Trumps mantra heeft ook een keerzijde

Gerelateerde afbeelding

“We kept the oil.”

  • Tijdens de NAVO samenkomst in Londen, herhaalde de Amerikaanse president Trump zijn mantra “wij (be)houden de olie” met verwijzing naar de terugtrekking van de VSA troepen uit de noordelijke Syrische grensstreek in afwachting van een Turkse militaire tussenkomst tegen de Koerden. “Wij verlieten hun grens. We waren daar lang genoeg. Ze doen het daar goed, daar op de grens. Wij behielden de olie. IK behield de olie”, refererend naar de olievelden in het NO van Syrië.
  • Hij gaf I.S. op als legitimatie en verzekerde dat de VSA “de controle over de olie” hebben en dat “de enige soldaten die we daar hebben zijn soldaten die de olie bewaken.”
  • “Wij hebben de olie en we kunnen ermee doen wat we willen.” Zoals bv. een Amerikaans oliebedrijf – Exxon werd met name genoemd – daar de boel te laten opknappen.
  • Deze verklaring kwam enkele dagen na zijn vorige verklaringen hieromtrent. Tijdens zijn Thanksgivingbezoek aan de VSA-troepen in Afghanistan herhaalde hij zijn mantra minstens zes keer in minder dan een minuut gedurende een toespraak.
  • “Bovendien verlieten wij Syrië omdat het er (nu) veilig is, maar we verlieten het niet helemaal – wij behielden de olie. Logisch, toch?”
  • Gelijkaardige verklaringen werden door Trump geuit tijdens de samenkomst met zijn Turkse collega Erdogan in Washington verleden maand, toen hij opnieuw het verband met de terugtrekking van de VSA-troepen aantoonde.
  • “We haalden onze troepen daaruit en we zullen menigeen terug naar huis halen, maar wij behouden de olie.” zegde Trump, waarna hij eraan toevoegde dat de opbrengsten naar de SDF (Koerden) zouden gaan… Tja.
  • 9 oktober: Trumps kondigt het vertrek van de VSA troepen. Niet alle troepen, sommigen moeten blijven om “de olie te bewaken tegen I.S.-terroristen”. Hij verdedigde zijn maatregel met de bewering dat hij de Koerden van contanten wou voorzien. Mark Esper, Pentagon-baas, verklaarde dat de missie der VSA-troepen was “te verhinderen dat de olie in handen zou vallen van I.S. of andere spelers in de regio”.

Pas toen Trump zelfs in eigen rangen kritiek kreeg “zijn wij dieven geworden?” liet hij de wereld weten dat de opbrengst naar de Koerden zouden gaan. De Koerden… die de Syrische regering ter hulp riepen toen Trump de VSA-troepen liet terugtrekken en zij door de Turken verdreven werden. Dezelfde Koerden die nog steeds olie via de zgn. “veiligheidszone” naar Turkije proberen te smokkelen en verkopen. Rusland heeft herhaaldelijk de Amerikaanse beslissing bekritiseerd; noemt de actie “onwettelijk” en “destructief” voor het land, wil dat de Syrische regering controle heeft over de olievelden. De Syrische president Assad draait er niet omheen: hij noemt de Amerikaanse regering gewoon een dief.

In oktober meldde het Russische defensieministerie nog een grote oliesmokkeloperatie door “belangrijke Amerikaanse bedrijven” in samenwerking met privé militaire ondernemingen, USA speciale militaire diensten en luchtmacht.

De toespraak in Afghanisten; relevantie Syrische olie vanaf 13′:

Wij meldden reeds de verkoop van Syrische olie aan of via een Israëlisch makelaarskantoor op de internationale markt. De ingesloten afbeelding, het contract van de Koerden met de Israëlische makelaar, is uit b.g. artikel verdwenen, een fenomeen dat regelmatig voorkomt als het om ongewenste informatie gaat. We konden het elders terugvinden:

Geen fotobeschrijving beschikbaar.

Syria: media, ‘Kurdish authorities offer oil to Israel’

De Israëlische zakenman-oliemakelaar ontkent het contract niet, maar wel dat hij dit zou doen uit winstbejag. Hij beschouwt zichzelf als een filantroop die slechts één doel heeft: Syrië om te vormen tot een democratisch land zonder Assad-regering.

Maar daarmee is de kous niet af. Er werd door Trumps mantra te veel aandacht aan besteed. Enerzijds ligt de Amerikaanse schatkist dwars, die geen investeringen of verkoop toestaat wegens de geproclameerde “sancties”. Het verbod van augustus 2011 maakte investeringen of aankoopcontracten van Syrische olie illegaal zonder toestemming van de Office of Foreign Assetcontrol (OFAC) bij de Amerikaanse Schatkist. Anderzijds omdat de Syrische regering en Rusland nu ook voet aan wal hebben aan de oostelijke oever van de Eufraat. En ze zijn daar n.a.v. de smeekbede om hulp door de Koerden. Trump kan dan wel zijn troepen rond de olievelden gestationeerd hebben… De Syrische regering en bondgenoot Rusland zijn niet gek… zij zullen hun uiterste best doen om elke poging te verhinderen om die olie buiten te smokkelen en te verkopen. En de landen die Assads regering erkennen kunnen geen olie kopen van de Koerden zonder Assad voor het hoofd te stoten. Aan wie moeten ze de factuur van de olie betalen?

Trump wil de sancties opheffen. Zegt hij. Of dat inhoudt dat iedereen dan op de vrije markt de Syrische olie zal kunnen kopen, zegt hij er niet bij. Misschien moet hij nog meer landen gaan sanctioneren zodat hij kan verhinderen dat deze gedesanctioneerde olie kunnen verwerven en eventueel zelfs doorverkopen aan de Syrische regering… En dan is er nog het veiligheidsaspect van de investeerders die daar hun expertise moeten omzetten in een renderende oliepompende industrie. Komen er dan opnieuw méér VSA-troepen om ook deze te beschermen? Een straatje zonder einde.

De Koerden zijn intussen voorzichtiger geworden, ontkennen de perfide plannen en willen met de Israëlische protagonist liever niets meer te maken hebben. Ze kunnen in de huidige omstandigheden – ze hebben de bescherming van het Syrische leger nodig – de ‘Koerdistan-Israël’-complotvermoedens – missen als kiespijn.

Waarheen met de olie? Niemand schijnt het te weten. Eén ding is zeker: de VSA zitten daar vast als militaire hellehonden.

Mocht het u interesseren, dan kan u hier een uitgebreidere analyse (in het Engels) lezen. Onze redactie heeft zich beperkt tot de essentie van het olie-diefstalplan.

Zullen we mekaar dan maar dood kittelen?

Christine Lagarde, voormalige bazin van het IMF:

Legarde power point slide

“Oude mensen leven te lang en dit is een risico voor de wereldeconomie. Iets moet ondernomen worden.”

Uit een geheime memo die gevonden werd in de papierkorf van een hoge piet in de EU-Commissie . U kan hier de memo, die dateert van 2018, lezen. Diezelfde Lagarde staat nu aan het hoofd van EUropese Bank.

Elk kwartaal voert het IMF een uitgebreide analyse uit. Opvallend is de agressiviteit en wreedheid met dewelke een probleem aangekaart wordt. Het IMF eiste o.a. de pensioenen te verlagen en de pensioenleeftijd te verhogen omdat “het risico bestaat langer dan verwacht te leven.”

Met o.a. deze maatregel: IMF-economisten raden een omgekeerde hypotheek aan, waarbij het eigendom (huis) automatisch bij de dood van de eigenaar aan de bank afgestaan wordt en in ruil, tot diens dood, een maandelijks inkomen uitgekeerd wordt. (…)

Je zou begot nog gaan geloven dat eigendom diefstal is!

Oekraïense neo-nazi’s in Hong Kong

Die Oekraïners toch! Je zou denken dat ze thuis wel genoeg zorgen hebben. Maar neen, hoor, het zgn. Azov Bataljon spreidt haar vleugels uit en stort zich “uit solidariteit” en “voor de vrijheid” in het Hong Kongse plaatsvervangende strijdgewoel. Als het niet tégen, resp. in Rusland kan, dan maar in Hong Kong tégen China.


Van een wapenstilstand in eigen land willen ze niet weten. Hun nieuwe president kan – wat hen betreft – de hoogste boom in. Toekomstige reisplannen naar de VSA kunnen ze best opbergen. De kans is groot dat ze op de lijst van terroristische organisaties komen te staan:

Toen…

Afbeeldingsresultaat voor the end of the affair graham greene

Toen spelling en manieren nog belangrijk waren, toen een boek nog een gewaardeerd geschenk was, toen een zaterdagavond nog begon met een bioscoopbezoek, gevolgd door een dansje op het parket, toen we de laatste bus moesten nemen om thuis te geraken, toen er nog geen sprake was van drugs en granaten… toen… lazen we voor het eerst “The End of the Affair”… De film draaide al in 1955 – onze kleuterjaren. De film hebben we pas later, veel later gezien. Video gehuurd. Drie keer ernaar gekeken. En uiteindelijk bijna vergeten, veilig opgeborgen ergens bij jeugdsentiment.

Tot we enkele dagen geleden in de bib het verhaal opnieuw ontdekten in het rek “nieuwe aanwinsten: “Graham Greene: Het einde van de affaire.” De titel doet afbreuk aan het verhaal. Het was méér dan een affaire. Affaire klinkt naar verboden vruchten… negatief… verwerpelijk… Terwijl de titel eigenlijk had moeten luiden: “Het einde van een liefde.” Of hoe groot liefde kàn zijn.

Waarschijnlijk kent u het verhaal. We gaan het hier niet (her)schrijven. Waarom het toen – en nu opnieuw – zo’n indruk nagelaten heeft? Omdat het diepgang heeft. Omdat het ontroert. Omdat het tot nadenken aanzet. Omdat liefde meer is dan een uurtje rollebollen. Omdat liefde niet te koop is. En dat zit – naar ons aanvoelen – vervat in dat prachtige boek van Graham Greene. Mocht u het nog niet gelezen hebben, doe het dan ergens alleen in een zetel met een glaasje wijn. Sluit het drukke lawaaierige leven buiten.

In de oorspronkelijke filmversie – zwart-wit verhoogt de dramatiek – ziet u de beeldmooie Deborah Kerr met als tegenspelers Van Johnson, Peter Cushing en Albert Parks.

In 1999 werd onderstaande versie uitgebracht, met Julianne Moore en Ralph Fiennes in de hoofdrollen. We geven de voorkeur aan de zwart-wit film. Zoals we ons ook geen hedendaagse versie van een andere grote liefde, vervat in “Casablanca” met Ingrid Bergman en Humphrey Bogart, kunnen voorstellen.

Heksenjacht?

Gerelateerde afbeelding

De afzettingsprocedure tegen de Amerikaanse president Donald Trump is in de VSA niet populair, zelfs niet bij de stuwende krachten, de Democraten. De kiezers zien hierin een soort ontmondiging en een teken van partijpolitieke ruzie. Het volk is grotendeels niet geïnteresseerd in de vuile was van politici, maar wel in de uitvoering van de taken waarvoor deze gekozen werden, zoals de economie, de werkgelegenheid, het onderwijs van hun kinderen, de bescherming tegen terreur. En daarvoor heeft Trump de goede kaarten. De beurs gaat van hoog naar hoger. Daarom vindt slechts 1/3 van de Amerikanen het afzettingsproces een goede zaak, ook al kunnen zij dag na dag quasi 24/24 getuigenverklaringen, betichtingen en vermoedens op tv zien.

In de tweehonderdjaar, sinds de grondwet goedgekeurd werd, heeft nog nooit een president op deze wijze zijn ambt verloren. Richard Nixon, met een veel slagvaardigere bewijslast bij het Watergateschandaal, trad zelf af. De bewijslast tegen Trump is een veel magerder beestje en spreekt zichzelf zelfs tegen. De Democraten kunnen de afzetting weliswaar inleiden – ze hebben tenslotte de meerderheid in de Kamer der Volksvertegenwoordigers – voor de veroordeling echter is een 2/3 meerderheid in de Senaat nodig. En daar hebben de Republikeinen de meerderheid. Daarom zal naar alle waarschijnlijkheid ten laatste daar het afzettingsproces stoppen.

Als, zoals blijkt, het afzettingsproces als politiek instrument tegen Trump onwerkzaam is, waarom vervolgen de Democraten hem dan zo halsstarrig? Ze hopen dat de opschudding de publieke opinie in het kiesjaar 2020 kan beïnvloeden: een pre-campagne dus. De getuigenverhoren en onderzoeken kunnen nog maandenlang uitgemolken worden, zelfs tot op de verkiezingsdag. Dan beslissen de kiezers meteen ook over de afzetting. Deze zal, hoe dichter de verkiezingsdag nadert, de polarisering doen toenemen; ook bij de media in een pro-Trump- en een anti-Trumpkamp. Trump heeft het voordeel dat hij zijn aanhangers vroeger kan mobiliseren dan de Democraten. En zichzelf als slachtoffer van een heksenjacht presenteren.

Bij de Amerikaanse publieke opinie gelooft quasi niemand dat de zoon van de voormalige Amerikaanse vice-president, Joe Biden, die zonder voorafgaande ervaring in de energiesector, zonder contacten in Oekraïne zomaar voor zijn sympathiek karakter, zonder politieke voor-wat-hoort-wat wederdienst en zonder druk in het bestuur van een Oekraïens energieconcert geraakt is. De Amerikaanse kiezer is bitter weinig geïnteresseerd in het reilen en zeilen in Oekraïne. Uiteindelijk komt het erop neer aan wiens laarzen de meeste modder is blijven hangen.

Als Trump de presidentsverkiezingen verliest, dan is afzetting zonder onderwerp. Als hij verkiezing wint, idem dito. Want dan hebben de kiezers het vonnis geveld en Trump als president bekrachtigd. Verliezen zullen de middelen die tot een afzetting ingezet worden, want als instrument tegen ambtsmisbruik zal bij eventuele toekomstige afzettingsprocedures zijn scherpe kantjes kwijt geraakt zijn.

Toen de afzettingsprocedure 200 jaar geleden in de grondwet goedgekeurd werd, was er nog geen sprake van televisie en sociale media, die tot misbruik bij de strijd tegen een politieke tegenstander kunnen verleiden.

Ondertiteling en vertaling via icoontjes onderaan.