Nieuwjaarsbriefje aan Ray

Ray van website 'Angeltjes' overleden – ReactNieuws

Vandaag zou je jarig geweest zijn, Ray. Twee dagen voor je verjaardag, acht jaar geleden, overleed je. Plotseling. Nog altijd herinner ik me je spitsvondige humor, je gedrevenheid, je levenslust, je taalgevatheid, de lange telefoongesprekken doorspekt met hedendaagse frustraties en grappige anekdotes uit onze gouden jaren. In jou zat in één verpakking een politiek-analist, een dichter, een charmeur, een muziekliefhebber en kunstkenner, een romanticus en een realist, een historicus en toekomstvoorspeller, een levensgenieter… en vooral een vriend.

En waarmee kan ik je beter gedenken dan met je eigen schrijfsels op Angeltjes? Op 30 oktober 2007 schreef je n.a.v. ‘Cipiers hoeven niet langer Belg te zijn’:

Arabische cipiers

Het is altijd dubbelzinnig als Vlaams-nationalist te pleiten voor de Belgische identiteit.  Maar ja, zolang we weten waar we het over hebben, overleven we deze kleine ramp.

Er zijn zo massaal veel buitenlanders in dit land binnengestroomd, van wie een overdreven hoog percentage in de gevangenis verblijft, dat het beheer van die instellingen een ware wanhoopsopdracht is.  In het land B. bevinden zich 9147 personen in staat van vrijheidsberoving.  Het percentage vreemdelingen ligt rond de 50% maar is in werkelijkheid aanzienlijk hoger, gezien de talrijke nieuwe en jonge belgen die met hun gemoed vastgehaakt blijven aan het moederland.  Een bruggetje  :

http://www.nationmaster.com/country/be-belgium

De loodzware en ingewikkelde staatsadministratie staat vaak een modern en efficiënt beleid in de weg.  De voorbeelden bij het mistroostige justitiedepartement zijn hilarisch, schrijnend en dramatisch.  Elke staatsambtenaar wordt behandeld als een klein kind,  gekneld tussen een veelheid aan reglementen en syndicale dienstbaarheden. Er worden aan mensen grote verantwoordelijkheden opgelegd maar ze beschikken over een blikken trommeltje, een griffel  en een lei om hun taak te vervullen.  Niet alleen bij justitie en in het gevangeniswezen maar ook bij het beschamende departement van financiën is het afstempelen van documenten vaak de enige taak die men kan volbrengen zonder in materiaalschaarste te vallen.   De verouderde computers staan in de kelder te roesten omdat ze niet geschikt zijn voor de aangekochte programma’s. En men moddert verder aan.

Hoe dit alles blijft draaien ?  Omdat er elke dag geld binnenstroomt en geld wordt door de staat verslonden als de koene ridder door de zevenkoppige draak.  De economie wordt dagelijks uitgemolken door dit schrokkige  land, zonder toekomst, met een lafhartig,  manipuleerbaar parlement en een groep toppolitici die eigenlijk stuk voor stuk levenslang verdienen, wegens misbruik van vertrouwen.

Er zal afstand gedaan worden van een van de ijzeren wetten van de dienaar van de staat : zijn nationaliteit.  Het begint met  de aanwerving van niet-Belgische cipiers, zodat er kan gecommuniceerd worden met het rapalje.  U ziet waartoe dit zal leiden, naar nog meer verwarring, onduidelijkheid en mogelijkheden tot misbruik, spanningen tussen het personeel, het betrekken van anderstaligen in gevangeniscomplotten, enz. 

Men is bezig deze staat uit te kleden en de greep van vreemdelingen en moslims wordt groter met de dag.  Wie dit vaststelt of beaamt, is een racist, ik weet het.  Alle wegen die tot hiertoe bewandeld zijn geworden, hebben nergens toe geleid in multikul land. Men gaat weer een stap verder in de afbouw van zekerheden.

Een poging om het land B iets positiefs te laten verrichten voor de eigen mensen, hebben wij niet gezien.  Al was het maar om ons pro-forma proberen mild te stemmen. Behalve het halfslachtige voorstel voor 11 juli, een onbetaalde feestdag.  Aan dat soort zaken zie je de wereldvreemdheid van die knapen in hun onderhandelingen.

Ray

Het is er niet beter op geworden, Ray. Integendeel. We hebben nu een oppercipier, je kent hem nog wel, Frank Vdb, de man die geld in de stoof wou steken om te beletten dat zijn partij op de blaren moest gaan zitten, een neostasi, die van ons allemaal spionnen wil maken zodat onze buren voor cipier kunnen spelen. Hij is er na zijn sabbatjaren niet milder op geworden, Ray, integendeel.

Het is er niet beter op geworden, Ray. Integendeel. Blijkt dat ons onderwijs dag na dag verder aan kwaliteit verliest. Maakt niet uit of het om talen of exacte wetenschappen gaat. Nochtans werd de lat al tot net boven de dorpel gelegd. En in de kranten raadselt men naar de oorzaak. Alsof hun lezers allemaal achterlijk zijn. Blijkt dat de kranten dag na dag minder lezers aantrekken, Ray. Omdat de lezers niet achterlijk zijn. We hebben nu zgn. ‘factcheckers’, Ray, leugenaars die de waarheid willen geweld aandoen door het verkondigen van de waarheid te willen verbieden. Uit bovenstaande tekst van jouw pen zouden een aantal woorden moeten geschrapt worden; zo niet klacht wegens racisme, opruiing, verketteren van een bepaalde volksgroep, enz. Ik kan me voorstellen hoe jij hierop zou gereageerd hebben, Ray…

Toen ik op 11.3.2011 onderstaande invulling van mijn vaste rubriek Wurlitzerdromen schreef, reageerde je verheugd. Je was immers als flamingant bovendien een man van de wereld – een Heer werd je door ingewijden genoemd – die ook kon genieten van een Franstalig lied.

Goede morgen lieve dromertjes,

Zijn we dat geworden?  Zijn we zodanig aan het afstand nemen van de fata morgana van de multiculturele werkelijkheid dat we ons mentaal terugtrekken in herinneringen en dromen?  Gedeeltelijk wel – al was het maar uit geestelijk zelfbehoud.  Als ik door de straten loop, dan heb ik dikwijls de indruk dat ik enkele eeuwen geslapen heb en wakker geworden ben in een griezelfilm. 

Ik ga vandaag even wat verder terug in de tijd dan verleden vrijdag.  De zangeres van vandaag, Lucienne Henriette Delache, werd geboren op 16 april 1913 in Parijs en overleed, veel te jong, op 48jarige leeftijd op 10 april 1962.  Van opleiding was zij apothekeres en ze zong slechts in haar vrije tijd, gewoon voor haar plezier.  Toch zou ze onder de artiestennaam “Lucienne Delyle” de populairste Franse zangeres van de vijftiger jaren worden. 

Jacques Canetti, artistiek directeur van Radio Cité, ontdekte haar in 1939 tijdens een zangwedstrijd voor de radio en nam haar onmiddellijk onder contract.  Een jaar later trouwde ze met Aimé Barelli (1917-1995), een jazztrompettist en schrijver van arrangementen, die haar carrière zou begeleiden.  Ze hadden samen een dochter.  Ze nam vanaf 1939 regelmatig plaatjes op maar pas in 1942 had ze haar grootste succes met “Mon amant de Saint-Jean”.  In 1953 stond ze samen met de jonge Gilbert Bécaud op de planken bij de heropening van de Olympia.  Tevens speelde ze in enkele filmen.  Tegen het einde van de vijftiger jaren ging het snel bergafwaarts met haar gezondheid: ze leed aan leukemie en haar laatste concerten dateerden van 1960.  Twee jaar later overleed ze in Monaco. 

Zoveel mooie liedjes heeft ze gezongen: Un ange comme ça, Domino, Mon coeur est un violon, Judas, Le Rififi, Paname, Tu n’as pas très bon caractère, On n’as pas tous les jours vingt ans, Parlez moi d’amour, J’attendrai…

Graag applaus voor Lucienne Delyle met “Je suis seule ce soir”

Tot volgende week. 

Kusje van Lolita

Gelukkige verjaardag, Ray!

Lolita

3 gedachten over “Nieuwjaarsbriefje aan Ray

  1. Lolita,
    Bedankt voor deze mooie herinnering op de verjaardag van Ray die ons allemaal 8 jaar geleden op 29/12/2012 veel te vroeg is ontvallen. Er blijft een grote leegte achter. Wat missen we zijn vlotte, directe, soms humoristische schrijfsels, wat zou hij nu ongebreideld de politiek op de korrel nemen. Het is een triestige dag want ook net vandaag heb ik afscheid moeten nemen van mijn moeder die op haar 77 huwelijksverjaardag na 21 jaar terug verenigd is met onze papa.
    Ray, moeke, pa, maar ook de velen die ons dit jaar zijn ontvallen, rust in vrede.

  2. Inderdaad een geweldige man die Ray. Hij is naar mijn oordeel de enige die gewezen heeft over de overspoeling van het Engels. Niet dat er geen magnifieke songs zijn geproduceerd maar ze missen naar mijn inziens de melancholie van het Franse woord. Ik heb heel veel LP’s met Franse chansons en men kan bij het aanhoren niet anders dan wegdromen .Hopelijk zullen wij later terug mogen genieten van de Franse chansons alhoewel ik daar aan twijfel gezien de dominantie van het Engels en dit door de schuld van het tegenwoordige onderwijs.
    Ray en Golfbrekers liggen bij mij in de bovenste schuif en ik hoop daar nog lang van te genieten.

  3. Beste redactie,

    Als u het mij toestaat wil ik hier toch even herhalen wat ik toen schreef bij het overlijden van Ray Ik heb de man zelf 1 maal ontmoet. Hoewel heel joviaal was hij toen niet zo gretig op contacten. Maar de vele gesprekken en schrijfsels herinner ik mij levendig. Over politiek uiteraard, maar ook over kunst, literatuur, muziek en film.

    Ik citeer wat ik toen schreef:

    “”Onmacht en verslagenheid voel ik. Ik heb Ray leren kennen op de toenmalige blog van “Streep” zoals Ray hem later noemde (nota: bedoeld is Jurgen Vertrepen) . Meteen was duidelijk dat hier een man aan het werk was met een scherp intellect, doorzicht en zelfrelativering. Maar steeds met de nodige gedrevenheid zoals het een idealist past. De opstart van Angeltjes was voor Ray een erezaak waarin hij zijn rebelse karakter vorm kon geven. In deze beginperiode heb ik, op herhaaldelijk aandringen van Ray, enkele bijdragen geschreven, oa over Pim Fortuyn. Daarna zijn onze wegen gescheiden.

    74 is veel te vroeg, Ray, vooral met een jonge geest als de jouwe en de vele plannen die je nog had. Het slaat een mens groggy.
    Als eerbetoon en herinnering hieronder een stukje uit een email van 2008 die ik altijd heb bijgehouden en die Ray zo typeerde, erudiet, zacht en hard tegelijkertijd:

    “Dank je zeer, Paul !
    Satie is een van mijn lievelingscomponisten. Heb ik hem nooit op de blog geplaatst ?
    Ik heb me even veroorloofd op Youtube een commentaartje te zetten, omdat sommige mensen zich afvragen waar het filmpje over gaat. M.i. zag ik hier een vrij duidelijke impressie van “les amoureux de Peynet”. De jongen met het ronde hoedje, wat jij ?
    Dat zijn aangename momenten tussendoor, weet je. Een vriend die strelende woorden schrijft, muziek en dan wordt het morgen weer de horreur van de politiek.
    Wat ben ik het met je eens, Paul, dat de kwaliteit van de mensen die een mandaat bekleden, geen enkele stijl bezitten, nauwelijks kennis noch kunde.”

    Dergelijke woorden ontroeren me. Iemand noemde je hieronder een gelovige atheist. Een perfecte omschrijving van de heer Raymond De Bouvre.
    Vaarwel beste man en een welgemeend medeleven aan de familie.””

    Einde citaat. Hoe actueel is dat!
    Wat mij nu ook opvalt is de afbeelding hier van Ray bij die camera (in New York als ik mij niet vergis). Die had hij mij ook al eens opgestuurd en dan hadden we wel eens een gesprek over “de Vlaamse cinema”. Dat boeide hem, ook omdat ik toch wat inside informatie kon geven. Mijn vader zaliger was medecineast van de film uit 1955 “Meeuwen sterven in de haven”. Een film die mede mogelijk werd gemaakt door producent Bruno De Winter (ja die van ’t Pallieterke) in 1955. Dat maakte meteen de “klik” en de aanleiding tot goede gesprekken. Zolang geleden alweer. Tja.
    1 ding weet ik zeker. Wat zou Ray tekeer gegaan zijn tegen de dictatuur die ons nu wordt opgedrongen door het B-poleton. Eens rebel altijd rebel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

veertien + 11 =

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.