Quo vadis, Syria?

… En – bij uitbreiding – wat met buurland Libanon?

De gevolgen van de zgn. Caesar Act, waarmee de VSA Syrië op de knieën wil krijgen zijn catastrofaal. Niet alleen voor Syrië, maar ook – en dat wordt over het hoofd gezien – voor buurland Libanon.

Waar in Syrië vreedzaam tegen de wurgende Caesar wet geprotesteerd wordt, daar men in het algemeen achter de Syrische regering staat, ziet de toestand in Libanon er heel anders uit. De economie is er helemaal in elkaar gestort; talrijke mensen weten niet meer van welk hout pijlen maken. Hier heerst pure wanhoop. Een groot gedeelte van de bevolking lijdt honger, zoals pater Daniël in zijn wekelijks verslag al aangeduid heeft. Dat het er in Syrië ook niet rooskleurig uitziet, mag duidelijk wezen, maar dankzij de hulp van Rusland, China, Iran en Indië zijn elementaire voedingsmiddelen nog beschikbaar. In Libanon daarentegen… Internationale hulpleveringen der VN (World Food Programme) aan Syrië, die in de haven van Beiroet gelost en vervolgens naar Syrië dienden vervoerd te worden, bereiken Syrië niet daar ze door hongerige Libanezen tegen gehouden en leeg geroofd worden. De vrachtwagens werden zelfs uit pure frustratie nadien in brand gestoken.

Men ziet mensen die in vuilcontainers scharrelen op zoek naar voedsel. In supermarkten zijn er schrijnende taferelen van ouders die zich geen melk voor hun kleine kinderen kunnen veroorloven… Maar ook gewone producten zoals bv. waspoeder zijn voor menigeen niet meer bereikbaar. De noodtoestand werd tot 2 augustus verlengd; het leger blijft gemobiliseerd.

Kom nadien niet klagen dat China in het gat gesprongen is…

Waar in Syrië president Assad kop van jut is, telt dit in Libanon voor de Hezbollah. De Britse ambassadeur in Beiroet vindt dat Hezbollah verantwoordelijk is voor de crisis. (…) En ja hoor, de ingoede VSA, zijn bereid de Libanese regering te “helpen”, op voorwaarde “dat ze zich niet als gijzelaar van Hezbollah laat gebruiken.” (…) Je moet maar durven… Wie chanteert wie? Blijkbaar hoort dit tegenwoordig tot de normale “diplomatieke” geplogenheden der VSA… zelfs bondgenoten ontsnappen er niet aan.

En het buitenministerie der VSA deed er nog een dikke schep bovenop met deze mededeling: “Als antwoord op de voortdurende crisis, veroorzaakt door Assad en de Russische en Iraanse strijdkrachten, kondigen de VSA bijkomende humanitaire steun aan het Syrische volk aan voor meer dan 696 miljoen US $…. Onze nationale veiligheidsstrategie geeft voorrang aan de ontheemden…” En waar zitten die “ontheemden”, wie zijn die “ontheemden”? In Idlib waar het verzameld tuig van al-Qaeda de lakens uitdeelt of bij de Koerden ten oosten van de Eufraat? De konvooien militaire vrachtwagens die via Irak onuitgenodigd Syrië binnentrekken richting oliebronnen vervoeren waarschijnlijk allemaal rijstzakken, pasta, deodorant, wc-papier, kleurpotloden e.d. nuttige kleinigheden… (…)

Omgekeerd vertrokken 30 tankwagens met gestolen olie naar Irak.

Dat Trump de VSA strijdkrachten wilde terugtrekken uit Syrië herinnert u zich nog wel. Hij had er toen niet bijgezegd dat hij ze gewoon wou verplaatsen naar de oliebronnen en het noorden aan de grijpgrage handen van Erdogan wou overlaten. Er werd een nieuwe VSA luchtmachtbasis gebouwd in Hasaka. (…)

Rusland is het helemaal zat. Niet wat er gehoopt werd, niet met Syrië, maar wel met de communicatie met de VSA. De Russische permanente vertegenwoordiger bij de VN, Vasily Nebenzia, bevestigde de Russische terugtrekking uit het VN-mechanisme dat informatie deelt om confrontaties uit de weg te gaan in Syrië: “Het mechanisme was een vrijwillige afspraak. Het heeft geen mandaat van de VN Veiligheidsraad. We hebben herhaaldelijk op de tekortkomingen gewezen.”

Rusland vermoedt dat het mechanisme eerder gebruikt wordt om te desinformeren dan om humanitaire hulp te verlenen en vreest dat het wordt misbruikt ten gunste van terroristen. Het doel van dit communicatiekanaal was o.a. aanvallen op burgerkonvooien en humanitaire hulpverlening te vermijden. Rusland klaagde herhaaldelijk misbruik, zoals foutieve berichtgeving over nepaanvallen op de burgerbevolking, aan en kondigde uiteindelijk de uitstap aan. Omgekeerd werden zgz. “humanitaire hulpposten” aan de Russische strijdkrachten gemeld terwijl ze in werkelijkheid militaire commandoposten der terroristen waren zonder enige humanitaire invulling. Evenzeer kwam het tot talrijke afwijkingen van verleende co-ordinaten der plaatsbepalingen uit onbekende en onveilige bronnen, zodat de Syrische en/of Russische militairen in een val liepen. (…)

De VSA permanente vertegenwoordiger bij de VN, Kelly Craft, liet weten dat haar land “geschokt” was door de Russische beslissing: “De VSA zullen geen afstand nemen van onze inzet voor het Syrische volk en zullen alles eraan doen om hen de hulp te laten toekomen die de bevolking nodig heeft om te overleven. De Raad (VN-Veiligheidsraad) moet een beslissing nemen: zich bij ons aansluiten bij de grensoverschrijdende humanitaire hulp of mensen laten sterven.” … Kortom: zij suggereert dat de VSA het evenbeeld van de Barmhartige Samaritaan zijn… en wie het daarmee niet eens is, dat zijn in feite moordenaars. We herhalen: je moet maar durven… Door de feitelijke bezetting van een groot gedeelte van de beste landbouwgronden is er een tekort aan levensmiddelen. En dan worden de oogsten gestolen of in brand gestoken door heteluchtballons en pyromanen van Erdogans huurlingenleger. De Syrische regering wordt gedwongen voeding – graan e.d. – op de internationale markt te kopen – en zelfs dat wordt door de Caesar Act bemoeilijkt.

Om het in cijfers uit te drukken: het Syrische Pond vermindert dag na dag aan waarde. Vroeger kon een familievader die per maand 40.000 SYP verdiende, zijn gezin hiermee onderhouden. Nu is dit bedrag niet meer toereikend voor een week. Voor 1 US $ moet men nu 2500 SYP neertellen – voor de oorlog in 2011 slechts 50 SYP. Getuigt het van een humanitaire inborst een bevolking te laten uithongeren?

De Syrische afgevaardigde bij de VN, Bashar al-Ja’afari, schreef zondag twee identieke brieven aan de alg. secr. van de VN, Antonio Guterres en aan de roterende voorzitter van de Veiligheidsraad, Nicolas de Riviere, met de vraag om een commissie samen te stellen die een verslag zou moeten opmaken over de draagwijdte van de strafmaatregelen opgelegd door de VSA en de EU. Dit om vast te stellen in hoever deze compatibel zijn met het VN-Charter, met internationale wetgeving, met fundamentele humanitaire rechten en de beslissingen van de Veiligheidsraad.

Ja’afari wil dat het verslag duidelijkheid geeft over de schade die de sancties meebrengen op het leven van de gewone Syrische man-in-de-straat en de mogelijkheid der VN om diens humanitaire steunprogramma’s in Syrië te kunnen verwezenlijken. Verder moet het verslag ook duidelijkheid brengen over de problemen die de VN speciale afgevaardigde voor Syrië, Geir Pedersen, omwille van de sancties ondervindt om een politieke oplossing dichterbij te brengen. De Syrische buitenminister, Walid al-Muallem, onderstreepte dat de sancties het terrorisme doen herop flakkeren. Hij stelde ook dat de verstrengde sancties geen uitzonderingen toestaan voor voedsel, medicijnen of medische toestellen. (…)

Intussen heeft Turkije in het bezette (… of eerder ge-annexeerde) Noord-Syrië 15 nieuwe militaire bases opgericht. Naar verluidt om het Ottomaanse Rijk te verdedigen tegen de verdreven Syrische Koerden.

Tegenpolen: heropbouw en afbraak.

Regeringsgebied:

Over de Eufraat daarentegen, in de Deir Ezzor provincie waar de Koerden onder het goedziend oog en financiële controle van de VSA, het voor het zeggen hebben, werd de spoorlijn tussen Deir Ezzor en Hasaka ontmanteld en door smokkelaars verkocht aan Turkse confraters waar ze gesmolten zullen worden. Stations-, wisselaars-, onderhoudsmaterieel en wisselstukken vertrokken – beschermd door bewapende transporteurs – naar Erdogans Rijk.

Afsluitend, onder het motto “muziek verzacht de zeden”, krijgt u een optreden van het symfonisch concert:

Koffie-opstand in Gent

Let's all just admit that coffee is disgusting, and move on with our lives.

Niet toevallig in de betweterigste stad van Vlaanderen – Gent – werd er overgeschakeld op een politiek-correcte koffie, die echter niet gesmaakt werd door de gebruikers, die weigeren hun smaakpapillen te laten aanpassen aan de voorkeur der beleidsmakers.

Binnen Stad Gent schakelden ze een tijd geleden al over op “duurzame koffie” van een fairtrade-merk. Maar nu moesten dus ook nog de woon-zorgcentra volgen en kwam het nieuwe merk er in de plaats van de …

Protest in de vijf woon- en zorgcentra van het Gentse OCMW om een tas koffie. Nadat er enkele weken geleden een nieuw merk werd ingevoerd, willen verschillende bewoners er geen meer drinken omdat ze die niet lusten. (…)

Fairtrade koffie is volgens de linkse predikanten op verschillende terreinen een meerwaarde: ten eerste wordt een eerlijke prijs betaald aan de telers, ten tweede zou de koffie op biologische wijze groeien én bijgevolg gezonder zijn. Niet dus:

Ervaring heeft ons geleerd een grote bocht te maken rond alles wat naar het zgz. “fair-trade” ruikt of als zodanig aanbevolen wordt. De château-migraine wordt slechts overtroffen door een Blauwe Hand-cocktail. De “gezonde” levensmiddelen tonen een ongezonde winstmarge. Moeten we ervoor over hebben, vinden de groene jongens, we kunnen er honderden, zo niet duizenden jobs in de oud-koloniale landen, mee redden. Dat de dranken niet te zuipen, de voeding geen meerwaarde heeft en uw portemonnee minimum 25% lichter gemaakt wordt is bijzaak.

Goed voor ons schuldgevoel. Bij elke fairtrade-aankoop krijg je een aflaat in het vagevuur. De aanprijzingstechniek hoort tot de fabeltjesbundel van leugenbaron von Münchhausen. En de Vlaamse overheid (2016), die zgz. zèlf alles beter doet, vond het zelfs nodig hen nog te subsidiëren, samen met een heel arsenaal linkse organisaties/projecten:

Fairtrade not so fair

Irish Lives Matter

irish_runaway_slave
Een “gezocht” mededeling van een weggelopen Ierse slaaf

De Ierse slavenhandel begon toen 30,000 Ierse gevangenen als slaven werden verkocht aan de Nieuwe Wereld. De koning James I Proclamatie van 1625 vereiste dat Ierse politieke gevangenen ‘overzee’ werden gestuurd en verkocht aan Engelse kolonisten in West-Indië. Halverwege de jaren ‘ 1600 maakten de Ieren de meerderheid der slaven uit die verkocht werden aan Antigua en Montserrat. In die tijd bestond 70% van de totale bevolking van Montserrat uit Ierse slaven.

Ierland werd snel de grootste bron van menselijke veestapel voor Engelse kooplui. Het grootste gedeelte van de eerste slaven in de Nieuwe Wereld was in feite blank.

Van 1641 tot 1652 werden meer dan 500,000 Ieren gedood door de Engelsen en nog eens 300,000 als slaven verkocht. De Ierse bevolking daalde in één decennium van ongeveer 1,500,000 naar 600,000. Gezinnen uit elkaar gerukt omdat de Britten niet toestonden dat Ierse vaders hun vrouwen en kinderen meenamen over de Atlantische Oceaan. Dit leidde tot een hulpeloze bevolking van dakloze vrouwen en kinderen. De oplossing van Groot-Brittannië was om ze ook te veilen.

In de jaren ‘ 1650 werden meer dan 100,000 Ierse kinderen tussen 10 en 14 jaar van hun ouders afgenomen en verkocht als slaven in West-Indië, Virginia en New England. In dit decennium werden 52,000 Ieren (vooral vrouwen en kinderen) verkocht aan Barbados en Virginia. Alsook 30,000 Ierse mannen en vrouwen, die vervoerd en verkocht werden aan de hoogste bieder. In 1656 beval Cromwell dat 2000 Ierse kinderen naar Jamaica werden gebracht en als slaven verkocht aan Engelse kolonisten.

Ter illustratie dit citaat uit Thurloe’s State Papers, dat geïnteresseerden hier kunnenn raadplegen als e-boek.

A collection of the state papers of John Thurloe ... : containing ...

“..It was a measure beneficial to Ireland, which was
thus relieved of a population that might trouble the planters; it
was a benefit to the people removed, which might thus be made
English and Christians … a great benefit to the West India
sugar planters, who desired men and boys for their bondsmen, and
the women and Irish girls… To solace them.”

Vandaag zullen veel mensen vermijden de Ierse slaven te noemen zoals dat wat ze echt waren: slaven. Ze verzinnen wel termen als “contracted servitude”, iets zoals “gastarbeiders”, om te beschrijven wat er bij de Ieren is gebeurd. Het is niet zo dat ze een keuze hadden, dat ze zgz. na beëindiging van het zgz. arbeidscontract met een goedgevulde geldbuidel terug konden keren naar Ierland. De Ierse slaven waren in de 17de en 18de eeuw meestal niets meer dan menselijk vee.

Bijvoorbeeld, de Afrikaanse slavenhandel begon net in dezelfde periode. Het is goed vastgelegd dat Afrikaanse slaven, niet besmet met de vlek van de gehate katholieke theologie en duurder om te kopen, vaak veel beter behandeld werden dan hun Ierse tegenhangers.

Afrikaanse slaven waren eind jaren 1600 erg duur (50 Sterling). Ierse slaven waren goedkoop (niet meer dan 5 Sterling). Als een eigenaar van een suikerplantage een Ierse slaaf ranselde, brandmerkte, of doodsloeg, was dit nooit een misdaad. Diens dood was een financiële tegenslag, maar veel goedkoper dan het doden van een duurdere Afrikaan. De Engelse meesters begonnen snel de Ierse vrouwen te fokken voor zowel hun eigen persoonlijk plezier als voor meer winst. Kinderen van slaven waren zelf slaven, wat de grootte van het gratis personeel van de meester uitbreidt. Zelfs als een Ierse vrouw op een of andere manier haar vrijheid zou krijgen, zouden haar kinderen slaven van haar meester blijven. Bijgevolg zouden Ierse moeders, zelfs met deze nieuw bereikte emancipatie, hun kinderen zelden in de steek laten en in dienst blijven.

Uiteindelijk bedachten de Engelsen een betere manier om deze vrouwen te gebruiken (dikwijls nog jonge meisjes van 12) om hun marktaandeel te vergroten. De kolonisten begonnen met de slaventeelt, door Ierse vrouwen en meisjes met Afrikaanse mannen te doen fokken om slaven te produceren met een aparte teint. Deze nieuwe mulatslaven brachten een hogere prijs dan de Ierse veestapel en lieten de kolonisten bovendien toe minder geld uit te geven in plaats van de aankoop van nieuwe Afrikaanse slaven. Deze praktijk van het interfokken van Ierse vrouwen met Afrikaanse mannen duurde enkele decennia lang en was zo wijdverspreid dat er in 1681 een wet werd gestemd ′′het verbod op de praktijk van het paren van Ierse slavinnen met Afrikaanse mannelijke slaven om slaven te produceren voor verkoop.” Kortom, het werd gestopt enkel en alleen omdat de winstmarge van een groot slavenvervoerbedrijf in het gedrang kwam.

irish-slaves
Zwarte en Ierse slaven

Engeland bleef meer dan een eeuw lang tienduizenden Ierse slaven versturen. Archieven tonen aan dat na de Ierse Opstand in 1798 duizenden Ierse slaven verkocht werden aan zowel Amerika als Australië. Er waren vreselijke misbruiktoestanden van zowel Afrikaanse als Ierse gevangenen. Een Brits schip dumpte zelfs 1,302 slaven in de Atlantische Oceaan opdat de bemanning genoeg voedsel zou hebben.

Er bestaat weinig twijfel over dat de verschrikkingen der slavernij even erg (zo niet erger in de 17de eeuw) hebben ervaren als de Afrikanen. Er is ook heel weinig twijfel over dat de bruine of getinte gezichten, die je in West-Indië ziet, meer dan waarschijnlijk een combinatie van Afrikaanse en Ierse afkomst zijn. Je vindt er Ierse namen, sommige dialecten zijn doorspekt met Gaelic (video 2 “Black Irish”). In 1839 besloot Groot-Brittannië eindelijk zelf om zijn deelname aan Satans snelweg naar de hel te beëindigen en op te houden met het vervoer van slaven. Hoewel dit piraten niet weerhield om toch hun zin te doen, sloot de nieuwe wet langzaam dit hoofdstuk van de nachtmerrie der Ierse ellende af.

Maar als iemand, zwart of wit, denkt dat slavernij uitsluitend een Afrikaanse ervaring was, dan heeft deze het totaal verkeerd voor.

Ierse slavernij is een thema, waard om te onthouden en niet uit onze herinneringen te (laten) wissen.

Tot slot: Ontkenners beweren dat de Ieren in dienstverband als vrije burgers over de Atl. Oceaan trokken, terwijl de Afrikanen gevangen, ontvoerd en verkocht werden als slaven. Nochtans werden zwart of blank op een veiling beschreven als “servants” aan een meester verkocht. “Servant” was toen de gangbare beschrijving van het lijfeigenschap, de eigendomoverdracht van een menselijk wezen. Mogen we dit dan geen slavernij noemen?

white_20
Virginia Gazette 28 maart 1771: Aankondiging van de komst van het schip “Justitia” (!) uit Londen met aansluitend een veiling in Leeds, Virginia. (…)

De BLM-beweging vindt dit – vanzelfsprekend – allemaal onzin. Pure concurrentie van de slachtofferrol, waarvoor “Wiedergutmachung”, herstelbetalingen, geëist worden. Dat ook blanken in het verleden in de slavernij gebracht werden, zonder dat deze nu, in de 21ste eeuw, uit een “onverwerkt verleden”frustratie, of eerder als wraak voor hun eigen tekortkomingen, de boel kort en klein slaan, de bevolking terroriseren, de politie uitdagen, woningen en winkels plunderen en in de fik steken, kortom heel de samenleving chanteren… is iets dat bij begrijpend lezen onder “beschaving” bedoeld wordt…

Lees ook: Cromwell and the Irish Slaves

Debitum Aeternam

“Herstelbetalingen is het onttrekken van geld van hen die nooit slaveneigenaren waren om te worden gegeven aan hen die nooit slaven waren.”

Larry Elder, Amerikaanse radiopresentator, auteur en advocaat fileert heel het Wiedergutmachungs-eisenpakket. Een aanrader!

Ondertiteling en vertaling via icoontjes onderaan.

“Kinderen die nog niet geboren zijn, zijn bij voorbaat verantwoordelijk voor de misdaden en misbruiken van hun voorouders – en alle voorouders van de “groep” waartoe zij behoren.”

Lees: Is alles wat we zijn de kleur van onze huid?

In de brievenbus

“Met verbijstering verneemt KVHV-Gent de recente politieke ontwikkelingen inzake het corona-debacle. Deze nepregering, die zich krampachtig vastklampt aan artificiële volmachten, zet nu haar eindoffensief in: er komt géén parlementaire onderzoekscommissie omtrent de aanpak van de coronacrisis.

Het voorstel in de Kamer sneuvelde vrijwel meteen. De zittende partijen; Open-VLD, CD&V, s.pa en Groen, met steun van N-VA, zorgden ervoor dat ze met 109 stemmen tegen 29 hun stinkende potjes vooralsnog gesloten kunnen houden. De existentiële angst voor verkiezingen neemt duidelijk de bovenhand op plichtsbewust handelen in het belang van de bevolking die ze horen te dienen. Een handig staaltje zwendelen met de transparantie van bestuur, zelfs de CCP bekijkt zo’n politieke efficiëntie met ijverzucht.

Het bewaren en dienen van de ronduit leugenachtige sfeer rondom deze crisis bleek de enige indicator van ‘standvastigheid’ waarin onze heren en dames volksvertegenwoordigers en hun cohorte aan zogenaamde ‘experten’ uitblonken. Van foutief advies rondom het nut van mondmaskers, louche bestellingen met frauduleuze personen tot het uiteindelijk te laat leveren van mondmaskers die dan finaal ook nog niet conform standaard waren. Het kon allemaal. Dit terwijl de verantwoordelijke politici en zelfverklaarde experten telkens vakkundig de dichtstbijzijnde zandbak opzochten om aldaar het hoofd in neer te planten, waarschijnlijk overvallen door het gevoel van zelfgenoegzaamheid dat ze te beurt viel. Een gevoel van schaamte, zelfreflectie en nederigheid na de onophoudelijke reeks aan blunders bleef ze immers tot nader order onbekend.

Dit is de zoveelste operatie in onze politieke geschiedenis om te voorkomen dat er lijken uit de kast vallen, opnieuw houdt men vakkundig een hele reeks systeempolitici een hand boven het hoofd. Iedereen weet dat het lijk zich in de kast bevindt, iedereen kan het riéken, de rottende geur is niet te harden en iedereen gebaart van krommenaas. Deze schijndemocratie bevindt zich in staat van ontbinding en de zetelende politici dienen niet de burger die ze het mandaat schonk, maar louter hun eigenbelang en dat van het systeem dat ze krampachtig in leven trachten te houden. Het is een samenspel van wisselwerking en wederkerigheid.

De Wetstraat is het speelterrein van een onderonsje met een ouwe gouwe insteek: ‘do ut des’. Een centrale regel in het spel dat zich achter de schone schijn van onze democratie afspeelt. Ik geef, opdat ik van jullie een gunst zal verkrijgen. Handig handelen en manouveren ze zich een weg uit het stinkend moeras dat overloopt van hun onkunde, potentieel schuldbesef en hopen aansprakelijkheid wegens schuldig verzuim. De burgers, en dan in het bijzonder de gezondheidswerkers op het terrein, die met een tekort aan volwaardige middelen toch dit virus te lijf gingen, staan wederom buitenspel en blijven verdwaasd achter. Centraal doorheen dit circus klinkt maar één devies: veel geblaat en weinig wol.

Als we de eindevaluatie opmaken behoren wij tot de landen die de crisis het slechtste hebben aangepakt. Niet dat je dat van het Belgische systeem ooit zou gehoord hebben.Samen met heel wat te betreuren burgers stierf ook het laatste stukje van politieke geloofwaardigheid van deze zogenaamde volksvertegenwoordigers.Wij hopen dan ook dat de bevolking hiervan akte zal nemen, wij doen dat alvast wel.”

Daar bij die molen…

… neen, niet die molen, daar waar het meisje stond waar je zo veel van hield en waar je samen met haar wou gaan wonen… Maar wel de grote metalen mastodonten die niet alleen het zicht vervuilen, maar bovendien storend en zelfs dodelijk werken op de natuur, op de mens en dier. In hun nabijheid wil je niet meer wonen. Ze worden ook elk jaar hoger, hebben meer slagschaduw, verdringen elke band met de natuur. Een eeuwenoude eik zou zijn groot(s)heid niet mogen verliezen door een metalen onding…

Stilaan wordt de linkse energiepolitiek door de bevolking minder en minder gedragen. In Herentals en Vorselaar moesten de windmolenbazen (voorlopig?) inbinden. (… bij dit laatste project heeft uw dienaar verzetbondgenoten in de omringende dorpen gecontacteerd… bij een infovergadering in Lille zag men ons liever gaan dan komen en werden wij met zachte drang naar de toog geleid omdat wij te moeilijke vragen durfden te stellen die op groeiende belangstelling van de andere bezoekers mochten rekenen. Vooral omdat men halsstarrig loog over o.a. de niet recycleerbare ‘restafval’ nadat een windmolen dient afgebroken te worden…) Meestal kon de bouw slechts verhinderd worden door een procedurefout, want de windmolenlobby doet uitstekend werk. Er is immers veel geld mee gemoeid.

In Nederland kwam dit schandaal aan het licht. Wie wordt er beter van? Kijk even mee:

https://www.kn-online.de/Nachrichten/Schleswig-Holstein/Schleswig-Holstein-Was-passiert-mit-alten-Windraedern-Foerderung-laeuft-aus

“De klucht van Israëls annexatie”

Wat is de wereld trouwens anders dan een groot schouwtoneel, waarin ieder, onder het masker van een ander optreedt en zijn aangenomen rol speelt, totdat de grote Regisseur hem van het toneel laat verdwijnen

In de Jerusalem Post schreef Seth Frantzman, tevens auteur in het M.E. Forum, een opiniestuk over de aangekondigde annexatie van de westelijke Jordaanoever. Een opmerkelijk opiniestuk. We citeren enkele naar het Nederlands vertaalde paragrafen:

“De Palestijnen die in deze regio wonen zullen er geen baat bij hebben. Zij worden geen Israëlische staatsburgers of krijgen geen vooruitzicht op het verwerven van de nationaliteit. Zij zullen waarschijnlijk minder rechten hebben dan de Arabieren in Oost-Jeruzalem, het vergroot de kans op geschillen door de manier waarop Israël de Arabieren behandelt binnen ‘s lands grenzen.”

“Jeruzalem wil geen verantwoordelijkheid voor de Westelijke Jordaanoever. Zij wil dat de Europese Unie betaalt voor de PA in Ramallah en Qatar voor de benarde situatie van Gaza. Volgens Netanyahu’s theorie kan hij zo een halfbakken annexatie krijgen.”

“Dit is de schertsvertoning van soevereiniteit; een regering-Netanyahu die geen toekomstplan opgesteld heeft, evenmin een plan om de hele zaak te annexeren of om een Palestijnse staat mogelijk te maken. Israël is dàt geworden waar de Arabische landen vroeger voor veroordeeld werden: de zogenaamde “drie no’s” … geen vrede, geen erkenning, geen onderhandelingen.”

“Of Trump in november nu wint of niet, de steun voor Israël in de VSA, kalft af.”

Uit: https://www.jpost.com/opinion/the-charade-of-israels-annexation-opinion-632839

Met uitzondering van Trumps regering, internationale afkeuring:

Een verslag uit Syrië, zonder poco bril

Goede Vrienden,

Beleven we nu de “donkere tijd”, die Gilbert Keith Chesterton (+ 1936) voorzag? Hij voorspelde de ineenstorting van onze beschaving met de afbraak van zijn morele, religieuze en culturele pijlers. “Mensen kijken enthousiast naar de toekomst omdat ze bang zijn naar het verleden te kijken” schreef hij. Gaan we nu deze zwarte periode in?

Deze vraag stelt zich Dale Ahlquist, stichter van de Chesterton Society, Chesterton Schools en Chesterton Academies. Chesterton had zeker een profetische visie. Hij was niet alleen een grote Engelse letterkundige maar vooral een originele verdediger van de waardigheid van de mens en werd een van de aanstekelijke overtuigde katholieken die met humor en creativiteit het authentieke geloof verdedigde. In duistere tijden hebben we meer dan ooit een creatieve geloofsbeleving nodig. Een van de voornaamste oorzaken waarom de Europese Unie  een diepe identiteitscrisis doormaakt en er voorlopig niet uitgeraakt, is dat ze niet durft terugkijken en bang is om haar echte wortels te erkennen.

Een Poolse verpleegster, Irena Stanislawa Sendler* bood zich in 1942 in het getto van Warschau aan als loodgieter en slotenmaker. Met haar grote gereedschapskist en kar wist zij 2.500 joodse kinderen te redden. Met het geblaf van haar hond zorgde ze er voor dat bij de controle de kinderen niet werden opgemerkt. Ze werd gearresteerd en gemarteld. Haar armen en benen werden gebroken opdat ze de namen van de kinderen zou geven, wat ze niet deed. Die namen had ze in wekflessen in haar tuin verborgen. Een SS’er kon omgekocht worden om haar op weg naar haar executie tegen de grond te slaan en achter te laten. Zo kon ze ondergronds verder leven met een andere naam. Ze stierf in 2008 op 98 jarige leeftijd.

*Nvdr: hierbij een korte beschrijving van Sendlers leven. Klik hier voor een film van ‘1’36”.

Op maandag 15 april 2019, het begin van de Goede Week, stond de Notre-Dame te Parijs in lichte laaie. Was het een ongeval of geplande aanslag? In elk geval, waren er geen Paasvieringen mogelijk in dit nationaal heiligdom, het symbool van de incarnatie van het christelijk geloof van Frankrijk en in feite zelfs van Europa. Een video van ruim anderhalf uur toont de verbluffende eensgezindheid van de restauratiewerken als moedig getuigenis van een grote groep mensen die een bijzonder creatief antwoord geven op deze catastrofe:

Tegelijk ontstond uit deze brand  een beweging van pelgrimeren met een O.L.Vrouw beeld doorheen Frankrijk, in de vorm van een M: Van Lourdes naar Pontmain, Rue du Bac (Parijs), Pellevoisin en La Salette (www.mdemarie.fr;

Met Pasen 2020 was de aanslag nog veel erger. Wereldwijd werden alle kerken verplicht gesloten en bleven dicht nog lang nadat musea, dierentuinen… open mochten.  Ongeval of geplande aanslag? Mao, Stalin, Hitler konden niet eens dromen van een dergelijke aanslag op wereldvlak tegen wat voor het christelijk geloof het heiligste is.

Worden onze uiterlijke mogelijkheden van geloofsbeleving drastisch afgesneden, het moet een uitnodiging zijn voor een des te sterkere innerlijke beleving van het christelijk geloof. In de eerste eeuwen ging de Kerk ondergronds om zich te beschermen tegen een almachtig Romeinse Rijk. Toen het Romeinse Rijk instortte, bleef het Kruis overeind en de Kerk herrees. Deze Kerk heeft vervolgens alle Europese landen en organisaties zien geboren worden en zal ze ook zien sterven.  Weliswaar is de Kerk menselijk en aards, getekend door gebreken, fouten en zonden, maar ze is ook goddelijk en eeuwig omdat Jezus haar zijn Geest gegeven heeft voor altijd.

P. Daniel

Flitsen

Deze zondag geeft het Evangelie  ons drie goede raadgevingen. Vooreerst: “weest niet bang!” Het komt in de Bijbel zo dikwijls voor als er dagen in het jaar zijn. We leven nu in een fel opgedreven angst voor de dood, terwijl het sterven bij ons leven  hoort.   Zoals we ’s avonds afscheid nemen van de dag zullen we eens afscheid nemen van ons leven. Er sterven nu helaas meer mensen van angst dan van een virus. Er sterven ook onnodig veel meer mensen vanwege de overheid, omdat een goedkoop geneesmiddel verboden wordt. Het vertrouwen op   Gods liefde en op de goedheid van de schepping is het meest gezond makend medicament, zonder bijwerkingen. Vervolgens zegt Jezus: “je bent meer waard dan een zwerm mussen”. Je bent de moeite van het bemind worden waard en God houdt van u, hou ook van jezelf, aanvaard je zelf zoals je bent, met je kwaliteiten  en gebreken. Blijf uw leven richten op Hem die je schiep en op Christus die je verloste. En tenslotte: “Getuig van Jezus Christus, getuig van de Waarheid”. We leven in een wereld waar leugen, onrecht, lelijkheid, boosheid, ontwrichtingen overvloedig aanwezig zijn. Regeringen, media, universiteiten, internationale organisaties liegen. Ze weten dat ze liegen. Ze weten dat wij weten dat ze liegen. En ze blijven verder liegen, bedriegen en ontwrichten. Wees niet bang tegen de stroom in te getuigen van de ene waarheid, schoonheid en goedheid  van Jezus Christus en zijn Evangelie. De twee martelaren, bisschop John Fischer en kanselier Thomas More**, die we maandag vierden, mogen onze voorsprekers zijn. Deze twee rijke persoonlijkheden, die aanvankelijk in hoog aanzien stonden bij het koninklijk hof wilden de  grillen van koning Hendrik VIII in Engeland niet steunen, werden gevangen gezet en uiteindelijk in 1535 onthoofd. Hun vastberaden trouw blijft een sterke stimulans voor christelijke autoriteiten in onze tijd.

**Herdenking in St. Patrick-kerk te Carlsbad, Californië

Met het feest van het hl. Hart hadden we deze week weer een extra zondag die we o.m. gebruikten om een flinke wandeling te maken. Het is hier een rotswoestijn en heel erg heuvelig. Vanop een heuvel zie je het dal tot aan de volgende heuvel. Zondag ontdekten we twee heuvels verder van ons klooster een ruïne van een erg grote boerderij. De herder die we daar aantroffen vertelde ons dat het eigendom van zijn vader is er dat er een bron is nog van uit de tijd van de Romeinen. De boerderij is nu omgeven door een wijngaard waarin ook vijgen- en granaatappelbomen staan, een ‘natuurlijke’ combinatie voor deze streek.

Inmiddels is de abrikozenoogst begonnen. Ook de abrikozen zijn voor onmiddellijk gebruik, om uit te delen, voor confituur,  om te drogen,  te bewaren en te verkopen.

Lees verder

Willen we maar gewoon blank-collectief zelfmoord plegen?

Comments speech icon - Freecns Cumulus

Het artikeltje van kwaliteitskrant De Standaard “Witte stemacteurs stoppen met inspreken gekleurde personages” trok onze aandacht om twee redenen:

  • de woordkeuze van DS: “Witte stemacteurs”… ach… hoe veel platter kan je op je ‘blanke‘ buik gaan liggen?
  • de inhoud – iets waar DS geen schuld aan heeft. Moeten we nu ook al bij ingesproken stemmen gaan controleren wie of wat, met welke huidskleur, er achter schuil gaat? Wat volgt? Heeft een stem een kleur? Ja, maar die staat niet in de pigmentatiecatalogus. Een stem heeft een klankkleur, m.a.w. eigenschappen die bij het inspreken van tekst of het zingen van een lied tot uiting komen: diep, schel, hees, belegen, raspend, rokerig, zwoel…

Mia Doornaert schreef nochtans in dezelfde kwaliteitskrant: “Ik ben blank en ik blijf het.”

Hoe ver gaan ze die BLM-heksenjacht doordrijven? Moet de verkoop van wit porselein verboden worden? Discrimineren we dan de blauwe, groene, bruine, zwarte kopjes en borden? Mogen we nog een witte bruidsjurk dragen?