Zo hoort u het eens van een (Armeense) Syriër

Afbeeldingsresultaat voor syria loveWie zich interesseert voor de toestand in Syrië zal de naam Kevork Amassian uit Aleppo niet onbekend zijn.  Hij schrijft zowel in eigen naam als via Syriana Analysis.

Jens De Rycke had met hem een vraaggesprek.  Zelfs de grootste twijfelaar aan pater Daniels wekelijkse verslagen zal moeten toegeven dat Kevork Amassian in grote lijnen hetzelfde verhaal vertelt.

Hij geeft volgende afsluitende boodschap mee:

“Wees kritischer bij het lezen van of kijken naar berichtgeving over of vanuit Syrië.  Niemand heeft nu nog het excuus van misleiding – men is slechts één muisklik verwijderd het internet, van alter-natieve bronnen om te weten te komen wat er gaande is in Syrië.  Bij twijfel neem geen positie in – van eender welke kant – noch voor of tegen de regering.  Blijf dan neutraal.  Maar wie echt wil weten wat er gebeurt in Syrië moet dubbelchecken.

 

Geloof niet alles wat in de MSM.gepubliceerd wordt, want deze zijn het eigendom van regeringen, van ondernemingen en zij hebben een politieke agenda in Syrië: een project tegen onze wil.  En tegen onze zelfbeschikking.  En tegen onze democratie.  Wij willen onze eigen democratie gestalte geven in Syrië en niet de westerse democratie want die past niet bij ons.  Wij zijn geen Europeanen.  Onze cultuur is anders.  Wij hebben andere waarden.  Wij willen onze eigen vorm van democratie creëren in Syrië, ons eigen politiek systeem, door de Syriërs en niet door een buitenlandse krachten.”

 

 

Een verslag uit Syrië, zonder poco bril

Goede Vrienden,

Vredesgesprekken voeren op het wereldforum met deelnemers die met het zelfde woord het tegenovergestelde bedoelen is tijdverlies.

“Vrede” voor Syrië en zijn bondgenoten betekent een ondubbelzinnig erkennen van zijn soevereiniteit, territoriale integriteit en een radicaal uitroeien van alle terroristen en gewapende bendes zodat Syriërs onder elkaar kunnen groeien in verzoening, het land heropbouwen en de harmonieuze samenleving herstellen.

“Vrede” voor het westen betekent een herstel van de “pax americana” met zijn wereldoverheersing (door VS-Israël-Engeland-EU-NAVO-golfstaten) in een unipolaire wereld.

Dat betekent het koloniseren van het onafhankelijke Syrië, de wettige regering omverwerpen, het land ontwrichten en de bodemrijkdommen verdelen onder de wereldheersers. Dat waren de standpunten zeven jaar geleden, dat zijn de standpunten nu. Ondertussen is Rusland (met anderen) komen helpen om IS op te ruimen. Het kan zeggen: veni, vidi, vinci. “Ik hoop dat de Russische orthodoxe kerk dank zij haar gezag in de wereld in staat zal zijn, met de steun van de internationale gemeenschap, de heropbouw van Syrië te bevorderen door humanitaire bijstand aan de  burgers en door de heropbouw van de  verwoeste culturele en geestelijke centra” (Poetin tot de bisschoppen in vergadering te Moskou, vrijdag 24 november 2017).

P. Daniel

Met de Advent verlangen naar Kerstmis

De Adventstijd is een intense voorbereiding op het feest van Kerstmis, de eerste komst van Jezus met zijn geboorte te Bethlehem,  ongeveer twee millennia geleden. Het was een bijzonder schamel, armzalig gebeuren in een stal en scheen voor de toenmalige geo-politiek van geen enkel belang. In werkelijkheid waren de geboorte, dood en verrijzenis van Jezus de allerbelangrijkste gebeurtenissen voor de mensheid. Ze hebben niet alleen de geschiedenis maar ook de mensheid in twee verdeeld: voor en na/tegen Christus. We vieren intens zijn Komst tot zijn Wederkomst. En zo worden ook in ons klooster op verschillende plaatsen en zo creatief mogelijk kerststallen gemaakt: in de kerk, de refter, het kleine salon en bij ons in de nieuwbouw, de kapel, de refter…Het zijn maar hulpmiddelen om onze innerlijke verbondenheid met Jezus Christus te versterken. In de byzantijnse traditie is hiermee traditioneel nog een vasten verbonden die hierin bestaat dat men van middernacht tot na de middag niet eet. En zo is het middagmaal van 14.00 u voor de meesten de eerste maaltijd van de dag.

De orthodoxe pastoor van Deir Atieh organiseert komend weekend een kerstmarkt en biedt ons de mogelijkheid om kerstbeelden aan te bieden voor de kerststallen. Zijn feestzaal staat vol met allerlei kerstmateriaal. Het bracht extra maar aangenaam werk mee voor ons en we konden een mooi standje aanbieden met kerstbeelden, sierkaarsjes …

We beleefden een mengeling van sinterklaas- en kerstavond voor de kinderen en speciaal ook voor de gehandicapten van het dorp. Deze week logeerde immers een groep van acht toneelspelers bij ons in het grote appartement van de nieuwbouw omdat ze in de streek enkele keren een avond voor kinderen zullen verzorgen. Het zijn vier meisjes, en vier jongens en de leider is een gekende nabootser van Charlie Chaplin. Ze komen uit Dara, Deir Ezzor, Damascus…

Lees verder

“Begrijpend lezen”…

Afbeeldingsresultaat voor de olifant in de kamerNaar verluidt hebben onze kindjes een grensoverschrijdend leesprobleem.  Niet alleen neemt de bijziendheid toe, wat geen verklaring is voor de leesproblemen, integendeel.  Vlaanderen sloeg mea culpa: het was de fout van de lesgevers, van het systeem, van  ‘beperkte middelen’… maar niemand zag de olifant in de kamer.

Blijkt dat het fenomeen niet uitsluitend in ons land optreedt, het slaat toe in andere westerse landen zoals een griepepidemie.  In Duitsland stelt men voorzichtig dat in ‘sociaal-zwakke’ gezinnen het begrijpend leesvermogen sinds 2001 afgenomen is.  Bijna 20% der leerlingen heeft na het L.O. leesproblemen – meisjes hebben betere cijfers dan jongens.  Er wordt nagedacht of het schoolsysteem niet moet aangepast worden… of men niet beter langer een eenheidsbrij  – iedereen even dom – op de schoolbanken aanbiedt…

In Oostenrijk kwam men tot de vaststelling dat wat betreft het ‘begrijpend lezen’ het L.O. 16% ‘risicoleerlingen’ telt.  Erger: elke zesde leerling kan zelfs helemaal niet lezen en – voor alle duidelijkheid – we hebben het hier niet over het eerste leerjaar.

Een directrice van wat “brandpuntschool” – een verrijkte school met een hoog aantal anderstaligen – gaf haar ongezouten mening: “Wij hebben op het einde van het L.O. traject talrijke kinderen die niet kunnen lezen en in het M.O. wordt die lijn doorgetrokken.  Dit jaar was erger dan ooit.  Van de 68 nieuwe 10-jarige kinderen konden slechts 4 gemiddeld goed begrijpend lezen.  Enkele kinderen konden helemaal geen Duits.”

Er werden intussen leerboeken met plaatjes voor het L.O. besteld…

“Begrijpend lezen”…

 

 

Enkele reacties bij het overlijden van Manu Ruys

Afbeeldingsresultaat voor manu ruysEnkele reacties bij het overlijden van Manu Ruys:

‘Als je met de Walen praat en handelt, is mijn ervaring negatief. Ik ben thuis in Antwerpen opgevoed in het Frans en heb geen probleem, zoals velen van mijn generatie, om te praten met de Walen.

Ik was beginnend parlementair journalist bij De Standaard en op mijn eerste dag in 1949 trok ik naar het parlement om kennis te maken met de collega’s.

Ik kom binnen en de journalisten van Le Soir, La Libre Belgique, La Dernière Heure staan samen en reageren, ah, le gamin du Standaard est là. “On ne vous serre pas la main parce que vous êtes un flamin-boche.”

Ik was een collaborateur van de Duitsers, een flamin-boche.

Deze mensen zijn geen landgenoten, de Walen en de Franstaligen zijn anders dan wij. Jaren later, ik ben gehuwd, op reis en stop bij de terugkeer in Wallonië om te lunchen. ’t Is koud en mistig, brrr. De ober komt naar ons en zegt, “il fait froid”, en gaat verder, “ça vient du nord comme toutes les mauvaises choses”.

Die Waalse mentaliteit blijft typisch, dat komt van Vlaanderen, dus is het slecht. Wat de dames Milquet en Onkelinx vertellen, wortelt in misprijzen. Ik heb Gaston Onkelinx, een Limburger, haar vader, zeer goed gekend. Zijn dochter is in ’t Frans opgevoed en heeft de typische mentaliteit van wij Walen contra de Vlamingen.

 

Met dergelijke mensen kan je geen land vormen, zij zijn geen landgenoten. Je kan er mee samen-werken, niet mee in hetzelfde land leven, op dat gebied ben ik een separatist. Ik ben in de allereerste plaats een Vlaamse staatsburger en van de Vlaamse gemeenschap is iets te maken. Lukt dat met de Walen, soit, oké. Lukt het niet, dan doen wij het zonder hen en dat begint langzaam door te dringen.

Vroeger was de opinie in Vlaanderen: wij hebben Brussel nodig, wij hebben Wallonië nodig. Vandaag zeggen meer en meer Vlamingen neen, wij kunnen het zelf, alleen.’ (Doorbraak)

Afbeeldingsresultaat voor manu ruysOmtrent het overlijden van Manu Ruys:

“Het is met een bezwaard gemoed dat we het zoveelste overlijden van een groot Vlaming moeten bespreken.

Op enkele blogs, zoals o.a. “Doorbraak.be”, waren al commentaren te vinden, die aanknoopten met het “tsjeven-verwijt” dat we zo vaak uit bepaalde hoek hebben gehoord.  Dit komt van personen die niet inzien dat er nooit zo veel “tsjevenstreken” in Vlaanderen zijn als heden.

Manu Ruys, geboren in Antwerpen op 25.2.1924 en verleden week overleden was een Vlaming van onschatbare waarde!! Van hetgeen we van hem weten, kunnen we hem zeker een Vlaams-nationalist noemen.  Hij vormde, samen met o.a. Karel de Witte (Gva) en Mark Platel (Belang v.Limburg), een journalistieke stem, die steeds het algemeen belang van Vlaanderen op het oog had.

Manu Ruys had een andere stijl dan de betreurde Mark Grammens, maar leefde voor Vlaanderen met heel zijn hart, heel zijn ziel en heel zijn verstand!  Het was een grote “geste” de voorzitter van het Vlaams Parlement Jan Peumans  de begrafenis van Mark Grammens te zien bijwonen.  Het getuigt eveneens van respect dat Geert Bourgeois de journalist en mens Manu Ruys eerde. 

Manu Ruys steunde heel beslist het initiatief van het “Nationalistisch Verbond”, dat 25 jaren heeft bestaan.

Geleid door Geert Wouters, Renaat Vanheusden, Geeraard Sleegers en Jaak Peeters heeft het met nooit gebroken moed de rangen terug willen sluiten tussen de verscheidene Vlaams-nationale fracties.  Het is algemeen ongekend hoe deze mensen jarenlang geheime pogingen hebben gedaan om  de tweespalt en verloochening van principes in de Beweging tegen te gaan.  Ook dan kon men steunen op Manu Ruys.

Bij al de gedachten omtrent hen, die met de PEN Vlaanderen verdedigden, moeten we toch oog hebben voor de Vlaamse kleine militanten.  Het zou de vooraanstaanden sieren dezen ook eens met veel bravoure te vermelden.  Ik denk aan de vele “kleine luiden”, die in de moeilijke jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw, het plak en colportage-werk voor de VVB, en de VU waarnamen.  Heel vaak waren het Oud-Oostfronters, leden uit de Vlaamsnationale Jeugdbewegingen en arbeiders- en middenstands-jongeren.    Met het oog op de A.S. drukte rond de verkiezingen zou het van beide Vlaams-bewegende partijen een signaal zijn, dat ze niet vergeten wie hen zover bracht.

Afbeeldingsresultaat voor manu ruys over de drempel van de angstOm de gedachtenis van Manu Ruys, en de tientallen andere pas overleden Vlaams-nationalisten te eren, dienen wij het werk af te maken waarvoor ze heel hun leven hebben gegeven.  Het belangrijkste is m.i. de Vlaamse identiteit concreet uitdragen en in het verzet gaan tegen de neo-liberale dictatuur die onze vrijheid van meningsuiting ver afgeschaft heeft.  Samen met de misdadigers van extreem-links  (Antifa, Groen e.d.) zorgen de neo-liberalen voor het herstel van een unitair Belgie, indien we niet tot het uiterste weerstand bieden.

Daarom is het werk van Manu Ruys en Mark Grammens niet tevergeefs geweest.  Maar ook het werk van de kleine Vlaams-radicaal die voor zijn inzet zelden waardering krijgt!  Gedenk hen allen!”

Jos Wouters,  veldwerker in de Vlaamse Beweging,  Boom.

...”Nostalgische holbewoners”

Humo biedt dit artikel aan: Manu Ruys is overleden. Herlees hier gratis ‘De nadagen van Manu Ruys’

 

Aliyah

De verwijtende kreten “nazi’s, fascisten” klinken overal. Tot er weer synagogen branden in Europa. De ‘democraten’, die overal “nazi’s” menen te ontwaren, zwijgen in alle talen.
In Göteborg probeert ‘men’ een synagoge in de fik te steken. In Duitse en Oostenrijkse steden wordt de uitroeiing van het joodse volk geëist. Joden in Frankrijk en andere landen houden het voor bekeken in het verdraagzame westen, want ze voelen zich niet meer veilig.
Stilte alom bij media en politici. Kwestie van hun neo-kiezers niet voor het hoofd te stoten. De droom van een multicultureel en open Europa werd een nachtmerrie.

Een oude kaart…

Reflecterend bij president Trumps erkenning van Jeruzalem als Israëlische hoofdstad, vonden wij dit stukje uit de fictieve Amerikaanse tv-reeks “The West Wing”

Wie zich interesseert voor oude kaarten van Jeruzalem en/of het Heilige Land kan er resp. bij de Laor collectie en bij Antique Maps talrijke inkijken.

 

“Begrijpend lezen”…

Afbeeldingsresultaat voor begrijpend lezenGrote paniek.  “Onze” kinderen in het lager onderwijs hebben problemen met “begrijpend lezen”.  Tja… wij hebben geleerd “tussen de lijntjes te lezen”.  Trouwens het fenomeen treedt niet uitsluitend in Vlaanderen op: ook in Merkelland hebben de ‘Duitse’ kindjes leesproblemen.  Begrijp jij het?

Vlaamse leerlingen presteren ondermaats voor begrijpend lezen, niveau in 10 jaar fors gedaald

‘Zorgwekkende toename van aantal laagpresteerders in Vlaams onderwijs’

Crevits: “Allochtone ouders moeten zich veel meer engageren”

Zeven op tien allochtone scholieren hebben leerachterstand

Begrijpend lezen

Is er nog een vluchtreden in Syrië?

Gerelateerde afbeeldingGezinshereniging?  Ja, maar dan in Syrië!

Marco Glowatzki is een Duitse emigrant uit Hamburg – mode-ontwerper/kleermaker – die quasi in Syrië woont. Hij verspreidt regelmatig video’s over het werkelijke leven ter plaatse, dat het tegenovergestelde is dan dat wat wij hier mogen vernemen. Hij stelt dat de media steeds opnieuw dezelfde vernielde straat in Oost-Aleppo tonen, waaruit de terroristen door Rusland en de Syrische strijdkrachten verdreven werden. Intussen heeft I.S. bijna overal het onderspit moeten delven. President Assad riep al in de lente alle Syriërs op terug naar huis te komen om het land herop te bouwen. Ook aan voormalige ‘rebellen’ beloofde hij amnestie.

Er wordt aan een recordtempo gebouwd, weliswaar fantasieloze woonsilo’s met appartementen, maar met een huurprijs die men zich kan permitteren (beelden op de achtergrond).  Het materiaal – cement, ijzer –  werd via bevriende staten aangevoerd want de sancties verhinderen ook de woningbouw. Waarom er dan ‘zoveel’ Syriërs naar Duitsland vluchtten?  Volgens het BAMF zouden er in 2016 250.266 personen in Duitsland als oorlogsvluchteling geregistreerd geworden zijn. In 2015 ongeveer hetzelfde aantal.  Zodat we (zonder 2017) op een totaal van pakweg 450.000 : 500.000 geregistreerde personen in Duitsland komen. En twijfelt aan deze aantallen.  Geeft als voorbeeld de terrorist Anis Amri, die 14 keer in Duitsland als vluchteling geregistreerd stond! En asielopname van NRW waar één ambtenaar niet minder dan 300 gevallen ontdekte met meerdere registraties en tot 200 identiteiten!  De ambtenaar werd ontslagen omdat ze dit publiek had gemaakt.  Een steekproef van de VN in een vluchtelingenkamp in Lesbos bracht aan het licht dat slechts 12.7% der geregistreerde zgz. Syrische vluchtelingen echt uit Syrië afkomstig was!  Marco stelt zich dan ook de vraag of dit percentage ook op Merkels beschermelingen van toepassing is.

Hij stelt dat er tijdens de oorlog binnen de staatsgrenzen tot 7 miljoen vluchtelingen waren, die tijdelijk een onderkomen in veilige gebieden vonden, die onder de bescherming van de Syrische regering staan.  En vraagt zich terecht af, waarom er dan ‘vluchtelingen’ de moeilijke 4000 km – over 7 veilige staatsgrenzen – naar Duitsland getrokken zijn, terwijl ze slechts 100 – 200 km hadden moeten rijden naar een veilig gebied binnen Syrië.

Hij ziet daarin twee redenen: de eerste reden is evident: het zijn meestal streng gelovige soennieten, supporters van de zgn. ‘gematigde rebellen’ van al Ashram, al Qaeda, Nusra en consoorten.  Het zijn tegenstanders van de Syrische regering, van de seculiere staat, Logisch dat zij niet naar veilige – door de regering beschermde – gebieden kunnen trekken. En vergelijkt: moest hij in Duitsland gewapenderhand tegen Merkel handelen, zou hij ook in de gevangenis belanden.  En klaagt de twee maten en gewichten aan: waarom zijn dat dan ‘gematigde rebellen’ terwijl men ook gewoon politiek oppositie kan voeren zonder wapengeweld? Kortom: zij trekken naar Duitsland, omdat ze hier geen toekomst hebben vermits ze de seculiere staat willen afschaffen.  De tweede reden: in Duitsland worden ze bepamperd, moeten ze niet werken.  In Syrië mag iedereen leven zoals hij wil, maar hij moet dat ook zelf financieren.  Daarentegen is gezondheidszorg gratis (wat pater Daniel ook al schreef), zelfs de dure behandeling van kankerpatiënten.   Hij klaagt de sancties aan, waardoor de aanvoer van medicijnen problematisch is.  Alle beschikbare medicijnen komen uit Rusland.

Tot slot bevestigt hij dat zich ongehinderd in Syrië kan bewegen, maar dat hij zich – als Duitser – voortdurend moet verrechtvaardigen voor de politieke houding van het Merkelregime, die de president wil afzetten.

Hij is nog steeds door de ‘sociale media’ in het verdomhoekje geplaatst.  Zijn filmpjes worden via bevriende kanalen de wereld in gestuurd.

Is er nog een vluchtreden in Syrië?

Zwarte Piet is een “wit privilege”

Afbeeldingsresultaat voor wit privilegeOoit was het NRC Handelsblad een krant om “U” tegen te zeggen.  Tja.  De komst van Peter Vandermeersch, een Nederlands-Vlaams journalist volgens Wikipedia, – ex hoofdredacteur van de kwaliteitskrant De Standaard – betekende niet bepaald een meerwaarde voor objectieve Nederlandse journalistiek.

Het maakt niet uit welke krant je koopt.  Buitenlands nieuws wordt gekocht van de grote persbureaus zoals Reuters, AP en dergelijke.  Binnenlands nieuws wordt door de poco zeef gehaald.  Opiniestukken moeten links en multicultureel geïnspireerd zijn.  Het enigste wat min of meer waarheidsgetrouw aan de lezer overgemaakt wordt, zijn de rubrieken ‘gebroken armen en benen’, sportuitslagen, tv-programma’s en overlijdensberichten.

Lamayea Aharouay is een allochtone excuustruus op de redactie van het NRC Handelsblad. U vindt haar in de afdeling “opiniemakers”. Zij mag in wat men tegenwoordig een “column” noemt, van leer trekken tegen de onverdraagzame Nederlander.  Bij De Standaard vervulde Abou Jahjah drie jaar die rol, tot hij te ver over de schreef ging… Geruststellend klonk het echter meteen: “De Standaard zal niet van haar koers afwijken om tegendraadse, de consensus uitdagende stemmen het woord te geven, ook als we ons daar de wrevel van vooraanstaande politici mee op de hals halen.”  En voegde de daad bj het woord...Prompt werd Filip Dewinter verzocht twee maal per maand zijn “opinie” te uiten in de rubriek “Zeggen wat U denkt”... Euh…Grapje!

Op 23 november uitte Lamayea Aharouay haar verontwaardiging over de wegblokkering van de de ‘kickoutzwartepiet’-betogers. Haar galspuwerij – met de titel “Een hand van de agent” sluit ze af met: de: “Je hebt anderen een fundamenteel recht ontnomen. Je bent ingegaan tegen alles wat Nederland tot Nederland maakt. Je spuugde op de wet. Er wordt nog net niet voor je geklapt, Dat heet wit privilege.”

Over het recht van behoud onzer (Groot-)Nederlandse tradities geen woord.  Peter Louter schreef er een vlammend opiniestukje over – niet in een kwaliteitskrant – stel je voor! – in de blog “Harde Woorden”.

“Ze is columniste bij de NRC, de krant die veel anti-racisme in haar kolommen doet. Alles aan haar is fout. Boven haar column staat haar portret. Vanonder een somber gekleurde hijab kijkt ze de lezer aan met haar minzame blik, superieure glimlach en alles beter wetende ogen. Ze is partijdig en steekt dat niet onder stoelen of banken. Het is één van de moslima’s die krantlezend Nederland voortdurend de maat neemt en tussen de regels door laat weten dat alles aan de islam eigenlijk beter is.”  Lees verder…