Stratego in Syrië

Afbeeldingsresultaat voor stratego middle eastTurkije protesteert en dreigt. Indien de VSA inderdaad een troepenmacht ontplooien en blijvend hun legertenten opslaan in Noord-Syrië, zogezegd om de Koerden ter wille te zijn, zal Turkije dit niet dulden. Benieuwd in hoever Erdogans dreigement gemeend is en of de VSA hiervan onder de indruk zijn, resp. of ze hun geostrategisch belangrijke NAVO-partner zullen willen bruuskeren.

Voor de Turkse regering zijn alle Koerden gelijk. Met het motto “Een dode Koerd is een goede Koerd”, maakt het niet uit of ze op Turkse, Syrische of Iraakse grondgebied verblijven.
Los van de toenemende islamisering, de vervolging van oppositieleden, van media en alle mogelijke Gülenspoken die Erdogan overal meent te ontwaren, blijft het feit dat zijn retoriek t.o.v. Israël steeds harder wordt. Niet toevallig heeft ook Turkije Oost-Jeruzalem als hoofdstad van de Palestijnen erkend.

De VSA zetten hun kaarten meer en meer op de Koerden. Naar verluidt zouden zij hen 1/3 van het Syrische grondgebied – als autonoom Koerdisch gebied – beloofd hebben, wat een doorn in het oog is van zowel Erdogan als van Assad. Turkije vreest een aanmoedigings-effect bij zijn inheemse Koerden; de Syrische staat wordt verzwakt, verliest een behoorlijk stuk grondgebied.  De Syrische Koerden zelf willen een autonome staat, met toegang tot de Middellandse Zee.

En niet zomaar een lap grondgebied. Vruchtbare landbouwgrond en olievelden. De VSA zouden via een van Syrië losgemaakte Koerdische Vrijstaat de helft van de energie-bronnen, de Eufraatdam bij Tabqa, en de oogst van de beste landbouwgronden controleren. Syrië zou op deze manier arm en afhankelijk blijven. En dan laten we de sancties nog buiten beschouwing. Twee vliegen in één klap voor de VSA: Israël wordt blijvend beschermd en Syrië’s vrienden, Rusland en Iran, zullen moeten blijven financieel over de brug komen wil het land ooit heropgebouwd geraken.

Nochtans zouden de Syrische Koerden (PYD) en de Assad-regering best samen aan tafel gaan zitten om tot een oplossing te komen: enerzijds (al dan niet gedeeltelijk) Koerdisch zelfbestuur, anderzijds Syrische soevereiniteit. Zij delen dezelfde belangen, die tot een verstandig akkoord zouden moeten kunnen leiden waar iedereen beter van wordt. Beide partijen zien Turkije als een gemeenschappelijk gevaar. Beide partijen zijn tot elkaar veroordeeld voor de uitbating van de rijkdommen van de regio. Ze wantrouwen beide – terecht – extremistische islamisten en vrezen hun terugkeer. Geen van beiden kan de infrastructuur alleen heropbouwen. De meest logische en lucratiefste afzetmarkt van de Syrisch-Koerdische producten ligt binnen Syrië zelf; transit-douanerechten kunnen vermeden of op elkaar afgestemd worden. Syrië heeft water, elektriciteit en olie nodig. Voor een niet onbelangrijk deel in handen van de Koerden.

De Syrische Koerden rekenen op de VSA om hun belangen te vrijwaren. Of dit een goede keuze is? Ook al ligt Turkije vandaag niet in de bovenste schuif van Washington, de politieke wind durft snel uit een andere richting te waaien. In plaats van de heropbouw van Syrië te dwarsbomen, zouden ze  beter hun trots inslikken en het land helpen opbouwen. Het enige voordeel dat momenteel uit de verschrikkelijke oorlog gekomen is, is de verstandhouding tussen Beiroet, Damascus, Bagdad en Teheran; voor het eerst in lange tijd is samenwerking en economische groei tussen hen mogelijk. Jordanië zou de handelsroute via Damascus naar Beiroet nieuw leven kunnen inblazen. Voorlopig onmogelijk omdat zgn. ‘gematigde rebellen’ de grensstreek in handen hebben in een door de VSA en Rusland onderhandelde ‘de-escalatie zone’. Hetzelfde geldt voor de hoofdweg die Bagdad met Damascus verbindt. Daar controleren de VSA de Tanf-grensovergang in hun eigen militaire zone. De Amerikaanse aanwezigheid dient slechts één doel: handel blokkeren en een verbinding over land van Iran naar Libanon onmogelijk maken. Iran heeft Hezbollah echter jarenlang via de lucht bevoorraad en zal dat blijven doen. De Tanf-blokkade schaadt slechts de interne lokale handel en houdt de regio arm.

Dromen we even nog wat verder: moesten Iran en Irak door Syrië pijpleidingen mogen bouwen naar Tartous of Tripoli zou de EU minder afhankelijk zijn van Russische bevoorrading. De VSA zouden ervoor kunnen zorgen dat de Levantlanden zich in de toekomst naar Europa richten en niet naar Rusland. Zowel Europa als de Levantlanden zouden er wel bij varen. Er zou broodnodige werkgelegenheid voor de jongeren kunnen gecreëerd worden, wat stabiliteit, regionale welvaart, economische perspectieven en minder emigratie tot gevolg zou hebben. Emigranten zouden aangemoedigd worden terug te keren naar hun herkomstlanden. Turkije, Libanon en Jordanië zouden vluchtelingen-kampen zien leeglopen. Alle analisten waren het erover eens: armoede en slechte economische vooruitzichten waren de aanleiding tot de Arabische Lente. Wat door de recente protesten in Tunesië nog maar eens bevestigd wordt. Iedereen zou er beter van worden. Iedereen… behalve de VSA en Rusland, zowel geostrategisch als economisch.  Wat men een patstelling kan noemen.

AfbeeldingsresultaatDat de VSA geen voorstanders zijn van b.g. wensdromen is duidelijk. Niet alleen zouden de Levant–landen financieel onafhankelijk worden, maar bovendien zouden er meer duiven dan haviken aan de resp. regeringstafels zitten, wat het budget voor militaire uitgaven zou doen slinken. De bevolking van de Levant zijn de slachtoffers van een mega-lomaan machtsspel. Europa mag volgens de Amerikaanse goede raad niet afhankelijk zijn van Russische energiebevoorrading – lees: moet het Amerikaanse fracking LPG-gas kopen – en de Russisch/Iraanse invloed in de regio rond Israël moet uitgeschakeld worden.

De promotie van de ‘democratie’ werd het codewoord voor het elimineren van Amerikaanse vijanden / concurrenten al dan niet met militaire of met economische middelen. Het beletten dat landen welvarend worden is ook een vorm van oorlogsvoering.

Syria Comment

“Er is geen FSA, er is slechts Al Qaeda”

Afbeeldingsresultaat voor fsa mask al qaeda“Zoals uit de volledige uitvoerige analyse mag blijken heeft het door de VSA en co. gesteund FSA (Free Syrian Army), het allegaartje terroristen dat in de westerse pers lieflijk ‘gematigd’ genoemd wordt, gecollaboreerd met de niet zo gematigde – zeg maar extremistische – ‘rebellen’ van al Qaeda, Al Nusra e.a. vertakkingen.

Daar de VSA en hun vriendjes uit de Perzische Golf de FSA opgericht en gesteund hebben, financieel, militair, hen aanvaardbaar gemaakt hebben in de media, is het niet meer dan logisch te stellen dat de VSA met Al Qaeda gecollaboreerd hebben – al dan niet indirect.

Dit spreekt de stelling van de westerse media én poco politici tegen, die suggereren dat de Syrische regering geprobeerd heeft extremistische groupuscules te steunen met het doel de “gematigde” Syrische oppositie in diskrediet te brengen.
In werkelijkheid is net het tegenovergestelde waar, zoals bewezen werd na recente overwinningen op Al Nusra en ISIS. Voor zover de VSA de keuze had tussen de steun aan de regering van Assad of aan de extremisten van Al Qaeda, is het duidelijk dat de VSA de voorkeur gaven aan Al Qaeda, resp. hun filiaal Al Nusra.

De VSA hadden als doel de Syrische regering te doen vallen met als gevolg de belangrijkste regionale rivalen Iran en Hezbollah te verzwakken.
De Amerikaanse bemoeienissen in Syrië hadden verschrikkelijke gevolgen voor de Syrische bevolking; veel werd vernietigd. Dit was niet moeilijk te voorspellen – en toch werden er grote hoeveelheden wapens naar het land gesmokkeld, via hun partners-in-crime Saoedi-Arabië en Qatar.
Het verplicht moeten leven onder de Al Qaeda knoet was niet iets waarop de Syriërs, soennieten inbegrepen, zaten te wachten en desalniettemin steunden de VSA de groei van Al Qaeda in Syrië om hun eigen buitenlandse politieke doeleinden te kunnen verwezenlijken.

Er is dikwijls sprake van zgn. Amerikaanse  ‘vredesmissies’, of dat de VSA het M.O. willen ‘stabiliseren’. De Amerikaanse ‘tussenkomsten’ hebben net het tegenovergestelde als gevolg: veel menselijk leed, zoals ook het geval was in Irak en Libië.”

De analyse begint als volgt:

Een kort overzicht van de collaboratie tussen de door de VSA gesteunde FSA en het Al Qaeda filiaal, Al Nusra Front.

Bij westerse opiniemakers over Syrië – zowel de linkse als MSM, zijn de gebruikelijke stellingen genoegzaam bekend: de Syrische regering onder leiding van Bashar al-Assad heeft geprobeerd de zgz. “gematigde, seculiere rebellen” van het door het westen gesteunde FSA (Free Syrian Army) uit te roeien, terwijl ze tegelijkertijd opzettelijk extremistische rebellengroupuscules zou gesteund hebben om de zgz. Syrische opstand een ‘islamiserings‘etiket op te kleven. Assad zou met deze tactiek willen aantonen dat zijn regering Al Qaeda terroristen bestreed in plaats van seculiere vrijheidsstrijders die slechts ‘democratie’ wilden in hun land. Ergo: de VSA en andere westerse mogendheden zouden hun fout – de steun aan Syrische ‘rebellen’ – inzien en Assad als partner tegen de zgn. “War on terror’ omarmen.

De feiten in Syrië tonen het tegenovergestelde aan, nl. dat het de door de VSA gesteunde zgz.  FSA (poco merknaam: Free Syrian Army), een verzameling opstandelingen die herhaaldelijk gecollaboreerd, schouder aan schouder gevochten hebben met Al Qaeda’s filiaal, het Nusra Front, en met andere salafistische djihadi’s, zoals Ahrar al-Sham en Jaish al-Islam, of – als de nood het hoogst was – zelfs met I.S. (Volg bruggetjes voor achtergrondinfo)

Wie heel de analyse “There is no FSA, There is only Al Qaeda” van William Van Wagenen, wil lezen – het is zeer uitgebreid, goed gedocumenteerd, met talrijke verwijzingen naar bronnen – verwijzen wij door naar The Libertarian Institute.   Een aanrader.

U zal begrijpen dat vertalen van dit omvangrijk artikel naar het Nederlands quasi onbegonnen werk is.  Enkele video’s ter illustratie:

Een verslag uit Syrië, zonder poco bril

Goede Vrienden,

Na enig nieuws vanuit onze gemeenschap zoals naar gewoonte, wil ik nu één thema uitvoerig en grondig behandelen. Kan Jeruzalem al of niet erkend worden als hoofdstad van de joodse staat en wat is de rol van het zionistische Israël in de wereld? Het is een heel belangrijk thema voor oorlog en vrede, niet alleen in het Midden-Oosten maar in de hele wereld. Het is en blijft ook een erg gevoelig en delicaat onderwerp.

Ik heb getracht een overzicht te geven van de achtergronden die meespelen bij de standpunten zowel voor als tegen. Eventuele verbeteringen of aanvullingen op mijn uitgebreid artikel zal ik dankbaar aanvaarden, maar ik ben niet bereid aan een pennenstrijd hierover mee te doen.

P Daniel

Vrijdag 12 januari 2018

In het oosten wordt de Openbaring (“Epiphanie”, wat wij Driekoningen noemen, 6 januari) met meer luister dan in het westen gevierd, als verschijning van God in Jezus in onze tijd: de aanbidding van de wijzen, het doopsel van Jezus en het wonder op de bruiloft van Canaa.  En zo reden we met gans de gemeenschap op vrijdag in de late namiddag naar de parochiekerk van Qâra.  Het kerkje was goed gevuld.  De pastoor had een spontane inval en zei vlak voordat hij het Evangelie las: ik zal eerst preken over het doopsel en spreek jij dan over Epiphanie.  Na de mis volgde de uitgebreide wijding van het water en de besprenkeling.  Met twee flinke bussels kleine olijventakken bleef de pastoor vanuit de wijwaterkuip kerk en gelovigen overvloedig besprenkelen zodat de vloer van de kerk er uiteindelijk uitzag zoals in een zwembad.  Iedereen had er het grootste plezier in.  Nadien komen verschillende mensen nog drinken van het wijwater of hun gezicht wassen en allen nemen een volle fles wijwater mee naar huis.  Ziedaar erg zinvolle christelijke gebruiken.  Nadien zongen wij thuis nog de lange “koninklijke uren” en de vespers, die samen twee uren in beslag nemen.  Daarmee was het slotfeest van Kerstmis ingezet.  Op zaterdag vierden we de byzantijnse eucharistie bij ons.  Op zondag was het de Latijnse viering van het doopsel van Jezus.  Daarna zegenden wij het huis en de kamers met wijwater en in de namiddag beklommen we de tractor om met een emmer wijwater en een bussel olijventakken het terrein te zegenen.  De drie kinderen, de jongens, zochten links en rechts een plekje op de oude tractor en reden mee over de erg hobbelige en golvende grond van de rotswoestijn.  Zo kwamen we op plaatsen waar we jaren lang niet meer geweest waren, zoals de boerderij die tijdens de oorlog als een soldatenwachtpost ingenomen was en nu weer als boerderij wordt geïnstalleerd.

Zondagavond krijgen we onverwachts bezoek: zes ambulancewagens en 9 chauffeurs.  Dat is echt op zijn “Syrisch”.  Ze komen uit Tartous, ze halen hier materiaal op om alles naar Aleppo te brengen.  Ze zouden volgende morgen weer vertrekken maar dat bleek niet zo te zijn.  Ze moeten wachten op toestemming van hoger hand.  Syrië is geen Afrika maar wat afspraken betreft liggen ze soms heel dicht bij elkaar.  Het was even alle hens aan dek.  Deze mannen krijgen een avondmaal en er wordt een bed voor hen klaargemaakt.   Vermits het in Tartous aan de zee veel warmer is dan hier moet er extra materiaal aangehaald worden en een klein elektrisch vuurtje.    ‘s Morgens ontbijten we met zijn allen op ons terras in de morgenzon.  Wat deugt doet is dat het zulke eenvoudige mannen zijn en zo dankbaar om alles wat ze krijgen.  Toen ze dinsdagmiddag uiteindelijk vertrokken wilden ze dat ik hen en hun reis zou zegenen.  En waar komen hun zes ambulances vandaan?  Ze zijn ons geschonken door de aartsbisschop van Toledo, Spanje, namens Caritas en ze komen van Catalonië.  De mannen hebben zich ook aan ons voorgesteld: Koerden, llawieten en soennieten.  En ze wilden het ons nog heel duidelijk maken: “Koerden, alawieten, soennieten en christenen: wij zijn allen Syriërs.” Ziedaar, wat wij vanaf het begin goed begrepen hebben en wat het westen niet heeft willen zien. En zo is het wersten in de valkuil van zijn eigen leugens getuimeld.

Ondertussen hebben de kinderen twee weken vakantie, waardoor de drie jongens veel bij ons zijn en wij voor hen zorgen. We begrijpen heel goed waarom sommige moeders blij zijn wanneer het vakantie is en nog blijer wanneer de vakantie weer voorbij is.

Lees verder

Syrië: een stand van zaken

Afbeeldingsresultaat voor syria peaceDe strijd om de macht in Syrië nadert stilaan zijn laatste fase, de finale. Na de bevrijding van het oostelijk deel en de omgeving van Aleppo in het najaar van 2016 en de bevrijding van het centraal- en oostelijk deel van het land op ISIS dit voorbije jaar is het nu de beurt aan het laatste grote stuk door jihadisten bezet gebied om in handen te vallen van het Syrische leger, de provincie Idlib. En dit vlot goed.

Stilaan wordt ook duidelijk welke militaire strategie de regering in Damascus hier volgt. Het is het in twee delen hakken van de provincie ter hoogte van de vroegere luchtmachtbasis van Abu ad Duhur. Het oostelijke deel van dit grotendeels door al Qaida bezette gebied is dan geheel afgesloten van het westelijke meer bevolkte deel. Zo te zien niet toevallig.  Lees meer bij “Wie eist er nog het hoofd van Assad?”

De auteur, Willy Van Damme, besluit zijn analyse met:

“Voor de VS en hun nieuw gevonden Syrische-Koerdische vrienden zit er weinig anders op dan te onderhandelen en hopen op een zo voor hen interessante serie voorwaarden. Grote eisen zal men echter niet kunnen stellen. Daarvoor is hun positie veel te zwak. Iemand het hoofd van Assad?”

Onze redactie meent dat b.g. analyse de toestand treffend weergeeft.  Ter illustratie en vervollediging voegen wij er nog het onderstaande bij:

Israël slaat opnieuw toe in Syrië:

Marco Glowatzki bevestigt vanuit het hotel Galery Mustafa Ali in Damascus Bab Sharqi:
“Israël heeft meerdere aanvallen uitgevoerd. In het zuidelijke en oostelijke stadsdeel waren treffers met tot op heden 5 gekwetsten. In de kerk Mar Antonio is een raket ingeslagen. Er zijn geen militaire doelwitten in de stad en al zeker niet hier in het oude stadsgedeelte!
De ontploffingen zijn oorverdovend. Dat is het vreedzame Israël. Hartelijke dank Bibi. De joden die hier wonen – ik ben momenteel in het joods-christelijke stadsdeel – vervloeken de regering Netanjahu. Ook gisteren werd tegen de regering Netanjahu geprotesteerd: in Tel Aviv, Jeruzalem en Haifa.”

S.O.S. Chrétiens de lOrient heeft het over 5 doden.  En, ondanks het afgesproken staakt-het-vuren verwoede raketaanvallen vanuit de terroristische bolwerken in Bab Touma, Bab Shand en Qassa’a op de oude stad van Damascus

Het Syrisch leger rukt op naar de laatste enclaves bezet door zgn. ‘rebellen’:

“Rebellen”…

Van de klaveren naar de biezen:

De ‘rebellen’ – Al Qaeda, Hayat Tahrir al-Sham, Ahrar al-Sham en consoorten vechten het ook onderling uit:

Een jaar geleden hadden de VN nog het lumineuze idee Oost-Aleppo aan de ‘rebellen’ te willen geven:

 

 

 

 

Een verslag uit Syrië, zonder poco bril

We hebben u onze oprechte Kerst- en Nieuwjaarswensen al gegeven, afscheid genomen van het oude jaar en we zijn vol goede moed de zorgen van het nieuwe jaar tegemoet getreden. Het is echter niet onze bedoeling om als een kromgebogen Atlas heel de wereld op onze schouders te torsen. God heeft ons geschapen naar zijn Beeld om gelukkig te zijn, om bemind te worden en te beminnen. Iedere dag heeft genoeg aan zijn eigen zorgen. Wel merken we aan de telkens nieuwe ontwikkelingen waarin we terecht komen, dat ze dikwijls leiden naar het oude model: een wereld van ellende, lijden, geweld en oorlog. En telkens ontdekken we dat er in iedere aardse hel ook een stukje hemel schuilt. Daar willen we ons op richten. Dit vraagt van onze kant een voortdurende waakzaamheid en geestelijke vernieuwing, een opbouw van een innerlijke weerstand tegen de wereldse afbraak van de menselijke waardigheid en een openheid voor een echte vrede, die we alleen maar vinden in God, door Jezus Christus en zijn Moeder Maria. Hem zij alle eer en glorie.

P. Daniel

Vrijdag 5 januari 2018

Van Oud naar Nieuw

Zoals Kerstmis konden we ook Nieuwjaar in een grotere vrede dan vorige jaren vieren. Zondag kwam abouna Georges voor de byzantijnse mis van “de zondag voor de Openbaring”. In de late namiddag kwamen we allen samen voor een indringende en lange bezinning over “de geestelijke strijd” volgens de inzichten van Sint Jan van het Kruis (+ 1591), die samen met de heilige Theresa van Avila de hervormer van de Carmel werd.

Er zijn drie gevaren voor onze geestelijke groei, nl. vanuit de duivel, vanuit de wereld maar de voornaamste komen vanuit onszelf, nl. vanuit onze gedachten. Jezus waarschuwt ons dat  niet hetgeen van buiten af in ons komt, ons bezoedelt, maar wat van binnen komt, onze gedachten, die allerlei gevoelens wekken die tot jaloersheid, hebzucht, geweld, onrecht, oordeel en veroordeling  leiden. Hier is waakzaamheid vereist. Het verdrijven van deze gedachten leidt tot vrijheid en tot een leven vanuit Gods Geest. Het is een strijd die heel ons leven zal duren. Moeder Agnes-Mariam heeft zich hierin erg verdiept en gaf hierover praktische richtlijnen. Sint Jan van het Kruis is hierbij zeker een van de grootste gidsen uit de kerkgeschiedenis. Dit onderricht was tevens een boeiende gedachten-wisseling. Hierna zongen we allen samen de vespers. Daarna hielden we een tijd aanbidding bij het uitgestelde Allerheiligste Sacrament. Tenslotte vierden we de Latijnse ritus van het feest van de Moeder Gods, waarin we bijzondere aandacht besteedden aan gebed voor intenties van Kerk en wereld en al onze weldoeners. Het was werkelijk een middernachtmis zodat het half een werd vooraleer we de kerk verlieten. In de refter waren voor de gelegenheid tafels en stoelen opzij geschoven. In het midden lagen kussens rond een ijzeren plaat die door een gasfles verwarmd werd. Daarop werden de broden klaar gemaakt, gevuld met kaas, zataar… Eenvoudig en lekker. Al vlug klonken de ritmische kerstliederen. Alle kinderen waren wakker, dansten alsof hun leven er van af hing en trokken de anderen mee in steeds nieuwe dansen. Ook ditmaal eindigden we met het kiezen van een Bijbeltekst voor iedereen. Een van die teksten was Jesaja 24 met de apocalyptische beelden over “de verwoesting van de wereld” en de uiteindelijke redding van Gods wege! In de vroege uurtjes begon de nachtrust.

Met nieuwjaarsdag hielden we het uiteraard heel rustig en celebreerden ’s avonds de Latijnse ritus van het feest van de heilige Familie (omdat we vorige nacht Nieuwjaar wilden vieren). Als afsluiter van de dag wilden we samen naar een mooie film kijken maar de elektriciteit viel uit en het duurde te lang voor er weer licht was. Dat was niet erg want op tweede nieuwjaarsdag gaan de kinderen weer naar school en moeten dus op tijd naar bed. En aan ons laatst bijgekomen “ventje” moet nog gewerkt worden. Door zijn leven op de straat heeft hij al twee jaar verloren. We kunnen het ons (en hem) niet permitteren dat hij dit jaar niet zou slagen en dat hij als grootste en sterkste van de klas nog een jaar moet blijven zitten. Zorgen voor vandaag en morgen. Inmiddels hebben we de eindejaarsfeesten op aangename wijze kunnen vieren met dank aan God en onze medemensen.

Van Syrië naar Libanon en Iran

Wereldheersers zijn slechte verliezers, of liever, zij willen door nieuwe agressie toch nog overwinnaars worden. Hun militaire overmacht en terroristisch potentieel zijn zo groot dat ze die niet onbenut kunnen laten. Het gaat nog steeds over de Angelsaksische wereldoverheersing: VS-Israël-UK met hun “bondgenoten” (EU-NAVO-golfstaten, die in feite slechts vazallen zijn). Ze streven allemaal hun eigen belangen na maar in moord, geweld en vernietiging zijn ze allen gelijk. Hun doel was de ontwrichting van het soevereine Syrië door “creatieve chaos” om met de zelfstandigheid en onafhankelijkheid komaf te maken, eindelijk de Amerikaanse pijplijn te kunnen aanleggen voor Saoedi-Arabië en Qatar, hiermee Rusland en Iran (het enige Arabische land dat nog stand houdt tegen Israël!) flink te verzwakken en de Hezbollah als weerstandsorganisatie tegen het onrecht van Israël, te breken. Sinds het einde van de Sovjet Unie voelde deze westerse coalitie  zich sterk genoeg en noemde zichzelf zonder meer “de internationale gemeenschap”.

America .. The Head of The TerrorismOmdat een rechtstreekse militaire invasie (zoals in Irak, Libië) niet mogelijk bleek, werd de ontwrichting van Syrië in feite aan verschillende groepen opgedragen. De oorlog zal wellicht nog een hele tijd verder gaan in Syrië maar de kaarten zijn geschud: overwinnaars en verliezers zijn inmiddels duidelijk.  We moeten hier wel meteen zeggen dat Syrië tegelijk slachtoffer en overwinnaar is.

Lees verder

Perzische Lente of net iets te veel toeval?

Opdat er geen misverstand ontstaat: wij zijn geen fan van al dan niet religieus geïnspireerde dictatoriale regimes, maar iets zegt ons dat de zgz. opstand in Iran nét iets te toevallig nu opduikt.  Toeval bestaat niet, niet op het geopolitieke schaakbord.  Oekraïne, Libië, Syrië, Turks EU-lidmaatschap… om er maar enkele te noemen.

# Trump Iran nuclear deal ‘Oppressive regimes cannot endure forever’

# Israel Iran proxy war ‘Israeli ministers applaud Iranians ‘courageously risking their lives for freedom’  

# Israel, Iran duel on Syrian soil

# Israel – Saoudi Arabia “There are shared interests and as far as the Iranian axis is concerned we are in full accord with the Saudis”

En dan heb je nog de beruchte oliepijpleiding,  die Israël (en andere importerende landen) vanaf 1968 van Iraans olie voorzag.  Het best bewaarde geheim – de Arabische buurlanden mochten niet gebruskeerd worden –  dat voor oliebevoorrading zorgde vanuit  Iran – via de Rode Zee – naar de haven van Eilat (Israël), om vervolgens via een pijpleiding en de haven van Ashkelon naar de Middellandse Zee te geraken.  Men wou op deze wijze het Suez kanaal vermijden. Toen Iran nog Perzië heette erkende het als het tweede voornamelijk moslimland na Turkije de staat Israël.  Na de Islamitische Revolutie van 1979 werd de erkenning ingetrokken en hield het olie-akkoord op te bestaan.

Een Knesset commissie “Buitenlandse Zaken en Defensie” besliste dat de opvolger van de Eilat-Ashkelon Pipeline Co (EAPC) , – EAPC2 – die niet onderworpen is aan de meeste belastings- of bouwwetten, onder de hoede blijft van defensie.  EAPC2 moet onder de radar opereren; wie er gegevens over bekend maakt, riskeert een gevangenisstraf die tot 15 jaar kan oplopen.
Na 1979 werd de pijpleiding verder alleen uitgebaat door Israël, die in alle stilte olie naar Europa bleef vervoeren.  Pas toen er in 2014 een groot olielek vastgesteld werd, waarbij 5 miljoen liter ruwe olie de Arava woestijn en het Evrona natuurpark vervuilde, en de toeristische trekpleisters Aqaba bedreigde, gevolgd door petities om de geheimhouding eromtrent te doorbreken, vonniste een rechtbank dat het bedrijf tijdelijk moest stilgelegd worden.

Volgens de EAPC webstek zou het bedrijf op dit moment 750 km pijpleiding in Israël beheren.

 In 2016 vonniste een Zwitserse rechtbank dat Israël aan Iran nog 1.2 miljard dollar + interesten moet betalen als compensatie voor het beëindigen van het gezamenlijk project.  Israël stelde dat het bedrag verkeerd was berekend, maar dat argument werd verworpen.  Israël moest daar bovenop ook nog 208.000 dollar aan Iran betalen voor juridische kosten.  De rechtbank oordeelde ook dat er sinds het opheffen van de internationale sancties tegen Iran, geen enkele wettelijke hinderpaal nog bestond opdat Israël Iran zou kunnen betalen.  Dit als antwoord op het Israëlisch argument dat het zou weigeren geld naar Iran te sturen omdat het “volgens de economische wetten geen fondsen kan overmaken naar een vijandig land”.
Of de uitstaande factuur al betaald werd, hebben we niet kunnen achterhalen.
Waarmee de cirkel rond is en we terugkeren naar de # hashtags bovenaan.  Wat u gelooft, of wil geloven, laten we aan u over.  Schiet echter niet op de pianist.

 

Een verslag uit Syrië, zonder poco bril

Goede Vrienden,

Met Nieuwjaar overstelpen we elkaar met wensen van vrede en alle goeds. Toch vragen we ons nu af of we niet veel meer kunnen doen.

Mensen over heel de wereld en volkeren van alle landen verlangen naar vrede en een gelukkig samenleven, terwijl wereldleiders de ene wrede oorlog na de andere tegen onschuldige volkeren ontketenen. Waarom? Om macht, geld, petroleum, gas, kostbare grondstoffen? Omdat ze baas willen zijn, de eerste, de sterkste?… Er is al een zekere verschuiving bezig van een wereld die door één macht met behulp van oorlogen wordt overheerst naar een wereld van samenwerking en vrede.

Uiteindelijk heeft de elite de steun van het volk nodig. Daarom zal het verzet van het gewone volk tegen iedere waanzinnige toename van wapens, vernietigingsmateriaal en oorlog op lange termijn doorslaggevend zijn. Laten we bewust en uitdrukkelijk iedere oorlogspropaganda afwijzen en openlijk kiezen voor vrede, tot heil van gans de mensheid en tot eer van God, in wiens beeld wij allen geschapen zijn.

Een vredevol 2018!

P. Daniel

Vrijdag 29 december 2017

Onze kerstvieringen

Met Kerstmis was het dit jaar uitzonderlijk zacht weer. Gelukkig viel er eindelijk* wat regen. En de vieringen verliepen in een grotere rust en vrede dan de vorige jaren. We waren niet bezig met mogelijke dreigingen van rebellen om ons heen.

Nvdr: *Zowel de Syriërs als de Israëliers baden voor regen:

Zaterdagnamiddag trokken de fraters naar de parochiekerk waar ze samen met abouna Georges en enkele parochianen van Qâra  de plechtige vespers zongen. ’s Avonds vierden we de verjaardag van moeder Agnès-Mariam in de nieuwbouw met enkele sketches en liederen.

Lees verder