu kwam hij weer in het nieuws met zijn asielaanvraag in de VSA. De brave man heeft er zo zijn redenen voor. Hij voelt zich bedreigd… in Europa is het voor mensen met zijn seksuele voorkeur te gevaarlijk geworden door de massale immigratie en bijhorende islamisering.

Voor moslims moet hij zowat de islamofobie-cirkel in kwadraat zijn. In 2015 dierf hij het aan een open deur in te trappen, die liefst gesloten blijft, door een opiniestuk in Frontpage met volgende citaten: “Ik ben homo en ik krijg angst voor de massale moslimimmigratie.” En “De kanker heeft zich uitgebreid met meerdere metastases.” Kort daarna verliet hij Londen, in de hoop zijn boodschap in de VSA te kunnen uitdragen en verontwaardiging over de Europese islamiseriing te kunnen uitlokken.
Quod non. “Hoewel ik met een Amerikaan in het huwelijksbootje gestapt ben en bijgevolg een Green Card in mijn bezit heb, vraag ik desondanks asiel aan in de VSA. Het is de énige manier om zeker te zijn dat ik nooit in een land moet terugkeren , waar zoveel mensen mij in de gevangenis of dood willen zien.”

May’s moslims haten homo’s – quasi unaniem en in een alles overtreffende mate. Homo’s zijn niet hun enige schietschijf. Ook seks buiten het huwelijk is volgens hen moreel onaanvaardbaar. Blanke christelijke schoolmeisjes verkrachten en vervolgens als pooier uitbuiten is echter perfect in orde. Ongelovige honden, nietwaar? Elke 20ste moslim in G.B. vindt moslim zelfmoordterroristen sympathieke jongens. Elke 3de vindt dat hij recht heeft op meerdere vrouwen. 39% vindt dat vrouwen hun echtgenoot gewoon altijd moeten gehoorzamen.

Maar hun afschuw voor homo’s overtreft alle andere sentimenten. Volgens Milo heerst er een nultolerantie. Hij krijgt geen bescherming van de Britse regering en daarom vraagt hij hulp aan de VSA. We hebben een stil vermoeden dat deze problematiek niet bovenaan Trumps doelstellingenlijstje staat.

Een kennismaking, mocht u deze nog nodig hebben:

Quo vadis, Syria?

Tussen hoop en vertwijfeling. Zo zouden we de toestand in Syrië kunnen omschrijven. Ja, het gaat de goede kant op. En neen, de weg naar rust en vrede, terugkerende welstand en normaliteit is nog lang.
Het lijkt wel de processie van Echternach. Mét valkuilen, voetzoekers en kwaadwillige gidsen. De ene dag een hoopgevend signaal, de volgende dag een mes in de rug. Syrië zal de vrede niet zonder slag of stoot bekomen. Letterlijk. Hogere machten blijven aan de touwtjes trekken opdat de miserie vooral voort blijft duren. Syrië, het slachtoffer van de sinistere agenda van wereldmachten.
Ook zonder een werkende pc konden we min of meer via een geleende computer – waarop we uitsluitend “mochten” passief de internationale media bekijken – de toestand volgen. Zonder raadpleging van onze plaatselijke contacten. Die hebben we ook moeten missen en we konden hen zelfs niet contacteren.

Ook nu zitten we deze tekst te schrijven, zonder dat we hem meteen kunnen publiceren, in de hoop dat we vandaag – eindelijk – toegang krijgen tot de Golfbrekerswebstek.

Military Situation In Syria On January 16, 2019 (Map Update)

Tja. De belofte van Trump – de biezen van zijn leger te laten pakken – is blijkbaar niet voor de nabije toekomst. Eerst vernamen we dat de VSA troepen zouden verkassen naar Irak, opdat ze quasi vanop de reservebank snel zouden kunnen ingrijpen indien nodig. Vervolgens de blije boodschap dat het Syrische leger – na een wanhopige hulpkreet van de Koerden – in Manbij aangekomen was. Een ietwat té optimistische boodschap. Het Syrische leger bevindt zich in de buitenwijken. Vervolgens zouden de Russische MP in Manbij de stellingen bewaken. Dit werd dan weer ontkend door beweringen van de “gematigde rebellen” onder Erdogans vleugels. Arm Manbij. Realiseert zich iemand hier dat zij van de ene bezetting in de andere duikelen? Eerst kwamen de uit centraal en zuid-Syrië verdreven “gematigde rebellen”, bewapend en gesteund door de Turkse regering, vervolgens de Koerden, bewapend en gesteund door de VSA, die nu op hun beurt verdreven worden door de Ottomanen. En de burgerbevolking? Telkens een nieuwe bezetter zijn opwachting maakt, moet de bevolking een andere witte vlag uithangen om niet ten prooi te vallen van represailles door de recentste “bevrijder”. Eender wie, eender hoe, de christenen zijn altijd de pineut. En andere minderheden, die niet tot de clan der nieuwe bevrijders behoren. Je zou voor minder een boerka over je hoofd trekken. Of liefst niet meer uit je bed komen. Tenzij je pech hebt… je huis leeg geroofd, in beslag genomen wordt of het doelwit van een raket werd. Friendly fire.
Keren we terug tot de realiteit: ten noorden van Manbij zou naar verluidt het Syrische leger haar kampen opgeslagen hebben als buffer tussen de Ottomanen en de stad Manbij. Merkwaardig: als de Koerden in nood zitten zijn ze zich plotseling bewust van hun Syrische nationaliteit en doen ze beroep op de Syrische regering. Alsof deze enig geloof hecht aan het berouw van de verloren zonen…

In oorlog en liefde is alles toegestaan, zegt men. Maar niet alles wordt vergeten of vergeven. Zoals de slachtpartij van Syrische eenheden op 7 februari ’18 toen de Koerden – al dan niet op bevel van de VSA – de belofte gaven het Conoco olieveld aan de Syrische strijdkrachten over te geven in ruil voor hun militaire steun bij de verdediging van Afrin tegen de Turkse invasie. De Syrische strijdkrachten geloofden de Koerdische commandanten en marcheerden naar hun nieuwe posities om het Conoco olieveld, zoals afgesproken met de Koerden, te verdedigen… En wat gebeurde er? Zij werden gebombardeerd door Amerikaanse gevechtsvliegtuigen, die nadien als verklaring gaven dat de stoute Assadsoldaten het olieveld én de Koerden wilden aanvallen. Het juiste aantal Syrische militaire slachtoffers werd nooit officieel bekend gemaakt – kwestie van de bevolking niet te verontrusten – maar zou volgens plaatselijke bronnen 150 à 200 bedragen. En dit tactisch steekspelletje zorgde ervoor dat er opnieuw een vacuüm ontstond waarvan ISIS en verwante terroristische groepen handig gebruik maakten. De Russen zijn niet zo goedgelovig; zij begonnen pas te patrouilleren in Manbij nadat ze er zeker van waren dat er geen venijnige addertjes in de Manbij straten kronkelen. En delen humanitaire hulp uit.

Volgens lokale media zullen 4 VSA-soldaten niet mee hoeven te verhuizen naar Irak; zij keren terug naar huis in een kist. Misschien met een medaille voor heldhaftig gedrag. De enige troost: de ISIS-zelfmoordterrorist kunnen ze bijeen vegen. Hoe langer men wacht om schoon schip te maken, hoe meer slachtoffers er zullen vallen. Ook Amerikaanse mannen en jongens, die bij een gefabriceerde oorlog betrokken geraakten, waar ze niets mee te maken hebben. Had Trump zijn eerste belofte – de terugtrekking van de VSA strijdkrachten binnen de maand – waar gemaakt, dan zouden zijn 4 soldaten nu veilig en wel bij hun gezin zitten.

A propos: over de terugtrekking gesproken. Volgens Al Masdar, die zich beroept op informatie van het éénmansobservatorium voor terroristenrechten in Londen, reed een groot Amerikaans konvooi vanuit Irak Syrië binnen: 100 voertuigen met militaire en logistieke lading op weg naar de coalitiebases in de oostelijke Eufraatregio. Volgens de bron worden Amerikaanse bases in Oost-Syrië onvermoeid versterkt.

In Idlibistan heerst er een regelrechte oorlog tussen de gematigde, ongematigde, radicale, extreem-radicale, Ottomaanse, Oeigoerse, internationale terroristische herauten van de democratische Syrische oppositie. Hoor je hier er iemand over klagen? Is er hier iemand verontrust over de burgerbevolking? Over de kwetsbare kindjes? Over folter- en andere vrijetijdspraktijken? Iemand? In Idlibistan deelt al-Nusra samen met de Oeigoeren de lakens uit. De andere “rebellen” hebben het opgegeven na wekenlang “rebellenoorlogje” gespeeld te hebben.

Die Gebiete der al-Nusra-Front und der NLF in Idlib. (Grafik: Syria Live Map/DWN)

Dagelijks werd er – zonder enig interesse van het Westen – verkracht, ontvoerd, geschoten, vermoord. Tot de “rebellen” onder Erdogans vleugels het niet meer zagen zitten en toegaven. De regio is nu grotendeels onder “bestuur” van al-Nusra. Mooi verdeeld. Pakweg 2/3 voor Al-Nusra en de Oeigoeren – 1/3 voor de Ottomanen. Tenzij de Russen er een stokje voor steken. Binnenkort gaat Erdogan eens met Poetin praten.
Behalve tegen de Turkse grens. Daar wil Erdogan een vliegverbod en een “veilige zone” onder Turks bestuur. Hij is dat met Trump overeen gekomen.

Map: Turkish-proposed Safe Zone East Of Euphrates In Northern Syria

Zowel de Syrische regering, de Koerden en de Russische minister Lavrov hebben al afwijzend gereageerd: de Koerden omwille van hun eigen redenen, Lavrov die vindt dat heel de bewuste “bufferzone” teruggegeven moet worden aan de Syrische regering. Bovendien heeft hij zijn bedenkingen bij het Amerikaanse voorstel om een M.O.-topvergadering te houden. Je kan even goed bergop met de knikkers gaan spelen.

Afbeelding kan het volgende bevatten: tekst

De Koerden onderhandelen alvast voort met de Syrische regering over die zgn. “veilige bufferzone”, die in werkelijkheid slechts een excuus voor een annexatie bij Turkije is.

Mögliche Sicherheitszonen in Syrien. (Grafik: DEBKAfle/DWN)

Al Nusra, samen met hun beste vriendjes, de Oeigoeren, blijven de westelijke, zuidelijke en oostelijke grenzen van Idlibistan bestoken, proberen uit te breken. De kuststreek in het westen, Hama in het zuiden en Aleppo in het oosten. Het Syrische leger moet zich verdelen op alle fronten; ook trouwens in de Deir Ezzor regio.

In de Libanese krant Al Masdar vernamen we dat de terugtrekkende Amerikaanse troepen wel eens zouden kunnen vervangen worden door huursoldaten. Deze mededeling in Fox Business kwam van voormalig Blackwaterbaas, multimiljonair Erik Prince, die een soortgelijk voorstel voor de VSA aanwezigheid in Afghanistan gedaan had.. Volgens hem zouden deze niet alleen de Amerikaanse vriendjes, m.n. de Koerden, op het terrein kunnen beschermen maar bovendien de Iraanse invloed in Syrië kortwieken.

Israël blijft haar territorium verdedigen. Dat màg. Niemand windt zich op. Behalve een moedwilligaard in de VN, maar daar wordt zelfs geen speciale vergadering voor bijeen geroepen. Een magazijn bij de luchthaven van Damascus was het doelwit. Nét op tijd, want in dat magazijn waren Iraanse specialisten een kernbom ineen aan het flansen.

Israel Media Confirm Damascus International Airport Warehouse They Struck

Dit verslag is verre van volledig. U zal ons daarvoor moeten verontschuldigen. Er is veel gebeurd en de toestand evolueert dagelijks. Zo hebben wij vernomen dat er ergens in Idlibistan een gifgasaanval gepland wordt. Meer weten we momenteel nog niet. Heeft er iemand de contactgegevens van de plaatselijke Witte Helmen?

Tot morgen. Hopelijk…

Een verslag uit Syrië, zonder poco bril

Nvdr: Met enkele dagen vertraging wegens een stakende pc.

Goede Vrienden, 

Op 19 december 2018 kondigt president Donald Trump aan dat hij de VS troepen terugtrekt, helemaal uit Syrië en gedeeltelijk uit Afghanistan. Een donderslag bij klare hemel in binnen- en buitenland. Protest alom. Jim Mattis, secretaris van landsverdediging nam ontslag. Als militair wil hij vooral een sterke band behouden met de bondgenoten, wat Trump als zakenman niet veel kan schelen, zelfs al zou dit uiteindelijk leiden tot de ontbinding van de NAVO. De eer van de grootste wereldeconomie heeft Amerika al moeten afstaan aan China en die van sterkste militaire macht aan Rusland. Dat Rusland nu de hele wereld gaat overheersen, hoeven we niet direct te vrezen. De militaire macht van Rusland is in omvang nauwelijks 1/3e van die van de VS en Rusland heeft amper militaire bases buiten  zijn eigen land. Het gevaar voor een dwaze wereldoorlog komt nog steeds van de Amerikaanse haviken, die hun verloren  hegemonie wanhopig willen herwinnen.

Syrië, Rusland en Iran hebben al gewonnen en de 114 zelfverklaarde “vrienden van Syrië” samen met de zogenaamde “internationale gemeenschap” hebben verloren. Verder is een eenzijdig onwettig uitgeroepen onafhankelijk Koerdistan in Syrië (zoals destijds met de staat Israël gebeurde) niet meer mogelijk. Ook de zionistische droom van een “uitgebreid Midden-Oosten” als een lappendeken van ontwrichte staten vol ellende, waarbij de zionisten de lakens uitdelen, is in Syrië vervlogen. En hun bombardementen op Syrië zullen vanaf nu gepast beantwoord worden. De straffeloze terreur van de VS loopt ten einde en die van de zionisten zal ook eens eindigen. John Pilger, een van de allergrootste, meest kritische en professionele journalisten ter  wereld, schrijft in navolging van de Israëlische historicus Ilan Pappe: “… Israël is opgevat als een gevangenis voor de autochtone bevolking, de Palestijnen. Heel de huichelarij van het westen bevindt zich in Israël. Bachar al-Assad werd afgeschilderd als een monster, maar Benjamin Netanyahu, een werkelijk “monstre suprême” geniet straffeloosheid om de Palestijnen te controleren en in ruime mate ook het Amerikaanse congres, het Witte Huis en het parlement in Londen” (https://www.mondialisation.ca/nouvelle-guerre-froide-et-menaces-imminentes/5629774).

Inmiddels vieren de christenen in heel Syrië uitbundig Kerstmis en de andere Syriërs doen mee. In Damascus werd daags voor Kerstmis een optocht gehouden van de christelijke wijk Bab Touma naar het Abbasiyen plein, waar een kerstboom van 30 meter werd opgericht. In Aleppo werd zondag in het al-Assad stadium de 2e verjaardag van de  bevrijding gevierd met een militaire parade, volksdans, ballet, poëzie en sport (ook voor gehandicapten). En het grote kerstfeest van de orthodoxe christenen, Epiphanie, moet nog komen, nl. op 6 januari.



De hele Atlantische pers zwijgt in alle talen over het uitbundig feest van vrede in Syrië om niet herinnerd te worden aan eigen misdaden. Ondertussen blijft het Syrische leger de ene opslagplaats na de andere vinden van westerse wapens en Israëlisch medisch materiaal voor de terroristen en blijven vluchtelingen  terugkeren. Een bloedend en zwaar gewond volk langs de baan herneemt zijn weg.
We vertellen hoe we Kerstmis vierden en voegen er een kerstbezinning bij. Over de oorlogssituatie krijg je weer een overvloed aan informatie met video’s.
Aan allen van harte een Gezegend 2019

P. Daniel

Vrijdag 28 december 2019
Kerstvieringen
Vorige zondag namen we weer deel aan de misviering van de parochie in Qâra. De volgende dag, maandag 23 december kwam abouna Georges om bij ons de byzantijnse eucharistie te vieren nadat we de “koninklijke uren” (zo genoemd omdat destijds in Konstantinopel hierbij de keizer aanwezig was) en de “paramonie” (vigilie, vespers van Kerstmis) gezongen hadden. De koninklijke uren zijn de “kleine uurtjes” van ons getijdengebed met telkens drie psalmen, twee lezingen en een evangelie, afgewisseld met gebeden, gezangen en zegeningen. In de vespers is een processie voorzien. De eucharistie die daarop volgt is die van de heilige Basilius. En na de eucharistie is er zegening van het brood, waarbij ieder gezalfd wordt met olie en een stuk brood in wijn gedompeld ontvangt. We begonnen de dienst om kwart voor 11 en eindigden om half twee. Na de maaltijd was er een ruimde tijd vrij tot ’s avonds, hoewel enkelen inmiddels naar de parochie gingen voor de eucharistie met de kinderen.

Nvdr: In het christelijke Maaloula: kerstliederen in het Aramees

Om 20.15 u begon de lange kerstviering die eindigde om half een. Ook de gasten en het moslimgezin, medeverantwoordelijk voor het terrein, hebben het tot op het einde meegemaakt. Het begon met een bezinning bij de kerststal door moeder Agnes Mariam. Daarop volgde de zogenaamde “caminata”, een traditie uit de Spaanse Carmel. Moeder Agnes-Mariam met het beeld van Maria en ik met het beeld van de hl Jozef gingen aankloppen van deur tot deur om te vragen of de bewoner/ster bereid was Maria en Jozef te ontvangen om het Kind Jezus te laten geboren worden. Ondertussen worden de vele strofen gezongen in het Spaans, Frans en Arabisch. Het is een zeer ritmische melodie waarbij iedereen iets heeft om de zang met muziek te ondersteunen: castagnetten, cymbalen, tamtam, iets dat rammelt of geluid maakt. Zo gingen we alle kamers af van de zusters, de fraters, de gasten en allen die bij ons verblijven. En inderdaad, ieder had eigen kamer netjes en proper gemaakt voor het bezoek. Voor de kinderen kon dat niet lang genoeg duren. We eindigden in de kleine kapel van de nieuwbouw.

Lees verder

Vluchtelingennieuws

De Open Arms van de NGO Proactiva kon uiteindelijk haar kostbare lading (opgevist voor de kust van Libië) lossen in Spanje na vruchteloze pogingen in Italië, Malta, Libië, Frankrijk en Tunesië. Vox zal het aantal stemmen zien toenemen. (…)

S.O.S. Méditerranée houdt de moed erin. Nadat hun Aquarius telkens weer zijn vlag kwijt speelde, hoopt het in 2019 andere vaartuigen te kunnen inzetten om op vluchtelingenjacht te gaan in de Mid. Zee. We vernamen dat mensensmokkelaars voortijdig een feestje organiseerden. Als plan B willen de zeevaarders zich aansluiten bij de Japanse walvisjagers. (…)

Tunesië weigert mee te werken aan verplichte repatriëringen van illegalen op het grondgebied van resp. gastlanden. M.a.w. we mogen ze houden. Oef! In Tunesië zelf bevinden zich ca. 60.000 illegalen – die sowieso de eerste de beste gelegenheid zullen waarnemen om niet noodzakelijk hun eigen biezen te pakken; in de zgn. “gastlanden” resideren 1.3 miljoen Tunesiërs zonder verblijfsvergunning. De stad Gent heeft er eentje zelfs tot schepen gebombardeerd, al beschikt die wel over “papieren”. De kans is klein dat Tunesië aan een uitwisselingsprogramma voor Christophe Peeters meewerkt. (…)

De NGO Sea Watch deelt mee dat het “nog altijd vast zit op zee in een politieke limbo, in de onverschilligheid van Europa, die blijkbaar niet zinnens is haar giftige anti-migratie politiek te onderbreken”. Het NGO schip zou naar verluidt gedurende 6 dagen in de Mid. Zee op zoek geweest zijn naar een haven om de kostbare lading, die verleden zaterdag uit de woelige baren gered werd voor de kust van Libië, te lossen. Vijf landen zouden de lading geweigerd hebben, erger zelfs, het schip mocht zelfs niet aanleggen… duidelijk te merken dat Merkels dagen geteld zijn, zelfs Duitsland gaf niet thuis, na Malta, Italië, Spanje en Nederland, hoewel het schip onder de trotse Duitse driekleur vaart en verschillende steden aangedrongen hebben de vakkrachten “sofort” naar het Arbeitsbüro te sturen. (…)

De Tunesische kustwacht heeft voor de stad Mahdia een boot met 61 wereldreizigers van Tunesische en Maghreb oorsprong, op weg naar Lampedusa, doen stoppen. Met een werkloosheidsgraad van 15.5% kunnen ze moeilijk gemist worden. (…)

Algerië breekt alle bekende records. 2018 was het jaar van de superlatieven met indrukwekkende terugkeercijfers van economische toeristen uit de sub-Sahara-landen. Amnesty Int’l protesteert. De EU dreigt met sancties. “Algerië eerst” getuigt van grenzenloos egoïsme. (…)

Zeg nu nog dat Libië onvoldoende aandacht besteedt aan de vluchtelingencrisis. De Libische Post heeft een nieuwe postzegelreeks uitgegeven gewijd aan de zeevaarders, die met gevaar voor lijf en leden het vakkrachtentekort in West-Europa wilden invullen. (…) Verdient navolging.

Afsluitend een verhaal dat ons tot tranen toe raakte. Shahid Ali, Pakistaan, beloftevolle student, trok naar EUropa op zoek naar een beter leven, maar keerde ontgoocheld terug naar huis na een verlengde vakantie van 2.5 jaar in Griekenland, Frankrijk en Italië. Een surrealistische droom, zegt hij, zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens. (…)

Quo vadis, Syria?

De bronafbeelding bekijken

We kunnen er niet omheen: de luchtaanval op de buitenwijken van Damascus door de Israëlische luchtmacht op Kerstdag blijft de gemoederen beroeren. Libanon protesteerde quasi onmiddellijk toen bleek dat een Israëlisch vliegtuig via haar luchtruim, zich verstoppend tussen twee landende burgervliegtuigen, resp. in Beiroet en Damascus, niet slechts deze vliegtuigen en de passagiers, de burgers op de grond in gevaar had gebracht, maar bovendien het Libanese luchtruim misbruikte om vervolgens in Syrië de lading te lossen. En ja, dan kan het S-300 niet functioneren, kunnen er geen bodem-lucht afweerraketten gelanceerd worden, wil het niet de ongewild beschermende burgervliegtuigen in gevaar brengen, die niets met de Israëlische, resp. Syrische politiek te maken hebben. Goed voor een flinke carrièreklim van de Israëlische piloot. En ja, Israël hanteert dezelfde retoriek als Turkije: Iran, resp. Hezbollah, is een bedreiging voor de nationale veiligheid. Voilà, meer moet men er niet achter zoeken. Moet dus kunnen. De slachtoffers die eigenlijk niet het doelwit waren… pech… onvermijdelijke spaanders bij het zagen…

Via talrijke contacten werden we overspoeld door filmpjes. Door reacties, waaruit mocht blijken dat de samenhang, de verbondenheid, in Syrië er slechts groter door wordt. Het vliegtuig dat voorzien was in Damascus te landen werd omgeleid naar Khmeimim. De Israëlische luchtmacht gebruikte Amerikaanse GBU-39 bommen. (…)

Wat Netanyahu kan wil Erdogan ook. Volgens de Turkse Hürriyet wil hij de Russische toelating om ook de Turkse vliegtuigen – zonder dat ze neergehaald worden – door het Syrische luchtruim te laten vliegen. Met een lading Turks fruit waarschijnlijk. (…)

De Turken rukken op. (video)

De bewoners van Raqqa protesteren tegen de geplande Turkse invasie. (…)

Stilaan blijkt dat de YPG liever onder de hoede van een centraal geleid Syrië leeft, dan onder de knoet van de Ottomanen. In een persmededeling deden ze een oproep aan de Syrische strijdkrachten om Manbij en de regio rondom, die zij gedwongen werden te verlaten, in te nemen “omdat de Syrische overheid verplicht is hetzelfde land, natie en grenzen te beschermen tegen een Turkse invasie”. (…) (video: op weg naar Manbij) De YPG zal zich toeleggen op de strijd tegen ISIS & soortgenoten. Intussen heeft een woordvoerder van het Syrische leger bevestigd dat zij de stad ingenomen hebben. (…)

We vernemen net dat Erdogan al gereageerd heeft: “een psychologische operatie” en… “Turkije is tegen een versplintering van Syrië”. (…)

Afbeelding kan het volgende bevatten: tekst
Meer info bij http://www.kurdistan24.net/en

De Fransen blijven. Zoveel werd duidelijk gemaakt. Ook al zouden de Turken (… en zij niet alleen) hen liever zien vertrekken. (…)

Het SDF maakt eindelijk terreinwinst op de IS-enclave ten oosten van de Eufraat, in de Deir Ezzor regio. (…)

Opnieuw werden Syrische soldaten het slachtoffer van al-Nusra-aanvallen in de Latakia provincie. Voor wie het geografisch onduidelijk wordt: vanuit de regio waar de “gematigde rebellen”-onder-Turkse-bescherming de lakens uitdelen. Ooit moeten die daar weg. Hoe sneller, hoe beter. Idlibistan is één groot kruitvat. Stel u even voor dat de provincie Antwerpen vol zit met terroristen, die gerichte aanvallen plegen op de bevolking van Zeeland, Oost-Vlaanderen, Vlaams-Brabant, Limburg… (…)

En toch gaat het vooruit in Syrië: de Ver. Ar. Emiraten (her)openden gisteren hun ambassade in Damascus. (…) Bahrein (…) en Koeweit volgen. (…)

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is UAE.jpg

Op 13 en 14 december ondertekende een Russisch-Syrische delegatie meerdere bilaterale akkoorden, vervat in een afsluitend protocol, met 30 investeringsprojecten. Tijdsruim: 2019 – 2021. Acht zijn industriële projecten. O.a. de heropbouw van een autobandenbedrijf in Hama en de bouw van een nieuwe cementfabriek in Al-Salamiyah in de provincie Aleppo. Drie projecten omvatten het verkeer, zoals de spoorverbinding tussen de fosfaatopgravingen en de haven van Tartous, waar ook een nieuwe luchthaven moet verschijnen. 100 Russische ondernemingen zullen deelnemen om de plannen te verwezenlijken. (…)

In Monastir (Tunesië) landde de eerste vlucht van Cham Wings, een privé Syrische luchtvaartmaatschappij die door de VSA op de zwarte lijst geplaatst werd omdat ze in Syrisch regeringsgebied vliegen.

Opnieuw keerden Syrische vluchtelingen vanuit Jordanië terug naar huis. Idem dito vanuit de terroristisch-bezette regio terug naar hun huizen in de Syrische provincies Hama, Aleppo en Idlib (…):

Pres. Assad tekende een wet waarbij landbouwers een renteloze lening zonder kosten of intresten kunnen krijgen. (…)

Het hoofd van de Syrische nationale veiligheid ging in op een uitnodiging van de Egyptische minister Abbas Kamel. (…)

Privé proefproject van tropische fruitsoorten – avocado’s, papaya’s, lychees, enz. – in Latakia (…).

Het regent in Damascus, Daraa en Hama (… en nog geen klein beetje…):