De Wever vindt ‘imago’ en ‘economie’ belangrijker dan onze cultuur

… De afgelopen jaren is het percentage allochtonen in Antwerpen gestegen naar bijna de helft (49,1%); bijna 75% van de nul- tot negenjarigen in Antwerpen is nu allochtoon; het percentage leerlingen dat islamles volgt in het stedelijk basisonderwijs in Antwerpen is gestegen naar meer dan de helft; het percentage leerlingen in Antwerpen dat niet het Nederlands als thuistaal heeft is gestegen naar 44%; het aantal moskeeën in Antwerpen is gestegen van 47 naar meer dan 60; meer dan de helft van de sociale woningen in Antwerpen gaat naar vreemdelingen, nog veel meer gaan er naar allochtonen. Dit zijn maar enkele van de indicatoren die de omvolking en islamisering van Antwerpen in de verf zetten…

Lees heel het opiniestuk van Sam van Rooy in Doorbraak

Zweden wil er méér, méér…

De bronafbeelding bekijkenDe Zweedse overheid wil honderden Somaliërs en Eritreërs prioritair – deze maand al – naar Zweden overvliegen. De immigratiedienst heeft een immigratieprogramma ontworpen om Zweden compleet met immigranten uit zwart Afrika en andere Prachtlanden te bevolken.

De UNHCR had immers op de traanklieren der Europese landen gedrukt om zgn. “vluchtelingen”, die in Libië vastzitten, te evacueren. Sinds november evacueerde het UNHCR, met steun van de EU en de Libische overheid ca. 2000 popelende vakkrachten.

Zweden heeft het over een reddingsactie: “Het gaat om vrouwen er alleenreizende kinderen, allemaal slachtoffer van zware mensenrechteninbreuken.”

Er wordt voorrang gegeven aan “vluchtelingen” die tijdelijk naar Niger geëvacueerd werden. En Niger wil die pas lossen als ze in EUropa een nieuwe thuis vinden. Een aanbod dat Zweden niet kon weigeren. Het juiste aantal is onduidelijk; het zouden er minstens 400 zijn. De Zweedse immigratiedienst is hen speciaal in Niger gaan uitzoeken.
Maar daarmee stopt het niet. In september wordt een nieuwe reisje naar Niger gepland om een volgende lading te gaan inspecteren. Waarschijnlijk nog eens 200 win-for-life gelukzakken.

Zweden wil per se de beste leerling van de weg-met-ons klas blijven. Dit jaar zou bovenop de reizigers die op een zelfstandige manier Zweden bereiken, het land 5000 “vluchtelingen” uit het M.O., Afrika en Azië opnemen.

Friatider.se

Van “vluchtelingen” naar “kapers”…

De bronafbeelding bekijkenIn Italië was er de laatste dagen nogal wat opwinding over de “redding” van 67 zwarte wereldreizigers.  Reden: niet de “klassieke” reddingsactie van NGO’s, die hand-en-span diensten leveren aan Libische mensensmokkelaars, maar ditmaal was de redding “echt” bij een niet geplande Mid. Zee-overtocht.

Een overzicht: zoals gewenst, gepland, vooruitzienbaar en herhaaldelijk met succes uitgevoerd, geraakten de in gummibootjes drijvende zwarte wereldreizigers op zee in verdrinkingsgevaar.  Probleem: de NGO-reddingsschepen waren niet in de buurt.  Voor de mensensmokkelaars geen probleem: indien ze verdronken waren, zou EUropa in een schuldkramp geschoten zijn om de “reddingen” snel weer te hernemen zoals vanouds.

Het noodsignaal werd ontvangen door het Italiaanse bevoorradingschip “Vos Thalassa”, die de bijna-drenkelingen volgens het geldende zeerecht aan boord nam.   En eveneens volgens het zeerecht, wilde men de geredden op een Libisch schip doen overstappen, dat naar de “schipbreukelingen” onderweg was, om hen naar de dichtstbijzijnde haven te brengen.  En die haven bevindt zich in het door het westen bevrijde Libië.

Dit strookte niet met de reisplannen der geredde schipbreukelingen; ze grepen dus in en kaapten het schip.  Bedreigden de bemanning, die hen gered had, met de dood als ze  niet naar Italië zouden varen. 

De bemanning sloot zich in, zond vervolgens een noodsignaal aan de Italiaanse kustwacht, die prompt de schip “Diciotti” uitstuurde die de bemanning uit hun heikele situatie kon bevrijden en de kapers aan boord nam.

Binnenminister Matteo Salvini kon er niet mee lachen.  Hoewel hij initieel stelde dat de kapers niet in Italië van boord konden gaan, tenzij met handboeien en een gevangenisstraf in het verschiet, legde de “Diciotti” – na een tussenkomst van de Italiaanse president (… waar bemoeit die zich mee? Kan dit zomaar?) – aan in Trapani, Sicilië.  Naar verluidt droeg niemand handboeien en wordt er slechts onderzoek gevoerd voor “huiselijk geweld” bij twee kapers, een Soedanees en Ghanees.   De rest, ach, is het slachtoffer van een spijtig taalmisverstand.

Gedurende de dag werden andere drenkelingen-in-spe gered op zee en naar Sicilië gebracht: 60 werden genomen door de Guardia di Finanza van een zeilboot die in de richting van Noto voer.   23 wereldreizigers bereikten veilig en wel Lampedusa.

Slaap zacht, EU.

 

 

“Een beetje onrustig in Parijs”…

“Heel blije Fransen, dat zien we”

Een VRT-journalist wordt aangevallen in Parijs, en toch blijft onze staatsomroep doen alsof er niets aan de hand is. Schakel de leugenpers uit en ga zélf op zoek naar uw informatie. Overal in Frankrijk zijn allochtonen aan het rellen, plunderen en vandaliseren. Deel dit filmpje zodat zo veel mogelijk mensen het verschil zien tussen wat de media ons proberen wijsmaken en de bittere realiteit.

Bij de alternatieve media kan men lezen en bekijken hoe ‘mensen met migratieachtergrond” en extreemlinkse demagogen de gelegenheid – de Franse overwinning van de wereldbeker voetbal – aangrijpen om het sowieso sinds weken ontkrachte land verder door anarchie en geweld te destabiliseren.

In Nantes werd een “jonge man” die op de loop ging voor een politiecontrole neergeschoten.  Met als resultaat zware rellen en straatgevechten.  Wat vele jaren “slechts” een probleem der voorsteden, der banlieus, genoemd werd is intussen gegroeid tot een fenomeen in quasi alle Franse steden.  Een probleem waarvoor de hautaine Macron geen oplossing weet.

De import uit de Derde Wereld maakt van het Westen de Derde Wereld:

Parijs:

Lyon:

Feest vieren, noemt men dit…

Dank, Ropie, zoals je kan zien hebben we de raad van Schild en Vrienden opgevolgd en zijn we zelf naar informatie op zoek gegaan.  Dit is slechts het topje van de ijsberg…

 

Gestrand op de nieuwe Balkanroute

De oude Balkanroute vanuit Turkije naar Griekenland, Noord-Macedonië (noteer de nieuwe naam), Servië, Kroatië, Hongarije en Oostenrijk werd succesrijk geblokkeerd.  Dat Turkije de vluchtelingenstroom niet tegenhoudt, dat Griekenland niet (in staat is) hen als eerste registratieland op te vangen,  mag blijken uit de verlegging van de Balkanroute naar het westen via Albanië, Montenegro en Bosnië – Herzegovina tot ze aan de Kroatische grens vast komen te zitten.

Volgens de Bosnische veiligheidsminister zou het hoofdzakelijk om Pakistanen gaan – geen vluchtelingen – maar wel gelukzoekers op zoek naar meer welvaart.  Zij krijgen hulp van Gutmenschenorganisaties en het Rode Kruis.  De EU weigert opvangkampen in te richten maar heeft wel 1.5 miljoen euro voor humanitaire hulp aan Bosnië vrij gemaakt, zoals dat heet.

Intussen proberen Albanië en Montenegro met mondjesmaat “vluchtelingen” te laten ontsnappen naar het volgende doorreisland.  Kwestie van het probleem door te schuiven.  Zodra Montenegro het zich kan veroorloven, komt er daar ook een muur.   Kan de EU daar ook geld voor “vrij maken”?

De “vluchtelingen” willen doorgang naar Merkelland.  En stellen de Kroatische regering gerust: “Wij willen immers niet blijven, Duitsland wenkt.  Merkel heeft het beloofd.  Iedereen is welkom.”  Allahu Akbar en de middelvinger.  Wir schaffen das.

 

Code 291

Afbeeldingsresultaat voor code 291 zwedenVolgens de krant „Dagens Nyheter“ moet de politie in Zweden alle misdrijven die met asielzoekers in verband staan – als dader of slachtoffer – geheim houden. Intern zou het bevel luiden dat “niets naar buiten mag doordringen”.
Binnen de politie is het marsbevel omstreden. Als officiële verklaring wordt de reden aangevoerd dat het bij deze gegevens om “arbeidsmateriaal voor de dagelijkse stand van zaken” gaat

In elk geval heeft de ministerin van Financiën, Magdalena Andersson, al aangekondigd dat de Zweden langer zullen moeten werken omdat het prijskaartje van de immigratie anders niet te betalen is.

Die Welt: Code “291” bringt Schwedens Polizei zum Schweigen

De zgn. “Russlanddeutsche”, een stuk verzwegen geschiedenis

Afbeeldingsresultaat voor naar oostland willen wij rijdenIn de 18de en 19de eeuw trokken tienduizenden Duitse boeren – vooral uit Beieren, Baden en Hessen – naar Rusland met de hoop op een beter leven.  In de 19de eeuw vond men Duitse nederzettingen in heel Rusland, van St. Petersburg tot in het uiterste zuiden.  Vooral in Wolgaregio streken ze neer en bouwden een florissante samenleving.  Zowel in de landbouw als in de economie, bij vakkrachten en productie, met een eigen pers en eigen fabrieken, met eigen kerken en scholen.  Bij het begin van de 20ste eeuw leefden ca. 2 miljoen bio-Duitsers in Rusland.

In 1924 werd er zelfs een autonome republiek opgericht, de Wolgarepubliek, binnen de Sovjetunie.  Tot Hitler tijdens WOII de Sovjetunie aanviel.  Stalin liet de Wolgarepubliek ontbinden en de bevolking – met zijn edict van 28.8.41 – deporteren.  Hoewel geen van hen Hitler verkozen heeft worden de Russlanddeutsche van de ene dag op de andere tot spionnen en volksvijanden verklaard, hun eigendommen verbeurd en aangeslagen.  Stalin maakte het zich niet moeilijk: hij liet hen quasi verhongeren.  Honderdduizenden stierven tijdens hun deportatie naar onherbergzame gebieden, naar Siberië en verder naar het oosten, of tijdens de dwangarbeid in het zgn. “arbeidsleger”.  Gestigmatiseerd, geboycot, verbod op taal, religie, onderwijs.  De facto gevangen in de verste contreien van de Sovjetunie, waar zelfdoding van hun identiteit de beste kans op overleven bood.

Pas in 1987 krijgen ze de mogelijkheid naar Duitsland uit te wijken.  Honderdduizenden nemen die kans, laten alles achter.  Pas in 1990, als Gorbatschov en Helmut Kohl, hun handtekening zetten onder een gezamenlijk akkoord, krijgen ze hun rechten gedeeltelijk terug.  Pas dan mag de Bundesrepublik Duitsland de Ruslanddeutsche met hulp-programma’s ter plaatse in Rusland ondersteunen.  In de regio waar de Russlanddeutsche wonen of waarheen ze gedeporteerd werden heeft de Duitse regering vanaf 1990 ca. 1 miljoen euro geïnvesteerd, o.a. in de woningbouw, met het doel de emigratiedrang af te remmen…  Men vergelijke met de welkompolitiek van Merkel, die heel de Arabische wereld aan haar boezem wil drukken…

Het mocht niet baten.  De grote meerderheid wil naar Duitsland, hoopt op een betere toekomst. Tot 1997 krijgen ze quasi automatisch de Duitse nationaliteit, pas nadien wordt een soort taaltest ingevoerd… Nogmaals, men vergelijke met de welkompolitiek van Merkel…  Artikel 116 van de Duitse grondwet is de facto niet langer van tel.  Geen voorrangsbehandeling bio-Duitse vluchtelingen.

In 1985 bij het begin van Gorbatschovs regeringsperiode, trokken slechts 460 terug naar Duitsland.  In 1989: 98.000.  1994: 213.000.

Merkel opende de Duitse grenzen voor meer dan een miljoen vluchtelingen uit voornamelijk islamitische Prachtlanden.

Intussen komt er een omgekeerde emigratie op gang.  Duitsers trekken opnieuw naar het oosten.  Naar Rusland en ook naar voormalige Duitse gebieden in Roemenië, waar de levensduurte slechts 1/3 bedraagt, een appartement 1/4 kost van de doorsnee Duitse immoprijs, in het voormalige Hermannstadt (Sibiu) in Siebenbürgen (onderste video).  Vooral attractief voor gepensioneerden die daar met hun pensioen een beter leven kunnen leiden dan in Duitsland.  Er zou zich intussen in Hermannstadt een tweeduizend Duitsers gevestigd hebben.

Met Helene Fischer als uithangschild van een gelukte integratie in de oude Heimat:

Maar niet iedereen ziet het zo.  De AfD wordt massaal door Russlanddeutsche gesteund.  Ze zien de verloedering en vervreemding met lede ogen aan.  Sommigen keren terug.  Anderen blijven liever in Siberië dan naar Merkelland te verhuizen.

Rusland-Duitsers keren terug “naar huis”

Hoop op een toekomst in Rusland voor Z-A blanke boeren

Voortrekkersmonument

Wat in de westerse wereld met de mantel der politieke correctheid bedekt wordt, de systematische broodroof en geplande genocide der blanken in Zuid-Afrika, heeft de vermaledijde Poetin als een kans gezien. Een kans om gemotiveerde, hard werkende boeren in Rusland een toekomst te bieden, waarmee hij niet alleen de blanke boeren een handje toesteekt maar ook de Russische landbouw.
Een Zuid-Afrikaanse delegatie met dertig deelnemers bezocht de regio Stavropol in Zuid-Rusland om de toestand en mogelijkheden ter plaatse te gaan verkennen. Wat normaal wereldwijd een storm van protest zou uitlokken – de onteigening en de facto verdrijving van de blanke boeren die de nieuwe Zuid-Afrikaanse president Cyril Ramaphosa aan “zijn” volk heeft beloofd – zorgt voor kopbrekens bij de blanke bevolking.  Racisme op blanken bestaat echter niet.  Dus wordt er gezwegen.  Het omgekeerde zou eens het geval moeten zijn… een zwarte die van zijn land verdreven wordt (of erger) om het aan een blanke te geven… heel de poco wereld stond op zijn kop.

Zo’n 15.000 zouden eventueel naar Rusland – met 43 miljoen ha onontgonnen vruchtbare landbouwgrond – willen emigreren, hun geliefd Zuid-Afrika nog slechts een herinnering. Zoals het ook voor ons slechts een mooie herinnering zal blijven. Wij gaan er niet meer heen. Te pijnlijk om vast te stellen hoe het eens zo welvarend en prachtig land naar de kl… gebracht werd.

Laat ons hopen dat de emigratiewillige boeren een ander lot wacht dan de Duitsers die oostwaarts trokken, gevolg gevend aan een oproep van de tsarin Catarina de Grote, gelokt door beloftes van economische voorspoed en een eigen staat. Het tragische lot van de “Russlanddeutsche” is één van de talrijke vergeetputten waarin alles wat Duits was na WOII gedumpt werd (meer hierover in een volgend artikel). Duits leed bestond immers niet, zoals blank leed in Zuid-Afrika nu ook doodgezwegen wordt.  Wanneer zal de EU blanke Zuid-Afrikaners een vluchtelingenstatuut aanbieden om zich te (her)vestigen in de herkomstlanden van hun voorvaderen?

“Es geht um Leben und Tod” – 15.000 weiße südafrikanische Bauern suchen Zuflucht in Russland