In de schaduw van Dzjengis Khan

Luo, een Chinese man uit het centrum van Mongolië,  werd tot een jaar gevangenis veroordeeld omdat hij een afbeelding van Dzjengish Khan vertrappeld had.  Zijn onbezonnenheid – de belediging van Dzjengish Khan – zou tot sociale onrust geleid hebben.  Hij plaatste zelf een video met zijn euveldaad en weigerde na zijn veroordeling en verontschuldigingen hoger beroep.

Chinese man jailed for a year for insulting Genghis Khan

Nog steeds een icoon.  In Mongolië werden talrijke standbeelden van hem opgericht.  Dit recente indrukwekkende monument van staal is 40 m hoog.

Het Mongoolse Rijk op een tijdlijn:

 

 

 

 

 

In Frankrijk zijn Maria en Jozef de échte vluchtelingen

Afbeeldingsresultaat voor béziers crèche st marie josephIn Franse gemeentehuizen zijn kerststallen, zelfs kleintjes, verboden, want in strijd met de selectief toegepaste laïcité.  In Béziers hebben ze lak aan rechtbanken, liga van de onmisbare mensenrechten, en tutti quanti.

Het is een mirakel dat O.L.Vrouw nog in Lourdes mag prijken.  Zij krijgt rondom de klok bescherming tegen wat de paus de “godsdienst van de vrede” noemt.

Afbeeldingsresultaat voor lourdes islamique

Robert Ménard inaugure sa crèche dans la mairie de Béziers malgré un jugement du Conseil d’Etat

Terugblik

Afbeeldingsresultaat voor terugblik2008 Obama: “Let me be clear. Israel’s security is sacrosanct. It is non-negotiable.

“The Palestinians need a state that is contiguous and cohesive, and that allows them to prosper — but any agreement with the Palestinian people must preserve Israel’s identity as a Jewish state, with secure, recognised and defensible borders.

Jerusalem will remain the capital of Israel, and it must remain undivided. I have no illusions that this will be easy.”

2000: George W. Bush – een duidelijke belofte

“Something will happen when I’m president: as soon as I take office I will begin the process of moving the US ambassador to the city Israel has chosen as its capital.”

1993: Bill Clinton steunt het principe van de verhuis naar Jeruzalem. Echter geen belofte.

In 2000 klonk het “ik zou wel willen, maar…
“I have always wanted to move our embassy to west Jerusalem. We have a designated site there. I have not done so because I didn’t want to do anything to undermine our ability to help to broker a secure and fair and lasting peace for Israelis and for Palestinians.”

What past US presidents have said about recognising Jerusalem as Israel’s capital

Lucas 6,39-42

Afbeeldingsresultaat voor de balk in eigen oog“Waarom kijkt ge naar de splinter in het oog van uw broeder en slaat ge geen acht op de balk in uw eigen oog? Hoe kunt ge tot uw broeder zeggen: Broeder, laat mij de splinter uit uw oog halen, terwijl ge de balk in uw eigen oog niet opmerkt? Huichelaar, haal eerst die balk uit uw eigen oog; dan zult ge scherp genoeg zien om de splinter te kunnen verwijderen die in het oog van uw broeder zit.”

De Arabische landen veroordelen de erkenning door de VSA van Jeruzalem als hoofdstad van Israël. Omgekeerd stellen wij ons de vraag welke van hen de staat Israël erkennen:

Wikipedia: Int’l Recognition of Israel

Groen: landen die Israël erkennen   –   Purper: landen die Israël nooit erkend hebben  –      Roze: landen die de erkenning introkken –  Oranje: landen die relatie met Israël onderbroken of totaal afgebroken hebben

Een verslag uit Syrië, zonder poco bril

Goede Vrienden,

Het kalifaat als islamitische staat werd triomfantelijk uitgeroepen op 29 juni 2014. Fanatieke moslims droomden van de roem van de vroegere kalifaten van Damascus, Bagdad, Caïro en het Ottomaanse Rijk.

Tienduizenden jongeren meenden hier hun “religieuze plicht” te moeten komen vervullen om zo het paradijs (en de 72 maagden!) te veroveren.

Ze kregen forse steun van het westen en hun bondgenoten. Ze kwamen uit de hele wereld, uit Europa en ook uit de Kaukasus, Tsjetsjenië, Oezbekistan en Turkmenistan, wat Rusland aanspoorde om deze islamitische elite hier te komen verslaan. De vervulling van deze “heilige plicht” bestond in feite in het bloeddorstig uitmoorden van een onschuldig volk en het verwoesten van de bakermat van de mensheid.

Syrië met Rusland, Iran en de Hezbollah bleken echter in staat te zijn “de internationale gemeenschap” te trotseren. Deze laatste blijft evenwel haar eigen belangen nastreven tegen het belang van het Syrische volk in. En de VS zorgde voor een veilige aftocht van vele IS- kopstukken: terug aan afzender. Deze week werd Abu Kamal aan de Eufraat nabij de Iraakse grens, het laatste bolwerk van het kalifaat, door het Syrisch leger heroverd. R.I.P. IS.    Rusland begint met de terugtrekking van zijn troepen, laat de eer van de laatste zuivering over aan Syrië en concentreert zich op de humanitaire hulp. Al-Nousra, omgedoopt tot Fatah al Cham, is evenwel sterker geworden. Het zou niet meer verbonden zijn met al-Qaida maar zijn leden zijn even bloeddorstig als de fanatiekste IS strijders. De oorlog in Syrië zal nog even doorgaan.

Afbeeldingsresultaat voor lebanon mountainsInmiddels is hier de eerste sneeuw gevallen. De bergtoppen van de Anti-Libanon keten schitteren ’s morgens in de zon als de eeuwenoude, rotsvaste getuigen van het witboek van Syrië.

P. Daniel

Vrijdag 8 december 2017

Rond het houtkacheltje

Het was een rustige week met slechts één uitschieter: het feest van de heilige Barbara. Zij was de dochter van Dioscorus, een heiden, ten tijde van keizer  Maximianus (286-308). Volgens de legende uit de Griekse heiligenlevens was deze vader erg trots op de schoonheid van zijn dochter. Toen hij vernam dat ze christen was en maagd wilde blijven, wilde hij haar meteen onthoofden maar ze ontsnapte. Hij spoorde haar op en leverde haar over aan de gouverneur die haar op vele wijzen vernederde en folterde. Het was tenslotte de vader zelf die zijn dochter onthoofdde.

Lees verder

Een oude kaart…

Reflecterend bij president Trumps erkenning van Jeruzalem als Israëlische hoofdstad, vonden wij dit stukje uit de fictieve Amerikaanse tv-reeks “The West Wing”

Wie zich interesseert voor oude kaarten van Jeruzalem en/of het Heilige Land kan er resp. bij de Laor collectie en bij Antique Maps talrijke inkijken.

 

Terugblik: het Egmontpact en de Stuyvenbergakkoorden

Afbeeldingsresultaat voor terugblik1977: Het Egmontpact en de Stuyvenbergakkoorden

In 1977 had de Volksunie onder leiding van Hugo Schiltz campagne gevoerd met de schitterende slogan “Gedaan met geven en toegeven!” Dat sloeg aan: de partij behaalde 559 567 stemmen, meer dan ooit tevoren, maar door een gril van het kiesstelsel verloor ze toch twee Kamerzetels. Dat zette echter geen demper op de euforie. ’t Pallieterke pakte uit met een triomfantelijke voorpagina met Schiltz als bestuurder van een bulldozer die alle tegenstand verpletterde. De vreugde zou van korte duur zijn.

We zullen nooit weten wat Schiltz bezielde om in zee te gaan met de regering Tindemans II, een monstercoalitie van CVP, PSC, BSP-PSB, FDF en zijn eigen Volksunie dus, en het is al even onbegrijpelijk waarom hij juist het tegendeel deed van wat hij had beloofd: hij begon te sjacheren. Hij begon met geven en toegeven… Duizenden teleurgestelde kiezers voelden dit aan als een woordbreuk, erger nog, als een bespotting. Het is ook onbegrijpelijk dat de Volksunie-top niet inzag dat zo’n monstercoalitie van vier belgicistisch partijen tegen één Vlaamse nooit zou kunnen werken. Dachten zij echt dat ze zelfs met de Vlamingenhaters van het FDF redelijke compormissen zouden kunnen sluiten?

Afbeeldingsresultaat voor Volksunie Schiltz EgmontInhoudelijk –  Toch kwam er vrij snel een akkoord met uitgewerkte teksten. Op het eerste gezicht leek het positief dat België een federale staat werd. Dat was een oude Vlaamse eis. Onafhankelijkheid leek toen nog een brug te ver. Maar het was wel een federalisme met drie gemeenschappen: Vlaanderen, Wallonië en Brussel. Die moesten elk autonome raden en executieven krijgen, in het huidige jargon dus parlementen en regeringen. Daarbovenop kwamen nog eens drie gewesten, ook met eigen reden en executieven. Zes parlementen en zes regeringen dus, plus natuurlijk de Kamer, de Senaat en de nationale regering. De absurditeit daarvan was al erg genoeg. Maar het ergste was natuurlijk dat zo de kiemen werden gelegd voor Brussel als afzonderlijke politieke entiteit, niet alleen los van Vlaanderen, maar tégen Vlaanderen. Brussel als natie! Sparta, Athene, Firenze en Venetië waren ook stadsstaten, maar zij waren tenminste niet belachelijk. Daarmee was eigenlijk alle hoop verloren om via federalisme tot een eerlijke autonomie te komen. Het is onbegrijpelijk dat de Volksunie daarmee instemde.

Afbeeldingsresultaat voor egmontpaleisHet Egmontpact was genoemd naar het paleis waarin de onderhandelingen werden gevoerd, niet naar de graaf die op bevel van Alva was onthoofd. Net zoals de aansluitende Stuyvenbergakkoorden naar het gelijknamige paleis waren genoemd. Geen van de VU-onderhandelaars werd letterlijk onthoofd in die paleizen. Maar op een andere manier verloren zij wel het hoofd… Ze legden de basis voor het huidige federalisme met drieënhalf, waarbij Wallonië en Brussel voortdurend front vormen tegen Vlaanderen, soms zelfs met de medeplichtigheid van de Duitstalige Gemeenschap. Die nefaste Egmontstructuur zou pas later volledig uitgewerkt worden, in andere staatshervormingen, onder andere regeringen.

Brussel verraden –  Brussel-Halle-Vilvoorde zou gesplitst worden – ja, toen al! – maar de Franstaligen kregen een eeuwigdurend inschrijvingsrecht in de faciliteitengemeenten en een tijdelijk inschrijvingsrecht in enkele wijken van zeven andere gemeenten. Dat zou na twintig jaar “uitdoven” , in 1998 dus. De Vlamingen in Brussel kregen als doekje voor het bloeden een alarmbelprocedure en de belofte dat er bij consensus geregeerd zou worden. Allemaal garanties die lege dozen bleken te zijn. Toen werd ook de noodlottige gelijkschakeling ingevoerd tussen de taalrechten van de Vlamingen in Brussel en die van de franskiljons in de faciliteitengemeenten. Waarbij men dan gemakshalve “vergat” dat de Vlamingen de oorspronkelijke bewoners waren van Brussel en dat de franskiljons in de Rand nieuwkomers waren die een land inpalmden dat niet het hunne was.

Afbeeldingsresultaat voor hugo schiltzImpact –  De gevolgen van het Egmontpact waren zo verregaand, dat we soms vergeten dat het pact nooit werd uitgevoerd. De regering Tindemans II kwam ten val vóór de akkoorden waren goedgekeurd in het parlement. Tindemans bood zelf het ontslag van zijn regering aan nadat de Raad van State ernstige grondwettelijke bezwaren had gemaakt tegen sommige onderdelen van het Egmontpact. Cynici – of goed geïnformeerde insiders? – beweerden zelfs dat dit allemaal deel uitmaakt van een complot dat door zijn aartsvijand Wilfried Martens was gesmeed: Tindemans buitenspel zetten en de Volksunie compromitteren door haar te betrekken in een luizige deal, waardoor zij al haar geloofwaardigheid zou verliezen, en dan die deal opblazen. Het zou prima passen bij de gluiperige, intelligente en sluwe aard van Martens, maar er kwamen nooit harde feiten boven water om die theorie te staven, ook achteraf niet.

Afbeeldingsresultaat voor anti-egmontkomitee

Documentatiecentrum: De Vlaamse Rand

Intussen was er binnen de Vlaamse Beweging verontwaardigd gereageerd op de vele toegevingen, vooral inzake Brussel en de randgemeenten. Toen was de Beweging nog veel sterker dan nu. Het Anti-Egmontkomitee kon nog massaal mobiliseren. ’t Pallieterke noemde het Egmontpact “verraad” en keerde zich daarmee voor het eerst in zijn bestaan tegen de Volksunie, ondanks het feit dat het blad daardoor duizenden lezers verloor…

Ook politici van belgicistische partijen waren bevreesd voor de electorale gevolgen van Egmont, vooral binnen de CVP. Binnen de VU zelf was er eveneens grote verdeeldheid over het pact. Maar de CVP bleef overeind. De VU niet. De rechtse en radicaal-Vlaamse vleugel scheurde zich af. Daaruit ontstonden de Vlaams Nationale Partij van Karel Dillen en de Vlaamse Volkspartij van Lode Claes. Beide partijen zouden later samensmelten tot het Vlaams Blok. Na de val van de regering Tindemans II schreef zijn opvolger Paul Vanden Boeynants vervroegde verkiezingen uit. Het Vlaams Blok haalde toen slechts één zetel, maar het werd een ramp voor de Volksunie: ze verloor 175 000 stemmen en zes Kamerzetels. Ook de BSP-PSB, de laatste nog unitaire Belgische partij, viel uit elkaar als gevolg van de onenigheid over het Egmontpact.

Met zijn kazakdraaierij van “Gedaan met geven en toegeven!” tot de luizige compromissen van het Egmontpact had Schiltz  ongewild niet alleen het Vlaams Blok tot leven gewekt, maar ook de PS. Natuurlijk waren de Egmont- en Stuyvenbergakkoorden niet de enige oorzaak van het uiteenvallen van de Volksunie. De verdeeldheid tussen de linker- en de rechtervleugel, die jarenlang voor interne conflicten had gezorgd, leidde nu tot een openlijke oorlog. Tot dan had men omwille van een “eenheid” die eigenlijk al fictief was, de drijverijen van linkse agitatoren – met Nelly Maes als meest pathologische geval – geduld, en men had knarsetandend toegekeken hoe sommigen binnen de VU socialistische waanideeën begonnen te verkondigen en zelfs hand- en spandiensten verleenden aan de Vietcong en aan door de Sowjetunie geleide “vredesbewegingen”. Het verraad van Schiltz was de communautaire druppel die emmer deed overlopen.

Erfenis van wantrouwen – Er zat nog een giftige angel in de erfenis waarmee Schiltz de Vlaamse Beweging opzadelde: zijn kazakdraaierij straalde niet alleen negatief af op zijn partij, maar ze veroorzaakte binnen de Vlaams Beweging ook een psychologische tweespalt die er eerst niet was geweest, of toch zeker niet in die mate: er ontstond een diep wantrouwen van de basismilitanten tegen de intellectuelen aan de top van de Vlaamse Beweging. Ja, in loop van de geschiedenis zijn vele intellectuelen in vele nationale bewegingen lafaards, opportunisten en verraders geweest. Maar zeker niet allemaal. Velen waren ook standvastig en dapper en betaalden daarvoor de hoogste prijs.

Afbeeldingsresultaat voor marc jorisMarc Joris

 

 

 

 

 

 

In Poitiers werd Kerstmis vermoord

Zó ver zijn ze in het Franse Poitiers al overstag gegaan. Zelfs het woord “Noël” mag niet meer geschreven worden. “Noël” werd “léon“, zonder hoofdletter.  We konden het eerst niet geloven, gingen op zoek naar meerdere bronnen.  Het blijkt te kloppen.

De léon-festiviteiten spelen zich af in de “Quartier de Saint-Eloi”.  Sint Elooi of de heilige Eligius, de patroonheilige van de smeden en metaalbewerkers in het algemeen, staat twee keer per jaar op de heiligenkalender van de R.K. kerk, één keer in de zomer en één keer in de winter.  Zelfs die dubbele nominatie houdt de christianofobie niet tegen.

Stel u even voor: een affiche in Borgorokko met de uitnodiging “deel te nemen aan o.a. een gezelligheidsmoment met een optocht, een koets en gezelligheidssoep” tijdens het feest van “simtsrek” in de schaduw van de kerktoren van de leegstaande Peperbus die verborgen werd onder een rode kerstmuts.

Geopolitiek in het M.O.

Gerelateerde afbeeldingDe grote Palestijnse afpersing: Hebben de Arabieren er genoeg van?

Veel mensen in het westen zijn zich er niet bewust van dat de Palestijnen elk vredesinitiatief torpederen en anderen de schuld te geven.

De Palestijnen slaan los alarm – maar er zijn nog slechts enkelen in de Arabische wereld die naar hen luisteren. Dit is op een bepaalde manier bemoedigend en biedt hoop voor hen, dat ze tenslotte na decennia van het repressieve en corrupte bestuur worden bevrijd.

Een Saoedische jongeman postte video‘s op sociale media waarin hij de Palestijnen “honden” en “varkens” noemt . De man zegt dat Saoedi-Arabië aan deze ondankbare Palestijnen “miljarden dollars” heeft verstrekt tijdens de afgelopen decennia. “De Palestijnen” leven op kosten van de Saoedi-Arabische gewone man, en “melken ons al gedurende decennia uit”. Lees verder…