Schaamteloos

De 'Silent Highway'-Man,' Your MONEY o...

“Hef een coronataks op de oudere generatie”

Gezondheidseconoom Jan-Emmanuel De Neve (docent Univ. Oxford, adviseur Britse regering): “De jongeren zijn de eerste in lijn om hun job te verliezen… zij zijn ook degenen die het minste baat hebben bij de lockdown, omdat ze minder vatbaar zijn voor het virus. En dus moet er toch wel ergens het besef komen van de oudere generatie dat de jongeren zich voor een stuk aan het opofferen zijn.”

De Neve hoopt dat de politiek een manier vindt om die oudere generatie iets terug te laten geven, en denkt zelf aan een coronataks voor ouderen. “Eenmalig misschien, om die ongelooflijke inspanning van de jongere generatie toch wel te kunnen erkennen, op een structurele of constructieve manier.”

Minder vatbaar? Minder risico om eraan te overlijden, maar geen kleiner risico op besmetting. Zij geven wel degelijk het virus door… aan ouderen, die daardoor vroeger overlijden dan zonder besmetting. Moeten we de situatie niet omdraaien en de jongeren, die door hun onverantwoord gedrag verantwoordelijk zijn dat de crisis langer blijft duren, dat er méér mensen besmet worden, dat meer mensen niet kunnen gaan werken, dat de economie stilvalt, dat de staat geen inkomsten heeft… een coronataks opleggen?

En wat als gepensioneerden geen middelen hebben? Moeten ze dan creperen? Hoe noemen we dit? Chantage, losgeld?

Hoe trots zijn De Neve’s ouders op zoonliefs visie?

Meer bij https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2020/05/13/pano-gezondheidseconomen/

De reacties op twitter liegen er niet om: https://twitter.com/vrtnws/status/1260778495438999553

De Neve heeft nog een oplossing. Wie zich eenzaam voelt, wie last heeft met het zgn. “social distancing” – het afstand houden van de medemens – moet heel het probleem anders bekijken: vervang “social distancing” door “physical distancing” echter “socially connected”. Het gemis aan een knuffel en een zoen opgelost door sublimatie. Daar moet je een professor voor zijn.

Ouderen werden paria’s

de schilder en zijn broodheer | Woest & Vredig

De harde waarheid: Johan Vande Lanotte (sp.a) houdt zich niet in over de crisis: ‘We hebben de mensen boven de 75 jaar opgeofferd.’

  • In een interessant gesprek met De Standaard spaart de oud-vicepremier de medische aanpak van de crisis niet. ‘Men wilde vermijden dat de ziekenhuizen overrompeld werden. In tien dagen heeft men hier dus 2.000 plaatsen gecreëerd op intensieve zorg, goed. Maar tegelijk heeft men beslist om de mensen in de woonzorgcentra zo veel mogelijk daar te houden. In deze crisis hebben we dus tegen de zwaksten gezegd dat ze minder zorg zouden krijgen. Ik vind dat beroerd’, zo stelt hij.
  • Wie thuis woonde en 75 jaar was, kon naar een ziekenhuis. Maar wie in een woonzorgcentrum zat, had die mogelijkheid zelfs niet, zo zegt Vande Lanotte. ‘Mensen die ziek waren, bleven daar. Met minder zorg, want een woonzorgcentrum is geen ziekenhuis. Dat is de keuze die we als maatschappij gemaakt hebben.’
  • ‘Als inwoner van dit land voel ik me daar slecht bij. (…) Mocht mijn vader daar nog gezeten hebben, en niet de zorg gekregen hebben die hij nodig had, dan zou ik naar de rechter gestapt zijn, zegt de advocaat wel zeer duidelijk.
  • Vande Lanotte vraagt zich af of er meer plaatsen konden gecreëerd zijn op intensieve zorgen. Hij dringt er in elk geval op aan om lessen te trekken uit deze crisis. ‘Die werking van de ziekenhuizen hebben we perfect georganiseerd. Maar het is ten koste gegaan van de ouderen in die centra en dat hebben we als maatschappij aanvaard. Hebben wij die mensen boven de 75 opgeofferd? Ja, ik vind van wel.’

Uit: En de superkern, hij kabbelt voort, terwijl de macht langzaam van de regering naar het Parlement verschuift

“10 april 2020 was dodelijkste dag sinds WOII in België”: dit leren de cijfers over (over)sterfte ons

Burgemeester trok voorzichtig naar zijn mama: “In Alken is een volledige generatie weggeveegd. De generatie van mijn moeder”

Eerdere publicaties:

En plots was alles ‘voltooid’

Week van de euthanasie

Morele staatsgreep

De coronapandemie leidde tot het installeren van een liberale regering met een historisch beperkt draagvlak en verregaande volmachten. Tezelfdertijd heeft er – volledig geruisloos – ook een morele omwenteling plaatsgevonden: de ‘filosofie’ van “het voltooide leven” werd sluiks de enige geldende moraal in dit land.

Richtlijnen van de overheid, beroepsverenigingen en zorgsector bevatten, onder andere, leeftijd als expliciet of impliciet criterium. Leeftijd is niet het enige criterium, maar wie te oud is, wiens leven ‘wij’ als “voltooid” beschouwen, wordt uit de maatschappij, uit de wereld der levenden, men kan bijna zeggen, uit de wereld der mensen geschoven.

Zonder weerwoord, noch van de Kerk of haar KULeuven (met haar ziekenhuis in het centrum van de coronastrijd), noch van politici uit de waardepartijen. Evenmin met enige vorm van maatschappelijk debat.

Debat?

Een debat waarover?

Eén: over de vraag of thuis netflixen echt het maximum is dat we kunnen doen voor onze ouderen – is er echt niets anders of meer? Willen we zomaar aanvaarden dat een bepaalde doelgroep moet sneuvelen voor ons tijdens deze coronacrisis?

Twee: een debat over de ‘criteria’. Waarom? Om de totale onzin van zo een utilitaristische logica bloot te leggen.

Criteria zijn per definitie problematisch

Wie bepaalt die criteria? Waarom worden de criteria gebruikt van een minister uit een staatsgreepregering en niet die van u of ik? Wat maakt “expertise” belangrijker dan betekenis? Nu, niet dat ik wil beslissen of andere criteria wil. Het punt is dat de logica van een ‘nood’ aan criteria op zich al een morele dwaling is. Over leven en dood komt het noch haar, noch mij, toe om te beslissen.

Zoals die Italiaanse priester die zijn beademingstoestel weggaf en vervolgens overleed. Zijn beslissing. Of de zorgkundigen die voldoende inzicht bezitten om zelf keuzes te maken. Laat ze doen.

Wie bepaalt? Wie mag nog zelf bepalen, en moet er eigenlijk iemand alles bepalen? Het gebruik van een criteria-systeem geeft de overheid nog een tweede overwinning aangaande de implemenatatie van de ‘filosofie van het voltooide leven’: de individuele gewetensvrijheid wordt afgeschaft (cfr euthanasie en abortus). Artsen en ziekenhuizen schenken hun gewetensvrijheid weg en doenvolledig wat de overheid hen oplegt. Deze situatie konden we ons kort geleden niet voorstellen. Vandaag zijn we er geruisloos in verzeild geraakt.

Consequent zijn is gruwelijk

Criteria zijn altijd arbitrair, aanvechtbaar en in niets verankerd. Wie eens die weg inslaat, en daar consequent op doorgaat, komt uit bij een gruwelijk eindpunt.

De twee fundamenten voor leeftijd als criterium zijn het beperkt aantal resterende jaren en de kostprijs voor de overheid. Wat ouderen als mens betekenen voor hun familie, voor de maatschappij, wat zij aan opbouw gerealiseerd hebben, wordt plots volledig waardeloos. Mag ik niet kiezen aan wie mijn belastinggeld besteed wordt? Als we iemand van tachtig kunnen redden die uiteindelijk nog negentig wordt, is dat binnen de gehanteerde logica niet mooier dan iemand te redden van vijftig die maar vijfenvijftig wordt? We kunnen dat niet weten, maar moeten we dat ook weten? Moet alles via berekening?

De oorspronkelijke katholieke naastenliefde is blind voor wie ze verzorgt. Meer zelfs, het is pas van zodra je het doet voor eender wie, en niet alleen voor hen van wie je zo veel houdt, dat het zuivere naastenliefde is. Naastenliefde is even blind voor de duurzaamheid van haar effecten. De goedheid van naastenliefde bestaat er alleen in in dàt ze gedaan wordt – en nu doen we niets.

Er is geen enkele reden om dit criterium “bijdragen aan de maatschappij” te laten stoppen bij de ouderen en niet consequent door te trekken naar iedereen binnen onze maatschappij. Er zijn – ik zeg maar wat – enkele honderden beroepswerklozen in Wallonië. Ook zij kosten aan de overheid. Aangezien zij nog veel langer zullen kosten, is het vanuit zuiver budgettair oogpunt verstandiger om hen door corona te laten elimineren dan ouderen. Scoren zij niet ‘hoger’ op dezelfde criteria? Geef één goede redenen waarom we nog grotere blokken aan het been van de overheid ongemoeid laten ten koste van ouderen? Dus als het argument echt zou zijn: “ouderen kosten meer dan ze opbrengen aan de maatschappij” dan moeten we ook alle leefloners, carrieredoppers etc. in het vizier van leven en dood nemen.

Of waarom zouden we niet belonen of straffen op basis van volgzaamheid, waarbij ouderen die braaf de lockdownrichtlijnen volgen uitstekende zorg krijgen, en personen die de regels negeren, bestraffen met het verlies van hun voorrangsplaats in de zorg?

Wie ‘scoort’ het hoogst, en wat is er dan zo belangrijk aan die criteria dat ze de keuze van leven of dood verantwoorden? Niets. Uiteindelijk wordt de logica van het utilitarisme de logica van de nietsontziende dood, waarbij niets van betekenis nog van betekenis zal zijn. Echter, alle leven is heilig en eens dat ankerpunt losgelaten gaan we een schijnbaar logisch maar ten gronde irreële en ook dodelijk gevaarlijke weg op. ‘Logische’ criteria kunnen alle kanten uit, en leiden consequent tot het absurde of het wrede. Keuzes over leven en dood kan je niet verankeren in criteria.

Hellend vlak van de nabije toekomst

Enkele decennia ervaring met abortus- en euthanasiewetgeving hebben ons geleerd dat het steeds verder gaat. Dus what’s next? Vandaag is corona het welkome excuus om de enorme kosten (om OOK voor de ouderen te zorgen) niet te moeten opbrengen. Maar als morgen dat excuus wegvalt, en ons begrotingstekort blijft, gaan we dan wel opnieuw voor onze ouderen zorgen? Want waarom zouden we morgen plots opbrengen wat vandaag al niet meer kan? Triljarden euro’s worden vrijgemaakt – voor de beroepsactieve bevolking, niet voor de ouderen. Wie consequent wil doordenken in de utilitaristische logica, kan maar tot één standpunt komen: stop met investeren in ouderen en zorg op een mooie manier om van hen af te geraken – corona of niet, wat maakt nu zo een virusje verschil eens deze weg ingeslagen?

Met welk gevoel moeten ouderen dit alles ondergaan? De woorden ‘respect’, ‘warme maatschappij’ en ‘dankbaarheid’ worden vandaag meer dan ooit bovengehaald – maar niet voor onze ouderen.

Nochtans zijn zij het die in zuinigere tijden alles hebben opgebouwd waar wij nu van genieten. Waar is nu onze fierheid om voor hen te zorgen, en met liefde iets teruggeven omdat ze het verdienen? Egoïstisch en laf misbruiken we nu een virusje om de laatste ouderen die in de weg staan van onze zomervakanties of bingewatchen uit de weg te ruimen. Wordt de moraliteit van een samenleving niet afgemeten aan hoe ze met haar zwaksten omgaat? Moreel versuft, zonder enig gemorrel installeerde deze filosofie van het voltooide leven zich als enige morele standaard. We hebben in deze coronacrisis veel meer opgegeven dan enkele bedden en beademingstoestellen. Achter het rookgordijn van deugdzame en logische verschijningsvormen, hebben we ten gronde niets minder dan de menselijke waardigheid achter ons gelaten.

Jan Boons

Je suis “Umweltsau”

Afbeeldingsresultaat voor je suis umweltsau

Schrijf “Umweltsau” als zoekactie op het internet en je krijgt een massa verwijzingen naar verontwaardigde burgers die het beu zijn zich door een overheidsinstelling – gesubsidieerd door de Duitse belastingbetaler – de les te laten lezen of erger. Na “nazi”, “fascist” komt “Umweltsau” aardig in de buurt van geliefde verwijten aan het adres van wie niet de linkse marsbevelen volgt.

De Umweltsau werd intussen een Nazisau. Kwestie van duidelijk te maken dat nuchter denkende mensen niet thuis horen in het naoorlogse democratische Duitsland, waar men duizenden bomen kapte om zwaar-gesubsidideerde windmolenparken neer te poten. Men heeft het over een “generatieconflict”, over “politieke pedofilie”, over “green soylent”. Bij de WDR-kantoren werd zelfs betoogd. Inspiratiebron voor spottekenaars.

Afbeeldingsresultaat voor umweltsau cartoon

De video met het bewuste lied heeft iets los gemaakt bij onze oosterburen. Zoals de in de hemel geprezen GG ook stilaan haar pluimen verliest. Talrijke protestvideo’s prijken intussen op YT. We kiezen er eentje uit, waarin duidelijk gemaakt wordt dat de jeugd de vorige generaties niet de les kan lezen. Het zijn immers net de jongeren voor wie de consumptie- en weggooimaatschappij nooit goed en groot genoeg is. Van “oma” blijf je met je giftig-groene vingers af! Al lijkt het erop dat de belediging een geuzennaam zal worden.

Ga naar YT en zoek naar “Umweltsau” voor meer video’s, zoals bv. deze:

Duitse tv-zender WDR zet zichzelf voor schut

Afbeeldingsresultaat voor weg met oma

De video van het Dormunder Kinderchor bleef bij menigeen in de keel steken. Het was eigenlijk grappig bedoeld: een aangepaste versie van het bekende kinderlied “Meine Oma fährt im Hühnerstall Motorrad”.

Het kinderkoor werd misbruikt om met oudere mensen de draak te steken. De oma werd in de klimaatbewuste tekst: “Meine Oma ist ‘ne alte Umweltsau”. Vrijdagavond gepubliceerd. Zaterdag na een onophoudelijke stroom protesten reeds verwijderd. Het ligt aan degenen die geen satire (willen) begrijpen. Verder niets aan de hand…

Ach. Klimaataanbidders menen zich alles te mogen permitteren. Grappig detail: het gaat om hetzelfde koor dat in oktober naar Zuid-Korea vloog om in vier steden een optreden te geven. Maar de oma wordt verweten dat ze een goedkoop varkenskoteletje koopt. Over de lage pensioenen van talrijke oma’s… geen woord.

Dat kinderen dit zingen is één ding; dat volwassenen hen hiertoe aanzetten is een ander. Welk signaal geven zij aan de kinderen? Respect voor ouderen hoeft niet meer. Goedkoop. Kwetsend. Ziek.

Een reactie:

De video herinnert aan de tweet van de milieu-activisten van Fridays for Future (onze donderdagbrossers) met Kerstmis: “Waarom lezen zij ons elk jaar nog de les? Binnenkort zijn ze er sowieso niet meer.” Na protest, kwam er een halfslachtige verontschuldiging… (…)

Hier ziet u de militie Extinction Rebellion in Berlijn met klimaat-aangepaste advents- en kerstliederen strijdliederen. Ook daarbij worden kindsoldaten ingezet…

Moderne verzorgingsmaatschappij…

… laat gepensioneerden in de steek

“De maand te lang. Het pensioen te snel op.” Reden waarom steeds meer Duitse gepensioneerden naar de voormalige Oostbloklanden trekken. Met een pensioen van 900, 1000, resp. 1200 euro (voor gezin van 2 personen)… en dikwijls minder kan men in het welvarende Duitsland niet veel beginnen. In Bulgarije, Hongarije, Polen… daarentegen zijn ze “goedgesitueerde” burgers die niets tekort komen.

Huizen, eten, drinken, diensten en ook rusthuizen… zijn daar een pak goedkoper. Waardig ouder worden in plaats van amper overleven.

Het kan niet rap genoeg gedaan zijn…

De bronafbeelding bekijken


“Respect voor het voltooid leven”!

Ongewenste kinderen, ongewenste ouderen. Niet productief, niet recycleerbaar. Weg met overbodige en nutteloze ballast, tenzij als Soylent Green.

D66 heeft haast met levenseindedebat en verpakt het humanitair streven met woorden zoals: “…een beleving van leegte en neergang in het bestaan, het ontbreken van een toekomstperspectief of de angst voor wat nog komt… een dusdanige fysieke, sociale of emotionele ontluistering dat zij een stervenswens ontwikkelen… (…)

Big Brother in de Vlaamse regering

3.3 miljoen euro boete moet Sodexo betalen omdat ze de marsbevelen van de Vlaamse overheid onvoldoende volgt. Sodexo geeft dienstencheques uit waarmee bv. poets- of strijkhulp betaald wordt.
53% der cheques waren verleden jaar elektronisch, nog ver van de contractueel beloofde 95%.

Wat we zelf doen, doen we niet beter. De Vlaamse overheid blinkt uit in wereldvreemdheid en hebzucht. Beschermde monumenten die met Vlaamse subsidies omgebouwd mogen worden tot moskeeën. Een verkeersminister die de Vlaamse kas vult met een flitspalen-invasie, nieuw opgelegde verkeersvoorschriften / rijbewijsvoorwaarden. Openbaar vervoer dat steeds duurder wordt. Heffingen voor het milieu. Bosplannen waardoor zowel huizen als gronden plotseling geen waarde meer hebben. Enz.

Vooral gepensioneerden betalen poets- of andere hulp met dienstencheques. Papieren cheques. Niet iedereen “surft mee op de elektronische golf”, heeft geen pc of slimme telefoon. Kan niet of wil niet. Ook menige poetshulp is er geen voorstander van. Met een papieren cheque, waarvan de klant de datum van de dienstverlening open laat, staat het de indiener vrij deze zelf te bepalen voor het einde van de maand. Een kwestie van het indienen van verlof- of stempeldagen. Zeer begrijpelijk. Tenslotte telt elke euro en behoren ze niet tot de elitaire kaste, die zgz. de persoonsbelasting verlaagt, om ongegeneerd andere taksen en belastingen op te leggen of te verhogen.

Benieuwd wie er in oktober “de kracht van de verandering” naar waarde zal weten te schatten.