Wie of wat is HTS? (2)

Hayyat Tahrir al-Sham logo.jpg

In het eerste luik hebben we een tijdlijn geschetst: het ontstaan en de ontwikkeling, de opeenvolgende herbenamingen tot de huidige toestand.

In het tweede luik gaan we na hoe HTS aan de middelen geraakt is.

Een simpele vraag, waarop het antwoord niet eenvoudig in elkaar zit. Zou het Westen een gerenommeerde terroristische militie financieren? Zou het? Heeft de schapenvachttruuk resultaat gehad? Of had HTS er zelfs geen nood aan?

De bronafbeelding bekijken
Brennus: Vae victis

ABBA zong “The winner takes it all”. Waarmee alles gezegd is. In oorlogsvoering is het heel normaal dat de zegevierende strijdkracht zijn wil kan opleggen, het grondgebied inpalmen, de “strijders” toelaat te plunderen, vrouwen verkrachten en/of ontvoeren, brandschatten en alles wat tot de vreugderoes kan bijdragen. In vroeger tijden was het niet abnormaal dat huurlingen in plaats van soldij de belofte kregen dat ze een aantal dagen, weken, maanden, zowat alles mochten pikken wat hen beviel. Motivatie. In de huidige democratische tijden is dat niet anders; het wordt alleen anders in beeld gebracht. Als we bv. eens kijken hoe de grenzen in Europa hertekend werden na WOI en WOII dan wordt dit meteen duidelijk. En telkens is de burgerbevolking de pineut.

In een ideale wereld, zonder oorlog, wordt dit telkens na de verkiezingen in de praktijk gebracht met wat wij oneerbiedig “postjes pakken” noemen. De winnende partijen verdelen onder elkaar de buit. Vriendjespolitiek. In het Duits “Vetternwirtschaft”. Politieke benoemingen. Invloedgebruik. Ons kent ons. Of zelfs, indien nodig, achterdeurtjes en doofpotscenario’s. In het Amerikaans-Engels noemt men dit “spoils“.

Komen we terug bij HTS.

De leider van HTS, Abu Mohammed al-Goulani verklaarde op Al-Yazeera dat zijn groep geen steun krijgt – “van niemand” – (… S.A., Golfstaten, tellen die niet mee?) en dat het gros van hun inkomsten door overwinningen op anderen te verklaren is. Los daarvan accepteren ze groothartig elke steun, vanzelfsprekend zonder bijhorende voorwaarden, van eender wie, zoals bv. zakenlui en individuele personen. Of hij tevens verklaarde dat hij nooit zou liegen, konden we niet nagaan.

De bronafbeelding bekijken

Het bovenstaande is gedeeltelijk waar, want HTS’ financiering komt vooral uit de binnengerijfde buit na veldslagen tegen de regering, tegen ISIS of andere zgn. “oppositie bewegingen”, i.e. door het Westen gekoesterde “gematigde rebellen”. (tabel 1) HTS discrimineert niet: buit is buit. Geld stinkt niet.

Tijdens de veldslag van eind 2017 / begin 2018 tegen de Nour al-Din al-Zanki Beweging, voerde HTS een tactiek in waarbij de buit voor de helft aan de individuele terrorist en de helft aan de groep uitgekeerd werd. Deze aanpak verzekerde HTS van een groot aantal loyale strijders en overtuigde leden van concurrerende groepen zich bij HTS aan te sluiten. HTS groeide en bloeide.

In de voorafgaande gevechten tegen Ahrar Sham midden 2017, nam HTS de volledige buit in beslag: miljoenen dollars. Bv. alleen al in de stad Salqin, ten NW van Idlib, kon HTS heel hun kamp – wapens en voertuigen – op hun actief schrijven; naar schatting goed voor een boekingswaarde van 1 miljoen dollar. In dezelfde regio nam HTS een mediastudio in met gesofisticeerd materiaal: goed voor 500.000 dollar. Magazijnen met ca. 2000 moderne auto’s veranderden ook van eigenaar; goed voor meer dan 20 miljoen dollar.

Het hoofdkwartier van Jaysh al-Sunna, een filiaal van Jaysh al-Fatih, één van de vier terroristische groepen die toen Idlib bestuurden, ging ook over in HTS’ handen. Andere, kleinere terroristische groepen zoals de Islamitische Beweging, lieten zich ook overtuigen… hun commandant Abou Bakr werd vermoord in een HTS gevangenis. Het hoofdkwartier van Abu Ali Wishah, die door bepaalde sjeiks gesteund werd, en andere, minder in het oog vallende groepen in Noord-Syrië lieten zich ook “overtuigen”.
HTS doet daar niet flauw over “The winner takes it all.” Wie overwonnen wordt, moet zich voegen naar de wensen van de overwinnaar.

Gevangenen- en lichamenruil

Het is niet ongebruikelijk dat tegenstanders met elkaar gevangenen en lichamen van overledenen ruilen of voor een behoorlijke som geld terugsturen. Goed voor miljoenen dollars. Zowel de Syrische als de Libanese regering betaalden hiervoor grote sommen. HTS mocht bv. 15 miljoen dollar innen voor de vrijlating van Libanese militaire officieren. En dat niet uitsluitend de Syrische of de regering der buurlanden hun portemonnee open trokken mag blijken uit een soortgelijk bedrag dat de Italiaanse regering over had voor een ruilhandel. Daar bovenop de sommen voor de vrijlating van buitenlandse journalisten, de lichamen van Hezbollah of Iraanse militairen en anderen. HTS is niet kieskeurig. Geld stinkt niet. (tabel 2)

Op een zeker moment was het zelfs gebruikelijk dat Iran en Hezbollah HTS ca. 200.000 dollar betaalden voor elk lichaam van een commandant en ca. 50.000 dollar voor een soldaat. Dit werd meer dan eens aangetoond tijdens de gevechten rond Aleppo en Idlib. In enkele gevallen was er geen geld bij gemoeid. Ruilhandel in natura: een dood lichaam voor een ander dood lichaam. HTS wil liefst de dode lichamen van hun eigen strijders terug hebben en van de gevangen genomen soldaten vanaf geraken.

Handel en belastingen

Officieel worden terroristische groeperingen in Syrië niet (meer) gefinancierd door externe bronnen (*).

Investeringen en handel stagneren in noord-Syrië. Nadat HTS de grensovergang van Bab al-Hawa onder controle kreeg, werd de handel en wandel verboden, behalve dan voor goedgekeurde “handelaars”. HTS heeft de volledige controle, het monopolie, op de handel, o.a. van suiker, kippen, bananen, benzine en diesel en andere dagelijkse verbruiksgoederen.

De Kamer van Koophandel staat machteloos. Protesteren leidt er slechts toe dat alles dichtgetimmerd wordt. HTS gebruikt de Kamer van Koophandel voor interne administratieve en organisatorische taken. HTS werkt ook aan hun imago: vrienden vallen in de prijzen, krijgen bv. de toelating voor de opening van een restaurant, waarbij de toevoer van de nodige producten gegarandeerd wordt, krijgen een job aangeboden, waarvoor een minder geliefde bewoner moest plaats ruimen. HTS houdt de tankstations en grote stroomvoorzieners onder controle in ruil voor “lidgeld”. HTS legde beslag op overheidsgronden nabij de Syrisch-Turkse grens en verkocht deze als bouwgronden aan vrienden.

HTS is de noodzakelijke partner bij de grensovergangen vanuit de Idlib provincie naar het regeringsgebied en legt douanetaxen op bij de invoer van producten. Morek is de belangrijkste grensovergang; HTS laat Huras al-Din, die voorheen daar de alleenheerschappij had, delen in de inkomsten. De Bab al-Hawa grensovergang wordt met niemand gedeeld. Geld stinkt niet.

HTS richtte de Watad Company op voor het beheer, verkoop, verspreiding van brandstoffen in Noord-Syrië. Zogezegd onafhankelijk, met Abu Ragheb al-Nabhan als alg. directeur, een oud-gediende brandstoffenverkoper in de regio. Even onafhankelijk als de Idlib regering. (…)

*Geen externe financiering?

De bronafbeelding bekijken

Waar vanuit verschillende bronnen en invalshoeken zonder enige twijfel aangetoond werd dat de Witte Helmen een direct verband – een onderaannemer – met HTS, resp. al-Nusra, hebben worden zij nog altijd gefinancierd door het Westen.

De VSA gaan hen opnieuw steunen met de luttele som van 5 miljoen dollar. Ter herinnering verleden jaar kondigde Trump nog aan ermee te stoppen. Zo verklaarde hij trouwens ook met veel bombarie dat hij de Amerikaanse troepen terug naar huis zou halen, want “er viel immers niets te halen”. Geheugenverlies of teruggefloten? Met die 5 miljoen had hij een stuk van zijn geplande muur kunnen bouwen.

Louis Tobback wist het al: “Principes zijn als scheten: ophouden tot je niet meer kunt om ze dan stilletjes te laten vertrekken…” (Humo)

Een verslag uit Syrië, zonder poco bril

Vrijdag 15 maart 2019

Al is het ’s avonds en ’s nachts nog koud, overdag geeft de zon ons al lenteweer. Na de verraderlijke “Arabische Lente” volgt de meer verkwikkende Syrische lente. Terwijl de abrikozenbomen beginnen te botten, wordt ook onze hoop op de heropbouw van Syrië versterkt.

In heel het land blijven initiatieven groeien die het economische, sociale en culturele leven weer in gang zetten. Vluchtelingen blijven uit  buiten- en  binnenland terugkeren (vooral nu uit Jordanië), samenwerkingsverbanden met bondgenoten worden sterker en veelvuldiger, de tentoonstellingen zoals “made in Syrië” blijven toenemen…

Helaas,   de zogenaamde “vrienden” van Syrië blijven tegen land en volk oorlog voeren. Ze hebben de soevereiniteit van Syrië niet kunnen breken, wat haar doel was. Het is niet gelukt met een militair ingrijpen. Het is ook niet gelukt met een horde terroristen vanuit een 50-tal landen uit de hele wereld. Nu wordt de oorlog tegen Syrië vooral voortgezet langs sancties en de eis van een politieke oplossing (volgens de   voorwaarden van het westen!). Met de “politieke oplossing” hopen de “vrienden” de soevereiniteit toch nog te kunnen breken en met de ingrijpende  sancties hopen ze volk en land verder te kunnen boycotten.

Jawel, er werd zopas in Brussel een grote conferentie gehouden over “de toekomst van Syrië”. Maar van degenen die echt voor de toekomst zorgen was er niemand uitgenodigd, nl de wettige Syrische regering. Bovendien zijn de zware sancties tegen Syrië tegelijkertijd bedoeld om Rusland, Hezbollah, Iran en China te treffen. Het is een andere vorm van een wereldoorlog.

En er is nog meer. Ondanks de gruwelijke oorlog heeft het Syrische volk gedurende acht jaar onder leiding van zijn  president  Bachar al Assad zijn soevereiniteit en fierheid  behouden. Saddam Hoessein en Muhammad Gaddafi kunnen de wereldleiders niet meer aanklagen voor misdaden tegen de menselijkheid wegens het uitmoorden en verwoesten onder valse voorwendsels van hun  volk en land. Daarom werden ze ook vermoord (2006 en 2011).  Bachar al Assad zou hen nog wel kunnen aanklagen. Om hun misdaden echter bedekt te houden trachten ze nu de schuld aan de Syrische president zelf te geven. Hiertoe ondernamen ze al eerder een poging.  Een Brits-Frans voorstel, mede ondertekend door de VS, ingediend bij de VN Veiligheidsraad op 22 mei 2014 kreeg echter het veto van Rusland en China. Nu is er een familie van moslimbroeders (de motor van de misdaden) van Syrië naar Jordanië gevlucht. Zij schakelen het politiek  gemanipuleerde Internationaal Strafhof in, waarvan geen onpartijdige rechtspraak kan verwacht worden. Bovendien hebben ze een “Rapport Cesar” (20 januari 2014) klaar, afkomstig uit Qatar (nog een van de “vrienden” van Syrië). Het bevat 55.000 foto’s van gemartelden en geëxecuteerden, zogenaamd door het Syrische leger, terwijl het in feite clichés zijn van slachtoffers van de terroristen. Met dit gepolitiseerd Strafhof in dienst van zijn broodheren is het mogelijk nogmaals waarheid en leugen, goed en kwaad met elkaar te verwisselen.  Ruim twee eeuwen vóór onze tijdrekening wist “Prediker” het al: “Op de rechterstoel zit de schuldige” (3, 16). En met de voormalige procurator generaal, de Argentijn Luis Moreno Ocampo bleek de corruptie maar al te duidelijk.

P. Daniel

Nvdr: Ter illustratie deze video samengesteld door de Canadese journaliste Eva Bartlett. Haar uiteenzetting wordt in het Duits vertaald ingesproken, tevens Duitse ondertiteling die u kan laten vertalen via de icoontjes onderaan.

Een mini oecumenische top

Begin februari werden in Anabek de oecumenische ontmoetingen hervat tussen de priesters en pastorale verantwoordelijken van de verschillende ritussen van orthodoxen en katholieken in Qalamoun. De volgende ontmoeting is vorige zaterdag bij ons doorgegaan. We waren deze keer slechts met 8 priesters. Het is nu de drukke tijd  voor de parochies omdat er vele vastenactiviteiten gehouden worden. Het delen van de zorgen en het zoeken naar efficiënte oplossingen gaat evenwel onverminderd verder. Een van de priesters heeft de voorbereidingen getroffen om volgende maand te beginnen met een tv-zender de Syrisch orthodoxe kerk met een eenvoudige maar degelijke en boeiende verkondiging van het Evangelie. Verder beginnen vormingsdagen voor universitairen vorm te krijgen. Het  was ook nu weer een aangename, bemoedigende ontmoeting. Vandaag kregen we nog een oecumenisch annex. De Grieks-orthodoxe bisschop van de “vallei van de christenen” (streek van Tartous in het gebergte), Dimitrios  Charbeq kwam ons bezoeken en nam de tijd om kennis te maken.

Lees verder

Geen satire

Afbeeldingsresultaat voor gutmenschen

Andreas Geisel, SPD-senator in Merkellands verloren stad, is bevallen van een (onweers)wolk van een idee: hij wil nagaan of de terugkerende I.S.terroristen kunnen geïntegreerd worden met de hulp van extreem-radicale moskeeën in Berlijn.

Tijdens een interview n.a.v. een politieconventie vermeldde hij dat hij “legalisten” – radicale moslims die niet per se naar wapens of vrachtwagens grijpen om hun gelijk te halen (?) – in te schakelen bij de heropvoeding van ISIS terroristen. Zoals bv. de Moslimbroederschap (!) en de Turkse Milli Görüs (!).
Alsof hij brandstichters wil gebruiken om het vuur te doven, mijmerde een journalist. Deze dacht nog even dat het om een misverstand ging, vroeg na, maar neen, hoor, het was wel degelijk dat wat hierboven geschreven staat. Immers: “De dialoog tussen “legalistische” moslim gemeenschappen, die geen geweld gebruiken en er afstand van nemen, helpt wel degelijk en kan leiden tot een deradicalisering.”

In de praktijk zouden moslims, die tegen de Duitse (westerse) wetgeving zijn en een kalifaat willen oprichten zonder dit op te dringen door geweld, een ISIS terrorist in huis nemen, quasi zoals je een bijtgrage hond met rabiës adopteert, en hem begeleiden op weg naar een vreedzame niet-samenleving met alle voordelen van de sociale zekerheid.

Voorlopig wil binnenminister Seehofer er niet van weten: “Djihadisten mogen alleen teruggebracht worden mits een aanhoudingsbevel.”

Wat dan de afloop is kunnen we raden. Ze worden aangeklaagd, onderzocht door een peloton psychiaters, die uni sono verklaren dat de arme mannen voor hun leven beschadigd zijn en hulp nodig hebben. Verward, nietwaar. Sukkelaars. .

Ze zijn niet te helpen, die Merkellanders. Hoe ze twee keer vier jaar een wereldoorlog hebben kunnen trekken is ons een raadsel. (…)

Arm Frankrijk, arm Europa…

Afbeeldingsresultaat voor declin de la france

De basiliek van Saint Denis (1135) kreeg verleden week onaangemeld bezoek. Glasramen ingegooid en het bijna 200 jaar oude orgel zwaar beschadigd. De dader(s) zaten waarschijnlijk ingetogen achter het orgel te bidden, merkten niet dat de kerk afgesloten werd en moesten zich – in paniek – eruit bevrijden.

Een jaar geleden werd de kerk ook al eens bestormd door extreemlinkse rakkers en illegale werkzoekers die de kerk bezetten als protest tegen een wet die de illegale stormloop op Frankrijk wou beperken. De Franse politie beschouwt de regio als een no-go zone. Blauw ziet men niet te voet op straat. Ze rijden er wel nog doorheen, mits zwaar bewapend en met minstens vier collega’s per voertuig. Volgens een rapport zouden er ca. 400.000 illegalen in Seine-Saint-Denis de Franse samenleving verrijken. (…)

Beelden uit vroegere tijden:

Wie of wat is HTS?

Afbeeldingsresultaat voor hayat tahrir al sham terrorists

Wie of wat is HTS (Hay’at Tahrir al-Sham)? Van “gematigdheid” geen spoor.

Een overzicht:

Na acht jaar oorlog slaagde HTS (Hay’at Tahrir al-Sham) erin te overleven en ISIS in Syrië te vervangen. De laatste veldslag – tegen de regering van Assad – komt eraan: in de NW provincie Idlib, grenzend aan Turkije.

Hoe slaagde deze terroristengroep erin zo lang te overleven?

We keren terug in de tijd:

Irak 2011. De terroristengroep Islamitische Staat van Irak, die later in ISIS zou vervellen, heeft het moeilijk stand te houden. Op dat ogenblik heeft het geen echt eigen territorium en hun leider Abu Bakr al-Baghdadi moet zich weren om nog serieus genomen te worden maar als in Syrië de zgn. burgeroorlog uitbreekt ziet hij een kans en stuurt een vertrouweling, Abu Mohammed al-Joulani, over de grens om ook daar een groep op te richten. Al-Joulani heeft zijn strepen als veteraan in de terreurbeweging sinds de Amerikaanse invasie van 2003 al verdiend.

Zijn echte naam is Ahmed Hussein al-Shara. Afkomstig van de Golan Hoogte, woonde in Damascus. Zijn familie hield daar een supermarkt open. Hij was daar een eenzaat “depressief”, vond een voormalig personeelslid, “niet geïnteresseerd in politiek”.

Tijdens de 2003 Irak oorlog trok hij naar Irak, waar hij zich aansloot bij Al-Qaeda. Vertrouweling en luitenant van Al-Zarqawi, een in Jordanië geboren terrorist, berucht voor onthoofdingen, die hij met een duivels genoegen filmde en op het internet verspreidde. Zelfs Al-Qaeda vond hem te extreem. Toen deze in 2006 gedood werd tijdens een luchtaanval, verliet al-Joulani Irak. Trok naar Libanon, waar hij zijn “werk” voor al-Qaeda voortzette. Hij voorzag logistieke steun voor een al-Qaeda filiaal: Jund al-Sham. In 2008 werkte hij voor Al-Qaeda in Irak onder al-Baghdadi; als eerste luitenant leidde hij de al-Qaeda aanslagen in Mosoel.

Tegen 2012 weet hij een aantal van de harde kern extremisten – ex-gevangenen uit de Sednaya militaire gevangenis – samen te bundelen tot Jabhat al-Nusra, een meedogenloze strijdgroep tegen de Assad regering.

Al-Joulani houdt zijn relatie met al-Baghdadi dan nog liefst geheim opdat er geen ongewenste internationale aandacht aan al-Nusra gegeven wordt.

In Irak kondigt al-Baghdadi de oprichting van ISIS, de Islamitische Staat aan en zegt dat ook al-Nusra er deel van uitmaakt. Al-Joulani, die niet van het plan op de hoogte was, is verontwaardigd. Hij wijst al-Baghdadi en zweert exclusieve trouw aan al-Qaeda.

2014. Terwijl ISIS snel uitbreidt gaan alNusra en ISIS met elkaar op de vuist. Een open oorlog met verliezen aan beide kanten. In het nauw gedreven door ISIS in oost-Syrië, trekt alNusra naar het westen.

2015. Een verpletterende aanwezigheid van alNusra in Idlib stad. Het begint er slecht uit te zien voor de “rebellen” als Rusland zich in de strijd mengt en de terroristen, tegenstanders van de Assad regering, onomwonden in het vizier neemt.

2016. In een poging afstand te nemen van alQaeda vormt al-Joulani een “nieuwe” groep, Jabhat Fateh al-Sham, JFS. Sommigen van zijn aanvoerders zijn het er niet mee eens, splitsen zich af en blijven trouw aan alQaeda. Al-Joulani zet de onafhankelijkheid van JFS in de verf en verklaart dat zijn JFS geen enkele band heeft met een andere groep en dat ze uitsluitend de val van Assad op hun agenda hebben. Met zijn “nieuwe” groep slorpt hij de ene “rebellen”groep na de andere op. Tegen midden 2016 staat hij aan de leiding van 10.000 terroristen. Deze mengelmoes van verschillende groepen met uiteenlopende ideologieën maakt de cohesie niet gemakkelijker. En dat merkt hij tegen het einde van 2016 wanneer de groep in verschillende entiteiten opgesplitst wordt.

2017. De strijd om Aleppo. Al-Joulani heeft grote problemen de eenheid te bewaren. Hij wil zijn beschadigde reputatie opkalefateren en herdoopt de groep in Hayyat Tahrir al-Sham: HTS. Nu echter met een nieuwe (spook)leider. Al-Joulani behoudt echter op de achtergrond de controle. Tegen oktober 2017 heeft HTS de controle van de andere groepen en kan hierdoor uitbreiden en praktisch heel het grondgebied van de Idlib provincie overnemen.

Nu het succes weer lacht, neemt al-Joulani opnieuw officieel de leiding . Zijn reputatie als veteraan-jihadist staat in de weg als bestuurder van Idlib. HTS krijgt niet de steun van de bevolking en wordt dikwijls het doelwit van luchtaanvallen en moorden. Om dit probleem op te lossen richt hij een schijnregering op voor de Idlib bevolking, met de klinkende naam “de Syrische Regering van de Verlossing” (…Salvation), een nepnaamkaartje voor HTS.

Al-Joulani werd al enkele keren dood verklaard. Luchtaanvallen, bommen en nu recent zou hij een coma beland zijn. Bevestiging ontbreekt.

2018. Het leven van de Idlib bevolking is zwaar met willekeurige arrestaties en moorden als dagelijkse kost. Voortdurende protesten tegen HTS heel het jaar door. In november wordt journalist/activist Raed Fares vermoord, neergeschoten. Men vermoedt dat HTS verantwoordelijk is. Zijn dood is een slag voor de vreedzame oppositie in Syrië. HTS versterkt nog zijn macht door de door Turkije gesteunde “rebellen”groepen te verslaan.

2019. Idlib is de enige resterende verzetshaard van enige betekenis tegen de Assad regering. HTS heeft via zijn schijnregering de controle over heel de regio. Al-Joulani prijst de eensgezindheid van zijn “rebellen” maar dat lukt hem slechts door militanten, waarvan hij concurrentie vreest, meedogenloos uit te schakelen.

De Syrische regering heeft geen alternatief: HTS moet daar weg. Goedschiks (… onwaarschijnlijk) of kwaadschiks. De Syrische bevolking zal hoe dan ook opnieuw het slachtoffer worden.

Blijf in ‘t verzet gaan!

Dietrich Vandereyken20 uur ·  Dank aan allen die op eender welke manier hun steentje hebben bijgedragen aan het verzet met op de eerste plaats moedige (!!!) buurtbewoners, maar ook allen die aanwezig waren tijdens onze protestmars.

Dank aan al de paginavolgers van Neen, geen mega moskee in Hasselt die de afgelopen 2 jaar uitvoerig en enthousiast reageerden en de berichten deelden.
Blijf dit vooral doen, want samen staan we sterk in de strijd tegen islamisering ! De oorlog is nog NIET gewonnen maar deze veldslag is alvast beslist.

Dank voor de ondersteuning aan Luc VermeulenVoorpostVlaamse Patriotten van Vlaams Belang.ReActSchild & VriendenNSV HasseltVlaams Belang HasseltVlaams Belang Jongeren

En uiteindelijk, als laatste maar zeker niet als minste, een oprechte dankuwel aan alle VB kiezers en mijn VB collega’s. Blij dat onze paden kruisten en dat ik mijn strijd, sinds 2017, aan jullie spreekwoordelijke wagon kon vast koppelen. #BeschermOnzeMensen

Aan allen van wie ik meermaals te horen kreeg:”Daar valt toch niks meer aan te doen.Het is te laat”, 1 boodschap:

👊 VERZET WERKT WEL DEGELIJK 👊

Frank TroostersKoen OomsAnnick PonthierChris JanssensSam Van RooyFilip DewinterTom Van Grieken : OPRECHTE DANK !

Afbeelding kan het volgende bevatten: buiten en tekst

De val van al-Baghouz lost niets op

De val van al-Baghouz zal niet de val van het islamitische terrorisme zijn.

De NAVO, de VSA, de EU, de poco media hebben een perscampagne over de slag van al-Baghouz op poten gezet. Een perscampagne van een omvang die slechts in de buurt komt van de geënsceneerde gifgasaanvallen en de spectaculaire Witte Helmenshow, een Hollywoodscenario waardig.
Het gaat om de val, de neergang, van de zgn. burcht der “laatste djihadi’s” dankzij het moedige optreden van de SDF (in hoofdzaak Koerden) en de onbaatzuchtige militaire steun van de internationale anti-I.S.-coalitie onder de inspirerende leiding van de VSA, die hiermee hun hemel verdiend hebben. Men maakt melding van het tunnelnetwerk en van de burgerbevolking als menselijk schild. Juist. Dàt trekt niemand in twijfel. Maar toen zich net hetzelfde afspeelde in andere Syrische regio’s, waar was toen de verontwaardiging? Zou het kunnen dat de bevrijding van deze regio’s niet mocht in het nieuws komen omdat de djihadi’s van Al-Qaeda en andere I.S.groepen (waarvan de naam verandert met de seizoenen) toen overwonnen werden door de Syrische-Russische troepen? Over de bommenregen – zelfs met verboden substanties – geen kwaad woord; men herinnere zich de hysterie n.a.v. het offensief der Syrische-Russische militairen in Oost-Ghouta.

De anti-I.S. coalitie heeft I.S. niet bestreden, maar integendeel ondersteund. En het is ook juist datgene wat generaal François-Régis Legrier in de Revue de la Défense wou aanklagen, iets dat op een koude steen viel bij de defensieminister Parly. Bovendien hebben talrijke I.S.terroristen op tijd de overstap gemaakt naar de zgn. “gematigde rebellen” of “gewapende oppositie”.

In Syrië zijn er nog meerdere slapende of actieve I.S.-cellen; o.a. in Al-Mayadeen (ZO van Deir Ezzor) en in Idlibistan, waar de meesten via de aangeboden vrije aftocht uit omstreden gebieden, die inmiddels bevrijd zijn, heen getrokken zijn. Bijna 2 miljoen mensen zitten daar geprangd tussen het regeringsgebied van Syrië en de Ottomanen, zonder toegang tot de zee.

Idlibistan is een lappendeken van verschillende djihadgroepen, die de plak zwaaien over dorpen en steden, onder de bezielende leiding van HTS (Al-Nusra, Al-Qaeda). Initieel vielen ze elkaar aan. Mo’s macho’s. Tot HTS de overhand kreeg, al moeten we in alle eerlijkheid toegeven dat I.S. erin slaagde met opvallender publiciteitsstunts in beeld te komen. .

De lokale munt is de Turkse Lira, daar waar de Ottomanen hun beschermende paraplu open getrokken, christenen en Koerden verdreven… of ‘grond’iger maatregelen genomen hebben. Idlibistan mag zich zonnen in de hulp van westerse NGO’s, vooral uit Frankrijk en Duitsland, maar ook uit het V.K. Bv. One Nation, dat niet alleen dekens en voedsel uitdeelt, maar ook een sponsoroproep lanceerde voor de aankoop van de koran opdat de kindjes de inhoud zouden kunnen van buiten leren… (bekijk de video met de bijna gebuisde kindjes...) Daar worden wij stil van. Ter vergelijking: elektriciteitsvoorzieninig en waterleiding zijn een zeldzaam goed, kunnen echter best gemist worden als je je spirituele kracht uit een koran kan putten.

De val van al-Baghouz lost niets op. Het lost niets op omdat men hun ideologie, hun fanatisme, hiermee niet uitschakelt. De terroristen met een westerse pas terughalen is de reinste waanzin. Ons rechtssysteem laat niet toe over hen een passend vonnis uit te spreken.

Mensenrechten… tellen die ook voor beesten? Waarmee we niet de dieren bedoelen.