Niets is wat het lijkt. Alles is wat het niet lijkt…

Of hoe we domweg door ‘s werelds leiders belogen en bedrogen worden.  En toch blijven de poco media “hun” waarheid verkondigen.  En dan hebben we het nu even niet over Syrië.  Altijd nuttig om eens terug te kijken.

Volgens een onderzoek door The Associated Press, heeft de Saoedi & co coalitie, die de Houthi rebellen willen uitroeien, geheime afspraken gemaakt met al Qaeda in Jemen en honderden van hun strijders ‘gehuurd’.

M.O. experten menen hierin niets nieuws te zien.  De VSA hebben jarenlang een zelfde patroon ontwikkeld: de onderaanneming van huurlingen om “regime change” te bewerkstelligen.

Onderstaande video werd opgenomen in 1986 toen de Amerikaanse president Ronald Reagan en Afghaanse mujadiheen samen poseerden voor een foto in het Witte Huis.

Maar Jimmy Carter ging hem vooraf; hij voorzag de nodige fondsen als startkapitaal voor de Mujahideen.  Bill Clinton liet hen delen bij de winsten van de pijpleiding.  De Amerikaanse bevolking wist van niks.  Schakel de ondertiteling en geaut. vertaling in onderaan.

Op 10 oktober 1990 “getuigde” de 15-jarige Nayirah over wat zij gezien had in Koeweit, de prelude voor de Amerikaanse inval in Irak.  In werkelijkheid was zij de dochter van de Koeweitse ambassadeur en heel het scenario werd bedacht door Hill & Knowlton, een PR-bedrijf, onder de arm genomen door Koeweit.

Bende komedianten!

 

 

Zo ziet het eruit in Idlibistan, het paradijs der “gematigde rebellen”

Onderstaand filmpje werd recent in Idlib stad opgenomen.  U ziet jonge mannen, eigenlijk nog jongens, die beschuldigd worden de wetten van de sharia overtreden te hebben: ze hebben nl. met hun vriendinnetjes samen gegeten – voor iedereen zichtbaar.  En dat is verboden.  Daarom moeten ze gegeseld worden.  Het leven zoals het is onder Al Nusra bestuur dictatuur.  U weet wel, dé gematigde oppositie, die door het Westen gesteund wordt.

Het Syrische leger is op weg.

En dat merkt men.  Gisteravond op het nieuws: de WH-helmen die weer aan het “redden” geslagen zijn.  Opmerkelijk, onderstaande video van Israeli News, die het merkwaardig vindt dat de “propaganda machine” weer in gang geschoten is nu het Syrische leger oprukt, dat ze het ” vooraf geplante” (… en geplande) kind – zoals gebruikelijk – levend gevonden hebben in een strategisch gat onder het puin.  “Er zijn meer camera’s gericht op de WH dan op het jongetje dat verondersteld wordt gered te worden.”

Wie gaan ze nu de schuld geven van de ontploffing van een wapendepot op de eerste verdieping van een gebouw in een residentiële buurt?  Mollen van Assad, geïnfiltreerd in Idlibistan?  Met een bestuur van het ongeregeld zootje islamterroristen in Idlibistan heeft Assad geen mollen nodig.  De burgerbevolking – voor zover die nog niet verdreven, gevlucht of vermoord is – zal er geen graten inzien hun “democratische redders” te helpen uitroken.   Tevens opmerkelijk: het groot aantal kinderen onder de slachtoffers.  Er doen al langer geruchten de ronde dat kinderen door de “gematigde rebellen” gestolen worden om later als Chinese vrijwilligers te dienen bij filmopnames der WH, levend of dood.

Het éénmansobservatorium in Londen meent te weten dat het wapenmagazijn eigendom was van een wapen’handelaar’, behorende tot de “rebellengroep” van Tahrir-al-Sham,  het zou eventueel ook wel kunnen dat een slaapcel van ISIS daar nog eens toegeslagen heeft.

Een vrouw roept naar de jongen of het meisje “Khaloud, kom hier, ga niet weg!”  Ze is hysterisch, heeft angst. Waarom worden ze meegenomen, waarheen, ontvoerd?

Mocht u nog twijfels hebben aan het paradijselijke Idlibistan, bekijk dan even deze reportage, die verleden jaar heimelijk gedraaid werd.  Moeten we er nog bij vermelden dat het leven van de personen, die deze opnames maakten, meer in gevaar was dan dat van heel de WH-filmploeg samen?

 

 

Analyse: Het Westen is tot alles bereid om Syrië te onderwerpen

De bronafbeelding bekijkenDe wereldveroveraars: Het Westen is bereid alles te doen om Syrië te onderwerpen.

De lijst van westerse interventies in Syrië is lang en waarschijnlijk is veel niet bekend omdat geheime diensten en hun regeringen nog niet gedwongen waren alle opdrachten bekend te maken.
De Syrische geostrategische ligging had voor noord en zuid, voor oost en west van het grootste nut geweest kunnen zijn, mocht ‘s lands staatssoevereiniteit door zijn buren en internationale actoren gerespecteerd geworden zijn. Het land heeft een brugfunctie die gedurende duizenden jaren continenten en culturen met elkaar verbonden heeft. Vreemde heerschappij – soms gedurende 100, of soms gedurende 400 jaar –  is in Syrië een bekend gegeven.

De laatste vreemde heerschappij, het Ottomaanse Rijk, verbrokkelde 100 jaar geleden. In Syrië en in de Levant hoopte men op een onafhankelijke staat. Maar de onbeteugelde machtshonger van het Westen en diens verbondenen heeft de regio sinds 100 jaar een voortdurende voogdij, verdeling en steeds weer oorlogen geschonken.

De lessen, die het Westen naar verluidt uit de laatste grote oorlog (1939 – 1945) getrokken heeft, opgeschreven in de VN-Mensenrechtenverklaring, werden uitgehold. Daar deze regels de zwakkeren beschermen, worden zij door degenen, die hun machtshonger niet ermee kunnen stillen, vandaag belachelijk gemaakt en van de tafel geveegd.

De laatste grote aanval begon in 2011 en werd nog niet beëindigd. Met een groot arsenaal nieuwe technologieën en de misachting van het volkerenrecht moet en zal Syrië onderworpen worden. Maar het Westen heeft verkeerd gewed. Syrië en diens verbondenen – Rusland, Iran, de Hezbollah en de BRICS-staten – verzetten zich. En daarmee bevestigt Syrië ‘s lands zelfbeschikkingsrecht, zoals voorzien in de VN-Charta.

100 jaar bemoeienissen
Toen de grote Europese koloniale machten – Groot Brittanië en Frankrijk – in 1916 de Arabische provincies van het uiteenvallende Ottomaanse Rijk met het geheime Sykes-Picotverdrag onder elkaar verdeelden, was WOI nog volop aan de gang. Beide koloniale machten wilden hun belangen in de regio veilig stellen: transportwegen, havens, grondstoffen. De samenwerking met het Arabische verzet tegen het Ottomaanse Rijk en diens Duitse verbondenen steunde op een valse belofte, nl. de steun aan de Arabische onafhankelijkheid.

In werkelijkheid diende ze slechts de eigen nationale Franse en Britse belangen. Eén jaar na het Sykes-Picotverdrag beloofde G.B. in november 1917 met de Balfour-verklaring hun steun aan de zionistische nationale beweging bij de “oprichting van joods thuisland in Palestina.”

G.B. presteerde het drie keer over hetzelfde land – Palestina – te beschikken. Met het Sykes-Picotverdrag werden in de eerste plaats de eigen belangen gediend. De Arabische nationale beweging werd zoet gehouden met de belofte van een onafhankelijke Arabische staat – Syrië-Palestina – die tot de 36ste breedtegraad moest reiken. En ten derde beloofde Londen hetzelfde land – Palestina – aan de zionistische nationale beweging, die daar niet van stamde.

De toenmalige Amerikaanse president Woodrow Wilson tapte toen nog uit een heel ander naoorlogs vaatje: een nieuwe naoorlogse orde en nieuwe internationale betrekkingen. In januari 1918 stelde hij aan het Congres zijn “vredesprogramma” voor: de “14-punten verklaring”.  Het begint als volgt: “Wat wij in deze oorlog vragen is niets voor onszelf. Het is dat de wereld geschikt en veilig mag gemaakt worden om erin te leven, en in het bijzonder dat zij veilig mag gemaakt worden voor elk vredelievend volk dat, zoals het onze, zijn eigen leven wenst te leven, zijn eigen instellingen te bepalen, en verzekerd te zijn van gerechtigheid en behoorlijke behandeling door de andere volkeren van de wereld, tegen geweld en zelfzuchtige aanval. (…)

Hij had het over een transparante politiek, tegen geheime akkoorden, voor compensaties aan gekoloniseerde volkeren en voor het zelfbeschikkingsrecht der volkeren. In deze context was hij tegen het Sykes-Picot akkoord en stelde in de plaats een volksraadpleging in de Levant voor. Een commissie zou door de bevrijde Arabische gebieden der Levant en door Turkije moeten trekken om hun meningen over de eigen toekomst te verzamelen. Deze verzamelde conclusies, vervat in een verslag, had dan de grondslag van de Parijse Vredesconferentie (1919) moeten worden.

De King-Crane Commissie was in juni/juli 1918 zes weken in de Levant onderweg. In een eerste samenvatting met 1875 petities stond het volgende: meer dan 70% wilde geen politieke verdeling van Syrië en Palestina. Kortom één geheel van Cilicië in noorden, de Syrische woestijn in het oosten, Palestina tot Rafa in het zuiden, totale Syrische onafhankelijkheid en geen zionistische staat, geen mandaatmacht voor Frankrijk en een totale afwijzing van het Sykes-Picotverdrag en de Balfour-verklaring. (King-Crane Report)

Frankrijk en G.B. verhinderden en vertraagden het werk van de commissie; de zionistische beweging stelde het verslag der commissie in een slecht daglicht… “eenzijdig”. President Wilsons voorstellen over een nieuwe internationale politiek en het verslag van de King-Crane commissie werden bij de Parijse vredesconferentie verticaal geklasseerd. Wilson haalde bakzeil en gaf toe aan de Balfour-verklaring, maar bleef het Sykes-Picotverdrag verwerpen. Tenslotte accepteerde de Volkerenbond uiteindelijk het Sykes-Picotverdrag als basis voor een nieuwe orde in de Arabische provincies. Syrië werd verdeeld en onder Frans mandaat gesteld, G.B. kreeg Palestina, Transjordanië, Irak en Egypte.

Met de steun van de Volkerenbond– de voorloper van de VN – beslisten de toenmalige machtige Europese staten juist het tegenovergestelde van dat wat de Levant-bevolking (Syrië-Palestina) in hun petities verlangd had. De Britse veldmaarschalk Archibald Wavell, die tijdens WOI in Palestina en in de Sinaï ingezet werd, gaf na de Parijse vredesconferentie deze commentaar: ” Na de oorlog, die “elke oorlog moest beëindigen”, hebben ze nu een vrede gecreëerd, die elke vrede onmogelijk maakt.”

Zege van het kruis over de halve maan
Na de deling van Syrië – Palestina legde Frankrijk in 1922 een verder opdelingsplan voor Syrië op tafel met vijf nieuwe staten binnen Syrië. De Syriërs weigerden.
Generaal Henri Gouraud stond aan de leiding van de Franse troepen in Syrië. Naar verluidt trok hij na het binnen marcheren in Damascus naar het graf van Saladin, ‘bevrijder’ van Jeruzalem en zegevierder van de Kruisridders (1187). Aan diens graf zou hij luidkeels geroepen hebben: “Word wakker Saladin. Wij zijn er weer. Mijn aanwezigheid hier heiligt de zege van het kruis over de halve maan.”

Tijdens het Franse mandaat werden er talrijke ingrepen in de structuur van de Syrische bevolking en het land uitgevoerd. Steden en gevangenissen werden gebouwd, het Franse schoolsysteem ingevoerd. Een leger werd opgericht, geloofs- en volksgroepen tegen elkaar opgezet, zoals ook bij politieke partijen en oppositiegroepen het geval was.
Sommigen onderwierpen zich onder het mandaatsysteem en collaboreerden. Anderen zochten steun in Turkije, in de Golfstaten of in Jordanië. Het bleek moeilijk politieke eenheid te vinden. Alle pogingen om politieke onafhankelijkheid te bereiken, zij het met de oprichting van partijen, met opstanden, met regeringsvormingen, werden door Frankrijk verhinderd, afgeremd of bloedig neergeslagen.

Officieel eindigde in 1943 het Franse mandaat over Syrië. In werkelijkheid trokken de Fransen pas in april 1946 onder druk van de Britten zich terug. Nog in mei 1945 werden in Damascus betogingen tegen de Franse mandaatsmacht met luchtaanvallen onderdrukt. Bij de Franse aanvallen op het parlement en de citadel in Damascus stierven honderden Syriërs.

Valse vrienden (1)
G.B., de VSA en de Sovjetunie waren in 1946 bij de eerste staten die de Syrische onafhankelijkheid erkenden. Terwijl de Sovjetunie de jonge natie met economische hulp, ontwikkeling, opleiding en bewapening ondersteunde, werd snel duidelijk wat de Britse en Amerikaanse steun waard was.
Hun belangrijkste partner in de regio sinds WOII was de staat Israël, die in 1948 met militair geweld in Palestina opgericht werd. Syrië was altijd tegen deze staatsoprichting geweest, stemde in 1948 bij VN tegen en voerde oorlog voor Palestina tegen Israël. Daarvoor betaalt het land vandaag het gelag.

De Amerikaanse buitenlandse geheime dienst, de CIA, was in de eerste drie staatsgrepen,  alleen al in het jaar 1949,  in Syrië betrokken. De staatsgreep bracht in maart 1949 generaal Husni al-Za’im het presidentschap. Een van zijn eerste ambtsdaden was de ontbinding van het parlement. Onder een vals voorwendsel lokte Al Za‘im Antoun Saadeh, de oprichter van de Syrische sociaal-nationalistische partij, de SSNP, en verwoede Israëltegenstander uit Beiroet, waar hij vervolgd werd, naar Damascus en verzekerde hem van zijn steun. Slechts enkele dagen later leverde Al Za’im Saadeh uit aan Libanon, waar hij neergeschoten werd.

De achtergrond van Al Za’ims machtsovername lag in de harde houding van de vorige president Schukri al Quwatli t.o.v. Israël en tegen de vrijgave van Syrische grond voor de bouw van de Transarabische Pipeline, de TAP, die door het Saoedisch-VS-Amerikaanse oliebedrijf ARAMCO vanuit de Perzische Golf naar de Middellandse Zee moest gebouwd worden.
Al Za’im had de CIA voor zijn machtsovername zijn steun bij de bouw van de pijpleiding beloofd en bovendien wilde hij met Israël onderhandelen over een vredesverdrag. En zo geschiedde. Ondanks dit alles zou Al Za’ims macht geen lang leven beschoren zijn.
Al in augustus 1949 werd hij door Syrische tegenstanders uit zijn ambt ontzet en vermoord. Een derde staatsgreep in december 1949 bevestigde tenslotte de door het parlement gekozen Hashim al Atassi als president. Tot 1973 bleef Syrië politiek een vulkaan met rebellerende partijen, met concurrerende persoonlijke en politieke belangen, doorregen met het eigen belang en het geld der regionale protagonisten en hun respectievelijke internationale partners.

Na de Israëlische inval op de Golan Hoogte, de Sinaï en West-Jordaanland in juni 1967, gevolgd door de bezetting, kwam het tot drie oorlogen tussen respectievelijk Egypte, Irak, Jordanië en Syrië langs de ene kant en Israël langs de andere kant. De laatste oorlog 1973/74 eindigde met de inzet van een VN-Blauwhelmenmissie, die een gedemilitariseerde bufferzone op de Golan Hoogte tussen Israël en Syrië controleerde.

Israël werd de westelijke voorpost in de Levant, Syrië werd een frontstaat tussen het westen en de Sovjetunie. Het land werd omsingeld door Turkije als zuid-oostelijke NAVO-pijler, door de atoommacht Israël, eng verbonden met Europa en de VSA met ambitieuze zionistische expansieplannen, door Jordanië, dat een soort militaire basis voor het Westen geworden was, door Irak, dat na de Iraanse revolutie 1979 en tijdens de achtjarige Iran-Irak-oorlog 1980 /88 een partner van het Westen en van Saoedi-Arabië was en ten slotte door Saoedi-Arabië, dat met een verbond tussen de monarchie en het dogmatische wahabisme het tegenovergestelde vertegenwoordigde wat Syrië als seculiere, socialistische en vooruitstrevende staat voor ogen had.

Een opstand van de Syrische Moslimbroederschap van 1978 tot 1982 bracht voor Syrië een onrustige tijd; zowel de regering als het leger incasseerden hoge verliezen. Syrië probeerde zich te weren wat resulteerde in een dodelijke nederlaag voor de Moslim-broeders. Europa bood de vervolgde Moslimbroeders politiek asiel aan. In Aken en Londen werden nieuwe centra voor de Syrische Moslimbroederschap opgericht, met een verzekerd pand om Syrië eventueel onder druk te zetten.

In 1979 sloot Syrië een verbond met Iran, om de Westelijke en NAVO-omsingeling te doorbreken. Het land steunde de Koerdische Arbeiderspartij PKK uit Turkije; hun leider Abdullah Öcalan leefde in Syrië in exil waar hij de partij politiek en millitair voor de strijd tegen Turkije kon opbouwen.

Met het einde van de Sovjetunie in 1989 verloor Syrië zijn grote beschermer en moest zich opnieuw oriënteren. Met Amerikaanse bemiddeling onderhandelde het land met Israël over vrede op de Golan, dat deel moest uitmaken met een overkoepelend vredesakkoord tussen Israël en Palestina. De Amerikaanse buitenminister Madeleine Albright reisde zelfs naar Damascus om met Assad te spreken. Er werd niets bereikt.

Valse vrienden (2)
Na de dood van Hafez al Assad in het jaar 2000 werd zijn zoon Bashar tot president verkozen. Het Westen opende deuren voor Syrië, dat zich op vele gebieden opnieuw moest oriënteren. De EU bood onderhandelingen over een associatieverdrag aan, Syrië werd lid van de Mid. Zee Unie en van het Barcelona-proces.

Europese staten stuurden experten naar Syrië, die elke hoek van het land politiek, economisch en cultureel onder de loep namen. Europese bedrijven vonden in Syrië een nieuwe afzetmarkt, dikwijls in het raam van een publiek-private samenwerking, een nieuw economisch initiatief, bij hetwelke privé bedrijven met staatsondernemingen samenwerken. Er volgde een drukke opvolging tussen Europese staten en Syrië, waarvan vooral de jonge Syrische generatie kon genieten.

Ondanks het einde van de oost-west confrontatie, of misschien juist daarom, stabiliseerde de toestand in de regio nooit: Syrië was omringd door oorlogen en conflicten. In 2003: de aanval op Irak, waarbij Syrië de samenwerking met de VSA weigerde. In 2005 volgde de aanslag op de voormalige Libanese minister-president Rafik Hariri in Beiroet, voor dewelke het Westen Damascus en Bashar al Assad verantwoordelijk hield. Vervolgens in 2006 de Israëlische oorlog in Libanon, de Israëlische veldtochten tegen de Gazastrook. Israël bombardeerde in Syrië een bouwterrein, waarop zogenaamd een atoomfabriek moest ontstaan. En opnieuw kwam het tot aanslagen. In 2008 werd de Hezbollah-commandant, Imad Mughniyeh, door een Mossad-aanslag in Damascus vermoord.

Ondanks aanhoudende binnen- en buitenpolitieke druk beleefde Syrië een ongekende bloeitijd. Die werd echter op zand gebouwd, zoals snel zou blijken in de lente van 2011. Nog was niet duidelijk wat er in Syrië aan de hand was, toen de westerse politiek en de media al de “opstand tegen de dictatuur van Assad” verkondigden. Tot zover een duidelijke boodschap uit het Franse ministerie van buitenlandse zaken.

De Franse journalisten Christian Chesnot en George Malbrunot beschrijven in hun boek „Les Chemins de Damas“ een zware ruzie in de lente van 2011. De toenmalige Franse ambassadeur in Damascus, Eric Chevallier, verklaarde: “De regering van Assad zal niet vallen. Assad is sterk.” En voegde eraan toe, dat hij zich ter plaatse bevond, alles dicht opvolgde en vele Syrische regio’s bezocht had. (video)
Nergens had hij “het regime zien zwakker worden”. “Vertel toch geen onzin,” zo werd Chevallier door de presidentiële raadgever voor het Nabije en M.O., Nicolas Galey, terecht gewezen, “wij moeten ons niet aan de feiten houden, maar verder kijken.”
Chevallier bleef bij zijn mening, waarop Galey hem heftig de levieten las: “Uw informatie laat ons koud, interesseert ons niet. Bashar al Assad moet vallen en hij zal vallen.”

Een getuige verklaarde aan de beide b.g. journalisten dat het duidelijk was dat Galey niet voor overleg gekomen was, maar om een “duidelijke boodschap over te brengen; het ging erom dat de val van Assad niet te vermijden was. En het moest voor iedereen duidelijk zijn dat afwijkende meningen in de Franse diplomatie “niet getolereerd” werden.”
Inderdaad stond in de lente van 2011 de agenda voor de val van de Syrische president vast en de voormalige mandaats- en koloniale macht Frankrijk bevond zich helemaal vooraan voor de uitvoering.

Regionale en internationale geheime diensten opereerden vooraan in het front in Turkije, in Libanon, Irak en Jordanië om geld, strijders, wapens en logistiek naar Syrië door te sluizen.

De regio werd een militaire en wapenopslagplaats. Frankrijk, G.B. en Duitsland zorgden voor de zogenaamde “groepen uit de burgermaatschappij”, zorgden voor de opleiding van “burgerjournalisten”, stuurde radio-ontvangers, camera’s, laptops, NGO’s pretendeerden de vervolgden in Syriê een stem te geven. Dat daarbij ook gelogen werd, werd snel onder de mat gekeerd. Een voorbeeld: het lesbische meisje Amina uit Damascus dat in 2011 een dagboek publiceerde, tot ze naar verluidt door de Syrische geheime dienst ontvoerd werd… bleek in werkelijkheid de in Schotland studerende Amerikaan Tom MacMaster, die gewoon voor de lol – als mensenrechtenactivist – een beetje geblogd had.  Politici en media vlogen erop als aasgieren, maakten zelfs een film.  Een filmscenario van de WH avant la lettre.

Westerse media concentreerden zich op de voorstelling van een volgens hun mening “gematigde oppositie” en op zgn. “burgerjournalisten”. Andere nieuwsberichten uit Syrië werden genegeerd en als “staatspropaganda” afgeschreven.
De thema’s met dewelke de politiek en de media de Syrische president Bashar al Assad onder druk moesten zetten, waren al in 2006 in een correspondentie van de Amerikaanse ambassade in Damascus met het Amerikaanse buitenministerie beschreven. Bekend werden ze door Wikileaks.

De goede reputatie van Bashar al Assad moest verwoest worden; daarvoor moest de binnenlandse kritiek op de economische hervormingen, op de corruptie, de mensenrechten, de rechten der Koerden en de Syrische steun aan islamitische terroristen in het daglicht treden. Bij speciale gebeurtenissen of onrusten moesten de VSA de sfeer der protesten actief aanmoedigen of met goedkeuring van een protestbeweging ondersteunen.

In het jaar 2011 was het dan zover. Er begon een humanitaire, burgermaatschappelijke tussenkomst in Syrië, die de wereld nog niet beleefd had. Heel de Syrische bevolking moest naar de pijpen van westerse regeringen dansen. De media werden daarvoor het belangrijkste wapen. De basis voor de interventie was de eenzijdige steun voor bepaalde groepen der protestbeweging, terwijl andere oppositiegroepen genegeerd en de Syrische regering gedemoniseerd werden.

Beloofd werden vrijheid en democratie en niets minder dan de val van Assad, “zonder een mogelijke toekomst in Syrië” eraan toevoegend. Ook aan de eigen bevolking “thuis bij de radio- en tv-zenders” richtte men deze boodschap: de Syrische burgermaatschappij bevond zich in oorlog tegen een dictator… De bevolking in Europa en de VSA werd gesommeerd partij te trekken in deze vuile oorlog tegen Syrië.

De lijst met westerse interventies in Syrië is lang en vermoedelijk is er veel niet bekend, omdat geheime diensten en de verantwoordelijke regeringen nog niet gedwongen werden alle opdrachten bekend te maken. De geostrategische ligging van Syrië zou voor het noorden en het zuiden, voor het oosten en het westen een groot nut kunnen hebben moesten de buurlanden en de internationale protagonisten de staatssoevereiniteit van het land respecteren.

Echter, de lessen die het Westen zgz. uit de laatste wereldoorlog 1939 / 1945 zou geleerd (moeten) hebben en die in de VN-Mensenrechtenverklaring geschreven werden, werden uitgehold. Omdat deze regels de zwakkeren beschermen, worden zij door hen, wiens machtshonger daardoor niet gevoed wordt, vandaag belachelijk gemaakt en geminacht. Syrië moét met alle middelen onderworpen worden.

Auteur: Karin Leukefeld, sinds 2000 vrije correspondente voor het M.O. en sinds 2010 geaccrediteerd in Damascus, vertaald en aangevuld met bronnen, bijkomende info en beeldmateriaal door onze redactie.

“Aan mijn berichten wordt hier weinig aandacht besteed.”

Een verslag uit Syrië, zonder poco bril

Goede Vrienden,

Volgens de Hongaarse eerste minister Viktor Orban is de tijd gekomen om de liberale democratie en de  elite van 1968 vaarwel te zeggen en de christelijke elite van 1990, die geëngageerd is op nationaal vlak, te verwelkomen. Dit zei hij op 29 juli 2018 tijdens  de zomer universiteit van de Hongaren in Roemenië (in Tusnadfürdo):

“Dertig jaar geleden dachten wij dat Europa onze toekomst was. Nu geloven wij dat wij de toekomst van Europa zijn”.

Ook voor de machtigste naties en grootste oorlogvoerders in onze tijd is zijn visie het overwegen waard. Wanneer de 3 rijkste Amerikanen (Jeff Bezos, Bill Gates, Warren Buffet)  248,5 miljard dollar nodig hebben om recht te blijven, d. i.meer dan wat de helft van de armste Amerikanen heeft, ‘n 160 miljoen, (Institute for Policy Studies 2017), verkeert dit land met zijn liberale democratie in een zware morele crisis. En het zionistisch regime, dat zichzelf ten onrechte blijft voorstellen als een liberale democratie dient radicaal van richting te veranderen. Wat de nazi’s tijdens WO II als “eindoplossing” voor het joodse volk voorzien hadden, wil dit zionistische regime nu het Palestijnse volk aandoen. Gelukkig is er ook vanuit eigen orthodoxe joden fel verzet en zelfs vanuit eigen leger, waar de zelfmoord helaas de eerste doodsoorzaak is.

Ondertussen begint Syrië, weliswaar erg uitgemoord en verwoest, stilaan op te staan. Al dikwijls werd onze hoop op vrede verpletterd door de werkelijkheid van een nieuwe oorlogswending. Toch ziet het er steeds meer naar uit dat we ons bewegen naar het einde van de oorlog tegen Syrië.

Nvdr: Een gewone dag in Damascus.  Met files en parkeerproblemen… En een optreden van de populairste Syrische zanger, Nassif Zaytoun,  in de Citadel.

Het Syrische leger blijft met zijn bondgenoten overwinningen behalen en het land zuiveren. Zelfs op de voorheen bezette gebieden bij de Golan wappert nu de Syrische vlag.

Nvdr: Op vrijdag 27 juli werd de bevrijding gevierd.  De zuidelijkste stad van Quneitra, net op de grens met de door Israël bezette Golan Hoogte, was vier jaar in handen van moslim terroristen.  Honderden Syriêrs van dorpen in de buurt kwamen meevieren, zongen het nationaal volkslied, dansten en applaudisseerden voor het Syrische leger.

Al blijven onze journalisten van de mainstream pers, als agressieve papegaaien, propaganda maken voor een “volksopstand” en “burgeroorlog”, steeds meer westerlingen realiseren zich dat deze in Syrië nooit bestaan hebben maar door een corrupte elite van wereldleiders werd nagestreefd om het land in handen te krijgen. Niettemin weigeren onze politici mee te helpen aan de terugkeer van de vluchtelingen, die nu wel heel duidelijk “met hun voeten stemmen” voor hun land. Bijdragen aan de verwoestingen die de buitenlandse mogendheden zelf hier hebben aangericht, zullen we voorlopig nog niet moeten verwachten.

Lees verder

Gaat China een handje toesteken in Idlibistan?

De geruchten over een mogelijke deelname van Chinese (elite)troepen in het Syrische strijdgewoel zijn niet van vandaag.  Maar ze worden wel hardnekkiger.  Verschillende media menen te weten dat Chinese strijdkrachten het Syrische leger een handje zullen helpen bij de eliminering van de terroristische groeperingen in Idlibistan, het noorden van Syrië, waar zowat heel het terroristische firmament elkaar én de burgerbevolking de duvel aandoen.

Het zou gaan om twee contingenten van speciaal opgeleide militairen, met de welluidende namen “Siberische Tijgers” en “De Tijgers van de Nacht”.

China heeft sinds het uitbreken van het conflict steeds de zijde van de Syrische regering gekozen.  Da’s geen geheim: de stemmingen in de Veiligheidsraad (China heeft vetorecht) zijn daar het beste bewijs van.  Herhaaldelijk stemde China samen met Rusland tegen de voorstellen die een “regime change” door het westen moesten wettigen.

De bronafbeelding bekijkenChina heeft nog een eitje te pellen met hun Oeigoeren, die met de hulp van Turkije, toegang vonden bij ISIS en soortgenoten.  Ze bevinden zich momenteel samen met hun gezinnen in de Idlib-regio.  Officieel zijn ze geïnfiltreerd om het kalifaat te helpen oprichten en verdedigen.  Maar dit was in 2014 – 2015 niet hun oorspronkelijk doel.  Erdogan beloofde de Oeigoeren, omdat ze naar verluidt in China vervolgd werden, veiligheid in zuid-Turkije, Hatay, de regio die oorspronkelijk Syrisch, vervolgens door Turkije ingepalmd en waaruit christenen, alawieten en Syrisch gezinden verjaagd werden.  Doel: de gematigde moslims en andere geloofsbelijders te verdrijven en door de toevloed van tienduizenden extreme Oeigoeren soennitisch te islamiseren.

De bronafbeelding bekijkenUiteindelijk liep het anders.  Erdogan was er toch niet heel gerust in en liet hen zich niet in Atay vestigen, maar stuurde ze – naar schatting in totaal 5000 tot 20.000 met 2000 tot 5000 krijgers – over de grens, naar Syrië, naar de Idlib-regio, waar inmiddels alle “gematigde rebellen” en de niet zo gematigde ISIS en al Nusra-krijgers zich ook – na hun verdrijving uit de bevrijde Syrische regio’s – bevinden.   Onder hen duizenden kinderen, getraind door de Oeigoeren, door al Qaeda en andere salafistische commando’s.

Komen we terug op China.  De Oeigoeren vormen in China een veiligheidsprobleem.  Zij worden niet alleen door Turkije, maar ook door Saoedi-Arabië gesteund bij hun eis voor onafhankelijkheid van hun eigen autonome I.S.-staat in het westen van China.    Na de (mogelijke) bevrijding van Idlib door het Syrische leger, stelt China zich nu de vraag wat er met de Oeigoeren zal gebeuren.  Terugkeren naar hun thuisland?  Uitgesloten.  China wil geen terroristen – niets ontziende gevechtsmachines – op haar grondgebied.  En dan is de deelname van Chinese elitetroepen bij de herovering van de Idlib-regio volkomen logisch: hen daar ter plaatse elimineren is de voor de hand liggende oplossing.  De Oeigoeren zijn geen doetjes; zij namen deel aan verschillende offensieven in Syrië, o.a. Oost-Aleppo, Noord-Hama.  Turkije steunde hen gedurende lange tijd.

Zowel Rusland, China, (Turkije?) als de Syrische regering willen van hen af.  De vraag is welke de bijdrage van de Chinezen zal zijn.  Ze hebben geen militaire bases in Syrië.  Worden het gevechtseenheden, militaire adviseurs of eerder diplomatische pogingen om Turkije ervan te overtuigen hen niet te willen opvangen na hun vlucht naar het noorden en vervolgens terug te sturen naar China?   De Chinese ambassadeur in Damascus zou klaarheid gebracht hebben: China zal deelnemen aan het offensief in Idlib om de Chinese nationale veiligheid te waarborgen.

Volledigheidshalve voegen wij onderstaande video toe, die achtergrondinformatie geeft over de Oeigoeren.  Ondertiteling en vertaling via icoontjes onderaan.

Een verslag uit Syrië, zonder poco bril

Goede Vrienden,

Waar een journalist en zelfs een hoofdredacteur slechts van kan dromen, krijg ik iedere week. Ik schrijf maar wat, precies zoals ik het wil, vanuit de Syrische situatie en enkele dagen later krijg ik mijn schrijfsel teruggestuurd, geïllustreerd met een overvloed aan video’s. Onbetaalbaar en onbetaald. Heel hartelijk dank aan deze trouwe onderzoekers! Ik ben geen journalist en zeker geen hoofdredacteur. Ik ben nu monnik in de woestijn van Damascus. Deze stek is mijn universiteit van stof, stenen en storm. Hierin heeft ook Jezus leren vechten en in navolging van Hem, ontelbare woestijnmonniken. Zij waren niet bekommerd om “modern“ of “bij de tijd” te zijn en de laatste modetrend te volgen. Zij wilden God zoeken, hun medemensen dienen en gingen regelrecht tegen de heersende stromingen in. Ook onze wereld wordt beheerst door onmenselijke oorlogen en morele ontwrichting, die we krachtig moeten afwijzen. In het evangelie van Johannes  noemt Jezus de duivel herhaaldelijk de prins van deze wereld. Hij is wel de vorst van de huidige wereld, maar niet de kroonprins. Uiteindelijk zal zijn rijk van leugen, eindeloze ellende en chaos overwonnen worden door Jezus en zijn Rijk Gods.

Mensen die het wereldgebeuren goed kennen zijn soms pessimistisch en zeggen dat het altijd maar erger wordt. Wij kunnen hen begrijpen en volgen, maar niet tot het einde. Ook in de eindeloos lijkende Syrische ellende ligt een kostbare hoop. Uit het huidige Syrische lijden kan een nieuwe wereld geboren worden, al zal ook deze onvolmaakt zijn.

Daarvoor is een nieuwe bewustwording nodig en daaraan willen we meewerken, voor het heil van de mensen zelf en voor de eer van God.

Eerst iets over de grote vakantiedrukte uit de gemeenschap en daarna klagen we nogmaals het blijvend onrecht tegen het Syrische volk aan.

In bijgevoegde video’s krijg je overvloedige informatie met beeldmateriaal over de verder gaande  bevrijding, de terugkeer van vluchtelingen, de ontdekking van steeds meer gruwelen van de terroristen, de lievelingen van het westen, de westerse leugenmachine, de  gesprekken van Astana 10 en zoveel meer.

P. Daniel

Vrijdag 3 augustus 2018

Nog meer vakantiedrukte

We zijn juist de zondagseucharistie begonnen of ons kerkje loopt vol met moslimkinderen uit Qâra die op bezoek zijn. Het is een gelegenheid om even te onderbreken en hen toe te spreken. We vertellen iets over de bijzondere betekenis van deze dag (yom achad; de eerste  dag!) ter ere van “nabi” (profeet) Jezus, het “Woord” van God en de “Geest” van God, die gestorven is om onze zonden uit te wissen. Hij heeft ons niet veroordeeld maar juist gered door, als de Heilige Gods en de Onschuldige zelf, al onze schuld op zich te nemen, te sterven op het Kruis en daarna te verrijzen. Dat vieren we in deze eucharistie. Kinderen en begeleiders luisteren en kijken gespannen toe.

De dagorde blijft voorlopig nog chaotisch wegens de cursus Project Management, waarvan de deelnemers zich voorbereiden op hun examen. Soms schijnen ze ’s avonds niet te kunnen eindigen en daarna zouden wij dan toch nog graag de zaal opruimen. Er worden namelijk ’s avonds goed gevulde sandwiches, in papier gerold, met wat frisdrank aangeboden. Onze gasten leveren ondertussen hun bijdrage. Eentje heeft het op zich genomen om het rondslingerend vuil over heel het terrein op te ruimen. Ook sigaretten-peukjes zijn hier alom tegenwoordig. Helaas roken Syriërs veel en de sigaretten zijn heel goedkoop (ik laat mij vertellen dat een pakje sigaretten hier  0,50 € kost en bij ons 7 €!). Aan de boerderij staat een grote verzameling van (lege) Russische obussen. Deze worden nu op strategische plaatsten gezet in de hoop dat ze de peukjes kunnen opvangen. Voor de rest zullen vuilnisbakken geplaatst worden zodat groepen bezoekers daarin hun afval kwijt kunnen. Verder weten we nu dat we het citroenkruid voortdurend mogen afsnijden, laten drogen en in kartonnen dozen bewaren. Het schiet telkens weer op. En het is de beste thee.  Een andere gast helpt mee aan het proper houden van het huis. Van de zusterkloosters zei men vroeger dat iedereen poetste terwijl het nergens vuil was. Voor de mannenkloosters gold dan precies het tegenovergestelde. Al is dit niet (of niet meer) waar, er is wel iets van aan. En zo kan het altijd beter.

In de loop van de week komt een Fransman, een psycholoog, voor een kleine maand meeleven. Hij wil dienstbaar zijn door, vanaf volgende week, Franse en Engelse les te geven aan de kinderen van het dorp. Deze week is hij al begonnen met onze kinderen en die zijn alvast enthousiast. Verder zal hij aan de medewerkers van de Rode Halve Maan conferenties geven over post-traumatische stressverwerking.

Vervolgens kwam er nog een jonge vrouw uit het christelijke dorp Mharde. Zij is dokter en oncologe. Van hieruit zal zij op verschillende plaatsen werken. Deze avond wil zij een conferentie geven over: Hoe Jezus verkondigen?

Nvdr: Ter illustratie, beelden van de lente 2017 uit het toen door Al Nusra omsingelde (Aramese) Mahardah (Mharde); het werd door de Russische en Syrische strijdkrachten bevrijd (eerstdaags meer over de Arameeërs op Golfbrekers).  De 2de video toont aan dat christenen ook van de YPG (Koerden – 90% moslims) niet veel goeds mogen verwachten.

Donderdagavond komen drie echtparen met hun kinderen (uit Yabroed) en willen een intense mini-retraite houden, die we graag zullen begeleiden. ’s Avonds wordt in de kerk een uur aanbidding voorzien bij het Uitgestelde Allerheiligste Sacrament.  De meesten zijn echter naar de “volksmarkt” (soek assjabie), aan de rand van het Qâra, naast de autostrade. Vooral voor onze gasten was het een aangename ontmoeting met de mensen en bovendien kregen ze nog een eenvoudige maar lekkere maaltijd aangeboden. Ondertussen is onze kaasmakerij ook naar daar verhuisd. Vandaag komt daar namelijk de Syrische TV om de verkoop van eigen producten in de streek wat aan te moedigen. En onze eigen producten moeten er natuurlijk ook wat behoorlijk bij liggen.

Het westen is ziek en besmet de hele wereld (voorlopig nog)

Twee gebeurtenissen hebben het nieuws de voorbije weken beheerst. Het eerste was het wereldkampioenschap voetbal in Rusland, het tweede de Helsinki top. Een bredere beschouwing van deze heuglijke gebeurtenissen openbaren ons de ziekte van onze huidige wereld.

Lees verder

Poetin kreeg in 2001 “njet” van de NAVO

foto van Nationalisme en traditionalisme.Wist u dat Rusland in 2001 lid wilde worden van de NAVO. Maar de NAVO NEE zei.
Het was oktober 2001, Poetin was toen in Brussel op bezoek bij de NAVO om zowel over de oostwaartse uitbreiding te praten, waar Rusland fel op tegen was indien Rusland niet ook zelf bij de alliantie mocht.
Direct na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie in 1991 is er meermalen sprake van Russische toetreding geweest. Maar in 2001 kreeg Poetin een resoluut ‘nee’ te horen en keerde hij met lege handen terug naar Moskou.

Lees meer hoe de NAVO tot op de Russische drempel uitbreidde ondanks voorgaande afspraken… en bekijk onderstaande video (09:38 over uitbreiding NAVO)

Ondertiteling en vertaling via icoontjes onderaan.

Bedreigd door heel de wereld…

De bronafbeelding bekijken… door Iran, Syrië, Noord-Korea, Venezuela, Nicaragua, Rusland, China… zag de Amerikaanse Senaat zich verplicht het budget 2019 voor landsverdediging op 716 miljard dollar te bepalen.

Samen met het budget voor landsverdediging gaat ook de Amerikaanse staatsschuld in stijgende lijn.  Who cares?  Klik op de tikkende schuldenklok.

NAVO trekt ten strijde tegen… nepnieuws

Maak kennis met de “nieuwsheld”, neen, niet Björn Soenens.  De NAVO bonzen lieten een computerspel ontwerpen om onze geesten weerbaarder te maken tegen gewetenloze hersenschimmers: The News Hero”.

Realiseer u echter dat de dagelijkse strijd tegen nepnieuws geen spelletje is.

Verneem meer bij de NAVO.

Schuif tijdbalk door naar 0:41:

Syrië: een stand van zaken (7)

Het gaat snel.  Van de ene dag op de andere verandert de situatie.  Nadat het zuid-westen bevrijd werd van terroristen, nadat Rusland er naar verluidt in slaagde een compromis tussen Israël / Syrië / Iran te bereiken (Iraanse of Hezbollah troepen trekken zich 85 km van de grens terug), komt het noorden in het vizier van het leger.  het zou om een tangbeweging gaan vanuit drie provincies: Aleppo, Latakia en Hama.  We meldden gisteren al de tankverplaatsingen naar het noorden.

 

Rusland helpt bij de evacuatie der Idlib-bewoners naar regeringsregio’s.

Bitterzoete overwinning.  De vreugde en het verdriet in een gordiaanse knoop. Een groot aantal ISIS-terroristen in het Z-W gaven zich over, meer dan 200 volgens AMN. Het zijn deze barbaren die in Sweida een bloedbad aanrichtten, mensen gegijzeld, vermoord hebben, vrouwen, kinderen, soldaten van het Syrische leger.  Het kan niet gemakkelijk zijn hen menswaardig als krijgsgevangenen te behandelen vooral nadat men opnieuw een massagraf met Syrische soldaten ontdekt heeft.  Ze werden afgeslacht in 2013 toen hun de luchtmachtbataljon door de terroristen veroverd werd. De mogelijkheid dat ze eventueel als pasmunt kunnen dienen in ruil voor de ontvoerde Druzen vrouwen en kinderen uit Sweida zal hun leven voorlopig redden.   De Syrische overheid gaat met een luizenkam door heel de Daraa regio op zoek naar graven van gevallen soldaten.    Quasi dagelijks worden lichaamsresten gevonden, zoals een goede week geleden in Raqqa waar men 1200 burgerslachtoffers in één groot massagraf ontdekte.

 

Een kat in het nauw… Opnieuw kon een ISIS-groep toeslaan.  Ditmaal op de luchtmacht-basis van Khalkhalah.  Volgens eigen zeggen zijn ze erin geslaagd 2 vliegtuigen te vernietigen en 45 soldaten te doden.  Het leger bevestigt slechts het verlies van 4 mannen. Geen vliegtuigen.  Er zou versterking op weg zijn om heel het gebied uit te kammen en de laatste terrorist te verdrijven.  Het éénmansobservatorium is er zeker van (… heeft vanzelfsprekend de juiste contacten met de terroristen) dat de Syrische regering wil onderhandelen met ISIS om de gegijzelde Druzen vrouwen en kinderen uit Sweida te bevrijden.  ISIS eist dat 100 van hun “strijders” met hun gezinnen een vrije aftocht krijgen.  Geen bevestiging uit andere bronnen.

Zoals in een vorig artikel gemeld (samenkomst in Turkije) hebben alle  gematigde terroristische groeperingen* in Idlibistan hun geschillen opzij gezet om één geheel te vormen.  Hun namen gaan nu schuil onder “Nationaal Front voor de Bevrijding” onder één commando, met Turkse “adviseurs”.  Alle?  Niet allemaal, de uitzondering is het Al Nusra Front.  Turkije wil hiermee aantonen dat een aanval van het Syrische leger overbodig is want de zgz. nieuwe formatie is een “nationaal front” tegen Al Nusra.  Dit in overeenstemming met de Astanabesprekingen in Sochi. We zijn benieuwd…

In een gemeenschappelijke verklaring zeggen Iran, Rusland en Turkije dat ze de “onafhankelijkheid, soevereiniteit en eenheid van Syrië willen beschermen” en vragen de internationale gemeenschap om humanitaire hulp opdat gevluchte Syriërs kunnen terugkeren naar hun land.  Ze zijn vastbesloten in hun strijd tegen het terrorisme (… met uitzondering van de “gematigde” lieverdjes in Idlib onder Ankara’s vleugels “Nationaal Front voor de Bevrijding”); maar ISIS en Al Nusra moeten uitgeroeid worden – zoveel is duidelijk.  Zouden ze het werk van het Syrische leger overbodig maken?

Ook lezen we in de verklaring dat de drie landen een beroep doen op de internationale gemeenschap – in het bijzonder op de Verenigde Naties en internationale humanitaire organisaties – om meer humanitaire hulp te sturen naar Syrië  en te helpen bij het herstellen van de infrastructuur. Zo zouden meer vluchtelingen weer kunnen terugkeren naar hun thuisland.  Rusland uitte kritiek “op sommige landen” die de terugkeer van gevluchte Syriërs willen verhinderen omwille van het droogvallen van fondsen voor hun opvang.

Bovendien werden er een tiental dagen geleden door de politieke vleugel van de SDF (onder de leiding van de Koerden) aangekondigd dat er kantoren zullen geopend worden in Latakia, Damascus, Hama en Homs.  In het N-O wordt er plaatselijk door de SAA (Syrisch leger) en de SDF samengewerkt.

En dan noteren we nog het merkwaardig weetje, nl.  dat Israël een vliegtuig erop uit stuurde om IS terroristen onder vuur te nemen en te doden toen ze probeerden in Israël bescherming te zoeken voor het Syrische leger. (Meer hier)  Ook Jordanië maakte korte metten met IS strijders die daar een veilig onderkomen zochten.

*Jabhat Tahrir Suriya (voormalig Ahrar al Sham en Nour ad Din al Zingi), Liwaa‘ Suqour al Sham, Jaysh Al Ahrar en Jabhat al Sham

Syrië: een stand van zaken (6) + * **