Omgekeerde wereld

De bronafbeelding bekijkenLeerkrachten moeten de leerstof aanpassen aan de wensen van de leerlingen. 

Dat vindt de over het paard getilde zgn. schrijfster Kristien Hemmerechts:

“Hemmerechts meent dan ook dat leerkrachten eerder moeten uitgaan van wat hun leerlingen kunnen en aanbrengen, dan wat ze zelf denken dat zo belangrijk is. ‘Taal evolueert enorm snel. Spreektaal is een andere status gaan krijgen dan schrijftaal. Als je dat toelaat in de klas, kunnen er interessante dingen gebeuren.’” (…)

Juist.  We zien elke dag hoe de taal – niet uitsluitend het Nederlands – dagelijks verkracht wordt op sociale media.  Beginnende studenten hoger onderwijs kunnen zelfs geen Nederlands dictee meer schrijven. Moet kunnen, vindt Hemmerechts.  De weg naar een interessante toekomst zonder die vervelende spraak’kunst’ ligt open.

 

Neder-Creools herontdekt

De bronafbeelding bekijkenBewoners van de Maagdeneilanden spraken 250 jaar lang een Nederlandse creooltaal, die ontstond uit contact tussen slaven, Zeeuwen en West-Vlamingen. De finesses van dit ‘Dutch Creol’ zijn nu blootgelegd.

‘Na die Begin Godt a maak Hemel en Aerde. En Godt a see: die kom Licht. En die a kom Licht. En Godt a kik, datt die Licht a wees mooi.”

Hé, dat lijkt wel Nederlands! „In het begin maakte God hemel en aarde…” Inderdaad, het lijkt op Nederlands, maar het is Creol, een verdwenen taal die op de Maagdeneilanden (Virgin Islands) gesproken werd als contacttaal tussen Europese kolonisten en Afrikaanse slaven.

Lees meer bij NRC…

Nederlandse dialectenbank

 

Perceptie?

foto van Mark Whelan.

Black Pride – zwarte trots – is een beweging die mensen aanmoedigt trots te zijn op hun zwarte huidskleur, wordt vooral gebruikt door zgn. African Americans in de VSA om hun afkomst en persoonlijke fierheid te vieren.
Gay Pride – homofiele trots – is een positieve houding op discriminatie en geweld tegen holebi’s allerhande, viert seksuele diversiteit en geslachtsvariëteiten.
Asian Pride – Aziatische trots – (niet te verwarren met het poco “Asian” in het V.K. waarmee vermeden wordt Allahaanhangers uit het M.O. en verwante Prachtlanden te noemen” is een positieve houding t.o.v. de Aziatische afkomst.
White Pride – blanke trots – is een slogan, vooral gebruikt door blanke apartheidfans, blanke nationalisten, neo-nazi’s en blanke overheersers om hun racistische opinie op te dringen.

 

Multicul puur

De bronafbeelding bekijken

Als een compleet verzonnen sage staat de ‘culturele inbezitneming’ helemaal vooraan bij bepaalde linkse creativisten. Eerst moesten we de multicul liefhebbend omarmen; nadien klonk de boodschap iets drastischer: hun eigenheid bewaren, niet dooddrukken.  Alsof we de toegevoegde waarde wilde inpalmen.  Niemand had er tot een paar jaar geleden ooit over gehoord. Nu krijgt het regelmatig verontwaardigde reacties vanuit een bepaalde hoek.

Mansfield College (Oxford Universiteit) plande een feestje met als thema ‘cannabis’ en moest het annuleren. Niet vanwege het veronderstelde gebruik van cannabis maar wel omdat sommige studenten vreesden dat het het tot een culturele inbezitneming zou leiden, met een onrechtmatige adoptie van Caraïbische cultuur en muziek.

Verleden week bracht een student uit Bristol zichzelf in de problemen met zijn 21ste verjaardagsfeestje: hij had nl. voor een Raj thema gekozen. Hij verscheen op het feestje met een gouden tulband en een bindi op zijn voorhoofd.
Hoewel het om een privé feestje ging, in een locatie buiten de universiteitscampus, kreeg het “Bristol Universiteits zwarte- en minderheden etnisch comité” last van hun bezeerde tenen en dito ziel; zij voelden zich “diep droevig en ontgoocheld”.

Andere Oxford colleges kregen in het verleden al kritiek te verwerken omdat ze een feestje georganiseerd hadden in de jaren 1920-stijl. Reden: het zou wel eens kunnen, dat een dergelijke festiviteit misschien, eventueel, waarschijnlijk de etnische minderheden en al dan niet tot de etnische minderheden behorende vrouwen zou kunnen kwetsen… want deze kregen in die tijd (nog) geen toegang tot studies in de universiteit.

Een New Orleansfeestje kreeg soortgelijke kritiek, want dit zou “nostalgische gevoelens voor een van racisme doordrenkt tijdperk” aanmoedigen.

Verleden jaar werd dan uiteindelijk aangekondigd dat een ‘workshop’, een te ondergane lessenreeks, over culturele inbezitneming verplicht zou worden ingevoerd op Magdalen College (Oxford).

Blanke bekendheden, die hun kapsel in een vlechtjescreatie dragen, worden regelmatig beschuldigd van het zich onterecht toeëigenen van een zwarte kapseldracht. Zelfs het zingen van zgn. zwarte muziek is een geliefde stok om te slaan. Zoals ene, ons onbekende – maar dat ligt aan ons tunnelzicht op de moderne muziekbeleving – Bruno Mars kwam onder vuur te liggen. De man heeft zowel Puerto-Ricaanse, Ashkenazi-joodse en Filippijnse wortels. Tot welke muziek moet hij zich beperken wil hij niet beticht worden van onterechte culturele adoptie?

Men kan zich de vraag stellen of het zelfs het luisteren naar multicultureel-beïnvloede muziek moet aan banden gelegd worden. Zowel de moderne als de klassieke werken worden door elkaar bestuifd.  In welk hokje zit welke componist?
Hoewel de linkse medemens de multicul omarmt, moet men toch oppassen bij het adopteren van andere culturen. Kwestie van hun cultuur puur te houden. Niet uit bezorgdheid over onze cultuur.  Die mag gerust uitgewist worden.

Spiked

Ondertiteling en vertaling via icoontjes onderaan.

Hoe we jaar na jaar bedrogen werden…

Uit de: Nieuwe Encyclopedie van de Vlaamse Beweging. Red. Ludo Simons. Tielt: Lannoo, 1998

Afbeeldingsresultaat voor geuzenlied de geyter 1878

Julius De Geyter

In zijn Geuzenlied van 1873 (… Dan, Geuzen, dan te wapen, De vrijheidsvlag in d’hand: Van ’t ongedierte der papen Verlost ons vaderland!...) noemde De Geyter, net als in 1858 in De Waerheid over de Vlaemsche Beweging, de strijd tegen de katholieke Kerk voor de vrije gedachte het enige doel van de V.B. Het nieuwe liberale gemeentebestuur richtte Franstalige middelbare scholen in voor meisjes. Toen het in 1876 startte met betalende jongensscholen voor de kleine burgerij liet gemeenteraadslid Van Beers door de raad beslissen dat de bijzonderste voertaal er het Nederlands moest zijn. Maar dat belette niet dat deze scholen steeds verder verfranst werden, in tegenstelling tot het in 1874 opgerichte Sint-Norbertusgesticht.

Als reactie tegen de Meeting was Antwerpen het centrum van de Geuzerij geworden en was er in de liberale partij, anders dan in Gent en Brussel, geen plaats meer voor iemand die van de volkstaal ‘de’ hoofdzaak, of zelfs maar ‘een’ hoofdzaak van zijn politieke actie wilde maken. Voor zo iemand was er geen andere weg dan de Nederduitsche Bond en de Meeting. Coremans volgde die weg, en hoewel hij niet naar de kerk ging werd hij veertig jaar lang door de katholieken naar het parlement gestuurd. Maar hij kon niet ijveren voor de vrije gedachte, aangezien daarvoor geen plaats was in de katholieke partij. De Meeting werd hoe langer hoe meer katholiek.

Onder de liberale regering 1878-1884 bewerkte J. van Rijswijck met Max Rooses en anderen een reveil door het stichten van de Vlaamsche Vrijzinnige Vereeniging  die een weekblad in handen kreeg: De Kleine Gazet.  Zij hebben ertoe bijgedragen, samen met de Brusselse flaminganten rond  Julius Hoste (sr.), dat in de Kamer van Volksvertegenwoordigers een dozijn liberalen met de katholieke partij in 1883 een gedeeltelijke vernederlandsing van het officieel middelbaar goedkeurden.

Maar de dreiging van een katholieke verkiezingsoverwinning in 1884 bracht al een ommekeer. In mei 1884 ondertekenden Van Rijswijck en zijn medestanders een belofte aan de Ruche Wallonne om in de Antwerpse scholen Waalse afdelingen op te richten waarin de wet niet van toepassing zou zijn. Advocaat Van Rijswijck hielp in 1888 beletten dat de advocaten in strafzaken zouden worden verplicht in het Nederlands te pleiten wanneer hun cliënt geen andere taal verstond. Het verdwijnen van De Kleine Gazet in hetzelfde jaar bevestigde — na de herrie rond de stichting van de Koninklijke Vlaamse Academie voor Taal- en Letterkunde en de weigering om deel te nemen aan onzijdige landdagen (Landdagbeweging) — dat er in Antwerpen opnieuw geen politiek liberaal flamingantisme meer bestond.

Afbeeldingsresultaat voor van rijswijck burgemeester antwerpen 1892Onder meer daarom was Van Rijswijck aanvaardbaar als burgemeester in 1892. Onder zijn bestuur, tot 1906, konden beambten het gebruik van de volkstaal in de stedelijke administratie verruimen, zich beroepend op de beslissing van de Meeting-gemeenteraad uit 1866 die nooit formeel was ingetrokken. Maar de burgemeester zorgde ervoor dat 58,8% van de leerlingen van de oude humaniora terechtkwam in de ‘Waalse afdeling’ van het atheneum die hij beloofd had, en dat zelfs in de ‘Vlaamse afdeling’ de weinige lessen die volgens de wet Nederlandstalig moesten zijn, tweetalig werden gegeven. In 1898 kreeg in Antwerpen de Ruche Wallonne naar Gents voorbeeld eigen vertegenwoordigers in de gemeente- en de provincieraad, krachtens een akkoord in de schoot van de liberale partij dat door de voorzitter van de Liberale Vlaamsche Bond was goedgekeurd.

Meer weten?  Klik hier.

 

 

 

 

 

 

    • .