Barcelona

Afbeeldingsresultaat voor barcelona felipe rajyUnitair Spanje stond op de eerste rij in Barcelona.  Koning en federaal premier. Herkenbaar.  De aanslag kwam hen goed uit.  Spaans-unitair verdriet, Spaans-unitaire verontwaardiging, massale verklaring “Ik heb geen schrik.”  Niet van moslim terroristen, wel van Catalaanse onafhankelijkheidsstrijders.  Een schitterende gelegenheid om in de media de merknaam “Spanje” telkens weer te laten vallen.  Vergeet “Independencia de Cataluña”. 

Spanje dwarsboomde Catalaanse politiediensten
Terreuraanslag misbruikt voor politiek machtsspel?
De wereld zit met het vergrootglas te kijken naar de politiediensten in Spanje. De voorbije dagen werd in de internationale – ook Vlaamse – media het nieuws gedeeld dat de Catalaanse politie al twee maand geleden gewaarschuwd werd door de CIA dat er een aanslag op komst was op de Rambles van Barcelona.  Lees verder…

“Het blokkeren van de autonome politiediensten in internationale politieplatformen is een instrument in de machtspolitiek van Rajoys regering.”

 

Madrid wil geen referendum in Catalonië
Diplomatieke oorlog breidt zich uit naar België
Het is Madrid menens: het referendum voor een Catalaanse republiek. En daarvoor zijn alle middelen goed, ook diplomatieke.
Op 14 juni kregen de Belgische Kamerleden van de Commissie Buitenlandse Zaken een ‘informele’ mail toegestuurd van hun voorzitter Dirk Van der Maelen (sp.a). Op vraag van de Spaanse ambassadeur in Brussel, Cecilia Yuste Rojas, stuurde zijn secretariaat ‘non papers’ om de federale parlementsleden te wijzen op de verschillen tussen het autonome statuut van regio’s in Spanje en België. ‘Non papers’ zijn niet-officiële documenten, ‘ter informatie voor de parlementsleden’, staat er in de Spaanse mail. Hare excellentie, zoals ze in de correspondentie wordt geduid, had op 1 juni een ontmoeting met Dirk Van der Maelen en had hem verzocht deze documenten aan zijn commissieleden te bezorgen. Die ontmoeting zou er gekomen zijn nadat N-VA-Kamerlid Peter Luyckx in maart aan premier Michel een vraag had gesteld over de houding van België mochten Catalonië of Schotland zich onafhankelijk verklaren. Lees verder…

“Geef me aub ongelijk…

Gerelateerde afbeelding… want ik wil geen gelijk hebben”

“Ik heb vandaag heel veel tijd gehad om na te denken.
Ik ben nogal geschokt door wat ik bedacht.
U weet allemaal dat het cultureel marxisme (zoals sommigen dat noemen), of de culturele zelfontkenning, of het identitair nihilisme (zoals ik het noem) mij grote zorgen maakt.

En ik begin een structuur te zien. En als ik een structuur zie, zie ik geen toeval. Dan zie ik een plan. Een gestuurd drama.
Ik geef de stappen van culturele zelfontkenning zoals IK die zie. Dat wil niet zeggen dat het zo IS, maar ik vrees van wel.

Stap 1
De afbraak van het gezin.
Het gezin werd als hoeksteen afgeschaft. Dat kon door de Kerk te belagen, want anders dan Islamofobie was Christianofobie natuurlijk geen misdrijf, maar een teken van verlicht denken.
Dit kwam misschien tendele ook wel wat door de emancipatie van de vrouw, die hun mannen niet meer nodig hadden voor hun zelfbehoud (en dat kun je de vrouwen niet kwalijk nemen). Dat kwam zeker ook door de rigiditeit van de Kerk en de schandalen die ze probeerde weg te moffelen. Dat heeft Rome he-le-maal fout aangepakt. Eigen schuld.

Stap 2
De afbraak van de genders. De afbraak van het man-vrouw-zijn.
Er zouden vandaag 63 genders zijn, heb ik me laten wijsmaken. Ik wil dat helemaal niet uitzoeken want ik word moe van dat soort onzin. Maar goed.
Een maatschappij waarin het mens-zijn al miljoenen jaren uit dualiteit van man-vrouw bestaat, en op die spanning balanceert, die kun je niet in 10 jaar omvormen naar een maatschappij met meer genders dan schoenmaten, al was het maar omdat die wetjes die daarvoor dienen, het blikveld of de emotionaliteit van de man of van de vrouw (die toch nog altijd de procentuele hoofdmoot uitmaken) niet kunnen veranderen.
Je kreeg vreemde toestanden waarin speelgoedwinkels geen jongens-speelgoed en geen meisjes-speelgoed meer mochten aanbieden. Tenslotte gingen jongens wel met barbiepoppen spelen, want gender is een sociale constructie. Geweldig. Mijn baardgroei wordt niet gestimuleerd door mijn mannelijke hormonen die mijn mannelijke edele delen voor mij produceren, neenneen, die baard en zelfs die edele delen die heb ik omdat het een afspraak onder mensen is. Wie nog kan volgen mag het zeggen.

Stap 3
De afbraak van het volk.Dat ging in verschillende stadia.
De Wever schreef ooit over het Kostbare Weefsel, en dat was een aspect van wat ik bedoel. Maar ook het verdwijnen van het “Dorp” en het dorpsleven, de kleine stadskern onder de kerktoren (gruw van het links elitair muzikaal-schrijvend-filmend-beeldhouwend-schilderend-journalerend clubje).
Het verdwijnen van familiebanden door grotere werkmobiliteit.

Het verdwijnen van hechte gemeenschappen. Ik geef niemand de schuld, maar ik stel vast dat ze verdwenen. Ik zelf deed er ook aan mee. Leefde in Duitsland en trok jarenlang de wereld rond. En ik ben blij dat ik het gedaan heb.
Maar, de kleine hechte gemeenschap verdwijnt.
Ik heb tijden gehad waar ik voor mijn verjaardag meer wensen uit Rusland, Tsjechië, Kazakhstan en Polen kreeg, dan uit Roeselare. De wereld was mijn dorp. Maar mijn dorp…. was geen dorp.
De hechtheid was één ding. Maar ook de zotternijen van Verhofstadt, die beweerde dat identiteit tot de gaskamers leed, was er een deel van.
Stel je voor. Mahatma Ghandi was een nationalist,dus een gaskamerfanaat volgens Il Filosofo di Montalcino. William Wallace was een nazi-avant-la-lettre.
Belg zijn was de identiteit van de non-identiteit. Ceci n’est pas une pipe.

Stap 4
oil for immigration
De grote influx uit Islamitische landen die eigenlijk pas de laatste 10 jaar op volle toeren draait, ontwricht NATUURLIJK het karakter van je dorpskern, voor zover die verdomde dorpskern er dan nog IS.
We zien vandaag de grote finale met NGO ‘s die en masse migranten overzetten naar Europa. Hier word je wijsgemaakt dat je een egoïst bent als je nog kinderen op de wereld, zet, want het milieu he… en dat leidt tot een afgebrokkelde bevolkingspiramide,die toch al onder druk stond omdat het gezin verdwenen was, en lap… je krijgt een probleem ,want je land zit vol met ouderen. Maar geen probleem, we besteden onze toekomst wel even uit, en laten een paar miljoen jonge mannen oversteken. Makkelijk zat.Hoeven we ook al geen kinderen meer op te voeden. We plukken ze gewoon op plukbare leeftijd.
Ik noem het mensenhandel.

Stap 5
De afbraak van symbolen.
Zwarte Piet. Het Kruisbeeld. De Kerstmarkt. Dat speelt zich reeds een paar jaar af.
Maar nu ook de afbraak van standbeelden. Het begint in de US. En binnenkort begint het gedram hier. Mark my words.
En nu zijn er al universiteiten die het oudste erotische boek ter wereld gaan wegmoffelen omdat ze vrezen dat bepaalde studenten daar aanstoot aan zouden kunnen nemen.
Stonden ze vijf jaar geleden nog te zeuren dat het Victoriaanse preutsheid was als je niet met je tieten bloot in de kerk mag rondlopen, proberen ze nu met wringende handen beschaamd om een eeuwenoud erotisch boek te lopen.
Komt Kharzani naar Europa, moeten alle beelden afgedekt worden, want die Kharzani heeft nog nooit een piemel gezien.

Ik denk dat we de eindfase hebben ingezet. Maar het zal verdomme over mijn lijk zijn. Al moest ik in tempeliersgewaad rondlopen bij wijze van “symbolisch” verzet.

Geef me aub ongelijk, want ik wil geen gelijk hebben.

Bart”

Bart De Meulenaer op Facebook

Uitwaaierende golven der sancties

Afbeeldingsresultaat voor steen in water effectPas als grote bedrijven zoals BASF, E.on of Shell bedreigd worden reageren politici.
Middelgrote Duitse ondernemingen wiens voortbestaan sowieso al sinds de eerste sancties tegen Rusland twijfelachtig is, eisen al lang een actie van hun verkozen volksvertegenwoordigers.

Geautomatiseerde ondertiteling en vertaling via icoontjes onderaan.

Zoals bv. Thomas Streil uit Dresden, specialist milieu meettechnieken, die zich twee jaar geleden tot Angela Merkel wendde met het verzoek “als Oostduitse de Oostduitsers niet te vergeten”. Rusland is een belangrijke handelspartner – Streil verloor sinds de sancties (waarvan Merkel toen een grote voorstandster was) bestellingen voor een bedrag van 8 miljoen euro.
Dit bedrijf is een van de velen in midden Duitsland met gelijkaardige existentiële problemen. Vooral degenen die traditioneel veel handel dreven met Rusland. Tot een faillissement niet meer te vermijden is. Zoals de staalbouwfirma Stahlbaufirma Industriemontagen Leipzig (IMO), die verleden week de boeken heeft neergelegd. Reden: terugloop van bestellingen en sancties tegen Rusland. Het bedrijf bestaat 120 jaar, bood werk aan 320 arbeidnemers en had een filiaal in St. Petersburg en Kazachstan. Uit Rusland kwamen bestellingen voor hoogbouw in staal, voor bruggen en energie centrales. Nadat Duitsland resoluut koos voor groene stroom, had het bedrijf zichzelf heruitgevonden door de traditionele handelscontacten met Rusland te intensifiëren.  De trots van het bedrijf is de constructie van de televisietoren in Berlijn.

In Sachsen zijn vooral producenten van werktuigmachines, landbouwtechnieken en leveranciers van de auto-assemblages het slachtoffer. Volgens IHK Sachsen (Industrie – en Handelskamer) is tijdens de laatste drie jaar de handel met Rusland met 670 miljoen euro gekrompen. Ook Brandenburg heeft meer dan gemiddeld aan omzet moeten inboeren. Volgens IHK-cijfers hebben alleen al in West-Brandenburg 200 firma’s handelsbetrekkingen met Rusland met hoofdzakelijk export van gummi- en kunststofartikelen, voedingsmiddelen, machines, pharmaceutica en auto-onderdelen. Ook vervoermaatschappijen noteren verliezen.

Daar bovenop komen de Chinezen die in het gat springen. Nieuwe afzetmarkten zijn moeilijk te vinden. Export naar China, Indië en zelfs naar de VSA is weliswaar mogelijk, maar gewoonlijk duurt het twee tot vier jaar eer een handelsrelatie echt van de grond komt. Bijzonder moeilijk is de export naar de VSA wegens het protectionisme van de eigen markt.
Tot de nieuwe sancties verkondigd werden, lag de politiek niet wakker van de problemen der kleinere en middelgrote ondernemingen. Tot de Nord Stream, andere pijpleidingen en zelfs de Russische spoorlijnen in het gedrang kwamen en grote spelers op de markt zich beroofd zagen van hun investering (video bovenaan).  Citaat:

“Wie economisch denkt, kan niet tegen Nord Stream2 zijn.  Het project wordt helemaal met privé geld gefinancierd.  5 miljard euro werden al aangesproken, 80% van de leidingbuizen werden al geproduceerd, met een groot aantal Duitse producenten, het risico ligt helemaal bij de deelnemende firma’s.”

MDR.de

Sancties? Welke sancties?

Sancties worden teruggekaatst

Vechten voor het vaderland?

Afbeeldingsresultaat voor wer nicht für freiheit sterben kann der ist der kette wertWie is er nog bereid het ‘vaderland’ gewapenderhand te verdedigen?

I.M. Mark Grammens

2012: uitreiking Erepenning Marnixring Provinciehuis Antwerpen

Gisteren, 24 juli, overleed journalist-publicist Mark Grammens in Liedekerke. Buiten enkele uitzonderingen genoot de overledene een algemene bekendheid in de hedendaagse Vlaamse Beweging. We beschouwen hem als een van de weinige Vlaamse non-conformisten. Wie woonde geen van zijn talrijke lezingen en conferenties bij? Wie was er geen lezer van zijn veertiendaags opinieblad Journaal dat gedurende 25 jaar (1988-2013) verscheen, en voordien van zijn columns in ’t Pallieterke en Trends? Gedurende ruim veertig jaar behoorde de gedreven en dwarse Mark Grammens tot de opiniemakers in Vlaanderen naar wie geluisterd werd. Hij kan dan ook bogen op een rijk gevulde loopbaan als journalist. Tot het schrijven van zijn memoires is het echter niet meer gekomen.

Lees hier het uitgebreid bericht over Mark Grammens levensloop.  Zodra we weten wanneer en waar zijn begrafenis zal plaatsvinden, maken we dit bekend.

Afbeeldingsresultaat voor mark grammens begrafenisEen klein jaar geleden besteedde Johan Sanctorum in zijn blog er dit artikel aan.  Verplichte literatuur.  Vooral het aangehecht vraaggesprek met Mark Grammens in Knack.

De ongemakkelijke waarheden van Mark Grammens
Op de webstek van Knack verscheen recent een interview met Mark Grammens, notoir flamingant en linksrepublikein, dwarsligger en gewezen uitgever van het éénmansblad ‘Joernaal’.
Grammens is een oud man, potdoof (dit soort interviews gaat via papiertjes), en niet vrij van enig revanchisme tegen de “Belgische staatsterreur”: zijn vader zat zes jaar in de bak wegens collaboratie en het gezin ondervond de onwelriekende gevolgen van …de na-oorlogse repressie. Het internet is aan hem niet besteed, daarom weet hij niet dat ik zijn ongemakkelijke stellingen grotendeels onderschrijf en o.m. via Doorbraak al een paar jaar verdedig. Niet tot eenieders genoegen overigens.

Een vernietigende analyse voor de N-VA en speciaal de Vlaamse halfgod Bart De Wever is de kern van zijn vertoog. Diens partij is in sneltempo geëvolueerd van formatie met een Vlaams-republikeinse missie, zogezegd de betere, ‘democratische’ uitgave van het VB, naar een Belgicistische machtspartij, vergeven van windhanen en opportunisten, genre Siegfried Bracke en Peter De Roover (“een man zonder politiek talent”), ex-voorzitter van de Vlaamse Volksbeweging, nu de eerste lakei-in-rang van De Wever.

Lees hier heel het artikel met aangehecht vraaggesprek.

Enkele opvallende citaten over de N-VA:

“De mensen wórden bang gemaakt. De N-VA doet er alles aan om van veiligheid het volgende verkiezingsthema te maken. Ze hoopt dat de Vlamingen daardoor zullen vergeten hoe de partij haar Vlaamse standpunten heeft begraven en haar daar niet meer op zal afrekenen. Ik ben daar heel bezorgd over. Die partij haalt momenteel alles uit de kast om toch maar aan de macht te kunnen blijven. Ze zet mensen en groepen tegen elkaar op en creëert een klimaat van angst. De partij gedraagt zich als een roofdier dat in het nauw gedreven wordt. Bijna elke dag komt de N-VA met een voorstel waarmee ze de ene of de andere groep het zwijgen wil opleggen. En de echte verkiezingsstrijd moet nog beginnen…

De diepere reden ken ik niet, maar wat ik zie is dat de N-VA een grotere gedaanteverwisseling heeft ondergaan dan om het even wat ik in mijn 60-jarige beroepsleven heb meegemaakt. Sinds de Tweede Wereldoorlog is het niet meer voorgekomen dat een partij zo compleet haar principes verloochent. De N-VA is niet meer de partij van vóór de verkiezingen van 2014, maar een geheel andere partij…

Ik kan alleen maar vaststellen dat hier een Vlaams-nationalistische partij, die als belangrijkste bestaansreden de Vlaamse zelfstandigheid heeft, precies het tegendeel doet van wat ze haar kiezers beloofde. Sinds de verkiezingen doet de N-VA niets anders dan België zo sterk mogelijk maken. Op elk gebied. Zowel de N-VA-ministers als de partij in haar geheel sloven zich daarvoor uit. En België wordt ook sterker met de dag, dat voel je aan alles. Ik begrijp niet dat de Vlamingen dat zo gemakkelijk aanvaarden. Ik zou een opstand verwachten…

Frans Crols vroeg zich in “De misdaad van Mark Grammens” af:

“Wat zich noemt de Grote Pers van Vlaanderen keert Mark Grammens de rug toe. Welke misdaad pleegde hij om het schervengerecht van het politiek correcte denken te moeten ondergaan?”

 

 

 

11 juli 2017

21 juli rouwdag -Voorpost.jpgVandaag krijgt u van ons slechts enkele liedjes uit onze rijke Vlaamse liederenschat én de 11 juli-boodschap van Tom Van Grieken, voorz. VB.

Tot straks op het H. Conscienceplein in Antwerpen!

Houzee!

Nood aan Vlaams identiteitsbesef

Terwijl Catalonië zich opmaakt voor een volksraadpleging over zijn onafhankelijkheid regeert op Vlaanderens nationale hoogdag de communautaire stilstand. Naast politieke lafhartigheid en manifest kiezersbedrog is ook de afwezigheid van een Vlaams natiegevoel verantwoordelijk voor die ingebakken onderdanigheid. Een aantal institutionele instrumenten zouden dat Vlaamse identiteitsbesef en gemeenschapsgevoel nochtans kunnen versterken. De oprichting van één Vlaamse kieskring en de rechtstreekse verkiezing van de minister-president zijn er daar twee van.

De analyse dat België vierkant draait, is al lang geen exclusief Vlaams-nationale denktrant meer. Zowel uit het bedrijfsleven als uit de topambtenarij klinken de noodsignalen steeds luider. Nadat vorig jaar ex-postbaas Johnny Thijs concludeerde dat “dit land niet meer werkt”, klonk er in het voorjaar een zelfde geluid bij Fons Leroy, topman van de Vlaamse arbeidsbemiddelaar VDAB én van socialistische signatuur. De totale versnippering van bevoegdheden binnen België zorgt er volgens Leroy voor dat het Vlaams activeringsbeleid compleet faalt.

En dat is nog maar het topje van de ijsberg. België is na 47 jaar ‘staatshervormen’ verworden tot een institutioneel kluwen waar vliegtuigen zich moeten aanpassen aan de anti-Vlaamse grillen van zijn Hoofdstedelijk Gewest. Waar de thuiszorg Vlaamse materie is en thuisverpleging federale. Waar het justitiebeleid Belgisch is, maar de enkelbanden regionaal.

Buiten wat schouderophalend cynisme gleed de noodkreet van Leroy in de politieke hoofdkwartieren af als water van een eend. Nochtans weten ze in de partijpaleizen verdomd goed dat zijn diagnose niet meer is dan een empirische waarneming. Ze illustreert overigens uitstekend de stand van het land: in verval.

Contrafederatie

Intussen neemt de overheidsschuld met 452 miljard euro Zuid-Europese proporties aan, waardoor elke werknemer in dit land een schuld torst van 99.500 euro. Het overheidsbeslag piekt nog steeds vlot boven de 53 procent en inzake belastingdruk behoudt België de kampioenstitel stevig in handen. De contrafederatie die België heet, barst van de systeemziekten.

En intussen gaat de welvaartsoverdracht naar het zuiden onverminderd door. Maandelijks ziet elke Vlaming zo’n 200 euro naar de bodemloze putten van Di Rupo en Magnette stromen. De transfers naar Wallonië lijken hiermee wel op een permanente bloedtransfusie waar de patiënt zo vriendelijk is om tegelijkertijd de slagaders van de bloedgever toe te knijpen. En als we de confederale leermeesters goed hebben begrepen, zal dat ook na 2019 zo blijven. Verder dan een zoveelste transferstudie geraakte Vlaams opperbevelhebber Bourgeois nog niet.

Geen omwenteling maar status quo

“Van het Belgische beleid kun je nooit nog goed beleid maken”, was destijds nochtans de conclusie van de confederale profeten. Enkele jaren en ministerposten later lijken de immense problemen van gisteren vandaag tot onbestaand te zijn uitgeroepen. De veelbelovende omwenteling heeft plaatsgemaakt voor een ambitieloze status quo. Het gemak waarmee diegenen die zo flagrant werden bedrogen – de kiezers – daarmee omgaan, is al even stuitend als indrukwekkend. Het ontbreken van een volwaardig Vlaams gemeenschapsgevoel is daar niet vreemd aan. In tegenstelling tot de Schotten of de Catalanen blijft het Vlaams identiteitsbesef beperkt.

Eén Vlaamse kieskring

Die ingebakken nederigheid heeft naast een aantal culturele en historische ook institutionele oorzaken. Zo zorgen de provinciale kieskringen voor een vreemd selectieproces van politieke bestuurders. Bestuurders waar een groot deel van de burgers zich niet mee identificeert. Is er bijvoorbeeld iemand die zich kan inbeelden dat in één Vlaamse kieskring Geert Bourgeois uit de bus zou komen als de meest geprefereerde regeringsleider? Juist.

Vlamingen vormen één democratie, met één publieke cultuur en media en toch kunnen West-Vlamingen niet op Vlaams-Brabantse politici stemmen of omgekeerd. Eén Vlaamse kieskring waarbij de man of vrouw met de meeste stemmen de scepter mag dragen, zou niet alleen een sociologische dynamiek op gang kunnen brengen van gemeenschapsgevoel, het zou ook resulteren in een transparanter en representatiever bestuursapparaat en een democratischer Vlaanderen. En laat net dat op 11 juli een hoofdbekommernis zijn.

Tom Van Grieken, voorzitter Vlaams Belang

 

De graten in de EU-vis

 

Afbeeldingsresultaat voor sad fish bones‘Europe Takes Africa’s Fish, and Boatloads of Migrants Follow,’ kopte The New York Times Bron: The New York Times: ‘Europe Takes Africa’s Fish, and Boatloads of Migrants Follow’ Het jaar daarvoor kwamen ruim 30.000 migranten van Senegal en Mauritanië, Spanje binnen via de Canarische Eilanden – ‘de West-Afrikaanse route’ in migratiejargon.

Het verschil in viscapaciteit is simpelweg onoverbrugbaar. Eén traditionele Afrikaanse kano is Bron: The Guardian: ‘Is the EU taking its over-fishing habits to west African waters?’ bezig om de vis te vangen die een westerse Een trawler is een vissersschip dat met een trechtervormig net (Engels: trawl) vist. in één middag binnenhaalt.

 

Het belang van vis voor naties is moeilijk te overschatten. Baas willen blijven over eigen visbestanden is één van de hoofdredenen achter Nigel Farage’s UK Independence Party (UKIP) wijdde er in 2015 een heel boekje aan, genaamd ‘Stolen Seas’.

 

En de UK ontstak in woede toen Greenpeace in 2014 liet zien hoe 43% van de visrechten op Engelse visbestanden toebehoren aan buitenlandse bedrijven. Stolen Seas – How the UK suffers under the Common Fisheries Policy Het is de reden dat IJsland nooit de EU in wilde en Noorwegen het niet eens overwoog.

 

Nederlandse vissers doen het momenteel in hun broek dat ze door Brexit straks niet langer welkom zijn in NRC: ‘Nederlandse vissers vrezen verbanning uit Britse wateren’. Zestig procent van hun vangst komt daar vandaan. En waar gaan we onze visvloot wegzetten als niet bij de buren?

 

Toen Spanje in 1986 toetrad tot de EU met zijn enorme vissersvloot, stonden de andere EU-landen erop dat Spanje uit hun wateren zouden blijven. Voor de Marokkaanse kust is ook vis, ga daar maar heen.

 

Eigenlijk had Europa het overschot aan Spaanse vissers met pensioen moeten sturen. Ze waren gewoonweg niet meer nodig, in Europese wateren zat – dankzij structurele overbevissing – lang niet genoeg vis voor iedereen. Maar die pensionering lag politiek gezien lastig voor de Spanjaarden, die vooral geen problemen wilden met de botenbouwers in het Baskenland.

 

Liever exporteerde Spanje haar teveel aan vissers. En toen Marokko geen trek meer had in de Spaanse probleemvloot, liet de EU haar oog vallen op de rijke viswateren van West- en Oost-Afrika. 

Lees hier heel het artikel in De Correspondent.

De voorspelling in het opiniestuk werd intussen waarheid.  Groot Brittanië zal zijn viswateren sluiten en aan geïnteresseerde partners afzonderlijke visserij-akkoorden voorstellen.

Britain claims back control over fishing rights
UK will leave London Convention at same time it exits the EU, says Michael Gove.
Britain will exit not only the European Union, but also the earlier London Convention it had struck with some European countries on allowing foreign fishermen access to each others’ waters, in another sign that the island nation is reassessing its international cooperation.  Lees meer…

Nigel Farage waarschuwde de EU-potentaten dat een beetje landbouwhulp aan Afrikaanse landen niet opweegt tegenover het leegvissen van hun wateren:

En verdedigt de rechten van 800.000 Britse zeehengelaars, waar de EU zich ook mee bemoeid heeft: