Wurlitzerdromen

#Metoo… Ik ook.  Ook ik ben het zat dat mannen mietjes moeten zijn, schotelvodden, weekdieren.  Ze moeten empathie hebben, hun gevoelige alter-ego laten zien, hun ongewenste testosteron onder een dikke laag geslachtsloosheid verbergen.  Wat is er mis met een man, die een complimentje geeft, die knipoogt, bewonderend fluit… Welke vrouw wordt er niet graag gecharmeerd, opgehemeld  – ook al is het maar voor de schijn?

Hoog tijd dat de mannen zich verzetten tegen de vervlakking van hun eigenste ik.  Hoog tijd dat er een festival komt om de mannelijkheid op te waarderen.  Zo hebben enkele initiatiefnemers gedacht.  Ze willen elkaar steunen, gezien worden en ‘thuis komen’.  Vrouwen zijn ook welkom, maar paranoïde blijf-van-mijn-lijf exemplaren zijn ongewenst.   Schrijf alvast in uw agenda: het weekeinde van 7 tot 9 september voor het Mannenfestival in De Kluis, te Sint-Joris-Weert: www.mannenfestival.be

Trude Herr, in de late vijftiger en zestiger jaren bekend in heel West-Duitsland en de rest van de wereld, vertolkte haar wens naar een man in dit liedje “Ich will keine Schokolade”.  Wie herinnert het zich nog?

Een fijne zondag!

Lolita

 

Wurlitzerdromen

Wie herinnert zich nog The Mills Brothers, een a capella groep uit het begin van de 20ste eeuw? (N)iemand?  Nochtans niet van de minsten in die tijd.  In 1943 stonden ze 12 weken – inderdaad 3 maanden – op één met “Paper Doll”.  U herkent de populaire swing uit die periode.

Het kwartet bestond oorspronkelijk uit vier broers, John, Herbert, Harry en Donald.  Naar verluidt werden ze ontdekt door Duke Ellington.

In 1930 traden ze voor de eerste keer op in New York onder de naam The Mills Brothers. Tijdens de eerste studiotermijn in oktober 1931 ontstonden hun versies van de titel Tiger Rag / Nobodys Sweetheart voor de eerste single, die direct voor vier weken de eerste plaats van de pophitparade bezette en het kwartet in 1932 hun eerste miljoenenbestseller bezorgden. Kenmerken van de groep, die a capella zong en uitsluitend werd begeleid door een gitaar, waren de misleidend echte imitaties van bas, trompet, trombone en saxofoon. In 1931 hadden ze hun filmdebuut in de film The Big Broadcast, waarna een reeks verdere filmoptredens volgden. Een tournee door Groot-Brittannië en optredens in het London Palladium in 1934 maakten hen in Europa bekend.

Na de dood van de oudste broer John in 1936 vervoegde zich vader John , die voorheen nog als kapper werkte, bij de groep. Gitarist van The Mills Brothers was vanaf dan Norman Brown.

In 1943 hadden The Mills Brother hun grootste hit met Paper Doll, waarvan zes miljoen exemplaren werden verkocht en die 12 weken lang de 1e plaats van de charts belegde. Verdere mijoenenbestsellers waren het in februari 1944 opgenomen nummer You Always Hurt The One You Love en het in juni 1952 opgenomen Glow Worm, dat tevens hun laatste nummer 1-hit werd.

The Mills Brothers speelden gedurende hun carrière 2490 opnamen in, onder andere met de jazzmuzikanten Duke Ellington (1931), Don Redman (1931), Ella Fitzgerald (1937) en Louis Armstrong (1937-1940). Ze waren de succesvolste zanggroep in de geschiedenis van de Amerikaanse populaire muziek.

Een fijn weekeinde!

Lolita

 

Wurlitzerdromen

Een beetje gymnastiek verpakt in een lied met twee zinnen.  In 1975 stond de Duitse (jawel!) meisjesgroep Silver Convention drie weken op nummer één in de VSA.  Geen zin in beweging? Zing gewoon de gebruiksvriendelijke tekst mee “Fly, Robin, fly” en als uitsmijter “Up, up to the sky”.

Geniet van het zonnetje op deze onverwacht warme aprilse vrijdag!

Liefs van jullie Lolita

 

Wurlitzerdromen

Jan De Wilde zong in 1972  “Daar is de lente.” 

De klokken vertrekken al lang niet meer naar Rome.  Die werden vervangen door de lentehaas met zijn mandje vol multi-religieuze verstopeieren.

En het wordt er niet beter op.

Wanneer begint de EUropese Lente?

Pessimistische groeten van jullie

Lolita

Wurlitzerdromen

B.J. Thomas, niet te verwarren met Gene Thomas, die trouwens  het Vlaams Zangfeest mocht opluisteren, zong in 1966  “I am so lonesome I could cry”.  Een evergreen over het eenzaam zijn, het verlaten worden, een verloren liefde.  Altijd goed voor behoorlijk wat hartenpijn vertaald in een traag dans- en meezingnummer.  Het werd in 1948 door de legendarische Hank Williams op plaat gezet.  Volgens mijn bescheiden mening – ben een uitgesproken Hank Williamsfan – was dit het betere werk: slechts twee gitaren en wat slagwerk als begeleiding, maar wel met meer country-inslag.

B. J. Thomas maakte er een ‘modernere’ versie van, toegankelijker voor danspubliek.

Het lied werd ontelbare keren gecopieerd door o.a. Elvis Presley, Johnny Cash, The Everly Brothers, Little Richard, Roy Orbison, Bob Dylan met Joan Baez… om er maar enkele te noemen.

Veel luistergenot en een plezant weekeinde!

Lolita

 

 

Wurlitzerdromen

Een lied met een mengeling van invloeden en talen, goed in de mond liggende onbestaande woorden: vrolijk, meeslepend, ritmisch: Mambo Italiano.

Het nummer, een parodie op de toen heersende mambo-rage,  dat in 1954 door  Bob Merrill voor  Rosemary Clooney. geschreven werd op een papieren servetje in een Italiaans restaurant in NY City, vervolgens doorgebeld aan de pianist in de opnamestudio, werd een immens succes.

De video onderaan zal wellicht beter in uw geheugen liggen met filmmomenten van de  mooie Sophia Loren.

Lieve groeten van jullie Lolita

 

 

 

Wurlitzerdromen

Wie country zegt, denkt Johnny Cash.  In de VSA waren zijn echtgenote en schoonzus minstens even bekend.

De originele opname van ‘Ring of Fire’ mocht Anita Carter (zus van June, echtgenote van Johnny Cash) op haar naam schrijven.  June schreef het lied samen met Merle Kilgore.  De plaat werd in 1962 door Mercury uitgebracht maar werd geen succes.  Elvis Presley zou een boontje voor Anita gehad hebben.

De Carter Family was sowieso een talentvolle muzikale familie, quasi een muzikale dynastie.

De originele groep was een trio bestaande uit A.P. Carter (zang), zijn vrouw Sara Dougherty Carter (autoharp) en Maybelle Carter (gitaar). Maybelle was getrouwd met A.P.’s broer Ezra (Eck) Carter en was een nicht van Sara Carter. Alle drie waren geboren in het zuidwesten van de Amerikaanse staat Virginia, waar ze opgroeiden met de strakke zang-harmonieën van de kerkmuziek. A.P. zong bas, Sara alt en Maybelle sopraan. Maybelles kenmerkende en innovatieve stijl van gitaarspelen (melodie en begeleiding gelijktijdig) werd al gauw een kenmerk van de groep. (…)

Na het uiteenvallen van de Carter Family trad Maybelle Carter samen met haar dochters Helen, June en Anita op als Mother Maybelle and the Carter Sisters.

En het Carter/Cash talent werd doorgegeven aan de volgende generatie. Junes eerste echtgenoot was de zanger Carl Smith. Hun huwelijk werd gesloten in 1952, ze scheidden in 1957. Hun dochter Rebecca Carlene Smith (bekend als “Carlene Carter“) werd geboren in 1955 en is een country-zangeres. In 1957 trouwde June met Edwin Nix, een politieagent, van wie ze in 1966 scheidde. Uit dit huwelijk werd, in 1958, ook een dochter geboren: Rozanna Lea (Rosie).

Rosanne Cash en Cindy Cash zijn Johnny’s dochters uit zijn eerste huwelijk met Vivian Liberto.

Tot slot kan u genieten van Johnny Cash samen met (stief)dochters “Silent Night’.

Hou jullie warm en wees voorzichtig als je de baan op moet!

Lolita

 

 

 

 

 

Wurlitzerdromen

Petula Clark hoef ik niet voor te stellen.  Zij had keer op keer een hit, o.a. met haar Frengelse liedjes.  Haar duidelijk Engels accent was voor de ene charmant voor de taalpurist een gruwel.  Maar stijl, had ze wel, onze Petula, die Frankrijk als haar tweede vaderland omhelsde.

We zetten weer een stapje terug in de tijd.  Die tijd, waarnaar we allemaal terug blikken met Sehnsucht.  Bestaat er in het Nederlands een woord dat hetzelfde diepliggende gevoel tot uiting brengt ?

Dat stapje gaat terug naar 15 november 1932, de geboortedatum van onze gaste van vandaag.  Haar vader was Engelsman, haar moeder Welsh.  Zij was als kindsterretje bekend als de Britse Shirley Temple.  Tijdens de oorlogsjaren trad zij op voor de Britse troepen: zij werd hun mascotte en haar foto prijkte als geluksbrengertje op menige tank.  In 1944 werd zij “ontdekt” voor de film en vanaf de tweede helft van de 40er jaren was zijn één van de eerste tv-pioniers met eigen televisieprogramma’s.

Vanaf 1949 begon de zangcarrière van Petula Sally Olwen Clark: tijdens de 50er jaren had zij verschillende hits in Groot-Brittanië.  Haar artiestennaam “Petula” werd bedacht door haar vader.  Het zou nog dertien jaar duren eer men haar in de V.S.A. begon te waarderen.  En toen stak zij het Kanaal over naar Frankrijk.  Ondanks haar eerder lamentabel Frans werd zij vanaf haar eerste optreden in 1958 in de Paris Olympia door de Fransen in hun hart gesloten.

Petula Clark heeft tijdens haar carrière van een halve eeuw zo’n 1.000 liedjes opgenomen.  Zij trouwde met de Fransman Claude Wolff, had met hem drie kinderen.  Zij nam liedjes op in het Duits en het Italiaans, werd een musical- en een filmster, veroverde Amerika met haar TV-specials, met optredens in Vegas, L.A. en Broadway.  Nadien zouden Australië en Nieuw-Zeeland aan haar palmares toegevoegd worden.

U ziet haar hier in de Anglitaliaanse versie van “Kiss me goodbye”.

Liefs van jullie Lolita

 

Wurlitzerdromen

“The Little Drummer Boy” (Nederlands: De kleine tamboer), ook bekend als Carol of the Drum, is een populair kerstlied geschreven door pianist Katherine Kennicott Davis in 1941.[1] Volgens de originele bladmuziek had zij zich gebaseerd op een Tsjechisch kerstliedje, hoewel nooit bekend is geworden om welke melodie dat ging. De eerste belangrijke opname van het nummer was van de Trapp Family Singers in 1955.[2] Het nummer werd pas echt bekend nadat het in 1958 was opgenomen door het The Harry Simeone Chorale, waarna het vele malen is gebruikt door andere artiesten.

De tekst vertelt over een arme jongen die niet in staat is om de pasgeboren Jezus een geschenk te geven. Door middel van het spelen op zijn trommel bewijst hij de eer met goedkeuring van moeder Maria. De pasgeborene lijkt het te begrijpen en lacht uit dankbaarheid. (…)

In Angelsaksische landen, één der meest geliefde kerstliedjes, hier verwerkt met ‘Peace on earth’, en vertolkt door een ongewoon duo: Bing Crosby en David Bowie. Het nummer werd opgenomen op 11 september 1977 voor de tv-special van Crosby, Bing Crosby’s Merrie Olde Christmas. Het duo besprak wat zij zouden doen met hun familie tijdens Kerstmis, voordat zij “Little Drummer Boy” zongen met een nieuw contrapunt met tekst die speciaal voor de special was geschreven, “Peace on Earth”. (…)

Zalig Kerstmis!

Lolita