I.M. Mark Grammens

2012: uitreiking Erepenning Marnixring Provinciehuis Antwerpen

Gisteren, 24 juli, overleed journalist-publicist Mark Grammens in Liedekerke. Buiten enkele uitzonderingen genoot de overledene een algemene bekendheid in de hedendaagse Vlaamse Beweging. We beschouwen hem als een van de weinige Vlaamse non-conformisten. Wie woonde geen van zijn talrijke lezingen en conferenties bij? Wie was er geen lezer van zijn veertiendaags opinieblad Journaal dat gedurende 25 jaar (1988-2013) verscheen, en voordien van zijn columns in ’t Pallieterke en Trends? Gedurende ruim veertig jaar behoorde de gedreven en dwarse Mark Grammens tot de opiniemakers in Vlaanderen naar wie geluisterd werd. Hij kan dan ook bogen op een rijk gevulde loopbaan als journalist. Tot het schrijven van zijn memoires is het echter niet meer gekomen.

Lees hier het uitgebreid bericht over Mark Grammens levensloop.  Zodra we weten wanneer en waar zijn begrafenis zal plaatsvinden, maken we dit bekend.

Afbeeldingsresultaat voor mark grammens begrafenisEen klein jaar geleden besteedde Johan Sanctorum in zijn blog er dit artikel aan.  Verplichte literatuur.  Vooral het aangehecht vraaggesprek met Mark Grammens in Knack.

De ongemakkelijke waarheden van Mark Grammens
Op de webstek van Knack verscheen recent een interview met Mark Grammens, notoir flamingant en linksrepublikein, dwarsligger en gewezen uitgever van het éénmansblad ‘Joernaal’.
Grammens is een oud man, potdoof (dit soort interviews gaat via papiertjes), en niet vrij van enig revanchisme tegen de “Belgische staatsterreur”: zijn vader zat zes jaar in de bak wegens collaboratie en het gezin ondervond de onwelriekende gevolgen van …de na-oorlogse repressie. Het internet is aan hem niet besteed, daarom weet hij niet dat ik zijn ongemakkelijke stellingen grotendeels onderschrijf en o.m. via Doorbraak al een paar jaar verdedig. Niet tot eenieders genoegen overigens.

Een vernietigende analyse voor de N-VA en speciaal de Vlaamse halfgod Bart De Wever is de kern van zijn vertoog. Diens partij is in sneltempo geëvolueerd van formatie met een Vlaams-republikeinse missie, zogezegd de betere, ‘democratische’ uitgave van het VB, naar een Belgicistische machtspartij, vergeven van windhanen en opportunisten, genre Siegfried Bracke en Peter De Roover (“een man zonder politiek talent”), ex-voorzitter van de Vlaamse Volksbeweging, nu de eerste lakei-in-rang van De Wever.

Lees hier heel het artikel met aangehecht vraaggesprek.

Enkele opvallende citaten over de N-VA:

“De mensen wórden bang gemaakt. De N-VA doet er alles aan om van veiligheid het volgende verkiezingsthema te maken. Ze hoopt dat de Vlamingen daardoor zullen vergeten hoe de partij haar Vlaamse standpunten heeft begraven en haar daar niet meer op zal afrekenen. Ik ben daar heel bezorgd over. Die partij haalt momenteel alles uit de kast om toch maar aan de macht te kunnen blijven. Ze zet mensen en groepen tegen elkaar op en creëert een klimaat van angst. De partij gedraagt zich als een roofdier dat in het nauw gedreven wordt. Bijna elke dag komt de N-VA met een voorstel waarmee ze de ene of de andere groep het zwijgen wil opleggen. En de echte verkiezingsstrijd moet nog beginnen…

De diepere reden ken ik niet, maar wat ik zie is dat de N-VA een grotere gedaanteverwisseling heeft ondergaan dan om het even wat ik in mijn 60-jarige beroepsleven heb meegemaakt. Sinds de Tweede Wereldoorlog is het niet meer voorgekomen dat een partij zo compleet haar principes verloochent. De N-VA is niet meer de partij van vóór de verkiezingen van 2014, maar een geheel andere partij…

Ik kan alleen maar vaststellen dat hier een Vlaams-nationalistische partij, die als belangrijkste bestaansreden de Vlaamse zelfstandigheid heeft, precies het tegendeel doet van wat ze haar kiezers beloofde. Sinds de verkiezingen doet de N-VA niets anders dan België zo sterk mogelijk maken. Op elk gebied. Zowel de N-VA-ministers als de partij in haar geheel sloven zich daarvoor uit. En België wordt ook sterker met de dag, dat voel je aan alles. Ik begrijp niet dat de Vlamingen dat zo gemakkelijk aanvaarden. Ik zou een opstand verwachten…

Frans Crols vroeg zich in “De misdaad van Mark Grammens” af:

“Wat zich noemt de Grote Pers van Vlaanderen keert Mark Grammens de rug toe. Welke misdaad pleegde hij om het schervengerecht van het politiek correcte denken te moeten ondergaan?”

 

 

 

Verrijking slaat toe in steden

Neem nota van de poco woordkeuze “uitdaging” i.p.v. “problemen

Sterke bevolkingsgroei en trage inkomensgroei brengt 18 gemeenten voor “grootste uitdaging”
Ze hebben de afgelopen jaren een sterke bevolkingsgroei gekend in combinatie met een trage groei van inkomens, terwijl hun bevolking al een lage inkom hadden. Antwerpen en verschillende Brusselse gemeenten behoren tot die groep.
De vraag naar openbare diensten is er groot, terwijl de beschikbare financiële middelen er schaarser geworden zijn. Bovendien is er ook een verslechtering van de sociaaleconomische omstandigheden in vergelijking met het nationale gemiddelde, klinkt het.  Lees meer…

Sfeervolle groet uit Nederland op het H. Conscienceplein

Afbeeldingsresultaat voor sfeerEen aangename verrassing tijdens de 11 juliherdenking der Gulden Sinjoren was de groet uit Nederland van Es van Tilburg, een jonge Voorpost-militant.  Hij had een niet te misverstane boodschap meegebracht over ‘sfeer’.  Men kan het ook ‘anders’ noemen, zijn woordkeuze is bijzonder ‘sfeervol’.

“Goedemiddag Beste Vlamingen. Dank voor de uitnodiging om vanaf deze plek als Nederlander, of Noord-Nederlander zoals u wil, kort iets te mogen zeggen op deze Vlaamse feestdag.

Niemand kan er hier vandaag op dit prachtige Hendrik Conscienceplein om heen: Dit is Vlaamse grond! Zie de Vlaams- culturele uitingen die op het programma staan, de vele Leeuwenvlaggen, het oranje-wit-blauw van Willem van Oranjes’ Prinsenvlag, hier en daar een pint en niet geheel onbelangrijk; een verzameling echte en fiere Vlamingen. Men wordt hier als het ware helemaal ondergedompeld in de Vlaamse sfeer. En ik moet u zeggen; dit voelt voor mij niet alleen bijzonder goed en feestelijk, dit maakt mij ook dankbaar naar u allen, en ik zal u zeggen waarom.

Het doet mij namelijk denken aan het door de filosoof Peter Sloterdijk* uitgedachte concept van zogeheten ‘Sferen’. Sloterdijk, de bekende Duitse denker met de Nederlandse naam, stelt namelijk dat de mens van meet af aan een sfeer bouwend wezen is.

Voortdurend blijft de mens op zoek naar een zekere sfeer, een huiselijke binnenruimte, simpel gezegd een metaforisch ‘huis’ dat hem identiteit en beschutting tegen het altijd grotere ‘buiten’ biedt; het gezin, de familie, het dorp, de stad en de natie, als ‘huis’ tegenover het grote vormeloze buiten.

De chaos van het grote, vormeloze buiten kan namelijk geen degelijk huis zijn.  Een huis van en voor iedereen is immers tegelijkertijd een huis voor niemand.

Iedere sfeer heeft dan ook blijvend uitingen nodig die de individualiteit van haar sfeer-bewoners overstijgen waardoor zij zich ook met elkaar verbonden voelen en ook over generaties heen blijven voelen. ”Door middel van onder meer goden, verhalen en kunsten kunnen individuen zichzelf de prikkelingen toedienen die hen tot een volk maken”. Zonder uitingen blijft er echter -letterlijk- weinig sfeer meer over.

Ik denk dat ik wel mag zeggen dat we ons vandaag te midden van een manifest zichtbare, en in de meest positieve zin van het woord, ook militante uiting van de Vlaamse, Zuid-Nederlandse sfeer bevinden. Ik ben daarom blij dat ik daarmee vandaag met een constructief en positief gezelschap mag zijn, te midden van toegewijde en liefdevolle sfeerbouwers aan het eeuwenoude Vlaamse, Nederlandse huis.

Hiermee bedoel ik niet enkel de vrijwilligers die het dankbare opbouwwerk gedaan hebben of alles organisatorisch in goede banen leiden, maar ook u die vandaag op deze viering afgekomen bent. Ook u levert vandaag een belangrijke bijdrage aan het in stand houden van de Vlaamse sfeer hier in Antwerpen.

Want sfeermakers zoals u allen, zijn hard nodig. Pim Fortuyn, dit jaar vijftien geleden vermoord en in mei dit jaar indrukkend herdacht in Rotterdam, zei al eens het volgende voor Nederlands publiek en ik citeer; “Wij Nederlanders zijn niet meer geïnteresseerd in ons erfgoed en onze voorouders. Wij kennen onze geschiedenis slecht en weten zodoende niets over onze culturele identiteit”, einde citaat. 

En Fortuyn legde zoals hij vaak deed, ook hier eens de vinger op de wonde. Met name West-Europa heeft te kampen met een zekere sferische armoede, een gebrek aan sfeer vanuit onszelf en voor ons zelf. Al dan niet bedoeld zijn onze sferische huizen zoals het gezin, de familie, het dorp, de stad en de natie, ik heb ze al eerder genoemd, de afgelopen decennia stelselmatig ondergewaardeerd, stuk gemaakt en vaak zelfs verdacht gemaakt. 

Onze etnisch-culturele uitingen zijn naar de achtergrond geraakt en daarvoor in de plaats is een van etniciteit en vaderland geneutraliseerde politieke en populaire cultuur op-          gekomen.

Deze globalistische massacultuur kan echter nooit als een degelijk huis dienen. Het resultaat is namelijk dat westerlingen te midden van de chaos van de wereld   een steeds zwakker huis hebben om in te wonen, er steeds minder is dat hen tot een volk maakt, en henzelf en uiteraard hun huishouding, duurzaam beschermt en weerbaar maakt.

Tegelijkertijd, en vooral ook dankzij, laat het westen al decennia niet enkel grootschalig individuen binnen, maar daarmee ook massaal sfeerbewoners van niet-westerse en wel vitale sferen. Het zijn vaak op uitbreiding gerichte sferen die als het ware ons eigen West-Europese erf betrekken voor een aanbouw aan dat van hun eigen huis elders in de wereld.

De islam en het mee naar hier overgewaaide Turkse nationalisme, zijn hiervan helaas overduidelijke voorbeelden.

Vanuit de positie van deze immigranten bezien, wordt de uitbouw van hun sferen op onze grond immers zowat gefaciliteerd door onze besturende politici en tal van naïevelingen onder het mom van multiculturele tolerantie en diversiteit. Toch zou zelfs een kind moeten kunnen inzien dat dit in ieder geval allesbehalve naar een ‘Toekomst in eigen Handen’ zal leiden. Integendeel.

Hier kunnen en mogen we nooit akkoord mee gaan. Vlaanderen was en is geen verlengstuk van Frankrijk, en al helemaal niet van het Midden-Oosten en Afrika.

Afrondend zeg ik daarom: Vlamingen, herdenk vandaag met trots de overwinning van de Guldensporenslag en bovenal beste Vlamingen, maak sfeer, Vlaamse sfeer, Nederlandse sfeer. Blijf het Nederlandse karakter van Vlaanderen en de hele Nederlanden keer op keer bevestigen met uitingen zoals vandaag.

De Nederlandse sfeer is namelijk zoals Willem van Oranje zou zeggen, te klein om gedeeld te blijven! Daaraan zou ik willen toevoegen dat ze tevens te waardevol is om verwaarloosd te worden, teveel deel van onszelf om door anderen bestuurd te worden, en onze eigenheid is ons simpelweg te lief om door grootschalige immigratie verdund of vervangen te worden. Dit is namelijk ons land!

Ik wens u allen een strijdbare en uiteraard een bijzonder sfeervolle, Vlaamse feestdag! Houzee!”

*Peter Sloterdijk, een impressie:

11 juli 2017

21 juli rouwdag -Voorpost.jpgVandaag krijgt u van ons slechts enkele liedjes uit onze rijke Vlaamse liederenschat én de 11 juli-boodschap van Tom Van Grieken, voorz. VB.

Tot straks op het H. Conscienceplein in Antwerpen!

Houzee!

Nood aan Vlaams identiteitsbesef

Terwijl Catalonië zich opmaakt voor een volksraadpleging over zijn onafhankelijkheid regeert op Vlaanderens nationale hoogdag de communautaire stilstand. Naast politieke lafhartigheid en manifest kiezersbedrog is ook de afwezigheid van een Vlaams natiegevoel verantwoordelijk voor die ingebakken onderdanigheid. Een aantal institutionele instrumenten zouden dat Vlaamse identiteitsbesef en gemeenschapsgevoel nochtans kunnen versterken. De oprichting van één Vlaamse kieskring en de rechtstreekse verkiezing van de minister-president zijn er daar twee van.

De analyse dat België vierkant draait, is al lang geen exclusief Vlaams-nationale denktrant meer. Zowel uit het bedrijfsleven als uit de topambtenarij klinken de noodsignalen steeds luider. Nadat vorig jaar ex-postbaas Johnny Thijs concludeerde dat “dit land niet meer werkt”, klonk er in het voorjaar een zelfde geluid bij Fons Leroy, topman van de Vlaamse arbeidsbemiddelaar VDAB én van socialistische signatuur. De totale versnippering van bevoegdheden binnen België zorgt er volgens Leroy voor dat het Vlaams activeringsbeleid compleet faalt.

En dat is nog maar het topje van de ijsberg. België is na 47 jaar ‘staatshervormen’ verworden tot een institutioneel kluwen waar vliegtuigen zich moeten aanpassen aan de anti-Vlaamse grillen van zijn Hoofdstedelijk Gewest. Waar de thuiszorg Vlaamse materie is en thuisverpleging federale. Waar het justitiebeleid Belgisch is, maar de enkelbanden regionaal.

Buiten wat schouderophalend cynisme gleed de noodkreet van Leroy in de politieke hoofdkwartieren af als water van een eend. Nochtans weten ze in de partijpaleizen verdomd goed dat zijn diagnose niet meer is dan een empirische waarneming. Ze illustreert overigens uitstekend de stand van het land: in verval.

Contrafederatie

Intussen neemt de overheidsschuld met 452 miljard euro Zuid-Europese proporties aan, waardoor elke werknemer in dit land een schuld torst van 99.500 euro. Het overheidsbeslag piekt nog steeds vlot boven de 53 procent en inzake belastingdruk behoudt België de kampioenstitel stevig in handen. De contrafederatie die België heet, barst van de systeemziekten.

En intussen gaat de welvaartsoverdracht naar het zuiden onverminderd door. Maandelijks ziet elke Vlaming zo’n 200 euro naar de bodemloze putten van Di Rupo en Magnette stromen. De transfers naar Wallonië lijken hiermee wel op een permanente bloedtransfusie waar de patiënt zo vriendelijk is om tegelijkertijd de slagaders van de bloedgever toe te knijpen. En als we de confederale leermeesters goed hebben begrepen, zal dat ook na 2019 zo blijven. Verder dan een zoveelste transferstudie geraakte Vlaams opperbevelhebber Bourgeois nog niet.

Geen omwenteling maar status quo

“Van het Belgische beleid kun je nooit nog goed beleid maken”, was destijds nochtans de conclusie van de confederale profeten. Enkele jaren en ministerposten later lijken de immense problemen van gisteren vandaag tot onbestaand te zijn uitgeroepen. De veelbelovende omwenteling heeft plaatsgemaakt voor een ambitieloze status quo. Het gemak waarmee diegenen die zo flagrant werden bedrogen – de kiezers – daarmee omgaan, is al even stuitend als indrukwekkend. Het ontbreken van een volwaardig Vlaams gemeenschapsgevoel is daar niet vreemd aan. In tegenstelling tot de Schotten of de Catalanen blijft het Vlaams identiteitsbesef beperkt.

Eén Vlaamse kieskring

Die ingebakken nederigheid heeft naast een aantal culturele en historische ook institutionele oorzaken. Zo zorgen de provinciale kieskringen voor een vreemd selectieproces van politieke bestuurders. Bestuurders waar een groot deel van de burgers zich niet mee identificeert. Is er bijvoorbeeld iemand die zich kan inbeelden dat in één Vlaamse kieskring Geert Bourgeois uit de bus zou komen als de meest geprefereerde regeringsleider? Juist.

Vlamingen vormen één democratie, met één publieke cultuur en media en toch kunnen West-Vlamingen niet op Vlaams-Brabantse politici stemmen of omgekeerd. Eén Vlaamse kieskring waarbij de man of vrouw met de meeste stemmen de scepter mag dragen, zou niet alleen een sociologische dynamiek op gang kunnen brengen van gemeenschapsgevoel, het zou ook resulteren in een transparanter en representatiever bestuursapparaat en een democratischer Vlaanderen. En laat net dat op 11 juli een hoofdbekommernis zijn.

Tom Van Grieken, voorzitter Vlaams Belang

 

De corruptie van de macht

‘De transformatie van N-VA tot een traditionele partij binnen het Belgische kader is compleet’

Tom Van Grieken, voorzitter van Vlaams Belang, staat op de vooravond van de Feestdag van de Vlaamse Gemeenschap stil bij ‘gemiste kansen’ voor Vlaanderen en schetst de toekomst van een onafhankelijk Vlaanderen. ‘Een Vlaams-nationalistisch politicus heeft de plicht verder te denken dan de volgende verkiezingen.’

De N-VA van vandaag lijkt immers in niets meer op de partij die op 25 mei 2014 ruim de verkiezingen won met de belofte om voor verandering te zorgen.

Lees verder…

In de brievenbus

“11 juli komt er aan. Ik ben bitter, Vlaanderen betaalt zich nog altijd blauw aan de transfers en er gebeurt niets om deze diefstal te stoppen , niets, de sociale zekerheid is nog altijd niet gesplitst, voor de werk gelegenheid van Zaventem gebeurt er niets, de immigratie wordt niet gestopt, politieke partijen zoals de CD&V, Groen , SP.A hengelen naar moslim stemmen, naar een Islam die haaks staat op onze normen en waarden, Diepvries, waar is het statutair nummer één ? Verloedering , gebrek aan een ‘ neen’ durven zeggen aan de Franstaligen, geleuter om ‘ op een constructieve manier ‘ rond de tafel te gaan zitten en zo voort , en zo voort. Wanneer gaat dit klootjes volk in opstand komen? Ja, wanneer ?”

Nvdr: wij noteren dat de N-VA geen deel meer uitmaakt van enige regering, noch van de Vlaamse, noch van de federale.

Voor de analfabeten der Vlaamse Beweging, dit is: Hugo Portier

Vreemd in Brussel

Afbeeldingsresultaat voor broekzeleNaar verluidt zijn er vier types Vlamingen in het Vlaamsvijandige Brussel. Volgens ons is er slechts één, de Vlaming, die zijn rechten verspeeld heeft.

Vlaming in Brussel: de 4 types
Dé Nederlander bestaat niet. Dat zei koningin Maxima tien jaar geleden, waarna ze het hele land over zich kreeg. Maar als Nederlanders al niet bestaan, wat dan met de Vlaamse Brusselaar? Wie is hij, hoe ziet hij eruit, wat doet hij en waarom woont hij in Brussel? Naar aanleiding van de Vlaamse feestdag ging BRUZZ op pad, en ontdekte niet één, maar vier types Vlaamse Brusselaars. Lees verder…