Waarom het Vlaams Belang de verkiezingen gewonnen heeft?

Afbeeldingsresultaat voor brussel criminaliteit

Repetitief negatief nieuws!

Repetitief negatief nieuws!

… Repetitief negatief nieuws!

“Commentatoren vroegen zich af hoe het mogelijk is dat het Vlaams Belang met een antimigratiediscours zoveel stemmen haalde in steden en dorpen waar nauwelijks een allochtoon te zien is. Ik vrees dat een deel van de verklaring ligt in het onbegrip van vele Vlamingen over wat ze op tv zien of in hun krant lezen over Brussel. Denk aan rellen na een voetbalwedstrijd van het Marokkaanse elftal. Aan opstootjes met oudejaar in Molenbeek, telkens met brandstichtingen. Aan de aanhoudende wantoestanden met transmigranten in het Noordstation. Of aan de hysterie bij een Schaarbeekse school over vermeend kindermisbruik.Politici vergeten wel eens dat mensen een geheugen hebben en dat het moeilijk is in te gaan tegen repetitief negatief nieuws. Wie wel eens een kijkje op de fora van Vlaamse kranten neemt, weet dat zulke gebeurtenissen leiden tot een afkeer van de Vlaming voor Brussel. Door het succes van het Vlaams Belang is het nog gemakkelijker om elke kritiek op de hoofdstad verdacht te maken. Dat is bijzonder kortzichtig en gevaarlijk.Jammer genoeg valt te vrezen dat weinig Brusselse bewindvoerders het belangrijk vinden wat over hen gedacht wordt buiten hun gewest. Zeker omdat het door het succes van het Vlaams Belang nog gemakkelijker is om elke kritiek op de hoofdstad verdacht te maken. Dat is bijzonder kortzichtig en gevaarlijk.”

Uit het opiniestuk ‘Homo Bruxellensis’ van Luckas Vander Taelen

Quo vadis, Syria?

Bij alle miserie, de sancties, de tekorten, de nood, de problemen en het strijdgewoel in Idlib en ISIS-enclaves zou men bijna vergeten dat er in Syrië heel hard gewerkt wordt aan de heropbouw. Niet alleen van gebouwen, van de infrastructuur, van openbaar vervoer, van nutsvoorzieningen, gezondheidszorg, herstel archeologische vindplaatsen en cultuurschatten maar ook aan een terugkeer naar de normaliteit, naar een gewoon burgerleven.

Vandaar dat we deze Quo Vadis wijden aan positieve zaken, waarvoor de poco media geen interesse tonen.

En wat kan er nu normaler zijn dan een autobeurs? In Damascus startte de International Exhibition of Automobiles and vehicles (Motor Show) met deelname van 48 firma’s. Deze loopt tot 17 juni, waar men niet alleen alles kan vernemen over de aangeboden voertuigen maar ook over onderdelen, onderhoud, verzekering… kortom alles dat met auto’s te maken heeft. (…)

Na zes lange jaren en uitvoerige herstellingswerken van de zware schade, een quasi volledige vernieling door de terroristen, werd de elektriciteitscentrale van Palmyra terug in bedrijf genomen. (…)

Zakenman in de Sidney immo-wereld (Australië) Richard Horsey, toerist in Syrië, is verbaasd over de stabiliteit in het land en verheugde zich over de gastvrijheid der bevolking. Hij zal de schade aan de belangrijkste archeologische sites in kaart brengen en hoopt dat internationale organisaties, gespecialiseerd in archeologische restauratie, hun deel zullen bijdragen aan het herstel van het eeuwenoude onvervangbare historisch-cultureel erfgoed. (…)

In de al-Arqoub industriezone van Aleppo werd door de overheid een tandje bijgestoken, zodat de daar gevestigde bedrijven hun productie – in verschillende sectoren, zoals technologie, chemie, voeding en textiel – konden heropstarten, mensen aan het werk gezet, en gezinnen een inkomen hebben. Sinds de bevrijding van Aleppo zijn er daar nu 1480 bedrijven terug actief. Voor de oorlog waren dat er nog 2100; de terroristen kozen de industrie en economie als uitgelezen doelwitten voor de vernietiging van de Syrische samenleving. De gedateerde energievoorziening en de exportmoeilijkheden blijven echter een probleem. (…)

Ook in Aleppo: na het werken een deugddoende bezoek aan een hammam. Oud badhuis heropent zijn deuren:

Imkers en honingproductie. Een oude traditie niet alleen in Syrië. In heel N-Afrika, in het M.O. zijn zoetigheden niet weg te denken. Bijenzoet. En imkers hebben zich aangepast: ze kruisen hun bijenvolkeren.

Zon, zee, strand in Latakia.

In Aleppo zoekt men ook verfrissing in het water:

Het gaat niet alleen om vakantiebeleving in Latakia. Het Tsjechische Nationale Museum kondigde een gemeenschappelijke archeologische expeditie aan in Talet al-Shamiya (Latakia) waarbij deze herfst met uitgravingen zal begonnen worden. Men verwacht artefacten te vinden die zelfs tot in de Brons- en IJzertijd teruggaan. In de persmededeling werd benadrukt dat de samenwerking om Syrië bij te staan bij het redden van UNESCO Werelderfgoed archeologische sites voorgezet wordt. (…)

SANA (Syrian Arab News Agency) het officiële Syrische persagentschap nam donderdag deel aan het NAWC, het 6de Congres voor ‘s wereld persagentschappen in Sofia, Bulgarije, met SANA’s algemene directeur Abdul-Rahim Ahmad en de zaakgelastigde van de Syrische ambassade in Bulgarije, Mohammad Mohammad. Citaat uit de openingstoespraak van president Radev: “Bijgevolg hebben we informatie en het ware nieuws nodig om de stortvloed van nepnieuws te weerstaan, die de moderne mediawereld momenteel teistert, vooral bij sociale media, die een gevaar vormen voor de toekomst van onze naties, een groter gevaar dan bommen en dat is de rol die de nieuwsagentschappen dienen te spelen.” (…)

De Syrische spotprententekenaar Raed Khalil won een prijs op de Internationale Cartoon Wedstrijd over Milieubescherming 2019 in China. Meer dan 3000 tekeningen uit 44 landen namen deel. De tekening wil de droogte en het tekort aan water aanklagen door een druppel water als aas voor een geopende mond van een vis, die zijn leefmilieu kwijt is geraakt, te houden. (…)

Gisteren begon de Internationale Syrische Wetenschappelijke Conferentie over Multiple Sclerose (MS) met 150 Syrische, Arabische en andere buitenlandse artsen, 24 lezingen gedurende 4 sessies. Hieraan verbonden een tentoonstelling van medicijnen en de aanwezigheid van producenten van medisch materiaal, zoals bv. protheses.. (…)

In Genève nam Rima al-Qadiri, minister van sociale zaken en werk, deel aan de Internationale Conferentie van Arbeid, met 187 lidstaten van de internationale arbeidorganisatie. Naast de officiële sessies had zij een gesprek met haar Algerijnse evenknie, Tigania Hassan, over o.a. de Israëlische houding t.o.v. Syrische arbeidskrachten in de bezette Golan hoogte en de unilaterale economische sancties tegen Syrië. Tigania Hassan beklemtoonde het belang van expertise-uitwisseling tussen beide landen, was complimenteus over de overwinningen van het Syrische leger en benadrukte de hoop op een herstel van stabiliteit en veiligheid in heel het Syrische grondgebied. (…)

Afbeelding kan het volgende bevatten: 5 mensen, zittende mensen

De Egyptische buitenminister Sameh Shukri benadrukte dinsdag de noodzaak om de Syrische soevereiniteit, onafhankelijkheid en territoriale integriteit te behouden. Hij zou bij de VN speciale vertegenwoordiger voor Syrië, James Jeffrey erop aangedrongen hebben al het nodig te doen om “de financiële bronnen van de terroristische groepen te doen opdrogen en te weerstaan aan hun oproep voor politieke of logistieke steun.” (…)

Syrië won 5 medailles in de wiskundewedstrijd van Asian Pacific Mathematics Olympiad (APMO): 3 zilveren en 2 bronzen en vier erecertificaten. Syrië stijgt hiermee naar de 21ste plaats in de wedstrijd.

Afbeelding kan het volgende bevatten: 9 mensen, lachende mensen, tekst

Syrische kersen vinden hun weg naar de Russische markt:

Afbeelding kan het volgende bevatten: buiten en eten

Opmerkelijke video om twee redenen: 1) vrouwen moéten wel de handen uit de mouwen steken en nemen nu ook deel aan het arbeidsproces dat vroeger uitsluitend door mannen uitgeoefend werd. 2) in westerse media hoor je hier niets over – bij New China TV daarentegen wel.

Onvermoeibare Chrétiens d’Orient bekommeren zich ook om weeskinderen in het H. Paulus klooster te Damascus. Zr. Nouade geeft meer uitleg:

Pinkstermis in Dahr Safra (Tartous regio)

En een eredienst in Aleppo:

Onzichtbare kinderen

Syria War Diary | As Suqaylabiyah

Het lijkt wel alsof het offensief van het Syrische leger in de noordelijke provincie Idlib in de westerse media beantwoord wordt – neen, niet met wapens, alleszins niet met fysische – maar wel met gif – neen, niet met gif dat de longen of de huid verbrandt – maar wel met gif dat de hersenen van een doorsnee kijker, resp. lezer, binnensluipt en zijn beoordeling en mening beïnvloedt.

Enkele dagen geleden nog op de Duitse staatszender: het riedeltje over de “dictator” Assad die zijn volk uit pure bloedlust uitmoordt werd gewoon tijdens het journaal herhaald, begeleid met beelden van ruïnes en wanhopige burgers. Gisteren deed de nullenzender in Terzake er nog een serieuze schep bovenop. Als “duiding” bij de herdenking van 75 jaar landing in Normandië trok de cameraploeg naar een oorlogskerkhof in de Westhoek, naar de Menenpoort, met als hoofdcommentator een Witte Helm-acteur die ook zijn versie over de chemische aanvallen van Assad, begeleid door beelden van hun eigen cameraploeg over dappere reddingsacties, mocht herhalen. Suggestieve vragen van de reporter, hoeveel namen men zou moeten beitelen voor Syrische slachtoffers, over het verschil van gifgas in Syrië en de loopgraven van WOI. Met als afsluitende conclusie dat Assad nog steeds zijn eigen bevolking uitmoordt… in Idlib. Met in de rand de opmerking dat er zich islamitische terroristen in Idlib bevinden, maar dat deze niet mogen verdreven worden als daarbij de burgerbevolking het slachtoffer wordt. Alsof de burgerbevolking nu niet het slachtoffer is van de genoemde terroristen. Zelfs vluchtelingenkampen worden niet ontzien…

Wat ons bij het thema Idlib brengt. Je kan je afvragen of journalisten verplicht oogkleppen moeten dragen. Of ze hun eigen leugens geloven.

Het akkoord tussen Turkije en Rusland, waarbij overeengekomen werd dat er langs heel de grens een de-escalatiezone moest komen, waaruit terroristen zich samen met hun (zware) wapens moesten terugtrekken, met observatieposten bemand door het Turkse leger die verondersteld werden de vrede te verzekeren, werkt niet. Kan niet werken vermits de terroristen weigerden zich terug te trekken en de zone over te laten aan de daar wonende burgerbevolking. Nou én, schijnen de protagonisten te denken. Het tegendeel blijkt, waarom zouden ze? Ze weten perfect dat heel de provincie Idlib hun énige kans nog is om het westen te overtuigen het Syrische regeringsgebied onder een bommentapijt te begraven. En die tactiek ziet u weerspiegeld in de nieuwsuitzendingen in de westerse media, die hun “neutrale” informatie nog steeds halen bij het éénmans zgn. Observatorium in Londen, dat uitsluitend nieuws van de zgn. “rebellen” als waarheid verkondigt. Het heeft totaal geen zin over de hoofden van de belanghebbenden heen akkoorden te sluiten, die toch niet nageleefd zullen worden.

We hebben het bij herhaling aangeklaagd: niemand in de westerse pers heeft het over de raketaanvallen van de terroristen op de burgerbevolking in regeringsgebied, op woonwijken, op het industrieterrein van Aleppo, op doelwitten in de provincies Latakia en Hama. Met een échte de-escalatiezone zouden deze grotendeels onmogelijk zijn. Quod non. Turkije observeert en laat begaan. Stuurt wapens naar hun beschermelingen. Eens moest het er van komen: de Syrische regering kon niet anders dan ingrijpen. Ook omdat er herhaaldelijk berichten over geplande chemische aanvallen gemeld worden, die dan in de schoenen van Assad kunnen geschoven worden.

Maar niemand in de poco westerse media besteedt daar aandacht aan. Ook niet aan de slachtoffers in regeringsgebied. Burgerslachtoffers. Waarmee we bij de titel komen: “Onzichtbare kinderen”, die wij een gezicht gaven.

Kinderen in de oorlog. Niemand is er ongevoelig voor. De zgn. “rebellen” met hun HTS-cameraploeg der Witte Helmen waren lange tijd meester in het bespelen van intuïtieve gevoelens der publieke opinie. Reddingsoperaties met bloedende, bestofte kinderen. Of dramatische scènes in ziekenhuizen waarin kinderen ogenschijnlijk gereanimeerd worden na een chemische aanval. Steeds gevolgd met een beschuldigend “Assad”. Maar geen woord over verdwenen, ontvoerde kinderen: niet door Assad, maar door de moslimterroristen.

De afbeelding bovenaan toont kindslachtoffers, gedood door de terroristen in Idlib, die vanuit de zgn. de-escalatiezone de burgerbevolking van enkele christelijke dorpen en stadjes herhaaldelijk beschieten, terroriseren.

Op 12 mei werd het christelijk stad Hala Mkashkash,, dichtbij de “de-escalatiezone” bezet door HTS & co het doelwit van Jaish Al Izza, een filiaal van HRS. De aanval gebeurde net nadat buurstad Qalaat Al Madiq door het Syrische leger heroverd werd. HTS nam burgerwijken en het klooster in het vizier. Dit klooster bevindt zich bovenop een heuvel; het huisvest bovendien een school en een gemeenschapscentrum. HTS schokschoudert: zij zien het als een militair doelwit. Hun eigen Amjad News persbureau signaleerde “3 inslagen door Grad raketten. 3 Shabiha gedood.” (Shabiha is de beledigende naam voor iedereen die trouw is aan de Syrische overheid, maar wordt in werkelijkheid gebruikt om de moord op iedereen die niet hun extreme islamversie aanhangt goed te praten). Een retoriek die door de westerse media gevolgd wordt; de gedode burgers en kinderen worden vlotjes door de westerse pers verzwegen of geminimaliseerd. Slachtoffers worden zo nummers, ontmenselijkt, uitgegomd voor de westerse bewustvorming, terwijl het omgekeerde, de zgz. “moedwillige aanvallen van Assads leger tegen de burgerbevolking” in Idlib breed uitgesmeerd worden. Een voorbeeld dat hier nauwelijks aandacht kreeg: de slachtpartij (je kan het niet anders noemen) in Rashideen in april 2017 toen de al-Nusra-terroristen, die een vrijgeleide kregen naar Idlib, een zelfmoordcamion lieten ontploffen in Kafarya en Foua in de zuidelijke rand van Aleppo. Meer dan 100 doden, de meerderheid kinderen. Zij werden in de westerse media “regeringssupporters” genoemd. Niet erg dus.

Vier kinderen — Bashar Nemeh, Jessica Karajian, Suhair Adnan and Engi Faisal Razouk — samen met een volwassen vrouw, Hala Mkashkash, stierven tijdens de aanval op As Suqaylabiyah, door de Grad raketten, geleverd door… rebellen-bevriende westerse landen. (foto bovenaan)

Vijf andere kinderen werden gekwetst door scherven (shrapnel), ook Marcel, broer van Bashar Nemeh, één van de gedode kinderen. Marcel had zware hoofdletsels, werd naar het ziekenhuis in Hama gebracht, waar hij zes dagen later overleed.

De vader van de twee Nemeh broertjes werd in 2014 gedood. Hij nam dienst in het Syrische leger om zijn dorp en land te verdedigen tegen moslimterroristen. Yasmeen Zarrouf, weduwe, blijft nu alleen achter.

Onze redactie heeft herhaaldelijk geschreven en beeldmateriaal geplaatst over de belaagde christelijk stad Mhardeh waar de Chrétiens d’Orient hun hemel verdienen door de christenen daadwerkelijk te helpen. Ondanks het gevaar voor eigen leven door raketaanvallen vanuit Idlib. In september 2018 werden zowel Mhardeh en As Suqaylabiyah getroffen door verboden clustermunitie en Grad raketten. In Mhardeh vielen 13 burgerslachtoffers. Was de poco pers toen verontwaardigd? Of… werd dit überhaupt in het nieuws gebracht?

Kindslachtoffers. Ook de niet gedode kinderen zijn slachtoffers in As Suqaylabiyah. Kunnen ze nog naar school? Wat met hun examens? Ouders vrezen dat hun kinderen opnieuw het doelwit zullen worden. Wanhopige burgers steken honderden kaarsen aan in de straten waar hun gedode kinderen speelden.

Syria War Diary | As Suqaylabiyah
Marcel en Bashar, de twee gedode broertjes, rechts een foto van hun gevallen vader. Opvallend is de gelijkenis met hun papa.

Marcel werd zes dagen na zijn broertje begraven. Zonder enige vorm van medeleven in de westerse media, zonder foto, zonder een verontwaardigde journalist, zonder een triest-kijkende nieuwslezeres. In hun stad werd hun foto toegevoegd aan een muur van verdriet, met ca. 106 namen van burgerslachtoffers.

Syria War Diary | As Suqaylabiyah
Syria War Diary | As Suqaylabiyah

Zoals de Chrétiens d’Orient bekend maakten, als er niet voor gezorgd wordt, dat deze christelijke dorpen en steden, beschermd worden, dan zullen zij – de christenen – moeten wegtrekken. Het is niet normaal dat er noodgedwongen een burgerinitiatief opgestart werd om vrouwen een schuttersopleiding te geven zodat ze hun gezin en woonst kunnen verdedigen tegen mogelijke aanvallen van moslim terroristen.

Als u in de toekomst nog eens om de oren geslagen wordt met poco duiding over de militaire toestand in Idlib, over de betichting van wreedheden waaraan de Syrische overheid en diens bondgenoten zich schuldig maken op onschuldige burgers, denk dan ook even aan deze “onschuldige” burgers en kinderen, waaraan geen letter gewijd wordt.

Volgens de laatste berichten gaat HTS nu duidelijk in het offensief, richting zuiden, Hama, waardoor de christelijke dorpen en steden nog meer in hun vizier komen:

“Kunt gij de democratie nog wel aan?”

Het “Briefje aan Karel De Gucht” in ‘t Pallieterke begint met “Haatzaaier – Mijnheer de slechte verliezer” en eindigt met de vraag in bovenstaande titel “Kunt gij de democratie nog wel aan?”

De vraag stellen is de vraag beantwoorden.

Ga naar de webstek van ‘t Pallieterke en lees heel de inhoud van de brief tussen b.g. zinnen.

Het begin van nepnieuws

Gravure van de maan, New York Sun (1835)

Dat nepnieuws geen recent verschijnsel is, bewijst de ”The Great Moon Hoax” uit 1835. Voordat er in 1969 werkelijk mensen voet op de maan hadden gezet en sommigen, ondanks de onweerlegbare bewijzen, aan de echtheid van deze missie twijfelden, was ruim 160 jaar daarvoor sprake van opwinding rond een verzonnen verhaal over leven op de maan. Ook nadat dit verhaal uiteindelijk werd ontkracht, waren er mensen die in de echtheid ervan bleven geloven.

Op 25 augustus 1835 verscheen in de New York Sun het eerste artikel uit een reeks van zes over de ontdekking van leven en het bestaan van een beschaving op de maan. De artikelen zouden zijn geschreven door een assistent van de beroemde astronoom Sir John Herschel en oorspronkelijk gepubliceerd zijn in de Edinburgh Journal of Science. Herschel zou een krachtige nieuwe telescoop hebben gebouwd waarmee hij planeten buiten het zonnestelsel kon waarnemen en was zo tot de ontdekking gekomen dat er leven op de maan was. Hij beschreef de op de maan aanwezige vegetatie en uiteenlopende tot de verbeelding sprekende wezens, zoals eenhoorns, tweevoetige bevers en mensachtigen met vleermuisvleugels. Er zouden oceanen, stranden en bomen op de maan aanwezig zijn. De mensachtige wezens die in het zesde en laatste artikel werden beschreven, Vespertilio homo genaamd, zouden bedekt zijn met kort koperkleurig haar en hadden vleugels op hun rug. Volgens de beschrijving zag het gezicht, dat gelig van kleur was, er beter uit dan dat van een oerang-oetan en had het een hoger voorhoofd. (…)

Hingst Leugenfabriekje doorprikt

Afbeeldingsresultaat voor leugens

Marie Sophie Hingst is een bekende blogster. Ze woont in Dublin, is afkomstig uit Duitsland, waar haar familie grotendeels uitgemoord werd door de nazi’s. Zegt ze. Schreef ze op haar blog, die door 240.000 lezers gevolgd werd. Ze werd graag uitgenodigd op diverse fora tijdens Duitse “mea culpa” vieringen en kreeg uiteindelijk de prijs uitgereikt van “blogster van het jaar”.

Die ereprijs mag ze nu teruggeven want inmiddels kwam aan het licht dat het waarheidsgehalte van haar “holocaust” slechts een prijs verdient van een geactualiseerd von Münchhausensfabeltje.

Wat wist Hingst zoal te vertellen over haar familie? In enkele zinnen: Haar grootouders familieleden werden naar Auschwitz gezonden en lieten daar het leven. Niet minder dan 22 van de Hingsten waren holocaust-slachtoffers. Eigenlijk een wonder dat er nog Hingstenzaad overbleef om Marie Sophie te verwekken. Jarenlang verzette ze leugenbergen om het tragische lot van haar vermoorde voorouders in kaart te brengen. Ze vermeldde daarbij Stralsund aan de Ostsee als heimatstad van haar geliefden.

En dat deed haar de das om. Want wakkere burgers – archivarissen en geschiedenisspecialisten – uit Stralsund deden haar zgz. onderzoek nog eens over en konden de Hingsten in kaart brengen. En dat waren geen joden, geen gedeporteerden, geen holocaustslachtoffers. Opa Hingst was – integendeel – een protestantse dominee, oma, ook protestante, was tandarts.

Hingst slaagde er niet alleen in 240.000 lezers te overtuigen van de verschrikkelijke lotsgebeurtenissen van haar verzonnen joodse familieleden, zelfs het in Jeruzalem gevestigde Holocaust Herinneringscentrum Yad Vashem voegde haar “familieleden” toe aan de officiële holocaustslachtoffers-lijst…

Hingst liet intussen via haar advocaat weten dat zij er geen graten in ziet want “zij schreef met een aanzienlijke dosis artistieke vrijheid”.

Nog meer artistieke vrijheid lag besloten in haar artikels over een door haar opgerichte medische hulppost in een sloppenwijk van New Delhi, hulp aan vluchtelingen door haar seksuele opvoedingscursussen…

Niets van dit alles is waar. Dat hebben de media, die haar de hemel in prezen, intussen ook ingezien, maar ze hadden – naar eigen zeggen – geen enkele reden om aan het waarheidsgehalte te twijfelen. Vooral en uitsluitend omdat haar Leugenfabriekje in hun politiek correcte kraam paste. En dan is journalistiek onderzoek overbodig.

Spiegel

Door een geel-zwarte wesp gestoken

Poco pers reageert gepikeerd:

Afbeelding kan het volgende bevatten: 1 persoon, tekst

We spreken hier wel over een staatszender die 300 miljoen euro per jaar kost aan de belastingbetaler. Dan mag je van die vrije pers wel verwachten dat:

1. Journalisten informatieverstrekkers zijn en geen moraalridders. Een vraaggesprek mag gerust kritisch zijn, maar niet als de journalist-vragensteller zijn eigen opinie wil verspreiden, resp. opdringen. In een doorsnee debat staat een Vlaams Belangdeelnemer niet alleen tegenover andere politieke partijen maar ook tegenover de debatleider, die zonder veel gêne mee ten aanval trekt, onderbreekt, het woord niet geeft of afneemt, met lichaamstaal duidelijk maakt hoe de vork – volgens de ‘neutrale journalist’ aan de steel zit.


2. Informatie moet gespreid zijn, “experten” die men aan het woord laat, eveneens. Kwestie van de geloofwaardigheid op te krikken. “Experten” worden in grote aantallen aangevoerd uit bevriende, gelijkgezinde, middens. Zoals bv. professoren, die liefst net een boek geschreven hebben, of verongelijkt, beledigd, gefrustreerd, betweterig de moraalridder en wetsgeleerde mogen uithangen. Een doorsnee kijker krijgt quasi nooit de andere kant van de “expertenmedaille” te zien.

Liesbeth Van Impe probeert decennialange kritiek op een linkse VRT gelijk te schakelen met een pare recente oprispingen vanuit linkse hoek over het forum dat zou geboden worden aan rechtse politici. Dat alle politici in gelijke mate aan bod kunnen komen op een openbare omroep is de normaalste zaak van de wereld. Dat er tendentieus en ideologisch gekleurd wordt bericht is niet normaal, zelfs verwerpelijk, een openbare zender, betaald met belastinggeld, onwaardig.

“Je vraagt je wel af of iedereen naar dezelfde programma’s heeft zitten kijken.” Wij vragen ons dat niet af. De meesten van onze vrienden kijken liever niet, kwestie van geen maagzweer te kweken.

De VRT, een rechtse zender? Niemand, maar dan ook niemand vindt dat de VRT rechts is. Zelfs links niet.


Laag…

Afbeeldingsresultaat voor pijl naar beneden animated gif

De hetze tegen het Vlaams Belang blijft onverminderd voortduren. Groen stemmers zijn “hoog” opgeleid (… zij kozen voor de juiste partij en zijn bijgevolg intelligent…) Vlaams Belang stemmers zijn “laag” opgeleid (… zij kozen voor de foute partij en zijn bijgevolg niet bijster intelligent…), waaruit de gevolgtrekking moet gemaakt worden dat een doorsnee Vlaams Belangkiezer gewoon dom is, want wie slimmer is, kiest voor een andere partij.
Het is niet uit oprechte belangstelling of vriendelijkheid – eerder het omgekeerde – dat de laatste dagen aandacht besteed wordt aan twee Vlaams Belang dames, die in het parlement zullen zitting nemen, een hondenkapster en een frituuruitbaatster.