Wees op je hoede voor vriendelijke mensen

Afbeeldingsresultaat voor nazi kaffee

Fractievoorzitster van Die Linke in Thüringen: “een ander voorbeeld van de nazistische instelling van de AFD is overdreven vriendelijkheid – gaat u mee een koffie drinken?”

Quo vadis, Syria?

Twee grote stappen voorwaarts bij de bevrijding van de provincie Idlib en de wijde omgeving van de industriestad Aleppo werden gezet.

  • de snelweg M5 is helemaal in handen van de regering
  • de burgers van Aleppo-stad kunnen met een gerust hart gaan slapen: de terroristen – HTS en de Oeigoeren – werden verdreven. Geen raketten meer op de buitenwijken.

Lijken dit beelden van een onderdrukte bevolking?

Tijd voor een regeringsverklaring van president Assad. De bloemrijke taal klinkt overdreven-gezwollen in onze oren. Dit is in Arabische landen echter niet ongewoon: het is onbeleefd meteen ter zake te komen, 50% is verpakking, 50% de inhoud. Hij dankt de bevolking, het leger, de bondgenoten voor hun begrip, standvastigheid, opoffering en hulp. Hij leeft mee met de gezinnen die een familielid verloren hebben, die hun have en goed zagen vernietigd worden, die in de kou zitten en die toch gebleven zijn. Aleppo is – na de bevrijding van de stad in 2016 – eindelijk veilig voor beschieting vanuit de terroristennesten. Iets wat helemaal bovenaan het verlanglijstje van de regering stond. Iets wat pas na het offensief vanuit het zuiden kon bereikt worden. Zonder de veiligstelling van Aleppo was alle moeite voor de heropbouw van de stad én de industrie een maat voor niets geweest. De luchthaven van Aleppo zal na negen jaar eindelijk terug heropend worden.

Belofte van heropbouw:

De berichten van de terroristen over glorierijke overwinningen, heroveringen van dorpen, inbeslagnames van tanks, geschut, gevangenname van Syrische militairen, elimineren van Russische officieren op de Hmeimim luchtmachtbasis zijn niets anders dan wensdromen, aanmoedigende taal voor de achterban. 300 km2 werd – ondanks de Turkse hulp aan de terroristen – door het Syrische leger heroverd. De genoemde hoge Russische officieren die door een drone-aanval zouden gedood zijn, blijken in werkelijkheid historische figuren, goed voor een rol in een von Münchhausenverhaaltje: een Spaanse ingenieur (gestorven in 1824), een Armeense politicus (overleden in 1923), een Russische generaal (gestorven in 1926) en diens voorganger-collega (onder de zoden sinds 1914).

De laatste hoop van de terroristen is Turkije. Turkije dat – terecht – vreest dat er een vluchtelingentsunami bij hen terecht komt mét de harde kern van nietsontziende extreme islamisten. Je kan je afvragen of de Turkse regering niet beter de Koerden het vuile werk had laten doen…

In onderstaande video wordt het bord getoond van al-Qaeda aan de buitenwijken van Aleppo… “gematigde rebellen”, volgens onze politici en media:

Na de dreigende taal van Erdogan aan het adres van de Syrische regering, ging een afvaardiging van de Turkse en Russische regering aan tafel zitten. En zie: de gemeenschappelijke patrouille in het noorden – waar de Koerden zich moesten terugtrekken – werd hervat.

Er werden echter grote konvooien met zwaar militair materiaal, tanks en wapens, vanuit Turkije naar Idlib-stad gestuurd. Het lijkt alsof de stad niet gemakkelijk zal heroverd worden. De grote vraag is in hoever Turkije hierin daadwerkelijk zal betrokken geraken. Maandag trekt een Turkse delegatie naar Moskou. De eis van Turkije dat het Syrische leger zich moet terugtrekken tot achter de observatiepunten in de 2018 afgesproken de-escalatiezone is onmogelijk te vervullen. Tenslotte hiéld het Syrische leger zich initieel aan de afspraken – HTS echter niet en bleef de Syrische bevolking aan de andere kant van de de-escalatiezone bestoken. Waardoor het offensief van het Syrische leger ter bescherming van de eigen bevolking in het noorden van de Hama provincie uiteindelijk op gang kwam.

De miserie van de Idlib-vluchtelingen wordt hier uitgebreid belicht. En die is erg. Laten we echter niet vergeten dat dit de keuze is van de terroristen; indien zij de wapens neerleggen is de oorlog gedaan.

Wat nooit – bij geen enkele zender, in geen enkele krant – aan bod komt is het feit dat de bevolking in regeringsgebied nog steeds niet in normale vredesomstandigheden kan leven. Voortdurend worden er gas- en elektriciteitscentrales, olieraffinaderijen en opslagplaatsen door drones met explosieven belaagd. Pater Daniël beschrijft zichzelf als een Michelinmannetje met verschillende làgen kleding tegen de koude.

Wordt vervolgd.

Een verslag uit Syrië, zonder poco bril

Goede Vriend,

Het stof van het euthanasieproces eind januari 2020 in Gent, is nog niet gaan liggen. Er is verontwaardiging over het feit dat er over euthanasie negatieve praktijken aan het licht kwamen. De voorzitter heeft ook geweigerd  de brief van de zussen te laten voorlezen.  Er mag geen kritiek geuit worden op onze euthanasiewet en zeker mag deze niet ondermijnd worden. Eventuele pogingen in deze zin moeten met “prangende” vragen onderzocht worden. En de katholieke ziekenhuizen die iets veel beters willen aanbieden, moeten gedwongen worden de dood in te voeren.  Het is duidelijk waar de onwilligen moeten gezocht worden, nl. in het christelijk geloof, bij de katholieke Kerk en bij René Stokman, de algemene overste van de Broeders van Liefde. Neen, heren van de “partij van de dood”, de bisschoppen staan niet boven de wet, maar jullie menen wel boven het menselijk leven te staan, dat van nature onaantastbaar is om jullie zogenaamde “wet”, die de natuurlijke werkelijkheid ontkent, aan allen dwingend op te leggen.

In de Vlaamse openbare opinie is maar één denkrichting toegelaten, die van de vrijmetselarij. Hiermee reageer ik niet zozeer tegen de mensen zelf,  die niet of anders geloven. Ook zij zijn “geestelijke” personen, bestaande uit een materieel lichaam en een geestelijke ziel.

Als dit niet het geval was, zouden ze lijken zijn. Puur materialistische,  rationalistische mensen bestaan niet. Bovendien hebben zij ook onmiskenbare geestelijke idealen. Wij reageren tegen die dwaze illusie dat een mens louter materialistisch zou zijn en daarom behandeld mag worden als een auto die, als hij versleten is, gewoon opgeruimd mag worden. Deze onredelijke ideologie is een vloek,  verdient geen enkele erkenning en brengt niets dan depressie mee. Een wet die zich hierop beroept kan nooit bindend worden, ook niet met een meerderheid. Deze grondgedachte van de vrijmetselarij hoort niet thuis in een menselijke beschaving omdat ze de waardigheid, heiligheid en onaantastbaarheid van het menselijk leven aantast. Waar niets meer heilig is, is ook niets meer veilig. Dit is de natuurwet en de oeroude wijsheid én levenshouding van de mensheid van alle tijden, vanaf Hippocrates  tot aan de verduistering van de zogenaamde “verlichting”. Bovendien heeft onze moderne tijd alle mogelijkheden om iets veel beters aan te bieden dan een mensonwaardige dodelijke spuit. 

Broeder René Stockman, christenen en de katholieke ziekenhuizen verdienen alle waardering omdat ze, tegen de stroom in, ijveren om aan de lijdende en stervende  medemensen van onze tijd hun waardigheid terug te geven.  Overigens, welke persoon of instelling in Vlaanderen heeft zich voor deze mensen in nood meer ingezet dan zij? Wie een onderzoek wil naar manipulatie en misbruik van dit proces in Gent, zal meer succes boeken bij de slippendragers van de vrijmetselarij. Het stond in de sterren geschreven dat dit proces in hun hoofdkwartier een triomf moest worden van de euthanasie.

Onmiddellijk daarna hoorden we  al de overwinningskreten en meteen de aankondiging dat er een uitbreiding moet komen naar een nóg ruimere praktijk! Voor het geluk van de mensen moet de huidige samenleving bevrijd worden van de dodelijke dictatuur van de  vrijmetselarij en wezenlijke vragen stellen om tot oplossingen te komen die authentiek en goed zijn. Een dodende euthanasiespuit hoort niet thuis in een samenleving die zich een “menselijke beschaving” wil noemen, zeker niet in onze tijd nu we beschikken over een waaier van moderne middelen om het lijden te herleiden tot het aanvaardbare.

P. Daniel

Vrijdag 14 februari 2020

Flitsen

Stormweer – Op het ogenblik dat er in België een zware storm woedde was dit eveneens hier het geval. Zaterdagavond was het zo erg dat we zelfs vanuit de nieuwbouw de koer niet konden oversteken om samen met de zusters de vespers te zingen. Alles wat niet vast zit wordt dan door de lucht geslingerd. In de late avond was de storm weer gaan liggen. Een deel van het dak bij de zusters werd weggerukt, een deel van het dak van het kippenhok en enkele stukken muur van het in opbouw zijnde St. Jozefsklooster. Alles samen beperkte schade. Als het erg vriest, sneeuwt of stormt moeten de kinderen niet naar school. In Moskou schijnt dat te zijn bij  -50° C maar hier kijken ze lang zo nauw niet! En zo zaten we zondagmorgen op het dak om wat voorlopige herstellingswerken uit te voeren. Het is ook zo dat bij zulk weer de priester van het dorp niet komt en daarom hielden we het op zondag bij de Latijnse ritus hoewel met het Evangelie van de byzantijnse ritus, die vandaag als inleiding op de grote vasten  de prachtige parabel van de verloren zoon gedenkt. In de Latijnse ritus werd deze zondag vroeger  “septuagesima” genoemd, de “zeventigste” dag of de negende zondag voor Pasen. De volgende dagen werd het nog kouder, – 11°/-13°, en dat betekent dat de meeste buizen bevroren zijn, geen water.  Voor het klaarmaken van het middagmaal hebben we al weken geleden een flinke houtkachel geïnstalleerd.

Uitstap – Voor de grote vasten begint, wilden we nog een uitstap maken met de gemeenschap. Omwille van zijn uitstekend schoolrapport mocht Yakub een wens doen. Hij koos een bezoek aan het groot museum in het naburige Deir Atieh en daarna samen ergens eten. Donderdag was daarvoor een geschikte dag. Wegens de koude is het nog geen school en tevens scheen de zon af en toe doorheen de  wolken. We bezochten het museum met zijn oudheidkunde, cultuur en heemkunde. Er zijn zalen met prachtige gewelven. Het museum toont hoe de mensen doorheen de eeuwen leefden, aten, werkten, zich kleedden, zich verdedigden, zich vermaakten enz… Grote aarden potten uit het tweede millennium voor Christus dienden om voedselvoorraden te bewaren, mooie ceramiek, sieraden, van sabels en dolken naar de eerste revolvers en geweren, weefgetouwen, sandalen waarvan de begeleidster zei dat ze langer meegingen dan de personen die ze heel hun leven hadden gedragen, stenen deuren met sieraden, primitieve landbouwwerktuigen. Ook troffen we nogal wat christelijke symbolen aan, vooral versierde kruisen …

Daarna bezochten we een pizzeria, waar we gezellig en goed hebben gegeten. Toen we voor de maaltijd samen het Onze Vader baden, zorgden de moslimuitbaters van de zaak dat de muziek even werd afgezet. Zo gaat het in deze respectvolle ”lekenstaat”!  We waren net op tijd thuis om Mgr. Dimitri, Grieks-orthodoxe bisschop van Safita te ontvangen (de “vallei van de christenen”, tussen Tartoes en Homs). Hij is ons erg genegen. Hij sprak over de betekenis van de voorbereidende tijd van de vasten in de byzantijnse liturgie.

Lees verder

„Niet het geloof, maar de vriendschap met het Algerijnse volk hield mij overeind.”

Toevallig trok dit artikel over de Hilversumse Witte Pater – Jan Heuft – onze aandacht. En moesten meteen aan onze Vlaamse pater Daniël in Syrië denken. Hoe het is om in een moslimland te leven, overleven, deel uitmakend van een kloostergemeenschap, als verkondiger én intens belever van het christelijk geloof. Zonder daarom op een straathoek met een bijbel te gaan zwaaien. Hoe ver ga je dan bij het wegcijferen van jezelf, je dienstbaarheid voorop te stellen… ongeacht het geloof van de omringende gemeenschap?

Jan Heuft lijkt ons iemand die door dezelfde microbe gebeten is als onze pater Daniël. We kunnen ons voorstellen dat hun inzet niet altijd en door iedereen – misschien wel vooral in eigen kringen – op applaus onthaald wordt. Hier zijn er immers ook problemen, moeten ook mensen geholpen worden. Inderdaad. Wat men daarbij dan schijnt te vergeten dat geestelijken ook individuen zijn, die daar waar hun diepste ik opgeroepen en gewaardeerd wordt, ook het beste zullen presteren. Het beste als christen, niet noodzakelijk het beste voor het uithangbord. We noem(d)en dat een “roeping“.

Afbeeldingsresultaat voor chrétiens algerie

In 2007 zijn (waren?) er nog 20 Witte Paters en 25 Witte Zusters in Algerije, een land van 2.376.400 km² (80 maal België) Hier volgt het verhaal van missionaris Jan Heuft in Algerije.

Jan Heuft is al vijftig jaar katholiek missionaris in het islamitische land Algerije. Hij maakte een burgeroorlog mee en was ook zelf soms in gevaar. „Niet het geloof, maar de vriendschap met het Algerijnse volk hield mij overeind.”
‘Mensen proberen te bekeren is verspilde moeite”, zegt Jan Heuft, al vijftig jaar katholiek missionaris in het islamitische land Algerije. „In mijn visie kunnen ook moslims in de hemel komen. Ik doe hier vooral sociaal werk”, zegt hij thuis in de hoofdstad Algiers.

‘Of iemand moslim of christen is, maakt mij niet uit’

Broeder Jan, zoals hij hier genoemd wordt, werd in 1969 door de orde van de Witte Paters naar het Noord-Afrikaanse land gestuurd. Nooit is de bijna twee meter lange Heuft (80) er meer weggegaan. Hoewel hij de pensioengerechtigde leeftijd al lang heeft bereikt, is hij niet van plan om in Nederland van zijn oude dag te gaan genieten. „Er is hier volop werk.”

Lees verder…

Jan Heuft verwijst in b.g. artikel naar de vier Witte Paters die op 27 december 1994 doodgeschoten werden. Postuum werden ze in ere hersteld, zalig verklaard, ook en vooral in Algerije: De 4 Witte Paters zalig verklaard in Algerije

Het optimisme van Jan Heuft komt de laatste tijd steeds meer onder druk te staan omdat… er een toename is van moslims die zich tot het christendom bekeren! En dan voelen de pure islamisten zich bedreigd. De Arabische Lente slaat toe!

Geloofsbrieven in het Kremlin

Afbeeldingsresultaat voor welcome to the kremlin cartoon

Wie zich afvraagt wat de betekenis is van de overhandiging van “geloofsbrieven” van diplomaten aan het staatshoofd van een andere natie, krijgt hier meer duidelijkheid. Volgens de stem op de achtergrond betekent het dat de drager wordt verondersteld “geloofd te worden”, m.a.w. dat hij naar waarheid en loyaliteit zal handelen in opdracht van zijn thuisland, dat hij de vertegenwoordiger is van de hoogste gezagdrager.

… de gezichtsuitdrukking van Lavrov bij de verplichte foto met Poetin en de Amerikaanse ambassadeur Sullivan spreekt boekdelen…

Wie is John Sullivan?

Quo vadis, Syria?

Het wintert. Zoveel is duidelijk.

Het laatste stuk van de M5, die loopt van de grens met Jordanië naar het hart van de Syrische industrie, Aleppo, werd bevrijd. De prijs is zwaar. Zelfmoordterroristen willen nog steeds liever een enkeltje richting maagdenhemel dan hier op aarde in vrede verder leven met hun gezin en vrienden. Prioriteiten, nietwaar?

Image

Het gonst van de geruchten. Dat er hulp vanuit Turkije voor de terroristen gekomen is, staat boven twijfel. Dat de terroristen met de hulp vanTurkse militairen enkele veren op hun hoed mochten steken, is wellicht ook waar. Echter niet voor lang. Een heuvel, een wijk, wordt veroverd, opgegeven, heroverd. Dat de zgz. terreinwinst van HTS een noemenswaardig oorlogsfeit is, valt te betwijfelen. Bekijk even de kaart: een stuk van de Hama provincie (ten zuiden van Idlib) en meer dan een derde van de provincie Idlib zijn terug in regeringshanden. Luister even mee naar de gesprekken tussen terroristische chatgroepen. De paniek is duidelijk te horen: “waar moeten we heen???”

Een Syrische legerhelikopter werd neergehaald door de terroristen. Alle inzittenden zijn dood. Denk eraan: volgens de affiches in Brussel is er niets mis met de begeleidende vreugdekreten… immers… het is slechts een huldeblijk aan God! Ach.

In hoever Turkije daadwerkelijk – tegen Ruslands zin – tegen Syrië oorlog zal voeren is twijfelachtig. Dat Erdogan geen zin heeft om de Idlib vluchtelingen (het terroristisch zootje dat zijn biezen pakte uit zuid- en midden-Syrië) een thuis te geven is perfect te begrijpen. Dat zijn geen normale “vluchtelingen”, verdreven dompelaars, dat zijn gevaarlijke tijdbommen, die zich evengoed tegen hun Ottomaanse gastheren zullen keren (… is Erdogan minder dictatoriaal?) als ze tegen Assads regering gedaan hebben. Tenslotte is Turkije – zelfs met Erdogans AKK-partij aan het bewind – niet echt een sharia-staat zoals de moslim terroristen het wensen. Het blijft een open vraag: in hoever is Erdogan een ongeleid projectiel? Hopelijk is Poetin de betere schaker.

Net door Sputnik Arabic bekend gemaakt: de Russische luchtmacht houdt de Turkse troepenverplaatsingen in Idlib scherp in het oog:

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, mogelijk herkende tekst: министерст россий транных дел ерации

Maria Zakharova, woordvoerster van het Russische ministerie van buitenlandse zaken, verklaarde tijdens de wekelijkse persmededeling in Moskou dat de Turkse regering verantwoordelijk is voor de verslechtering van de toestand in Idlib, want Turkije voldoet niet aan zijn verplichtingen volgens het Sochi akkoord. “De reden voor de huidige verslechtering ligt aan de Turkse chronische niet-voldoen aan het Sochi memorandum van 17.9.18 én aan de overbrengingen van Turkse huurlingen in het noord-oosten van Syrië.”

Lees verder