“Links zou moeten applaudisseren voor het immigratiebeleid”

Filip Dewinter over het rookgordijn van immigratie.

Hendrik Vuye: “Hoe kinds kan je worden…”

 

Aantal asielaanvragen in stijgende lijn

Het aantal asielaanvragen zit opnieuw in een stijgende lijn. Dat blijkt vandaag uit de kersverse cijfers van het Commissariaat-generaal voor de Vluchtelingen en Staatlozen (CGVS). In totaal werden vorig jaar 19.688 asielaanvragen ingediend, goed voor een stijging van vijf procent in vergelijking met 2016, toen 18.710 aanvragen werden geregistreerd.

De toename van het aantal asielaanvragen in België is opvallend gezien het feit dat de illegale immigratie naar Europa vorig jaar eerder terugliep. De stijging is nog opvallender wanneer men weet dat in de cijfers van 2016 ook een periode vervat ligt die voorafging aan de sluiting van de Balkanroute – een maatregel waaraan de Belgische regering geen enkele verdienste had, maar die uiterst efficiënt bleek om de illegale instroom in te dammen.

Wanneer we dit relevante gegeven in rekening brengen, is de toename van het aantal asielzoekers tussen 2016 en 2017 zelfs beduidend hoger. Tussen maart 2016 (sluiting van de Balkanroute) en december 2016 werden in dit land 14.345 asielaanvragen ingediend. In 2017 liep het aantal aanvragen in dezelfde tijdsspanne op tot 16.811. Wanneer we beide vergelijkbare periodes naast mekaar plaatsen, bedraagt de stijging van het aantal asielaanvragen dan ook geen vijf, maar bijna 18 procent!

De nieuwe cijfers van het CGSV tonen in ieder geval aan dat de vele zegebulletins die deze regering regelmatig uitstuurt, niet alleen voorbarig, maar zelfs ronduit misplaatst zijn. Er werd de afgelopen twee jaar hier en daar weliswaar een beperkt initiatief genomen of (vooral) aangekondigd, maar lang niet voldoende en ingrijpend genoeg om een kentering teweeg te brengen. Maatregelen die wél een impact zouden kunnen hebben (zoals een daadwerkelijke verscherping van het uitwijzingsbeleid en een verstrakking van de regels voor gezinshereniging voor erkende asielzoekers), blijven tot op heden evenwel uit en blijken alleen goed voor de televisiecamera’s, maar niet voor het regeringswerk. De gevolgen zijn ernaar. Ook de beste publiciteitscampagne kan niet verhelen dat de immigratiekranen nog steeds openstaan en België blijft wat het was: een topbestemming blijft voor immigratie vanuit alle windstreken.

Barbara Pas, Volksvertegenwoordiger VB

Schone schijn

Wat een schone schijn allemaal. Die linksen die op Theo Francken inhakken die zelf – ook toonbeeld van schone schijn – in feite gewoon geen enkel verschil maakt met zijn voorgangers die allemaal een open-grenzen-wees-welkom asielbeleid voerden. Hij ook dus.

Het beleid van de regering van Francken: op 30 november van dit jaar al meer asielaanvragen (18.088) dan in heel 2016 (18.710).

In heel 2017 mogen meer dan 12.679 asielzoekers hier blijven als vluchteling (meer dan 9.989) of subsidiair beschermde (meer dan 2.690). Daar komt later dan nog eens de gezinshereniging bij. Die Soedanezen van Theo : een detail in vergelijking daarmee. Linksen zouden Francken in feite moeten feliciteren…

Maak kennis met dé M.O.-expert Koert Deboef…

Afbeeldingsresultaat voor koert debeuf cartoon… oeps… Koert Debeuf

Als de nullenzender de kans ziet om partij te trekken voor het linkse gedachtengoed zal ze het niet laten.  Koert Debeuf werd vanonder het stof gehaald om van leer te trekken tegen de geliefde importsecretaris Francken.    Stel je voor, Soedanezen terug sturen naar hun thuisland, dat doe je toch niet.  Dat de wereldreizigers niet bij ons willen blijven, dat ze geen asiel hebben aangevraagd, belet niet dat wij de morele plicht hebben hen te verzorgen en te koesteren.  Ook al zullen ze naar alle waarschijnlijkheid ons pensioen niet redden in de toekomst.

Obscure niet bewezen telefoontjes volstaan om heel het land in een kramp te laten schieten: het land b wijst ‘kwetsbare mensen’ uit naar folterende regimes.  Of het nu waar is of niet, bewezen of niet, speelt geen rol.  Een voorzet naar een open doel: goal!  De media smullen, de linkse kerk krijgt een onverwacht orgasme, de katholieke kerk trekt met Kerstmis alle registers open: ‘vluchtelingen’, ‘vluchtelingen’, ‘vluchtelingen’, de paus “gastvrijheid” en de net bevorderde kardinaal De Kesel “we moeten open mensen zijn op kop.

Op tv zien we minutenlang beelden van (leken)priesters die de eerste vier werken van barmhartigheid met een gelukzalige glimlach, gecombineerd met een verwijtende blik – …onmenselijke asielwetgeving… – toepassen.  Nuttige idioten die zichzelf een plaats in de hemel toekennen door wekelijks naar Duinkerken te rijden – het zijn mensen, nietwaar! – om daar marketentster te spelen.  Zelfs brandhout sleuren ze mee…  Eigenlijk moet de Franse politie hen arresteren wegens het faciliteren van wetsovertredingen.

Terug bij “kenner” Debeuf…  De nullenzender hoeft maar een schuif open te trekken om een passende ‘specialist’, ‘kenner’, ‘onderzoeker’, ‘ervaringsdeskundige’… in beeld te brengen.

17.11.2015:“Vluchtelingen zijn geen terroristen. Als we onze grenzen sluiten en diegenen volgen die angst prediken en onze openheid en tolerantie willen terugschroeven, dan doen we precies wat IS met deze aanslagen had gehoopt.”  (Knack)

De media kregen terug aandacht voor zijn persoontje bij het Soedanese identificatieteam van ‘transitmigranten’ in het Maxiliaanpark:

19.9.2017 De Afspraak: “Ons land werkt samen met de meest criminele geheime politie ter wereld”

Waarop de importsecretaris: “Ze zijn gescreend door de Belgische inlichtingendiensten, en het zijn geen geheime agenten”

25.9.2017: Een getuige, die hier asiel vroeg en kreeg, bevestigt: “Soedanees identificatieteam bestaat volledig uit geheim agenten”

Francken: “Personen die vrezen dat ze gevaar lopen, kunnen op elk moment asiel aanvragen” – wat de gerepatrieerde Soedanezen dus niet deden.

Dat andere EU-landen, waaronder Frankrijk, dezelfde identificatietactiek toepassen – conform de EU-wetgeving, doet niet ter zake.

De rest van het verhaal kent u.  Francken moet spitsroeden lopen; de premier ‘trekt’ het dossier naar zich toe, De Gucht uit zich als moraalpredikant en Soedanese illegalen krijgen heldenstatus.  Keren we echter terug naar de gloriërende Debeuf.

Verplichte literatuur: “Het is soms leuk en vooral boeiend om eens wat oudere teksten over een nog bestaand conflict te lezen. Zeker over Syrië waar er sinds de start van die oorlog in maart 2011 door de kranten de zowat grofste leugens mogelijk werden geschreven. Wie die oudere teksten vergelijkt met wat onze klassieke media nu zelfs al toegeven dan vallen bij sommigen de maskers zo af. Een van die figuren die de voorbije jaren grossierde in de meest onwaarschijnlijke fantasieën over deze oorlog is zeker Koert Debeuf, ooit woordvoerder van gewezen liberaal premier Guy Verhofstadt, de man die nu voorzitter is van ALDE, de vereniging van liberale partijen in het Europees Parlement”

Willy Van Damme in ‘Europese Liberalen de vrienden van Al Qaida’

Tenslotte dit nog.  De naïeve VSA heffen de economische sancties tegen Soedan op, maar die hebben dan ook geen ‘expert’ zoals Debeuf in hun rangen.

 

 

 

Terugblik: het Egmontpact en de Stuyvenbergakkoorden

Afbeeldingsresultaat voor terugblik1977: Het Egmontpact en de Stuyvenbergakkoorden

In 1977 had de Volksunie onder leiding van Hugo Schiltz campagne gevoerd met de schitterende slogan “Gedaan met geven en toegeven!” Dat sloeg aan: de partij behaalde 559 567 stemmen, meer dan ooit tevoren, maar door een gril van het kiesstelsel verloor ze toch twee Kamerzetels. Dat zette echter geen demper op de euforie. ’t Pallieterke pakte uit met een triomfantelijke voorpagina met Schiltz als bestuurder van een bulldozer die alle tegenstand verpletterde. De vreugde zou van korte duur zijn.

We zullen nooit weten wat Schiltz bezielde om in zee te gaan met de regering Tindemans II, een monstercoalitie van CVP, PSC, BSP-PSB, FDF en zijn eigen Volksunie dus, en het is al even onbegrijpelijk waarom hij juist het tegendeel deed van wat hij had beloofd: hij begon te sjacheren. Hij begon met geven en toegeven… Duizenden teleurgestelde kiezers voelden dit aan als een woordbreuk, erger nog, als een bespotting. Het is ook onbegrijpelijk dat de Volksunie-top niet inzag dat zo’n monstercoalitie van vier belgicistisch partijen tegen één Vlaamse nooit zou kunnen werken. Dachten zij echt dat ze zelfs met de Vlamingenhaters van het FDF redelijke compormissen zouden kunnen sluiten?

Afbeeldingsresultaat voor Volksunie Schiltz EgmontInhoudelijk –  Toch kwam er vrij snel een akkoord met uitgewerkte teksten. Op het eerste gezicht leek het positief dat België een federale staat werd. Dat was een oude Vlaamse eis. Onafhankelijkheid leek toen nog een brug te ver. Maar het was wel een federalisme met drie gemeenschappen: Vlaanderen, Wallonië en Brussel. Die moesten elk autonome raden en executieven krijgen, in het huidige jargon dus parlementen en regeringen. Daarbovenop kwamen nog eens drie gewesten, ook met eigen reden en executieven. Zes parlementen en zes regeringen dus, plus natuurlijk de Kamer, de Senaat en de nationale regering. De absurditeit daarvan was al erg genoeg. Maar het ergste was natuurlijk dat zo de kiemen werden gelegd voor Brussel als afzonderlijke politieke entiteit, niet alleen los van Vlaanderen, maar tégen Vlaanderen. Brussel als natie! Sparta, Athene, Firenze en Venetië waren ook stadsstaten, maar zij waren tenminste niet belachelijk. Daarmee was eigenlijk alle hoop verloren om via federalisme tot een eerlijke autonomie te komen. Het is onbegrijpelijk dat de Volksunie daarmee instemde.

Afbeeldingsresultaat voor egmontpaleisHet Egmontpact was genoemd naar het paleis waarin de onderhandelingen werden gevoerd, niet naar de graaf die op bevel van Alva was onthoofd. Net zoals de aansluitende Stuyvenbergakkoorden naar het gelijknamige paleis waren genoemd. Geen van de VU-onderhandelaars werd letterlijk onthoofd in die paleizen. Maar op een andere manier verloren zij wel het hoofd… Ze legden de basis voor het huidige federalisme met drieënhalf, waarbij Wallonië en Brussel voortdurend front vormen tegen Vlaanderen, soms zelfs met de medeplichtigheid van de Duitstalige Gemeenschap. Die nefaste Egmontstructuur zou pas later volledig uitgewerkt worden, in andere staatshervormingen, onder andere regeringen.

Brussel verraden –  Brussel-Halle-Vilvoorde zou gesplitst worden – ja, toen al! – maar de Franstaligen kregen een eeuwigdurend inschrijvingsrecht in de faciliteitengemeenten en een tijdelijk inschrijvingsrecht in enkele wijken van zeven andere gemeenten. Dat zou na twintig jaar “uitdoven” , in 1998 dus. De Vlamingen in Brussel kregen als doekje voor het bloeden een alarmbelprocedure en de belofte dat er bij consensus geregeerd zou worden. Allemaal garanties die lege dozen bleken te zijn. Toen werd ook de noodlottige gelijkschakeling ingevoerd tussen de taalrechten van de Vlamingen in Brussel en die van de franskiljons in de faciliteitengemeenten. Waarbij men dan gemakshalve “vergat” dat de Vlamingen de oorspronkelijke bewoners waren van Brussel en dat de franskiljons in de Rand nieuwkomers waren die een land inpalmden dat niet het hunne was.

Afbeeldingsresultaat voor hugo schiltzImpact –  De gevolgen van het Egmontpact waren zo verregaand, dat we soms vergeten dat het pact nooit werd uitgevoerd. De regering Tindemans II kwam ten val vóór de akkoorden waren goedgekeurd in het parlement. Tindemans bood zelf het ontslag van zijn regering aan nadat de Raad van State ernstige grondwettelijke bezwaren had gemaakt tegen sommige onderdelen van het Egmontpact. Cynici – of goed geïnformeerde insiders? – beweerden zelfs dat dit allemaal deel uitmaakt van een complot dat door zijn aartsvijand Wilfried Martens was gesmeed: Tindemans buitenspel zetten en de Volksunie compromitteren door haar te betrekken in een luizige deal, waardoor zij al haar geloofwaardigheid zou verliezen, en dan die deal opblazen. Het zou prima passen bij de gluiperige, intelligente en sluwe aard van Martens, maar er kwamen nooit harde feiten boven water om die theorie te staven, ook achteraf niet.

Afbeeldingsresultaat voor anti-egmontkomitee

Documentatiecentrum: De Vlaamse Rand

Intussen was er binnen de Vlaamse Beweging verontwaardigd gereageerd op de vele toegevingen, vooral inzake Brussel en de randgemeenten. Toen was de Beweging nog veel sterker dan nu. Het Anti-Egmontkomitee kon nog massaal mobiliseren. ’t Pallieterke noemde het Egmontpact “verraad” en keerde zich daarmee voor het eerst in zijn bestaan tegen de Volksunie, ondanks het feit dat het blad daardoor duizenden lezers verloor…

Ook politici van belgicistische partijen waren bevreesd voor de electorale gevolgen van Egmont, vooral binnen de CVP. Binnen de VU zelf was er eveneens grote verdeeldheid over het pact. Maar de CVP bleef overeind. De VU niet. De rechtse en radicaal-Vlaamse vleugel scheurde zich af. Daaruit ontstonden de Vlaams Nationale Partij van Karel Dillen en de Vlaamse Volkspartij van Lode Claes. Beide partijen zouden later samensmelten tot het Vlaams Blok. Na de val van de regering Tindemans II schreef zijn opvolger Paul Vanden Boeynants vervroegde verkiezingen uit. Het Vlaams Blok haalde toen slechts één zetel, maar het werd een ramp voor de Volksunie: ze verloor 175 000 stemmen en zes Kamerzetels. Ook de BSP-PSB, de laatste nog unitaire Belgische partij, viel uit elkaar als gevolg van de onenigheid over het Egmontpact.

Met zijn kazakdraaierij van “Gedaan met geven en toegeven!” tot de luizige compromissen van het Egmontpact had Schiltz  ongewild niet alleen het Vlaams Blok tot leven gewekt, maar ook de PS. Natuurlijk waren de Egmont- en Stuyvenbergakkoorden niet de enige oorzaak van het uiteenvallen van de Volksunie. De verdeeldheid tussen de linker- en de rechtervleugel, die jarenlang voor interne conflicten had gezorgd, leidde nu tot een openlijke oorlog. Tot dan had men omwille van een “eenheid” die eigenlijk al fictief was, de drijverijen van linkse agitatoren – met Nelly Maes als meest pathologische geval – geduld, en men had knarsetandend toegekeken hoe sommigen binnen de VU socialistische waanideeën begonnen te verkondigen en zelfs hand- en spandiensten verleenden aan de Vietcong en aan door de Sowjetunie geleide “vredesbewegingen”. Het verraad van Schiltz was de communautaire druppel die emmer deed overlopen.

Erfenis van wantrouwen – Er zat nog een giftige angel in de erfenis waarmee Schiltz de Vlaamse Beweging opzadelde: zijn kazakdraaierij straalde niet alleen negatief af op zijn partij, maar ze veroorzaakte binnen de Vlaams Beweging ook een psychologische tweespalt die er eerst niet was geweest, of toch zeker niet in die mate: er ontstond een diep wantrouwen van de basismilitanten tegen de intellectuelen aan de top van de Vlaamse Beweging. Ja, in loop van de geschiedenis zijn vele intellectuelen in vele nationale bewegingen lafaards, opportunisten en verraders geweest. Maar zeker niet allemaal. Velen waren ook standvastig en dapper en betaalden daarvoor de hoogste prijs.

Afbeeldingsresultaat voor marc jorisMarc Joris