Enkele reacties bij het overlijden van Manu Ruys

Afbeeldingsresultaat voor manu ruysEnkele reacties bij het overlijden van Manu Ruys:

‘Als je met de Walen praat en handelt, is mijn ervaring negatief. Ik ben thuis in Antwerpen opgevoed in het Frans en heb geen probleem, zoals velen van mijn generatie, om te praten met de Walen.

Ik was beginnend parlementair journalist bij De Standaard en op mijn eerste dag in 1949 trok ik naar het parlement om kennis te maken met de collega’s.

Ik kom binnen en de journalisten van Le Soir, La Libre Belgique, La Dernière Heure staan samen en reageren, ah, le gamin du Standaard est là. “On ne vous serre pas la main parce que vous êtes un flamin-boche.”

Ik was een collaborateur van de Duitsers, een flamin-boche.

Deze mensen zijn geen landgenoten, de Walen en de Franstaligen zijn anders dan wij. Jaren later, ik ben gehuwd, op reis en stop bij de terugkeer in Wallonië om te lunchen. ’t Is koud en mistig, brrr. De ober komt naar ons en zegt, “il fait froid”, en gaat verder, “ça vient du nord comme toutes les mauvaises choses”.

Die Waalse mentaliteit blijft typisch, dat komt van Vlaanderen, dus is het slecht. Wat de dames Milquet en Onkelinx vertellen, wortelt in misprijzen. Ik heb Gaston Onkelinx, een Limburger, haar vader, zeer goed gekend. Zijn dochter is in ’t Frans opgevoed en heeft de typische mentaliteit van wij Walen contra de Vlamingen.

 

Met dergelijke mensen kan je geen land vormen, zij zijn geen landgenoten. Je kan er mee samen-werken, niet mee in hetzelfde land leven, op dat gebied ben ik een separatist. Ik ben in de allereerste plaats een Vlaamse staatsburger en van de Vlaamse gemeenschap is iets te maken. Lukt dat met de Walen, soit, oké. Lukt het niet, dan doen wij het zonder hen en dat begint langzaam door te dringen.

Vroeger was de opinie in Vlaanderen: wij hebben Brussel nodig, wij hebben Wallonië nodig. Vandaag zeggen meer en meer Vlamingen neen, wij kunnen het zelf, alleen.’ (Doorbraak)

Afbeeldingsresultaat voor manu ruysOmtrent het overlijden van Manu Ruys:

“Het is met een bezwaard gemoed dat we het zoveelste overlijden van een groot Vlaming moeten bespreken.

Op enkele blogs, zoals o.a. “Doorbraak.be”, waren al commentaren te vinden, die aanknoopten met het “tsjeven-verwijt” dat we zo vaak uit bepaalde hoek hebben gehoord.  Dit komt van personen die niet inzien dat er nooit zo veel “tsjevenstreken” in Vlaanderen zijn als heden.

Manu Ruys, geboren in Antwerpen op 25.2.1924 en verleden week overleden was een Vlaming van onschatbare waarde!! Van hetgeen we van hem weten, kunnen we hem zeker een Vlaams-nationalist noemen.  Hij vormde, samen met o.a. Karel de Witte (Gva) en Mark Platel (Belang v.Limburg), een journalistieke stem, die steeds het algemeen belang van Vlaanderen op het oog had.

Manu Ruys had een andere stijl dan de betreurde Mark Grammens, maar leefde voor Vlaanderen met heel zijn hart, heel zijn ziel en heel zijn verstand!  Het was een grote “geste” de voorzitter van het Vlaams Parlement Jan Peumans  de begrafenis van Mark Grammens te zien bijwonen.  Het getuigt eveneens van respect dat Geert Bourgeois de journalist en mens Manu Ruys eerde. 

Manu Ruys steunde heel beslist het initiatief van het “Nationalistisch Verbond”, dat 25 jaren heeft bestaan.

Geleid door Geert Wouters, Renaat Vanheusden, Geeraard Sleegers en Jaak Peeters heeft het met nooit gebroken moed de rangen terug willen sluiten tussen de verscheidene Vlaams-nationale fracties.  Het is algemeen ongekend hoe deze mensen jarenlang geheime pogingen hebben gedaan om  de tweespalt en verloochening van principes in de Beweging tegen te gaan.  Ook dan kon men steunen op Manu Ruys.

Bij al de gedachten omtrent hen, die met de PEN Vlaanderen verdedigden, moeten we toch oog hebben voor de Vlaamse kleine militanten.  Het zou de vooraanstaanden sieren dezen ook eens met veel bravoure te vermelden.  Ik denk aan de vele “kleine luiden”, die in de moeilijke jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw, het plak en colportage-werk voor de VVB, en de VU waarnamen.  Heel vaak waren het Oud-Oostfronters, leden uit de Vlaamsnationale Jeugdbewegingen en arbeiders- en middenstands-jongeren.    Met het oog op de A.S. drukte rond de verkiezingen zou het van beide Vlaams-bewegende partijen een signaal zijn, dat ze niet vergeten wie hen zover bracht.

Afbeeldingsresultaat voor manu ruys over de drempel van de angstOm de gedachtenis van Manu Ruys, en de tientallen andere pas overleden Vlaams-nationalisten te eren, dienen wij het werk af te maken waarvoor ze heel hun leven hebben gegeven.  Het belangrijkste is m.i. de Vlaamse identiteit concreet uitdragen en in het verzet gaan tegen de neo-liberale dictatuur die onze vrijheid van meningsuiting ver afgeschaft heeft.  Samen met de misdadigers van extreem-links  (Antifa, Groen e.d.) zorgen de neo-liberalen voor het herstel van een unitair Belgie, indien we niet tot het uiterste weerstand bieden.

Daarom is het werk van Manu Ruys en Mark Grammens niet tevergeefs geweest.  Maar ook het werk van de kleine Vlaams-radicaal die voor zijn inzet zelden waardering krijgt!  Gedenk hen allen!”

Jos Wouters,  veldwerker in de Vlaamse Beweging,  Boom.

...”Nostalgische holbewoners”

Humo biedt dit artikel aan: Manu Ruys is overleden. Herlees hier gratis ‘De nadagen van Manu Ruys’

 

Terugblik: het Egmontpact en de Stuyvenbergakkoorden

Afbeeldingsresultaat voor terugblik1977: Het Egmontpact en de Stuyvenbergakkoorden

In 1977 had de Volksunie onder leiding van Hugo Schiltz campagne gevoerd met de schitterende slogan “Gedaan met geven en toegeven!” Dat sloeg aan: de partij behaalde 559 567 stemmen, meer dan ooit tevoren, maar door een gril van het kiesstelsel verloor ze toch twee Kamerzetels. Dat zette echter geen demper op de euforie. ’t Pallieterke pakte uit met een triomfantelijke voorpagina met Schiltz als bestuurder van een bulldozer die alle tegenstand verpletterde. De vreugde zou van korte duur zijn.

We zullen nooit weten wat Schiltz bezielde om in zee te gaan met de regering Tindemans II, een monstercoalitie van CVP, PSC, BSP-PSB, FDF en zijn eigen Volksunie dus, en het is al even onbegrijpelijk waarom hij juist het tegendeel deed van wat hij had beloofd: hij begon te sjacheren. Hij begon met geven en toegeven… Duizenden teleurgestelde kiezers voelden dit aan als een woordbreuk, erger nog, als een bespotting. Het is ook onbegrijpelijk dat de Volksunie-top niet inzag dat zo’n monstercoalitie van vier belgicistisch partijen tegen één Vlaamse nooit zou kunnen werken. Dachten zij echt dat ze zelfs met de Vlamingenhaters van het FDF redelijke compormissen zouden kunnen sluiten?

Afbeeldingsresultaat voor Volksunie Schiltz EgmontInhoudelijk –  Toch kwam er vrij snel een akkoord met uitgewerkte teksten. Op het eerste gezicht leek het positief dat België een federale staat werd. Dat was een oude Vlaamse eis. Onafhankelijkheid leek toen nog een brug te ver. Maar het was wel een federalisme met drie gemeenschappen: Vlaanderen, Wallonië en Brussel. Die moesten elk autonome raden en executieven krijgen, in het huidige jargon dus parlementen en regeringen. Daarbovenop kwamen nog eens drie gewesten, ook met eigen reden en executieven. Zes parlementen en zes regeringen dus, plus natuurlijk de Kamer, de Senaat en de nationale regering. De absurditeit daarvan was al erg genoeg. Maar het ergste was natuurlijk dat zo de kiemen werden gelegd voor Brussel als afzonderlijke politieke entiteit, niet alleen los van Vlaanderen, maar tégen Vlaanderen. Brussel als natie! Sparta, Athene, Firenze en Venetië waren ook stadsstaten, maar zij waren tenminste niet belachelijk. Daarmee was eigenlijk alle hoop verloren om via federalisme tot een eerlijke autonomie te komen. Het is onbegrijpelijk dat de Volksunie daarmee instemde.

Afbeeldingsresultaat voor egmontpaleisHet Egmontpact was genoemd naar het paleis waarin de onderhandelingen werden gevoerd, niet naar de graaf die op bevel van Alva was onthoofd. Net zoals de aansluitende Stuyvenbergakkoorden naar het gelijknamige paleis waren genoemd. Geen van de VU-onderhandelaars werd letterlijk onthoofd in die paleizen. Maar op een andere manier verloren zij wel het hoofd… Ze legden de basis voor het huidige federalisme met drieënhalf, waarbij Wallonië en Brussel voortdurend front vormen tegen Vlaanderen, soms zelfs met de medeplichtigheid van de Duitstalige Gemeenschap. Die nefaste Egmontstructuur zou pas later volledig uitgewerkt worden, in andere staatshervormingen, onder andere regeringen.

Brussel verraden –  Brussel-Halle-Vilvoorde zou gesplitst worden – ja, toen al! – maar de Franstaligen kregen een eeuwigdurend inschrijvingsrecht in de faciliteitengemeenten en een tijdelijk inschrijvingsrecht in enkele wijken van zeven andere gemeenten. Dat zou na twintig jaar “uitdoven” , in 1998 dus. De Vlamingen in Brussel kregen als doekje voor het bloeden een alarmbelprocedure en de belofte dat er bij consensus geregeerd zou worden. Allemaal garanties die lege dozen bleken te zijn. Toen werd ook de noodlottige gelijkschakeling ingevoerd tussen de taalrechten van de Vlamingen in Brussel en die van de franskiljons in de faciliteitengemeenten. Waarbij men dan gemakshalve “vergat” dat de Vlamingen de oorspronkelijke bewoners waren van Brussel en dat de franskiljons in de Rand nieuwkomers waren die een land inpalmden dat niet het hunne was.

Afbeeldingsresultaat voor hugo schiltzImpact –  De gevolgen van het Egmontpact waren zo verregaand, dat we soms vergeten dat het pact nooit werd uitgevoerd. De regering Tindemans II kwam ten val vóór de akkoorden waren goedgekeurd in het parlement. Tindemans bood zelf het ontslag van zijn regering aan nadat de Raad van State ernstige grondwettelijke bezwaren had gemaakt tegen sommige onderdelen van het Egmontpact. Cynici – of goed geïnformeerde insiders? – beweerden zelfs dat dit allemaal deel uitmaakt van een complot dat door zijn aartsvijand Wilfried Martens was gesmeed: Tindemans buitenspel zetten en de Volksunie compromitteren door haar te betrekken in een luizige deal, waardoor zij al haar geloofwaardigheid zou verliezen, en dan die deal opblazen. Het zou prima passen bij de gluiperige, intelligente en sluwe aard van Martens, maar er kwamen nooit harde feiten boven water om die theorie te staven, ook achteraf niet.

Afbeeldingsresultaat voor anti-egmontkomitee

Documentatiecentrum: De Vlaamse Rand

Intussen was er binnen de Vlaamse Beweging verontwaardigd gereageerd op de vele toegevingen, vooral inzake Brussel en de randgemeenten. Toen was de Beweging nog veel sterker dan nu. Het Anti-Egmontkomitee kon nog massaal mobiliseren. ’t Pallieterke noemde het Egmontpact “verraad” en keerde zich daarmee voor het eerst in zijn bestaan tegen de Volksunie, ondanks het feit dat het blad daardoor duizenden lezers verloor…

Ook politici van belgicistische partijen waren bevreesd voor de electorale gevolgen van Egmont, vooral binnen de CVP. Binnen de VU zelf was er eveneens grote verdeeldheid over het pact. Maar de CVP bleef overeind. De VU niet. De rechtse en radicaal-Vlaamse vleugel scheurde zich af. Daaruit ontstonden de Vlaams Nationale Partij van Karel Dillen en de Vlaamse Volkspartij van Lode Claes. Beide partijen zouden later samensmelten tot het Vlaams Blok. Na de val van de regering Tindemans II schreef zijn opvolger Paul Vanden Boeynants vervroegde verkiezingen uit. Het Vlaams Blok haalde toen slechts één zetel, maar het werd een ramp voor de Volksunie: ze verloor 175 000 stemmen en zes Kamerzetels. Ook de BSP-PSB, de laatste nog unitaire Belgische partij, viel uit elkaar als gevolg van de onenigheid over het Egmontpact.

Met zijn kazakdraaierij van “Gedaan met geven en toegeven!” tot de luizige compromissen van het Egmontpact had Schiltz  ongewild niet alleen het Vlaams Blok tot leven gewekt, maar ook de PS. Natuurlijk waren de Egmont- en Stuyvenbergakkoorden niet de enige oorzaak van het uiteenvallen van de Volksunie. De verdeeldheid tussen de linker- en de rechtervleugel, die jarenlang voor interne conflicten had gezorgd, leidde nu tot een openlijke oorlog. Tot dan had men omwille van een “eenheid” die eigenlijk al fictief was, de drijverijen van linkse agitatoren – met Nelly Maes als meest pathologische geval – geduld, en men had knarsetandend toegekeken hoe sommigen binnen de VU socialistische waanideeën begonnen te verkondigen en zelfs hand- en spandiensten verleenden aan de Vietcong en aan door de Sowjetunie geleide “vredesbewegingen”. Het verraad van Schiltz was de communautaire druppel die emmer deed overlopen.

Erfenis van wantrouwen – Er zat nog een giftige angel in de erfenis waarmee Schiltz de Vlaamse Beweging opzadelde: zijn kazakdraaierij straalde niet alleen negatief af op zijn partij, maar ze veroorzaakte binnen de Vlaams Beweging ook een psychologische tweespalt die er eerst niet was geweest, of toch zeker niet in die mate: er ontstond een diep wantrouwen van de basismilitanten tegen de intellectuelen aan de top van de Vlaamse Beweging. Ja, in loop van de geschiedenis zijn vele intellectuelen in vele nationale bewegingen lafaards, opportunisten en verraders geweest. Maar zeker niet allemaal. Velen waren ook standvastig en dapper en betaalden daarvoor de hoogste prijs.

Afbeeldingsresultaat voor marc jorisMarc Joris

 

 

 

 

 

 

Oproep: ga in’t verzet tegen het Eurostadion

Gerelateerde afbeeldingZowel Bart Laeremans als de Vlaamse Volksbeweging doen een beroep op de bevolking om bezwaar in te dienen tegen het geplande Eurostadion.  De genoemde bijlagen kunnen wij niet invoegen en verwijzen naar de webstek van de VVB, waar u een model bezwaarschrift en de argumentatie kan vinden.

Lees ook het artikel in ‘t Pallieterke met meer info: “Eurostadion: Ghelamco blijft maar goochelen”

Beste vrienden,

Via deze weg roep ik u namens de VVB andermaal op om gemotiveerde bezwaarschriften in te dienen tegen de komst van het Eurostadion en deze oproep verder te verspreiden. 

Bezwaren tegen de aanvraag voor de ‘omgevingsvergunning’ kunnen nog ingediend worden tot en met vrijdag 10 november om 24 uur. Deze dienen dus ten laatste in de loop van volgende week verstuurd te worden.

Het is de Vlaamse regering die hierover een beslissing moet nemen, maar ze worden verzameld door het schepencollege van Grimbergen. Het bezwaar dient bijgevolg gericht te worden aan het Grimbergse gemeentebestuur.

Als u de annexatie door Brussel van een strategisch stukje Vlaanderen wil verhinderen en solidair wil zijn met de Vlaamse Rand,  vragen wij u dus om onverwijld een bezwaarschrift in te dienen tegen deze omgevingsvergunning.

De bezwaren mogen per post verstuurd worden (zie model) of via mail naar gemeentebestuur@grimbergen.be

Wanneer u per elektronische post werkt, moet u zeker een digitale ontvangstbevestiging krijgen. Mocht dat niet het geval zijn, dan verzoek ik u in de loop van de komende week opnieuw te proberen. De kans bestaat immers dat de gemeentelijke server dit weekend overstelpt wordt met bezwaren.

In de bijlage vindt u een model dat u kan kopiëren en verder invullen. Zo’n bezwaar is aan weinig vormvoorwaarden onderworpen, maar moet in ieder geval uw naam en voornaam bevatten, uw volledig adres en een datum.

Tevens bezorgen we u in een tweede bijlage een reeks belangrijke argumenten, waarvan u er enkele kan selecteren en kopiëren.

Uiteraard mogen deze argumenten ook worden aangepast of aangevuld met andere, persoonlijke argumenten en ervaringen. Het is immers altijd beter dat een bezwaarschrift overkomt als een persoonlijk document en dat er nieuwe elementen of inzichten worden aangebracht. 

Ook kan u naar believen argumenten overnemen uit het uitgebreid bezwaarschrift van Bart Laeremans dat u eveneens in bijlage vindt. 

Uiteraard is het de bedoeling dat deze oproep naar zoveel mogelijk van uw vrienden, familieleden en kennissen zou worden doorgestuurd.

Stevige dank alvast voor uw inzet,

Bart de Valck

Nationaal Voorzitter VVB

N-VA : Belazer het Vlaamse volk!

Onze redactie kreeg onderstaande verontwaardigde brief toegestuurd.  De inhoud sluit aan op een artikel dat in onze pen stak, geeft dezelfde ontgoocheling en woede weer.  Het is niet te vatten hoe de man, Bart De Wever, en diens partij, de N-VA, die wij trouwens mee boven de doopvont gehouden hebben nadat de Volksunie zichzelf ontbonden had, zich ontpopt hebben tot een partijleider en een regimepartij die slechts het voortbestaan, het versterken, het gezond maken van het land b in een almachtige EU voor ogen hebben.

2001: onthulling naam Indien toen iemand bij de oprichting van de N-VA in Gent, het onthullen van de nieuwe naam, de enthousiaste sfeer;;; de voorspelling had gedaan dat dezelfde De Wever herhaaldelijk – zonder schroom – naar de kiezer zou stappen met de belofte dat deze partij géén communautaire thema’s in het verkiezings- en regeringsprogramma zal opnemen, dan had Geert Bourgeois die laten wegvoeren in een dwangbuis.

Laat ons bovendien eraan herinneren hoe de N-VA in het EUropees parlement mee voor de onbeperkte invoer van buitenlandse ‘vakkrachten’ gestemd heeft en nog steeds stemt, hoe de ‘populairste politicus van Vlaanderen’ trouw de oekazes van de EU volgt en pro-actief belooft nog meer van hen te importeren.

Importsecretaris doet waarin hij goed is…

(https://doorbraak.be/de-schizofrenie-van-de-n-va/)

Moeten we er een tekening bij maken dat niemand van de dankbare neo-belgen het in zijn hoofd zal halen te ijveren voor een zelfstandig Vlaanderen?

Ter herinnering: wie wou hen per se naar hier halen?

Opmerkelijk standpunt

Eigenlijk is er niets nieuws onder de zon: Bart De Wever vroeg in 2014 aan de Franstaligen het voordeel van de twijfel.  Dat doet hij nu niet meer.  Bart De Wever twijfelt niet.  Hij staat boven elke twijfel.  Antwerp gezegde: “Een goed gedacht en een kurken ziel, en ge drijft boven.”  Of, vrij vertaald: de arrogantie van de macht.

N-VA; Belazer het Vlaamse volk!

Op het ogenblik (11 september) dat in “Catalunya” een half miljoen mensen op straat komen voor onafhankelijkheid, serveert Bart De Wever dit onderwerp in Vlaanderen af. Met welk een arrogantie treedt hij op  hij is al vijf termijnen lang “den grooten Leider”. Die arrogantie spreidde hij ten toon toen hij in 2014 al verklaarde: “het enige wat de Vlaamse Beweging nog moet doen is verdwijnen”.

Voor de laatste verkiezingen waarschuwde ik iedereen, die ik kon bereiken voor de N-VA: het voornaamste punt van het partij-programma afserveren en in Vlaanderen bewijzen dat Belgie leeft dank zij de communautaire stilstand. Tevens heb ik in talrijke artikels gezegd dat deze koerswijziging zeker zo erg is als destijds het Egmontpact. En gewaarschuwd dat men na de verkiezingen van 2019 op dezelfde weg zou voortgaan!

De koerswijziging, na de laatste verkiezingen, die vooral aan Siegfried Bracke wordt toegeschreven is veel diepgaander. Helemaal beïnvloed door de VOKA kringen werd reeds vooraf ingecalculeerd dat het gedaan moest zijn met de “sotternijen” van het communautaire.
De Voka ministers uit de N-VA zijn niet enkel middelmatig, ze zijn ook ronduit anti Vlaams-nationaal (Muyters en Van Overveldt). De N-VA is, mede door hen, omgevormd van een Vlaamsgezinde partij tot een radicaal neo-liberale partij. Dit blijkt doordat in allerhande maatregelen de “haute finance” er werkelijk beter van wordt.

Bij deze scherpe stelling, past het de betreurde Mark Grammens in herinnering te brengen, die op een messcherpe manier de onvolwaardige deelname aan de macht afkeurde. Even de niet-communautaire argumenten: Ivan Van de Cloot (de Zondag 14.05.17): Door de torenhoge overheidsschuld zijn wij extreem kwetsbaar. Studie Universiteit van Namen(de Standaard 6.05.15): jaarlijks vloeit 8 miljard euro naar Brussel en Wallonië. Belang van Limburg (21.02.17): België pas op plaats 35 door slechte score voor cultuur en participatie burger. De schuldratio, het onderwijspeil, het probleem van de 6 randgemeenten en de particratie (o.a. politieke benoemingen) zijn onder deze regering niet verbeterd.

In de eerste reacties zeggen o.a. Bart Maddens en Hendrik Vuye-Veerle Wouters dat de N-VA opgehouden heeft een Vlaams-nationale partij te zijn. Dit zeg ik al enkele jaren met hand en tand. (Dit wil niet zeggen dat er geen Vlaams-nationalisten in de partij zitten).

Op 25. mei 1977 besloot ik (jong dat ik nog was) de VU de rug toe te keren. Daarna heb ik ook het beleid van Filip De Winter en zijn jonge Turken met hand en tand bestreden. Vandaag doe ik een oproep om de N-VA te verlaten, omdat het te veel oneer inhoudt erin te blijven.

Het enige dat de steeds weer bedrogen en gesmade Vlaams-nationalist overhoudt is zijn ZELFRESPECT. Wij moeten de waan van de dag overstijgen en het Vlaanderen in gedacht houden waarin onze zo geliefde kleinkinderen zullen moeten leven!! Daarvoor offeren wij alles op.

Bart De Wever en zijn acolieten Peter De Roover en Jan Jambon zijn een schande voor hun voorouders. Zij hebben een groot stuk van de Vlaamse Beweging lamgelegd en vernietigd!
Ook over vijf jaren, bij de derde ambtstermijn zullen zij Vlaanderen trouweloos verraden.
Zij hebben hun beweging tot een neo-liberale kliek omgevormd (en dus een deel van de Nieuwe Wereld Orde) en er voor gezorgd dat Vlaanderen belgicistischer oogt dan decennia lang het geval was.

De betreurde Mark Grammens haalde in zijn nr. van 26.03.09 het Plakkaat van Verlatinghe aan. Zijn artikel begon als volgt:”Vlaanderen moet er zich van bewust worden dat, als het niet gauw zelfbestuur verwerft of uitroept voor al zijn economische, financiële en sociale zaken, het samen met België de ondergang tegemoet gaat”.

Laten we doen zoals het verzet in de Duitse stad Dresden, dat nu al enkele jaren elke week trouw blijft manifesteren onder de slogan “Wir sind das Volk”. Geef aan de Vlamingen uit de Vlaamse Beweging, die niet omkoopbaar zijn, het HOOGSTE RESPECT !!!! Tot slot wil ik uit het voorgaande de raad geven: we gaan tenonder als we er nog een derde “Vlaamse” partij bij oprichten die zich bij de kiezer aanbiedt. Het is een hoogste plicht aan de echte Vlaamsnationalisten om in gesloten slagorde de gemeente- en nationale verkiezingen aan te gaan.”

Jos Wouters – Boom.

http://www.knack.be/nieuws/belgie/vuye-en-wouters-nog-meer-overtuigd-om-met-iets-te-komen-richting-2019/article-normal-898817.html

https://www.vlaamsbelang.org/n-va-laat-v-vallen-geen-communautaire-ambities-2019/

Ons vir jou

Op zaterdag 16 september organiseren De Vrienden van Zuid-Afrika de laatste Saamtrek.  De vereniging stopt in november haar werking.  In ‘t Pallieterke vindt u op blz 2 een uitgebreid verslag.

Binnen twee weken kunnen alle vrienden van Zuid-Afrika een laatste keer elkaar ontmoeten, mijmeren, een glas heffen, van een braai genieten en luisteren naar een ‘onafhanklike politieke analis’ van dr. Leopold Scholtz

op de grensplaats Hoogerheide (NL), vlakbij de Kalmthoutse Heide, domein Familyland, Groene Papegaai 19, 4631 RX Hoogerheide. 

Inkom gratis, ruime parkeergelegenheid, u komt en gaat wanneer u wil.  Alleen voor het middagmaal moet u inschrijven 30 euro te storten op rek.nr. BE19 9797 7310 0412 van VZA,9050 Gent, vermelding “braai Saamtrek en aantal personen”.

Ga naar VZA voor meer info.