Quo vadis, Syria?

Na twee weken verstoken geweest te zijn van de actualiteit in Syrië (en elders) zal onze redactie trachten een huidige stand van zaken te schetsen.

Idlib. Nadat de Syrische regering de terroristen de mogelijkheid gaf zich terug te trekken uit andere regio’s in Syrië zodat de plaatselijke bevolking niet meer als levend schild kon dienen of de burgerbevolking in omringende steden als dagelijks doelwit voor raketten en mortieren fungeerde, zitten de bloeddorstigste islamitische fanaten intussen op een kluitje verzameld in het noordwesten van Syrië, in Idlib. De poging om de hen af te zonderen van de zgn. “gematigde rebellen”, zoals gepland tijdens de Astana-gesprekken, is niet gelukt. De installatie van Russische en Turkse observatieposten in de zgn. gedemilitariseerde zone en aan de grenzen met regeringsgebied waren een schot voor de boeg; HTS & co. weigerden eraan gevolg te geven. Integendeel. Om de burgerbevolking te beschermen tegen de dagelijkse projectielen, kon het Syrische leger kon niet anders dan hen te verdrijven, dieper in Idlib. Ongeacht het feit dat er stuk grondgebied heroverd werd is de situatie strategisch gezien nog steeds dezelfde. Idlib blijft het kruitvat, waar concurrerende moslim terroristen de bevolking en elkaar de duvel aandoen. Tekenen present: HTS (al-Nusra), de grootste groep, het NFL (National Front for Liberation), een amalgaam kleinere terroristische groeperingen die onder de bescherming van Turkije fungeren om de Turkse invloed in Syrië te vergroten en de HTS’ invloed te beperken, de Turkistan Islamic Party, genoegzaam bekend als de Oeigoeren, die tot de laatste man zullen blijven vechten vermits ze nergens heen kunnen, Hurras al-Din, tweelingbroertje van HTS, dat zelfs niet probeert zijn band met al-Qaeda te verbergen. Met hoeveel ze zijn? De aantallen worden door de verschillende groepen opgeschroefd om hun populariteit ogenschijnlijk te steunen en om concurrenten van de wijs te brengen. 60.000? Nog steeds een indrukwekkend aantal zwaar bewapende, niets ontziende, godsdienstfanaten waarvoor een mensleven van geen tel is.

Bij de recente bevrijding van noord-Hama en zuid-Idlib bleek hoe zij onder de grond een waar bolwerk met tunnels, bunkers, opslagplaatsen, landmijnen in de nabijheid van de burgerbevolking op poten gezet hadden, iets wat in heel Idlib het geval is. Of hun commandocentra en raketinstallaties in scholen ondergebracht hebben zodat zij hopen dat ze beschermd zijn door het menselijk schild der bevolking. Of – ideaal voor anti-propaganda tegen Assad/Rusland – aantonen dat scholen en ziekenhuizen opzettelijk belaagd worden.

HTS is dé grote baas, heeft kleinere groeperingen opgeslorpt, hen gedwongen zich aan te sluiten en bovendien heeft HTS een soort bestuur opgericht, de Syrian Salvation Government (… vert.: “Syrische reddingsregering”… Je moet maar durven! Redding van wat? Van geloofsvrijheid, van gelijkheid man/vrouw, van een normaal leven zonder inmenging van de dictaten ener bewierookte Profeet?). Hun bestuur leidt regelmatig in de gebieden, die mogen genieten van de “redding”, tot protesten bij de bevolking wegens lukrake arrestaties, verdwijningen, in beslagnames, voorkeurbehandeling van de “vrienden”, chantage, omkoping, uitzettingen, verdrijvingen, schoolsluitingen, enz… De zelfverklaarde “reddingsregering” heeft zich behoorlijk veel macht toegeëigend: binnenlandse zaken, justitie, gezondheid, religie, economie, onderwijs, ontwikkeling (… naar het steentijdperk), lokale administratie en diensten, sociale zaken. En een eigen politiemacht, met beperkte verantwoordelijkheden, zoals verkeer, het jagen en vangen van criminelen en het oplossen van geschillen. Omkoping is perfect toelaatbaar als HTS er beter van wordt. De belangrijkste verbindingswegen noord-zuid en oost-west, de M4 en M5, worden volledig door HTS gecontroleerd. Wie er gebruik van maakt moet wegentaks betalen. Idem dito voor de durvers die het Idlibparadijs willen verlaten via de humanitaire corridors – definitief of om goederen in te voeren. HTS heeft de olie- en gashandel in handen, legt te pas en onpas belastingen en heffingen op en verdient ook aan witwaspraktijken. Ze moeten voor de maffia niet onderdoen. Maar ook uit het buitenland wordt hen geld toegeschoven; bv. salafistische liefdadigheidsinstellingen uit de Prachtlanden Koeweit, Qatar en S.A. en hooggeplaatste religieuze figuren en kapitaalkrachtige personen in Jordanië en Turkije die sympathiseren met hun gedachtengoed. Massale collectes brengen steeds minder op. HTS ziet zich verplicht de lokale bevolking verder uit te persen.

Naar verluidt zou de bevolking sinds 2011 verdubbeld zijn: nu 3 miljoen inwoners. Vooral soennieten. Minderheden zoals Koerden en christenen werden verplicht hun huis te verlaten en te vluchten. Zo niet… Naar schatting zou ca. 40% van de huidige inwoners afkomstig zijn uit vroegere door terroristen bezette gebieden, m.a.w. de “rebellen” die samen met hun gezinnen een vrijgeleide kregen naar Idlib. Officieel strijden zij voor de “overwinning van de revolutie”. In werkelijkheid voor het afdwingen van een radicale islamstaat onder de beschermende vleugels van Turkije.

Wapenstilstand? Hoe kan er ooit een blijvende onderhandelde wapenstilstand ontstaan uit het gedachtengoed van radicale moslims, die andersdenkenden niet het licht in hun ogen gunnen? De drie Astana-onderhandelaars, Rusland, Iran en Turkije beloven steeds weer dat Syrië ondeelbaar en autonoom is en moet blijven. Echter… bij Turkije spelen grotere belangen mee. Het Ottomaanse Rijk wenkt aan de zuidelijke grens…

Hierbij beeldmateriaal van een ondergronds bolwerk, 10.000 m2, in de buurt van Khan Sheikhoun. “Prutsen aan de keukentafel”? Ondergrondse ruimtes, diep onder de oppervlakte, ca. 2 m hoog en breed genoeg om een auto erdoor te laten rijden, voorzien van mijnen. Met een keuken, technisch atelier, watervoorziening, filmstudio… enz. De ontmijners kunnen slechts enkele meters per dag beveiligen. Nog maanden werk voor de boeg. Enkele kilometers verderop, aan de andere kant van Khan Sheikhoun een zelfde vondst, maar nog groter. Daarin wordt de aanwezigheid van de Witte Helmen duidelijk én hun filmcarrière ten bate van de westerse traanklieren. Opmerkelijk: een hazmat suit (beschermend pak tegen giftig gas), geproduceerd in G.B. (2004). Een grote voorraad wapens en munitie, legerkledij. Geen spoor van een verpleegpost voor burgers. Het is overduidelijk dat dit niet met een spade en houweel uitgegraven werd. Graffiti met lieve woordjes aan het adres van het Russische en Syrische leger: “Wij zullen jullie bloed drinken”.

Ook de straten zijn niet veilig met bomauto’s en landmijnen.

Karin Leukefeld, Duitse onafhankelijke journaliste, geaccrediteerd in Damascus, gespecialiseerd in het M.O., bericht vanuit de bevrijde regio noord-Hama/zuid Idlib. De civiele bescherming richt een opvangkamp op en zoekt naar menselijke resten, zowel burgers als soldaten, slachtoffers van de terroristen. De in een massagraf gevonden loverblijfselen worden naar een ziekenhuis in Hama gebracht ter identificatie en vaststelling van de doodsoorzaak. Zij beschrijft verschrikkelijke feiten: folteringen, onthoofdingen, overreden met tanks…

Zij gaat in op de drie Astana-protoganisten. Niemand heeft een concreet Idlibplan kenbaar gemaakt. Het mag duidelijk wezen dat Turkije – op zijn zachtst gezegd – andere belangen heeft dan Rusland en Iran. Het verst, of het duidelijkst, gaat de Russische president Poetin die stelt “dat het niet aanvaardbaar is dat terroristische groepen verder in Idlib kunnen hun ding doen en dat zijn land het Syrische leger zal blijven ondersteunen bij hun strijd tegen deze milities.” Turkije wil dat het Syrische offensief stopt en er wordt gesuggereerd dat Turkije door de VSA en andere westerse NAVO-staten gesommeerd werd in Idlib stelling te houden zonder de uitvoering van het de-escalatie-akkoord. Duidelijk, toch? M.a.w. Turkije moet plaatsvervangend Assad blijven het vuur aan de schenen leggen en ervoor zorgen dat het land verdeeld blijft. Mevrouw Leukefeld herhaalt dat de humanitaire corridor vanuit oost-Idlib naar regeringsgebied quasi ongebruikt blijft vermits de terroristen de bevolking tegenhoudt – zelfs beschiet, als ze zich richting grensovergang begeeft.

Zij werd begeleid naar de plaats waar de zgz. sarinaanval in Khan Sheikhoun plaats vond. De bewijzen werden door de terroristen voor onderzoek naar Turkije gebracht… Een onafhankelijk onderzoek werd er nooit uitgevoerd. Niet nodig, vermits de poco wereld de rol van aanklager, rechter en beul gereed had.

Geïnteresseerd in de belgische bijdrage in het Syrisch conflict? Het land b (met een tijdelijk zitje) diende samen met Koeweit en Duitsland een resolutie-ontwerp in bij de Veiligheidsraad der VN dat de terroristen in Idlib bescherming moet bieden. Rusland en China hielden de boot af dank zij hun veto. Hebben we al gehad. Telkens de terroristen in het gedrang komen wordt er de “humanitaire” hangmat bovengehaald, waarvan slechts de terroristen mogen gebruik maken. Dat aan de Idlib-bevolking de mogelijkheid geboden wordt via een humanitaire corridor veiligheid op te zoeken in regeringsgebied, dat de terroristen hen daaraan hinderen, dàt ontsnapte blijkbaar aan de aandacht van de resolutie-indieners.

Vanzelfsprekend reageerde de Syrische vertegenwoordiger al Jafaari. “De inkt van de humanitaire pen droogt op als het gaat om de buitenlandse aanwezigheid in Syrië. Het resolutievoorstel is een vooringenomen voorstel tot resolutie. Het is een politiek en geen humanitair voorstel.”

Een constructiever voorstel, dat aan de internationale media-aandacht ontsnapte, kwam van de Tsjechische eerste minister Andrej Babis die pleit voor internationale samenwerking om de terugkeer van gevluchte Syriërs naar hun vaderland mogelijk te maken. “De énige oplossing voor de vluchtelingen is de terugkeer naar hun vaderland. Mochten de VN nuttig werk verrichten – quod non – dan had er iets kunnen gebeuren.” En refererend naar de sleutelrol van Rusland: “Zonder Rusland kan de situatie in het M.O. niet opgelost worden.”

Het laatst verspreide riedeltje over president Assad van een dubieuze organisatie met zetel in Qatar, vlotjes gecopieerd en verspreid door de poco media, ging ditmaal over de vervolging van christenen. Al zullen deze leugens slechts op verbazing en ongeloof stuiten… Pater Daniël heeft er twee dagboeken over geschreven…

We sluiten voor vandaag af met een welgemeend “goodbye” aan messenslijper John Bolton, wiens carrière als oorlogsfluisteraar plotseling beëindigd werd. Wat gaan we nog beleven? De vredesprijs voor Donald Trump?

Filet vert

Cut Vegetables GIF - Cut Vegetables Vegetable GIFs

Kaaiman haalt zijn fileermes boven voor Groen:

“Kristof Calvo woensdag zien binnenrijden in het Egmontpaleis, achter in een taxi? Een vervuilende diesel van Euro 2-norm. Als het van Elke Van den Brandt afhing, had hij nogal tol moeten betalen. Alsof je niet te voet naar de Zavel kan.

Het was moeilijk hem niet te zien binnenrijden. Omdat ze geen andere beelden hadden, hebben ze het in de talrijke VRT-nieuwsprogramma’s in één uur tijd acht keer getoond. In ‘Het Journaal’ alleen: vijf keer. En een dag erna nog eens. Maar, blij dat hij nog leeft, zij het beschaamd weggedoken voor de camera’s. De voorbije maanden kwam hij alleen nog op tv als hulpsteward van Maanrock in Mechelen… “

Uit: Taxis verts

Een verslag uit Syrië, zonder poco bril

Goede Vrienden,

De heilige Augustinus (+ 430), die we woensdag vierden, mag geen aanleiding zijn om de grootheid en originaliteit van oosterse kerkvaders en heiligen te vergeten. Niettemin willen we nu en hier in het oosten een speciale meditatie aan hem wijden. We beschouwen hem als de grootste vormgever van het christelijk geloof in het westen, na de heilige Paulus. We willen hem voorstellen als de patroon van alle zoekers, van hen die in verwarring zijn en krampachtig verlangen naar de diepste waarheid. Zijn moeder, de heilige Monica, was een zeer gelovige vrouw. Augustinus echter beschouwde gedurende de eerste periode van zijn  leven het christelijk geloof en de Bijbel als iets voor oude vrouwen. Zelf was hij een verwoede aanhanger van het manicheïsme, de leer van de Babyloniër Mani uit het  midden van de derde eeuw. Mani bracht zogenaamd na Zarathustra, Boeddha en Jezus eindelijk de echte “gnosis” of kennis en het ware heil, gebouwd op een radicaal dualisme. Onafhankelijk zouden er twee machten bestaan, die van het goede en die van het kwade. Alleen met Mani kon men het kwade overwinnen en in de wereld van het heil geraken.

Augustinus bleef eerlijk met zichzelf en begon steeds meer tegenstrijdigheden in het manicheïsme te ontdekken. Ondertussen was hij de gevierde retor in de keizerstad Milaan en moest af en toe op feestdagen een rede houden ter ere van de keizer. Hij wist dan dat hij aan het liegen was en hij wist dat de toehoorders wisten dat hij loog. Zij genoten van zijn gedreven toespraak en hij zelf genoot er ook van, maar in zijn hart bleef hij eerlijk. Dit bracht hem uiteindelijk tot de ontdekking van de waarheid. Hij gaf zijn baan op. In de kathedraal van Milaan weende hij omwille van de schoonheid van de liturgie en van de heilige Schrift, door Ambrosius uitgelegd. Nu beleefde hij wat hij in het diepst van zijn  hart steeds had verlangd. Plots wist hij: ik heb de Waarheid gevonden, Gods Liefde in Jezus Christus, zijn Evangelie en zijn Kerk.

“Laat heb ik U bemind, Schoonheid, zo oud en zo nieuw…”.

Zijn lange, zware en eerlijke strijd met zichzelf, zijn  overgave en uiteindelijk zijn persoonlijke ontmoeting met Jezus Christus en de Kerk, beschrijft hij uitvoerig in  zijn beroemde “Belijdenissen”. Hij belijdt zijn eigen zonden en onmacht  én hij belijdt de  grootheid van Gods liefde die hij altijd, ook onwetend in het diepst van zijn wezen meedroeg. “Gij waart binnen en ik zelf was  buiten”. Augustinus heeft naar de waarheid gezocht, hij heeft passioneel van een meisje gehouden, waarmee hij niet getrouwd was,   die hem zijn zoon Adeodatus gaf en waarmee hij vijftien jaar geleefd heeft. “De plaats waar ik haar uit mijn hart gerukt heb is altijd blijven bloeden…”. Hij heeft zijn moeder ontgoocheld en bedrogen door te beloven met haar naar Italië te reizen en dan ’s nachts alleen te vertrekken. Hij heeft zijn toehoorders bedrogen. In het diepst van zijn  wezen bleef hij echter eerlijk met zichzelf en daar ontmoette Hij God. Hij had de moed om aan zijn leven radicaal een andere wending te geven. Hij kon niet leven zonder gemeenschap van mensen. In zijn eerste gemeenschap nam hij zijn zoon en zijn moeder op. Later, als bisschop leefde hij samen met zijn priesters. Toch vraagt hij dat ze hem de laatste dagen van zijn leven alleen laten omdat hij zich wil voorbereiden op de grote ontmoeting.

De “belijdenissen”  bevatten zijn levensgetuigenis, strikt persoonlijk en uniek met de weergave van zijn meest intieme gevoelens. Hoe kan deze meest eigene levensgeschiedenis anderen interesseren? Omdat zijn “Belijdenissen” zo authentiek zijn, daarom zijn ze ook zo universeel.

Je krijgt enig nieuws uit de gemeenschap, een hoopvolle klank uit Syrië en een grote hoeveelheid nieuws en berichten over de politieke, militaire en morele situatie. Tenslotte geef ik je weer een hoeveelheid slechte foto’s van een slechte fotograaf met een  oude kapotte camera, als bewijs dat de inhoud van een boodschap belangrijker is dan de Hollywoodkwaliteit van beelden. (Nvdr: kunnen wij op technische redenen niet bijvoegen.)

P. Daniel

Vrijdag 30 augustus 2019

Stichtende  verhalen

In Qâra heeft een rijke Syriër een mooi huis gebouwd. Naast zijn huis heeft hij een modern sportcomplex aangelegd in dank aan de president en ter ere van de “martelaren”, nl. de vele soldaten en anderen die hun leven gegeven hebben voor de bescherming van het volk. Iedere groep en iedere persoon mag gratis het sportcentrum gebruiken. Moge de Heer deze edelmoedige Syriër zegenen.

Lees verder

Cyclus

WAAKZAAM OMDAT  HET NODIG IS

Wat verkrijgen Vlamingen werkelijk van hun verkozenen?   De verkiezingen duidden een tendens aan.  Vele Vlamingen hebben nl. min of meer het spel door.

Als men de evolutie van de coalities en hun verwezenlijkingen evalueert, merkt men dat in toenemende mate niet het volgen van de principes en kiesprogramma telt; maar dat een louter machtsverhaal er toe doet.  De particratie – het strak in de lijn houden van afgevaardigden – neemt steeds toe.  De beslissingen worden achter de schermen genomen.

Afbeeldingsresultaat voor vlaamse leeuw vlag  beschadigd

Een goed voorbeeld was de regeringsdeelname van de N-VA.  Geen enkel spoor van enige Vlaamse communautaire verwezenlijking!  Maar daartegen ook amper een spoor van protest; niet enkel vanuit partij-gelederen, maar ook niet uit de brede Vlaamse Beweging.

Nog eens samenvattend : een partij-programma is er voor Piet Snot.  Daarna sluiten partijen compromissen,waarbij zowat alle partijen hun principes op de lange baan schuiven. 

Nu hoor ik lezers denken?  Wat helpt dat querellanten dan?  (Querellanten zijn beroeps-misnoegden).  Vijfentwintig jaren lang vochten we met het Nationalistisch Verbond om de basis-problemen in de Vlaamse Beweging te verhelpen.  Vele voorname Vlamingen en militanten steunden ons.  Maar telkens werden gesprekken/initiatieven vakkundig gesaboteerd door die enkele top-figuren bovenaan de partij, die hun specifieke eigen agenda volgen.  Indien er goede wil geweest was; dan was de “splitsing” tussen Vlaams-nationalisten ongedaan gemaakt; en was er ook geen regering-periode van vijf jaren tegen Vlaanderen geweest.

Vanaf het eerste ogenblik wist ik dat Vlaams Belang niet in een coalitie zou raken.  Alles schijn!  Maar de partij heeft voorafgaand wel haar broek op haar enkels laten zakken, om een coalitie mogelijk te maken.  Ze hebben duidelijk de ethische principes, waarvoor de partij sinds de aanvang stond uit het programma verwijderd.  De strijd tegen abortus, euthanasie, veelwijverij, vroegsexualisering zijn geen punten meer voor het Belang.  De essentie: een gezond, levenskrachtig volk wordt opgeofferd aan het bewijs dat we regeringsbereid zouden zijn…..

Als voorbeeld : in Duitsland zijn sinds de versoepeling van abortus 7.500.000 verwijderingen gepleegd: het gevolg is dat dit land een groot oudmannekenshuis geworden is; waarvoor men dan miljoenen jonge viriele mannen uit Arabië en Afrika binnenhaalt.

Afbeeldingsresultaat voor vlaamse leeuw vlag  beschadigd

Maar nog een punt : zowel het Vlaams Belang als vooral de N-VA hebben de strijd voor Vlaamse onafhankelijkheid gewoonweg “in sourdine” gezet.  In sourdine wil in muziektermen zeggen dat men iets stilletjes, traag en wegmoffelend wegzet.  Het grond-idee daarbij is dat de “bevolking” niet wakker ligt van Vlaanderen.  Gwendolyn Rutten en Kristof Calvo hebben niet anders getoeterd; als fanatieke Belgen…..  Maar zoals vaak gezegd: een partij, met karakter, moet zijn ideeën uitsturen naar het volk; dat volk overtuigen; en niet met een natte vinger de mode van de dag nalopen.

Want voor de radicale partij-volgelingen: hoe denken Vlaams Belang en N-VA hun voorstellen inzake veiligheid en migratie uit te werken, in een nog steeds unitair land,  Achter de schermen is men solied bezig een federaal bestuur te vormen, dat volledig onder curatele van de belgicisten staat.  De sleutelfiguur is hier Alexander De Croo.  Een man die de beste topfiguur is voor de agenda van de N.W.O. en persoonlijk afspreekt/contact heeft met de machtige figuren der aarde.  Dit natuurlijk binnen zijn unitaire partij-kader.

Op de IJzerwake verleden zondag werd er hoopvol opgeroepen tot meer eenheid.  Maar de N-VA bestrijdt deze plechtigheid met virulente haat.  Schril in contrast staat daarbij hun deelname en sponsoring van de gay-parades; hun flaneren met de veelkleurige LGTB vlag.

Het boek over “identiteit” van Bart De Wever; waaruit ik al passages aangemerkt heb, lijkt me gewoonweg een werkstuk van de Vrijmetselarij te zijn.  Het pleit voor een inclusieve samenleving en is opgebouwd rond de principes van de Franse Revolutie: Vrijheid, gelijkheid, solidariteit.   Geert Bourgeois, waarin ik toch een traditionele Vlaamsgezinde verwachtte, heeft in zijn regeerperiode geen enkel verbetering ten gunste van de Vlaamse identiteit geleverd.

T.o.v. de Godsvrede, zoals gevraagd in navolging van de Fronters, staat een muur van kille razernij tegen alles wat echt strijdend Vlaams is.  Ik zal hier ook de door mij laakbare reden  noemen:  de loge-mensen hebben zich als mollen genesteld in de partijen en ze manipuleren de politiek, omdat voor hen de Loge-eed heiliger is dan de eed in het Parlement.

Zelfs in het Vlaams Belang zijn massa’s voorstanders van een ethische politiek pro familie; maar enkele vrijmetselaars slagen erin op enkele jaren de basisprincipes de nek om te draaien.

Mijn eis is dan ook heel duidelijk : er moet een einde komen aan de manipulatie achter de schermen vanwege deze Loge figuren.  Deze horen niet thuis in de Vlaamse Beweging.  Want voor de niet-gelovige leden van de Vlaamse Beweging:  vergis u niet!  De Vrijmetselarij is niet zonder een bepaald geloof; alleen is dit iets heel anders dan dat de on-ingewijden (leken) en lagere-graads moeten geloven.  Later daarover nog nieuws.

Bij de verkiezingen hebben velen blijk gegeven van inzicht: dat bewijst de reactie ook in streken waar de islam nog geen post heeft gevat.  Of we nu beroeps-agitator worden genoemd of niet: de Vlaamse partijen moeten hun oorspronkelijke eisen voorrang geven:  een zedelijk hoogstaand volk; zonder al de verloederingen inzake kinder- en oudermoord en vooral ook zonder het verderven van onze kinderen en jongeren.   Politici, onthoud deze averechtse raadgevingen!

Jos Wouters, Boom

Nagels met koppen

Afbeeldingsresultaat voor nagels met koppen

“In België heeft men blijkbaar geen democratische meerderheid nodig om te besturen en al zeker niet om topjobs voor de politieke elite te regelen. Dat werd duidelijk bij de voordracht van Didier Reynders (MR) als Europees commissaris.

Sinds de electorale show die N-VA opvoerde omtrent Marrakesh, eind 2018, heeft deze regering geen meerderheid meer. 52 op 150 Kamerzetels hadden ze over, maar toch deden ze doodleuk voort. Bij de verkiezingen hielden ze er nog amper 38 van over. Ook dat weerhoudt hen er niet van om gewoon verder te doen alsof er niets gebeurd is.  Na enkele mislukte pogingen moest en zou een politieke landingsbaan voor Didier Reynders gezocht en gevonden worden. 

Karel De Gucht (VLD): ‘Wie anders dan Reynders is beter geschikt?’ Inderdaad, wie anders kan zo schaamteloos de burger negeren? Inderdaad, wat voor betere kwaliteiten dan cynische machtspolitiek voor eigen baat kan men hebben om moeiteloos te functioneren in deze EU? Inderdaad, welk ander land dan België kan zo zijn democratie minachten en de kiezer buitenspel zetten?”

Lees het opiniestuk van Tom Vandendriessche in Doorbraak.

Daar zijn ziekenhuizen in Idlib. Véél ziekenhuizen. Een tapijt van ziekenhuizen.

Echt? Echt. Als je de poco media en de daar heersende terroristen mag geloven. Of beter: als je hen wilt geloven. Wat een logisch denkend mens niet doet. Om onderstaande redenen.

Titel in kwaliteitskrant, resp. westerse zender:

Idlib schreeuwt het van de daken: “Help!”

Maar het is een andere kreet voor hulp, dan deze die we door de poco media, door westerse politici, door de Witte Helmen en het Eénmansobservatorium van Terroristische Rechten in Londen voorgeschoteld krijgen.

Op 5 augustus deed de woordvoerder van de VN-secretaris-generaal, de Fransman Stéphane Dujarric, sinds tientallen jaren wonende in de VSA, nog een pathetische oproep aan de Syrische regering en alle aan het conflict deelnemende partijen om zich hun verplichtingen volgens het humanitaire volkerenrecht ter bescherming van de burgerbevolking en hun infrastructuur te houden. Hij herhaalde het VN-mantra, dat sinds het begin van de Syrië-oorlog, regelmatig boven gehaald wordt. Hij riep in ons aller naam het leger van een soevereine staat op zich in te houden, resp. af te zien van, nadat zij van hun recht gebruik gemaakt hadden gewelddadige, voor een groot deel buitenlandse en bovendien sektarische extremisten te bestrijden.

Inderdaad: een mantra. We hoorden dezelfde oproep bij de strijd om Aleppo, bij Oost-Ghouta, Douma, bij de bevrijding van de provincie Suweida. Telkens de terroristen het vuur aan de schenen gelegd werd, klonk vanuit de westerse cenakels “bezorgdheid” om het lot van de “burgerbevolking”. De VN werden misbruikt om fictieve “gifgas en vaatbommen” te tonen… terwijl de westerse landen vlijtig wapens en manschappen leverden om de oorlog te laten voortduren.

Het scenario herhaalt zich in Idlib. Daar waar tienduizenden islamitische terroristen verder via de Turkse grens verzorgd en bevoorraad worden (… u zal zich de Turkse kolonne vrachtwagens met militair materiaal naar Khan Shikhun herinneren…), waar Syrische burgers door hen geterroriseerd worden, worden wij – onnozelaars – verder geïnformeerd door onze poco media, door de Vranckxen van deze wereld die hun mosterd halen bij de Witte Helmen, de PR-afdeling van HTS (al-Nusra), het Eénmansobservatorium in Londen, die er nooit een geheim van gemaakt heeft aan wiens kant hij staat (… of zit… in zijn bureaustoel, achter zijn pc, in zijn huis.)

Hoe ziet nu een officiële Idlib goochelaars-show eruit?

Lees verder

“Afvallige” doet boekje open

Afbeeldingsresultaat voor afvallige moslima

De eenzame strijd van een ‘afvallige’. Hoe de moslimgemeenschap haat produceert of in het gunstigste geval zwijgt. Lale is een jonge, van oorsprong Turks – Soenitische vrouw van 21 jaar. Zij studeert Nederlands. Lale komt uit een traditioneel, Turks-nationalistisch, streng religieus gezin. Sinds kort is zij ‘afvallige’. Zij stopte met het geloof en deed haar hoofddoek af. Toch doet zij dit alles zo veel mogelijk buiten het zicht van haar gemeenschap.

Lees ook: “De pijn van afvallige moslima’s”.

National Geographic leent zich voor politieke propaganda

Zes jaar geleden, op 17 augustus 2013, stierf Manar Nakours broer in Marmarita, Syrië. Het verlies en het verdriet overspoelde hem opnieuw toen hij de NG’s (= National Geographic) documentaire Hell on Earth and the Rise of ISIS” (Hel op aarde en de opkomst van ISIS) van de Academy Award-genomineerde en bestseller auteur Sebastian Junger en zijn Emmy-winning productiepartner, Nick Quested, zag.

Manar geloofde zijn ogen niet toen hij zijn broers naam, Amin Nakrour, en diens foto, gebruikt in de film, op het einde (1:39:06) zag verschijnen onder de titel “In Memoriam MAYA BARSHINI AMIN NAKROUR ATALLA ABBOUD IBRAHIM SAADI Killed by Assad Regime August, 2013” (Ter herinnering aan MAYA BARSHINI AMIN NAKROUR ATALLA ABBOUD IBRAHIM SAADI gedood door het Assad regime, augustus 2013).

In werkelijkheid kon de waarheid over de schuld, de ware toedracht, niet verder liggen dan deze die de kijker op het verkeerde spoor moest zetten. Je zou er toch kunnen van uitgaan dat prijswinnende filmmakers zoals Junger en Quested hun huiswerk zouden doen, de namen en de doodsoorzaak zouden nagaan vooraleer hen te misbruiken in politieke propaganda. Als hun namen gewoon hadden verschenen als slachtoffers van het Syrië-conflict, dan had dit feitelijk correct geweest, maar nu werden ze gepresenteerd als de vier jonge mensen die brutaal neergemaaid werden door het zgn. “Assad regime”.

Er werd geen poging gedaan toelating voor het gebruik van hun namen, hun foto’s en de doodsoorzaak te krijgen. Hun foto’s werden gewoon van facebook geplukt. Gestolen foto’s en filmscenario-doodsoorzaken om de Syrische regering de schuld te geven voor iets waarvoor deze niet verantwoordelijk was.

In feite woonden Amin Nakour, Maya Barshini, Atalla Aboud en Ibrahim Saadi de jaarlijkse viering van Moederdag, O.L.V. Hemelvaart, bij in Marmarita*, één van de dorpen in de historische “vallei der christenen”, nabij Homs. Het was een warme augustusavond en de feestvierders werden plotseling aangevallen door bewapende terroristen van de FSA (Free Syrian Army) & co, de zgn. “gematigde rebellen” onder hoede van het Westen. Het viertal werd gedood toen het trachtte te ontsnappen in een wagen. Het nieuws werd op talrijke webstekken en nieuwsverspreiders gepubliceerd en kon zonder veel moeite bevestigd worden door eender wie met een pc.

In de plaats kwam het gedode viertal in beeld als jonge betogers, gedood door de regering tijdens straatprotesten in het centrum van Homs bij de klokketoren.

Deze vier jonge mensen steunden in werkelijkheid de Syrische regering in diens poging de moslimterroristen, die van Syrië een Soeni moslimstaat wilden maken, de wacht aan te zeggen. Christenen en minderheden waren 8 jaar lang het geliefde doelwit van hun islamiserings-fata morgana. Het FSA nodigde daarvoor hun bloedbroeders, Al Qaeda (…Al Nusra… HTS) uit in Syrië, die uiteindelijk het FSA zelf zouden opslokken.

In de documentaire wordt een jonge vrouw, Linda Ibrahim, een Syrische vluchtelinge in Bulgarije, geinterviewd. Zij vertelt over haar deelname in de betogingen voor “regime change” – haar exacte woorden kan u via de transcriptmodus bekijken. Zij praat over haar “vrienden”, die gedood werden tijdens de betogingen, geïllustreerd door een fotocollage van lachende jonge mensen, waarvan de kijken wordt te veronderstellen dat deze haar medebetogende “vrienden” waren, die gedood werden. We zien inderdaad een foto van Linda Ibrahim en haar moeder Emely Issa tijdens een betoging. Linda maakt reclame voor het FSA; haar moeder houdt de microfoon en moedigt de betogers aan. We zien een videoclip van betogers bij de klokketoren in Homs, schoten vallen, gevolgd door chaos. Emely Issa is de actrice die haar angst uitbeeldt, die de betogers waarschuwt dat er zal geschoten worden. Herhaalt. De kijker moet overtuigd worden dat jong en oud de protesten steunden en dat het “regime” hen liet vermoorden.

Linda Ibrahim “herkende” de foto’s der lachende jonge mensen als “haar vrienden” (8:54)… terwijl ze hen in feite van haar noch pluim kende, zij op hun beurt geen enkele band met haar hadden, behalve dan dat ze allen tegelijkertijd in Syrië woonden. Bijgevoegde foto’s heeft onze redactie geplukt bij onderstaande webstek, waar u er nog meer vindt, en waaruit duidelijk blijkt dat de vier slachtoffers uit Marmarati absoluut niets met de betoging in Homs te maken hadden. Integendeel: als christenen hadden ze niets goeds te verwachten van de moslimextremisten die Assad uit het zadel wilden lichten.

Linda Ibrahim en haar moeder waren actieve FSA-militanten in Homs. Zij dragen de drie-sterrenvlag der “gematigde rebellen-oppositie”. Zij waren geen supporters op de achtergrond, maar wel actief in de hoogste politieke vleugel van de FSA (Moeder ging op het voorplan staan: 8:14) . Linda’s rol was belangrijk: ze was immers jong en aantrekkelijk. De jonge mannen in haar geledingen gingen maar al te graag in op haar wensen hun buren en buurgemeentes (met minderheden) aan te vallen en te verwoesten.

Linda en haar moeder ontsnapten de dans, wonen en leven een succesvol bestaan in Sofia, Bulgarije. Linda noemt zichzelf op het internet ‘The Star Linda Ibrahim’, verwijzend naar haar sterrenrol in b.g. NG’s documentaire. Ze heeft een zangcarrière opgestart. Haar moeder zou een of andere zelfstandige bezigheid uitoefenen. Beide vrouwen hebben Syrië verlaten en leven een niet-sharia-conform bestaan in Europa ver weg van chaos, dood en vernieling die ze aangemoedigd hebben. Linda Ibrahim en haar moeder voorzagen NG van de vier gedode Marmarita jongeren en werden betaald voor hun acteerprestaties. Beide leverden de foto’s, de namen én de overlijdens van vier voor hen totaal onbekenden om de schuld in Assads schoenen te schuiven. Dit pleit echter de filmmakers van NG niet vrij, want zij hadden de plicht de feiten op het waarheidsgehalte na te gaan vooraleer deze in de documentaire te gebruiken. Initieel oversteeg het filmscenario zelfs het misbruik van de vier jongeren: er werd nl. een video van Palestina gebruikt… die zogezegd in Aleppo gedraaid was… maar die werd nadien verwijderd.

NG had het niet nodig de feiten te verdraaien. Er valt immers meer dan genoeg miserie op de Syrische straten te rapen met échte feiten van dood en verschrikking.

Auteur: Steven Nezar Sahiounie in MidEast Discourse. Aansluitend heeft de broer van Atalla Aboud ook gereageerd; ook zijn familie is geschokt. De uitgeefster van MidEast Discourse, Lilly Martin Sahiounie volgt de zaak en zal de onderste steen boven halen om te weten te komen wie de namen aan Sebastian Junger doorgespeeld heeft en waarom, resp. of hij opzettelijk gelogen heeft, resp. zich voor de kar van Linda en haar moeder heeft laten spannen… en hoeveel zij voor hun diensten betaald werden!

*Marmarita: achtergrondinfo en beelden O.L.V. Hemelvaart 2019

Vertaling en bronnenverificatie: Golfbrekers