“Geef me aub ongelijk…

Gerelateerde afbeelding… want ik wil geen gelijk hebben”

“Ik heb vandaag heel veel tijd gehad om na te denken.
Ik ben nogal geschokt door wat ik bedacht.
U weet allemaal dat het cultureel marxisme (zoals sommigen dat noemen), of de culturele zelfontkenning, of het identitair nihilisme (zoals ik het noem) mij grote zorgen maakt.

En ik begin een structuur te zien. En als ik een structuur zie, zie ik geen toeval. Dan zie ik een plan. Een gestuurd drama.
Ik geef de stappen van culturele zelfontkenning zoals IK die zie. Dat wil niet zeggen dat het zo IS, maar ik vrees van wel.

Stap 1
De afbraak van het gezin.
Het gezin werd als hoeksteen afgeschaft. Dat kon door de Kerk te belagen, want anders dan Islamofobie was Christianofobie natuurlijk geen misdrijf, maar een teken van verlicht denken.
Dit kwam misschien tendele ook wel wat door de emancipatie van de vrouw, die hun mannen niet meer nodig hadden voor hun zelfbehoud (en dat kun je de vrouwen niet kwalijk nemen). Dat kwam zeker ook door de rigiditeit van de Kerk en de schandalen die ze probeerde weg te moffelen. Dat heeft Rome he-le-maal fout aangepakt. Eigen schuld.

Stap 2
De afbraak van de genders. De afbraak van het man-vrouw-zijn.
Er zouden vandaag 63 genders zijn, heb ik me laten wijsmaken. Ik wil dat helemaal niet uitzoeken want ik word moe van dat soort onzin. Maar goed.
Een maatschappij waarin het mens-zijn al miljoenen jaren uit dualiteit van man-vrouw bestaat, en op die spanning balanceert, die kun je niet in 10 jaar omvormen naar een maatschappij met meer genders dan schoenmaten, al was het maar omdat die wetjes die daarvoor dienen, het blikveld of de emotionaliteit van de man of van de vrouw (die toch nog altijd de procentuele hoofdmoot uitmaken) niet kunnen veranderen.
Je kreeg vreemde toestanden waarin speelgoedwinkels geen jongens-speelgoed en geen meisjes-speelgoed meer mochten aanbieden. Tenslotte gingen jongens wel met barbiepoppen spelen, want gender is een sociale constructie. Geweldig. Mijn baardgroei wordt niet gestimuleerd door mijn mannelijke hormonen die mijn mannelijke edele delen voor mij produceren, neenneen, die baard en zelfs die edele delen die heb ik omdat het een afspraak onder mensen is. Wie nog kan volgen mag het zeggen.

Stap 3
De afbraak van het volk.Dat ging in verschillende stadia.
De Wever schreef ooit over het Kostbare Weefsel, en dat was een aspect van wat ik bedoel. Maar ook het verdwijnen van het “Dorp” en het dorpsleven, de kleine stadskern onder de kerktoren (gruw van het links elitair muzikaal-schrijvend-filmend-beeldhouwend-schilderend-journalerend clubje).
Het verdwijnen van familiebanden door grotere werkmobiliteit.

Het verdwijnen van hechte gemeenschappen. Ik geef niemand de schuld, maar ik stel vast dat ze verdwenen. Ik zelf deed er ook aan mee. Leefde in Duitsland en trok jarenlang de wereld rond. En ik ben blij dat ik het gedaan heb.
Maar, de kleine hechte gemeenschap verdwijnt.
Ik heb tijden gehad waar ik voor mijn verjaardag meer wensen uit Rusland, Tsjechië, Kazakhstan en Polen kreeg, dan uit Roeselare. De wereld was mijn dorp. Maar mijn dorp…. was geen dorp.
De hechtheid was één ding. Maar ook de zotternijen van Verhofstadt, die beweerde dat identiteit tot de gaskamers leed, was er een deel van.
Stel je voor. Mahatma Ghandi was een nationalist,dus een gaskamerfanaat volgens Il Filosofo di Montalcino. William Wallace was een nazi-avant-la-lettre.
Belg zijn was de identiteit van de non-identiteit. Ceci n’est pas une pipe.

Stap 4
oil for immigration
De grote influx uit Islamitische landen die eigenlijk pas de laatste 10 jaar op volle toeren draait, ontwricht NATUURLIJK het karakter van je dorpskern, voor zover die verdomde dorpskern er dan nog IS.
We zien vandaag de grote finale met NGO ‘s die en masse migranten overzetten naar Europa. Hier word je wijsgemaakt dat je een egoïst bent als je nog kinderen op de wereld, zet, want het milieu he… en dat leidt tot een afgebrokkelde bevolkingspiramide,die toch al onder druk stond omdat het gezin verdwenen was, en lap… je krijgt een probleem ,want je land zit vol met ouderen. Maar geen probleem, we besteden onze toekomst wel even uit, en laten een paar miljoen jonge mannen oversteken. Makkelijk zat.Hoeven we ook al geen kinderen meer op te voeden. We plukken ze gewoon op plukbare leeftijd.
Ik noem het mensenhandel.

Stap 5
De afbraak van symbolen.
Zwarte Piet. Het Kruisbeeld. De Kerstmarkt. Dat speelt zich reeds een paar jaar af.
Maar nu ook de afbraak van standbeelden. Het begint in de US. En binnenkort begint het gedram hier. Mark my words.
En nu zijn er al universiteiten die het oudste erotische boek ter wereld gaan wegmoffelen omdat ze vrezen dat bepaalde studenten daar aanstoot aan zouden kunnen nemen.
Stonden ze vijf jaar geleden nog te zeuren dat het Victoriaanse preutsheid was als je niet met je tieten bloot in de kerk mag rondlopen, proberen ze nu met wringende handen beschaamd om een eeuwenoud erotisch boek te lopen.
Komt Kharzani naar Europa, moeten alle beelden afgedekt worden, want die Kharzani heeft nog nooit een piemel gezien.

Ik denk dat we de eindfase hebben ingezet. Maar het zal verdomme over mijn lijk zijn. Al moest ik in tempeliersgewaad rondlopen bij wijze van “symbolisch” verzet.

Geef me aub ongelijk, want ik wil geen gelijk hebben.

Bart”

Bart De Meulenaer op Facebook

Duitse erfzonde

Novini sprak met de Amerikaanse historicus en filosoof Paul Gottfried over nationaal-masochisme in Duitsland, over hoe de neoconservatieven geleidelijk hun greep op rechts verliezen in Amerika en de rol van het rapaille in Amerika en Duitsland.

“Het nationaal-masochisme zal er voor zorgen dat de Duitsers een minderheid in eigen land worden.”

 

“Diep bedrukt en met weinig hoop kijk ik naar de situatie in Duitsland. Ik betreur het dat een patriottische partij er nog ver van verwijderd is het roer over te nemen.”

 

“Het lage geboortecijfer van de autochtone Duitsers maakt me even sceptisch als de zelfkastijding die de Duitsers door hun politieke en mediale elites opgelegd wordt. Daarbij komt de kadaverdiscipline waarmee het Duitse electoraat het anti-Duitse establishment volgt.”

 

“De EU is tot een anti-nationaal, anti-vrijheids-, multicultureel en anti-christelijk gedrocht geworden. De globalisten hebben een verdere vervanging van de Europese naties voor en beschikken met de EU over het middel hiertoe.”

Lees hier heel het interview.

Een nadere kennismaking met Paul Gottfried aan de hand van beeldmateriaal:

Meer video’s beschikbaar bij YT.

 

 

Pruisisch kruis mag blijven

Afbeeldingsresultaat voor berliner stadtschloss kreuz

1932

Het Berlijnse Stadtschloss – ooit een Pruisische residentie – wordt sinds 2011 gerestaureerd. Van boven tot onder, ook het kruis op de koepel. Een gelegenheid om de geschiedenis naar de hand van het poco heden te zetten.

De „Stiftung Zukunft Berlin“ (Stichting Toekomst Berlijn) – een opmerkelijk visionair geformuleerde naam – is ontgoocheld, want het moest ‘een huis voor iedereen’ worden en ‘het zal het werk niet vereenvoudigen als dit onder het symbool van één religie moet gebeuren’. De Stichting had enkele maanden geleden nog beloofd van de plaatsing van het kruis te willen afzien.

Buiten de waard gerekend, t.t.z. de Stiftung Humboldt Forum, die na een heftig publiek debat einde juni besloot de historische koepelversiering opnieuw te zullen plaatsen. Historisch logisch. Volgens het poco “we passen ons aan”-mantra totaal onlogisch, want – we citeren – “Als het een heimatoord van alle culturen der wereld moet worden, dan moeten we hen het huis ter beschikking stellen , dan moeten ze daar ook echt thuis zijn.” Juist. Of wij ons nog thuis voelen “bij ons” is niet relevant.

Waarschijnlijk worden ‘andere culturen’ ter plekke neergebliksemd als ze het Stadtschloss betreden.

Welt N24

 

Sprookjes op de poco brandstapel

Pippi Langkous werd herschreven. De “Negerkoning” werd de “Zuidzeekoning“.  Negers bestaan niet in de poco wereld. ‘t Is te zeggen, ze bestaan wel, maar ze mogen zo niet genoemd worden want beledigend, discriminerend, neerbuigend, respectloos.

Zweden gaat voluit voor nieuwe kinderboeken. ‘t Is te zeggen, oude boeken met eigentijds poco taalgebruik. De oude vind je niet meer in de boekhandel; slechts bibliotheken bieden ze nog aan. Echter niet meer lang.

De Zweedse regering plant een grootschalige zuivering. Oude boeken horen op de brandstapel. Letterlijk. Maar dit stuitte tegen de poco bijbel van afvalherwinning en gescheiden vuilverwerking. Daarom zal men de boeken – het papier – volgens voorschrift behandelen. De inhoud wordt evenzeer – volgens voorschrift – voor altijd verbrand.

Die jaar geleden vroegen we ons af:

Moeten de sprookjes herschreven worden?

We gaan racisme uitroeien…

 

 

 

Moderne opvoeding

Afbeeldingsresultaat voor gender wahnsinnGenderwaanzin overvalt Europa.

Zogezegd om het schaamtegevoel van kinderen te verhinderen staat in Noorwegen deze glijbaan:

Het totale afglijden van onze beschaving naar een multi-geslachts-gemuteerde mens wordt hierin duidelijk uitgelegd.

In kinderkribbes, kleutertuinen, scholen, in leermateriaal, in de taal, bij het sporten, werkgelegenheid, overheid, politiek… overal slaat de geslachtswaanzin toe.  We plaaten enkele video’s.  Wie zich hieraan stoort is een hopeloos ouderwetse onverdraagzame rechtse zak:

11 juli 2017

21 juli rouwdag -Voorpost.jpgVandaag krijgt u van ons slechts enkele liedjes uit onze rijke Vlaamse liederenschat én de 11 juli-boodschap van Tom Van Grieken, voorz. VB.

Tot straks op het H. Conscienceplein in Antwerpen!

Houzee!

Nood aan Vlaams identiteitsbesef

Terwijl Catalonië zich opmaakt voor een volksraadpleging over zijn onafhankelijkheid regeert op Vlaanderens nationale hoogdag de communautaire stilstand. Naast politieke lafhartigheid en manifest kiezersbedrog is ook de afwezigheid van een Vlaams natiegevoel verantwoordelijk voor die ingebakken onderdanigheid. Een aantal institutionele instrumenten zouden dat Vlaamse identiteitsbesef en gemeenschapsgevoel nochtans kunnen versterken. De oprichting van één Vlaamse kieskring en de rechtstreekse verkiezing van de minister-president zijn er daar twee van.

De analyse dat België vierkant draait, is al lang geen exclusief Vlaams-nationale denktrant meer. Zowel uit het bedrijfsleven als uit de topambtenarij klinken de noodsignalen steeds luider. Nadat vorig jaar ex-postbaas Johnny Thijs concludeerde dat “dit land niet meer werkt”, klonk er in het voorjaar een zelfde geluid bij Fons Leroy, topman van de Vlaamse arbeidsbemiddelaar VDAB én van socialistische signatuur. De totale versnippering van bevoegdheden binnen België zorgt er volgens Leroy voor dat het Vlaams activeringsbeleid compleet faalt.

En dat is nog maar het topje van de ijsberg. België is na 47 jaar ‘staatshervormen’ verworden tot een institutioneel kluwen waar vliegtuigen zich moeten aanpassen aan de anti-Vlaamse grillen van zijn Hoofdstedelijk Gewest. Waar de thuiszorg Vlaamse materie is en thuisverpleging federale. Waar het justitiebeleid Belgisch is, maar de enkelbanden regionaal.

Buiten wat schouderophalend cynisme gleed de noodkreet van Leroy in de politieke hoofdkwartieren af als water van een eend. Nochtans weten ze in de partijpaleizen verdomd goed dat zijn diagnose niet meer is dan een empirische waarneming. Ze illustreert overigens uitstekend de stand van het land: in verval.

Contrafederatie

Intussen neemt de overheidsschuld met 452 miljard euro Zuid-Europese proporties aan, waardoor elke werknemer in dit land een schuld torst van 99.500 euro. Het overheidsbeslag piekt nog steeds vlot boven de 53 procent en inzake belastingdruk behoudt België de kampioenstitel stevig in handen. De contrafederatie die België heet, barst van de systeemziekten.

En intussen gaat de welvaartsoverdracht naar het zuiden onverminderd door. Maandelijks ziet elke Vlaming zo’n 200 euro naar de bodemloze putten van Di Rupo en Magnette stromen. De transfers naar Wallonië lijken hiermee wel op een permanente bloedtransfusie waar de patiënt zo vriendelijk is om tegelijkertijd de slagaders van de bloedgever toe te knijpen. En als we de confederale leermeesters goed hebben begrepen, zal dat ook na 2019 zo blijven. Verder dan een zoveelste transferstudie geraakte Vlaams opperbevelhebber Bourgeois nog niet.

Geen omwenteling maar status quo

“Van het Belgische beleid kun je nooit nog goed beleid maken”, was destijds nochtans de conclusie van de confederale profeten. Enkele jaren en ministerposten later lijken de immense problemen van gisteren vandaag tot onbestaand te zijn uitgeroepen. De veelbelovende omwenteling heeft plaatsgemaakt voor een ambitieloze status quo. Het gemak waarmee diegenen die zo flagrant werden bedrogen – de kiezers – daarmee omgaan, is al even stuitend als indrukwekkend. Het ontbreken van een volwaardig Vlaams gemeenschapsgevoel is daar niet vreemd aan. In tegenstelling tot de Schotten of de Catalanen blijft het Vlaams identiteitsbesef beperkt.

Eén Vlaamse kieskring

Die ingebakken nederigheid heeft naast een aantal culturele en historische ook institutionele oorzaken. Zo zorgen de provinciale kieskringen voor een vreemd selectieproces van politieke bestuurders. Bestuurders waar een groot deel van de burgers zich niet mee identificeert. Is er bijvoorbeeld iemand die zich kan inbeelden dat in één Vlaamse kieskring Geert Bourgeois uit de bus zou komen als de meest geprefereerde regeringsleider? Juist.

Vlamingen vormen één democratie, met één publieke cultuur en media en toch kunnen West-Vlamingen niet op Vlaams-Brabantse politici stemmen of omgekeerd. Eén Vlaamse kieskring waarbij de man of vrouw met de meeste stemmen de scepter mag dragen, zou niet alleen een sociologische dynamiek op gang kunnen brengen van gemeenschapsgevoel, het zou ook resulteren in een transparanter en representatiever bestuursapparaat en een democratischer Vlaanderen. En laat net dat op 11 juli een hoofdbekommernis zijn.

Tom Van Grieken, voorzitter Vlaams Belang