Een verslag uit Syrië, zonder poco bril

Goede Vrienden,

Het Syrische leger en hun bondgenoten blijven de ene overwinning behalen na de andere op de terroristen. Weer zijn ‘n 600.000 Syriërs teruggekeerd en in al-Kalassek, een van de oudste industriezones van Aleppo worden 400 bedrijven heropgestart.

De VS zijn nog steeds niet in staat de “gematigde rebellen” van de “terroristen” te scheiden omdat ze met de enen de anderen willen blijven steunen tot het einde.

Tussendoor hebben de  VS in 4 jaar tijd aan Europa 10 miljard gegeven om zich beter te kunnen verdedigen tegen de zogenaamde “Russische agressie”. Het doel is duidelijk: Europa tot een oorlog tegen Rusland brengen in dienst van het Amerikaanse eigenbelang. Dus 10 miljard om Europa nog onveiliger te maken.

Goed nieuws uit Turkije. Turkije wil de Nationale Syrische Coalitie niet meer steunen. Deze terroristen van Saoedi-Arabië in schitterende villa’s worden door de “internationale gemeenschap” erkend als “de enige en wettige vertegenwoordiging van het Syrische volk”(!?).

En de maskers van het spel met chemische wapens is ook al gevallen. We weten nu waar we de echte schuldigen moeten zoeken: in  Washington, London en Tel Aviv.  De rechtvaardige eis van Syrië aan de VN Veiligheidsraad wordt steeds sterker: de internationale coalitie o.l.v. de VS moet onmiddellijk ontbonden worden omdat ze in Syrië opereert buiten het UNO kader en zonder toestemming van de wettige regering. Bovendien blijft deze coalitie door haar bombardementen op  burgers misdaden tegen de menselijk-heid begaan. In de buurt van de  O.L.Vrouw kerk van al-Thukana (Raqqa), die ze geheel verwoest hebben, waren helemaal geen IS strijders. Een volgende stap van Syrië kan zijn schadevergoeding vragen aan allen die het land hebben uitgemoord en verwoest.

Ondertussen zijn zowel de zusters als de fraters hier dag en nacht bezig met de hulpverlening. Deze nacht keerden twee zusters terug van hun humanitaire missie.

P. Daniel

Vrijdag 18 augustus 2017

Het “Ontslapen” of de “Tenhemelopneming” van Maria

Ook in het oosten is dit een groot feest. Ziehier een heel oude patristieke overlevering. Drie dagen voor de dood van Maria zou een engel haar hebben aangekondigd dat haar aardse leven eindigt. Maria haastte zich naar de Olijfberg om te bidden en God te danken. Zij bereidde haar vertrek voor. De apostelen, die over de hele wereld verspreid waren, kwamen naar haar toe. Maria troostte hen, bad voor de vrede in de wereld, zegende de apostelen en gaf haar geest in de handen van haar Zoon. De apostelen begroeven haar in Getsemane. Drie dagen later, terwijl de apostelen de eucharistie vierden, verscheen Maria aan hen waardoor zij wisten dat Maria met ziel en lichaam in de hemel was. De oorsprong van dit feest zou kunnen liggen in de wijding van een heiligdom tussen Jeruzalem en Bethlehem, waar Maria zou gerust hebben vooraleer ze in Bethlehem haar Kind ter wereld bracht. Eind 6e eeuw werd dit feest in heel het byzantijnse rijk verspreid. Midden 7e eeuw werd het in Rome ingevoerd door paus Theodorus I, die in Jeruzalem geboren was.

Al is het dogma van de Tenhemelopneming van Maria pas in 1950 door paus Pius XII afgekondigd, het geloof in de ongeëvenaarde heiligheid van Maria was vanaf het begin diep geworteld in de christenen. Maria heeft in alles Jezus’ leven intens gedeeld: zij heeft Hem 9 maanden gedragen en ter wereld gebracht, Hem verzorgd in Egypte en te Nazareth en Hem gevolgd in zijn onderricht, zijn lijden, sterven en zijn verheerlijking. In het Oude Verbond werd het “Heilige der Heilige” met de allergrootste verering omgeven omwille van de ‘aanwezigheid van God’.  Is dit niet een flauwe voorafbeelding van Maria die in haar schoot geen symbool maar “de volheid van de godheid” zelf in volle werkelijkheid heeft gedragen? Christenen begrepen dat zij niet anders dan ook op bijzondere wijze kon delen in het ‘met lichaam en ziel’ opgenomen worden in de heerlijkheid van haar Zoon.

Een gemiste viering

De orthodoxe kerk van Deir Atieh met zijn sympathieke (gehuwde) pastoor Paisios is toegewijd aan “het inslapen” van Maria. Daarom nodigde de pastoor ons uit voor de plechtige vespers en eucharistie van de vooravond. Ook de katholieke pastoor van Qâra abouna Georges zou met een aantal gelovigen komen. Iedereen blij. We hebben als katholieken hier een goede relatie met de orthodoxen. We respecteren wederzijds het verbod van intercommunie om geen onbezonnen stappen te zetten die de uiteindelijke eenheid meer schaden dan bevorderen. Het is in elk geval altijd een blij weerzien van elkaar.

Toen de  taxichauffeur ons met zijn rammelend minibusje al in Qâra had gebracht, realiseerden we ons dat de paspoorten van de fraters nog in Damascus zijn voor de verlenging van onze verblijfsvergunning. Welnu, tussen Qâra en Deir Attieh zijn een aantal controleposten van het leger waarvoor onze paspoorten nodig zijn. Dus keerden we maar terug naar huis. Als geschenk voor abouna Paisios hadden we een hoeveelheid van onze beste peren voorzien, die juist nu geoogst worden en het is een overvloedige oogst. We hebben ze  maar als troostprijs gegeven aan de chauffeur van het rammelend minibusje. Zelf hebben we dan de plechtige vespers van het feest gezongen.

Op de avond van het feest zelf hebben de zusters (die hun paspoorten wel hadden) onze misser enigszins goed gemaakt door deel te nemen aan het groot concert met koor en orkest in het amfitheater van het cultureel centrum van Deir Atieh, verzorgd door de orthodoxe kerk van Damascus. Het amfitheater zat praktisch vol. Het concert was een mengeling van religieuze, patriottische en Arabische muziek. Af en toe applaudisseerden de aanwezigen enthousiast op het ritme van de muziek. Traditioneel werd bij het begin een minuut stilte gehouden voor de “martelaren”  van deze oorlog, waarbij ook de nationale hymne weerklonk. Ja, de vele eenvoudige soldaten en anderen die hun leven gegeven hebben voor hun volk worden echt geëerd. Aan het einde werd een lied speciaal opgedragen aan de Syrische kinderen die nog niets anders dan oorlog gekend hebben. Ja, het Syrische volk lijdt, maar wel met fierheid en een zekere trots omdat zijn zware offers vruchten dragen. Het volk heeft de vernietigende plannen van een “internationale gemeenschap” kunnen trotseren, is één gebleven, heeft zijn  waarden behouden en is volop bezig aan de  religieuze, culturele, familiale en economische heropbouw van zijn land.

Het spel van de “rode lijn” ontmaskerd

Lees verder

Barcelona

Afbeeldingsresultaat voor barcelona felipe rajyUnitair Spanje stond op de eerste rij in Barcelona.  Koning en federaal premier. Herkenbaar.  De aanslag kwam hen goed uit.  Spaans-unitair verdriet, Spaans-unitaire verontwaardiging, massale verklaring “Ik heb geen schrik.”  Niet van moslim terroristen, wel van Catalaanse onafhankelijkheidsstrijders.  Een schitterende gelegenheid om in de media de merknaam “Spanje” telkens weer te laten vallen.  Vergeet “Independencia de Cataluña”. 

Spanje dwarsboomde Catalaanse politiediensten
Terreuraanslag misbruikt voor politiek machtsspel?
De wereld zit met het vergrootglas te kijken naar de politiediensten in Spanje. De voorbije dagen werd in de internationale – ook Vlaamse – media het nieuws gedeeld dat de Catalaanse politie al twee maand geleden gewaarschuwd werd door de CIA dat er een aanslag op komst was op de Rambles van Barcelona.  Lees verder…

“Het blokkeren van de autonome politiediensten in internationale politieplatformen is een instrument in de machtspolitiek van Rajoys regering.”

 

Madrid wil geen referendum in Catalonië
Diplomatieke oorlog breidt zich uit naar België
Het is Madrid menens: het referendum voor een Catalaanse republiek. En daarvoor zijn alle middelen goed, ook diplomatieke.
Op 14 juni kregen de Belgische Kamerleden van de Commissie Buitenlandse Zaken een ‘informele’ mail toegestuurd van hun voorzitter Dirk Van der Maelen (sp.a). Op vraag van de Spaanse ambassadeur in Brussel, Cecilia Yuste Rojas, stuurde zijn secretariaat ‘non papers’ om de federale parlementsleden te wijzen op de verschillen tussen het autonome statuut van regio’s in Spanje en België. ‘Non papers’ zijn niet-officiële documenten, ‘ter informatie voor de parlementsleden’, staat er in de Spaanse mail. Hare excellentie, zoals ze in de correspondentie wordt geduid, had op 1 juni een ontmoeting met Dirk Van der Maelen en had hem verzocht deze documenten aan zijn commissieleden te bezorgen. Die ontmoeting zou er gekomen zijn nadat N-VA-Kamerlid Peter Luyckx in maart aan premier Michel een vraag had gesteld over de houding van België mochten Catalonië of Schotland zich onafhankelijk verklaren. Lees verder…

De Frut heeft begrip

Looking out of the house's back window reveals the next-door neighbours seem to be VERY religious. Their garden is adorned with crucifixes and images of Jesus and MaryDe GVA nam wereldnieuws over van de Daily Mail betr. een “gezellig huis dat aan een schappelijke prijs te koop staat in het Ierse County Cork”.  Een huis dat niet verkocht geraakt, want “als je de tuin van de buren ziet begrijp je waarom”.

Wij dachten even dat er een illegale activiteit uit de misdaadwereld of – God Behoede – uit de Zandbaklanden aan de gang was. Nietes.  Blijkt dat buurmans tuin kinderen en volwassenen “een flinke schrik aanjaagt” met… kruisen en afbeeldingen van Christus en O.L. Vrouw.

De Frut heeft daar begrip voor.  Voor de schrik.  Voor de weigerachtigheid der potentiële kopers.  Dat er in onze westerse steden mensen van de weg gemaaid worden door moslim fanatici valt hierbij totaal in het niets.

Als we het goed begrepen hebben, zal er in de toekomst niemand in Ierland nog een kerk of klooster als buurman willen hebben.  Als we geen paal en perk stellen aan de islamimport schuilt van die kant sowieso geen gevaar meer: http://www.islaminireland.com/services/mosques-and-prayer-rooms/

Huis staat te koop voor schappelijke prijs, maar niemand wil het kopen. Als je de tuin van de buren ziet, begrijp je waarom

Een verslag uit Syrië, zonder poco bril

Goede Vrienden,

Al zeven jaar lang zien we uit naar een straaltje licht dat het einde van de tunnel zou kunnen aankondigen. En na ieder teken van hoop merkten we dat de oorlog tegen Syrië in een nieuwe vorm werd hervat.

Syrië moest nu eenmaal ontwricht en onderworpen worden. Internationaal recht, charter van de UNO, soevereiniteit van het land, integriteit van het grondgebied… alles werd door een westerse vernietigende oorlogsmachine platgewalst. Het vuile werk werd aan fanatieke islamisten overgelaten. En toch blijft het kleine en broze Syrië stand houden. De door het westen geplande “Arabische Lente” moest een opwarming worden van de Arabische revolutie tegen het Ottomaanse rijk, waardoor het Britse rijk zich kon uitbreiden. Nu moest de Arabische lente overal de moslimbroeders aan de macht brengen zodat de verschillende landen, vooral Iran, in stukken zouden vallen en het Angelsaksische imperialisme ongestoord kon heersen. Jawel, de Arabische lente heeft veel bereikt. In Libië de totale vernietiging, in Syrië honderdduizenden doden, miljoenen vluchtelingen en een grotendeels vernietigde infrastructuur. Toch is het eigenlijk resultaat van de Arabische lente precies het tegendeel van wat beoogd werd: de  moslimbroeders worden verdreven, Iran, Syrië, Irak zijn sterker dan voorheen, het Angelsaksisch imperialisme is aan het uitsterven,  Rusland, China en Iran zijn van de unipolaire wereld een multipolaire aan het maken en brengen hoop op een herstel van het UNO charter en het internationale recht. En onze eigen ervaring van de laatste dagen leert ons dat de strijd tegen de  terroristen hier aan de Libanees-Syrische grens zo goed als voorbij is. We zijn geen ooggetuigen, dat zou te gevaarlijk zijn. Wij zijn  oorgetuigen en steunen  op onze ervaring van “horen schieten”.

P. Daniel

Vrijdag 28 juli 2017

Een getuigenis van “horen schieten”

Eind vorige week zijn  het Syrische en Libanese leger met Hezbollah, aan de  strijd begonnen tegen Al Nousra en IS, hier in Qalamoun aan de Syrisch-Libanese grens. Al Nousra was blijkbaar al vrij vlug uitgeschakeld. IS ligt het dichtst bij ons en daartegen werd vooral dinsdag zwaar gevochten. Een tiental keren hoorden we een oorverdovende knal, waarbij de gebouwen daverden. Als je toevallig in de goede richting keek zag je eerst een licht als een bliksemflits en dan hoorde je de knal. In de namiddag waren we toevallig allen ingeschakeld in de humanitaire hulp. Na iedere geweldige knal begonnen de kinderen te lachen alsof ze op de kermis zaten.

Wat een verschil met november 2003 toen de beschietingen tegen onze eigen gebouwen gericht  waren en het met ons ieder ogenblik kon gedaan zijn! Dinsdag kregen we aan het avondeten hoog bezoek van de legerleiding die deskundige uitleg gaf. Op ‘n 5 km van Arsal zit nog een groep van IS en die wordt van hieruit over de bergen heen bestookt, 30 km ver. Begrijpelijk dat zo iets een formidabele knal geeft.

De gevangen IS strijders gaan naar de gevangenis. Anderen kunnen op bepaalde voorwaarden vanwege de president amnestie krijgen als ze geen misdaden gepleegd hebben. We vernamen ook dat meer dan de helft van de leiders van IS geheime agenten van de Israëlische Mossad zijn.

Zaterdag kwam een gids met een vijftiental vrouwen uit Homs op bezoek. “Het is mijn eerste uitstap met toeristen na de oorlog”, zie hij.

Lees verder

Sprookjes op de poco brandstapel

Pippi Langkous werd herschreven. De “Negerkoning” werd de “Zuidzeekoning“.  Negers bestaan niet in de poco wereld. ‘t Is te zeggen, ze bestaan wel, maar ze mogen zo niet genoemd worden want beledigend, discriminerend, neerbuigend, respectloos.

Zweden gaat voluit voor nieuwe kinderboeken. ‘t Is te zeggen, oude boeken met eigentijds poco taalgebruik. De oude vind je niet meer in de boekhandel; slechts bibliotheken bieden ze nog aan. Echter niet meer lang.

De Zweedse regering plant een grootschalige zuivering. Oude boeken horen op de brandstapel. Letterlijk. Maar dit stuitte tegen de poco bijbel van afvalherwinning en gescheiden vuilverwerking. Daarom zal men de boeken – het papier – volgens voorschrift behandelen. De inhoud wordt evenzeer – volgens voorschrift – voor altijd verbrand.

Die jaar geleden vroegen we ons af:

Moeten de sprookjes herschreven worden?

We gaan racisme uitroeien…

 

 

 

I.M. Mark Grammens

Mark GrammensTrouw moet blijken

Mark Grammens
echtgenoot van Els Grootaers
geboren te Ronse op 25 april 1933
en overleden in familiekring te Liedekerke op 24 juli 2017
Journalist, uitgever
Perscorrespondent Londen 1957-1961
Politiek redacteur De Linie 1962-1964
Oprichter-uitgever De Nieuwe 1964-1980
Oprichter-uitgever Tijdschrift voor Diplomatie 1974-1980
Oprichter-zaakvoerder Uitgeverij Grammens 1982-1986
Oprichter-uitgever Journaal 1988-2013
Columnist bij ’t Pallieterke, Trends en Meervoud

De uitvaartdienst vindt plaats in de Sint-Niklaaskerk te Liedekerke op woensdag                2 augustus om 11.15 uur.

Samenkomst en gelegenheid tot condoleren in de kerk vanaf 10.45 uur.
Aansluitend begeleidt de familie hem naar zijn laatste rustplaats op
de begraafplaats te Liedekerke.

Rouwadres: Familie Grammens-Grootaers
p.a. Jan Vandroogenbroeck
Warandestraat 119, 1770 Liedekerke
Rouwbrief downloaden en condoleren kan ook via Uitvaartverzorging www.janvandroogenbroeck.be

Frans Crols schreef in ‘t Pallieterke van vandaag (blz. 3) een treffend en pakkend I.M..  Enkele citaten:

“Mark Grammens leerde hen allemaal kennen in zijn lange journalistieke leven: de radicale schipperende, moedige, laffe, verradende, domme, zielige politici, en de zogenaamde bovenlaag van zijn volk.  Hij was er dikwijls psychisch en fysiek onpasselijk van.”

“Ook hij wist, zoals Lode Claes het privé vaak zei: “De Vlamingen zijn een volk van straathonden en het vergt een grote inspanning, een hopeloos idealisme en een verzwakking van de eigen ambitie, om die gemeenschap te dienen, voor haar tot het uiterste te gaan.”

“De menselijke socialist Grammens, geen geborneerde biefstukkensocialist, zag klip en klaar het revolutionaire van het Vlaams Belang, de rebellie tegen het belgicistische systeem en hij was nooit te beroerd om dat te beklemtonen.  En ook nooit te beroerd om diezelfde rebelse partij op haar nummer te zetten.”

Frans Crols besluit met:“Mark Grammens was een van onze weinige polemisten, rebellen, journalistieke pennenridders met internationale allure.  Goede vriend, je zal gemist worden.”

 

Moderne opvoeding

Afbeeldingsresultaat voor gender wahnsinnGenderwaanzin overvalt Europa.

Zogezegd om het schaamtegevoel van kinderen te verhinderen staat in Noorwegen deze glijbaan:

Het totale afglijden van onze beschaving naar een multi-geslachts-gemuteerde mens wordt hierin duidelijk uitgelegd.

In kinderkribbes, kleutertuinen, scholen, in leermateriaal, in de taal, bij het sporten, werkgelegenheid, overheid, politiek… overal slaat de geslachtswaanzin toe.  We plaaten enkele video’s.  Wie zich hieraan stoort is een hopeloos ouderwetse onverdraagzame rechtse zak:

I.M. Mark Grammens

2012: uitreiking Erepenning Marnixring Provinciehuis Antwerpen

Gisteren, 24 juli, overleed journalist-publicist Mark Grammens in Liedekerke. Buiten enkele uitzonderingen genoot de overledene een algemene bekendheid in de hedendaagse Vlaamse Beweging. We beschouwen hem als een van de weinige Vlaamse non-conformisten. Wie woonde geen van zijn talrijke lezingen en conferenties bij? Wie was er geen lezer van zijn veertiendaags opinieblad Journaal dat gedurende 25 jaar (1988-2013) verscheen, en voordien van zijn columns in ’t Pallieterke en Trends? Gedurende ruim veertig jaar behoorde de gedreven en dwarse Mark Grammens tot de opiniemakers in Vlaanderen naar wie geluisterd werd. Hij kan dan ook bogen op een rijk gevulde loopbaan als journalist. Tot het schrijven van zijn memoires is het echter niet meer gekomen.

Lees hier het uitgebreid bericht over Mark Grammens levensloop.  Zodra we weten wanneer en waar zijn begrafenis zal plaatsvinden, maken we dit bekend.

Afbeeldingsresultaat voor mark grammens begrafenisEen klein jaar geleden besteedde Johan Sanctorum in zijn blog er dit artikel aan.  Verplichte literatuur.  Vooral het aangehecht vraaggesprek met Mark Grammens in Knack.

De ongemakkelijke waarheden van Mark Grammens
Op de webstek van Knack verscheen recent een interview met Mark Grammens, notoir flamingant en linksrepublikein, dwarsligger en gewezen uitgever van het éénmansblad ‘Joernaal’.
Grammens is een oud man, potdoof (dit soort interviews gaat via papiertjes), en niet vrij van enig revanchisme tegen de “Belgische staatsterreur”: zijn vader zat zes jaar in de bak wegens collaboratie en het gezin ondervond de onwelriekende gevolgen van …de na-oorlogse repressie. Het internet is aan hem niet besteed, daarom weet hij niet dat ik zijn ongemakkelijke stellingen grotendeels onderschrijf en o.m. via Doorbraak al een paar jaar verdedig. Niet tot eenieders genoegen overigens.

Een vernietigende analyse voor de N-VA en speciaal de Vlaamse halfgod Bart De Wever is de kern van zijn vertoog. Diens partij is in sneltempo geëvolueerd van formatie met een Vlaams-republikeinse missie, zogezegd de betere, ‘democratische’ uitgave van het VB, naar een Belgicistische machtspartij, vergeven van windhanen en opportunisten, genre Siegfried Bracke en Peter De Roover (“een man zonder politiek talent”), ex-voorzitter van de Vlaamse Volksbeweging, nu de eerste lakei-in-rang van De Wever.

Lees hier heel het artikel met aangehecht vraaggesprek.

Enkele opvallende citaten over de N-VA:

“De mensen wórden bang gemaakt. De N-VA doet er alles aan om van veiligheid het volgende verkiezingsthema te maken. Ze hoopt dat de Vlamingen daardoor zullen vergeten hoe de partij haar Vlaamse standpunten heeft begraven en haar daar niet meer op zal afrekenen. Ik ben daar heel bezorgd over. Die partij haalt momenteel alles uit de kast om toch maar aan de macht te kunnen blijven. Ze zet mensen en groepen tegen elkaar op en creëert een klimaat van angst. De partij gedraagt zich als een roofdier dat in het nauw gedreven wordt. Bijna elke dag komt de N-VA met een voorstel waarmee ze de ene of de andere groep het zwijgen wil opleggen. En de echte verkiezingsstrijd moet nog beginnen…

De diepere reden ken ik niet, maar wat ik zie is dat de N-VA een grotere gedaanteverwisseling heeft ondergaan dan om het even wat ik in mijn 60-jarige beroepsleven heb meegemaakt. Sinds de Tweede Wereldoorlog is het niet meer voorgekomen dat een partij zo compleet haar principes verloochent. De N-VA is niet meer de partij van vóór de verkiezingen van 2014, maar een geheel andere partij…

Ik kan alleen maar vaststellen dat hier een Vlaams-nationalistische partij, die als belangrijkste bestaansreden de Vlaamse zelfstandigheid heeft, precies het tegendeel doet van wat ze haar kiezers beloofde. Sinds de verkiezingen doet de N-VA niets anders dan België zo sterk mogelijk maken. Op elk gebied. Zowel de N-VA-ministers als de partij in haar geheel sloven zich daarvoor uit. En België wordt ook sterker met de dag, dat voel je aan alles. Ik begrijp niet dat de Vlamingen dat zo gemakkelijk aanvaarden. Ik zou een opstand verwachten…

Frans Crols vroeg zich in “De misdaad van Mark Grammens” af:

“Wat zich noemt de Grote Pers van Vlaanderen keert Mark Grammens de rug toe. Welke misdaad pleegde hij om het schervengerecht van het politiek correcte denken te moeten ondergaan?”