“Voor hun eigen bestwil”

“Als we proberen de verkiezingen van andere landen te manipuleren of beïnvloeden, of zelfs als we willen hun regeringen omver te werpen, dan hebben we dat gedaan in het belang van de bevolking van die landen.”

Een citaat van James Robert Clapper Jr, voormalig hoofd van de NSA, het National Security Agency, op 8 mei 2018 bij een commissie van het Congress in Washington… zonder verpinken, zonder een greintje schaamte, toen hij probeerde de Amerikaanse electorale tussenkomsten in meer dan 80 landen te verrechtvaardigen.

Facts and Fears by James R. Clapper and Trey BrownHij ging voort op hetzelfde elan toen hij reclame maakte voor zijn boek “Facts and Fears” (feiten en bezorgdheden) over de zgn. Russische tussenkomsten tijdens de 2016 VSA presidentiële verkiezingen en bij het Syrische conflict. De VSA boden de grootste steun aan de terroristen die de rechtmatig-verkozen Syrische regering omver wilden gooien. De Amerikaanse bemoeienissen tijdens verkiezingen in meer dan 80 landen werden gemotiveerd “voor de beste belangen van het volk” van deze naties, bevestigde Clapper tijdens een vraaggesprek met Bloomberg.

Clapper zal de geschiedenis ingaan voor het verbergen van de waarheid omtrent het massale spionageprogramma, ontwikkeld door de NSA, dat door Edward Snowden aan het licht werd gebracht.
Het beïnvloeden van verkiezingen van buitenlandse naties is een constante in de loop der jaren bij Washingtons buitenlandpolitiek. Zoals in Latijns- Amerika, de verdrijving van wettelijk verkozen presidenten: Jacobo Arbenz, in Guatemala; Salvador Allende, in Chile, of Joao Goulart in Brazilië,  gevolgd door Manuel Zelaya in Honduras, Fernando Lugo in Paraguay en Dilma Rousseff in Brazilië.

Globaal gezien is het niet onbekend dat de VSA de Italiaanse regering in 1947 ertoe dwong alle communisten en socialisten in de eerste na-oorlogse regering te weren in ruil voor economische hulp bij de heropbouw na de WO. Nadien ondernam de CIA ((U.S. Central Intelligence Agency) alles wat in haar macht lag om legaal of illegaal de deelname van communisten in de Italiaanse regering te verhinderen, en tegelijk de kandidaten der christen-democraten (daar en elders in West-Europa) financieel te steunen.
De Italiaanse verkiezingen van april 1948 waren de eerste in dewelke de CIA’s tussenkomst in de zaken van andere landen voelbaar was. Zonder de CIA zou de Italiaanse communistische partij gemakkelijk gewonnen hebben. Vanaf toen hebben de VSA telkens gedreigd met uitsluiting van het Marshall Plan, als de communisten, resp. in alliantie met de socialisten, een electorale zege in het vooruitzicht hadden.

De nu gepensioneerde Clapper legt uit dat hij het boek schreef om de bevolking in te lichten over de “interne en externe” bedreigingen die de VSA moeten weerstaan en om uit te leggen dat president Trump niet het probleem is van het land maar slechts het symbool van een breder probleem want “de waarheid is relatief”. (…)

…  alsof we dat nog niet wisten…

Terugblik: “Een volk toont de weg naar tolerantie”

Afbeeldingsresultaat voor terugblikIn 2007 schreef Charlotte Wiedemann een – uit het huidig perspectief – zeer interessant artikel in de ZEIT over Syrië, met de titel “Syrien: Ein Volk lehrt Toleranz”, in het Nederlands (“lehren” = les geven, aanleren, kennis doorgeven, vs. “lernen” = leren, kennis verwerven”) vrij vertaald:

“Een volk toont de weg naar tolerantie”.

Het artikel zelf zit verborgen achter een betaalmodus; u kan de inleiding hier lezen.  Wij hebben het gedeeltelijk kunnen inkijken (cursief).

Opmerkelijk artikel, iets om nu, 11 jaar en een verschrikkelijke oorlog met al zijn gevolgen later, over na te denken.

…Nergens in het M.O. heerst zoveel vrede tussen de talrijke geloofsgemeenschappen als in Syrië. Echter, de angst regeert: een uiteenvallend Irak kan het buurland mee in de afgrond trekken…

We weten nu dat het niet buurland Irak was, maar wel de machts-, territorium- en energiehonger van het Westen.  Syrië gold voor de oorlog als een oase van verdraagzaamheid tussen geloofsgemeenschappen en culturen.
Alleen al onder de christenen zijn er 11 verschillende geloofsbelevenissen. Moslims en christenen leefden vreedzaam naast elkaar, richtten zich samen in gemeenschappelijke gebedshuizen tot hun resp. God en respecteerden elkaar zoals nergens ter wereld het geval was.

… Het is een leerrijke ervaring met een onderzoek van Syrië bij een christen te beginnen. Want deze Grieks-katholieke priester verrast door een boze politieke reactie als men hem naar de tegenwoordige toestand der christenen vraagt. “Bush en zijn mensen zijn onwetenden! Zij begrijpen niets van politiek. Wij echter, wij begrijpen de politiek, wij leven middenin de politiek!” Dat Irak uiteen valt, is voor de priester een voortdurende nachtmerrie; dat de Amerikanen ook Syrië ethnisch-religieus willen destabiliseren is zijn ergste vermoeden. Niet alles is rozengeur en manenschijn voor de christenen in Syrië, vertelt hij voort, maar de grootste bedreigingen komen van buitenaf, niet van binnenuit. “Met deze regering gaat het ons tamelijk goed. Baschar al-Assad houdt van de christenen, hij weet dat ze hem trouw zijn, omdat ze kunnen genieten van de stabiliteit. En juist daarom, omdat we stabiliteit zo dringend nodig hebben, zeggen we aan het Westen: Laat ons gerust!” En dan schakelt de pater over in het Frans, de taal van het Westen, waarin hij gestudeerd heeft: “Laissez-nous tranquilles! Bemoeit u met uw eigen zaken, we hebben jullie niet nodig, jullie hebben ons nodig, jullie hebben onze olie nodig!…

… Sommige geestelijken maken er geen geheim van dat ze de Amerikaanse regering echt haten. Mocht George Bush op het idee komen Syrië te bezoeken zouden vele gemeenschappen hun kerkdeuren voor hem blokkeren. Nergens in het M.O. heerst tussen christenen en moslims, tussen soennieten en sjiieten zo veel vrede als in Syrië...

… Naast de deur: Irak, ten prooi aan burger- en geloofsoorlog, een nog gevoeliger weefsel van de maatschappij, een mozaïek van geloofsrichtingen met verwarrend vele steentjes, met vijf soorten moslims en elf soorten christenen met meer dan een dozijn nationale minderheden…

… Naakte cijfers over de 18 miljoen Syriërs tonen bij benadering een beeld van de ingewikkelde verhouding: 70% soennieten, ca. 16% sjiieten, 10% christenen. Maar Syrië is doordrongen van minderheden. Dat geldt vooral voor de christenen: rond 1930 waren ze nog goed voor bijna 40% der inwoners. Sindsdien zonk hun aantal voortdurend, vooral omdat moslims meer kinderen kregen. En het was ook een christen, die in 1943, onder de indruk van Atatürk en Lenin, de seculier-socialistische Baath (Arabische wedergeboorte)  oprichtte, die nu (2007) – sinds meer dan vier decennia Syrië leidt. En aan het controlepaneel zit weerom een minderheid: de familie Assad behoort tot de alawieten, een stroming aan de rand van de sjiietische islam, die lang als ketters vervolgd werden…

… Wie in een zo fragiel systeem leeft, moet het religieuze fanatisme vrezen. 800.000 Iraakse vluchtelingen bevinden zich al in het land. Als Irak ethnisch-religieus uiteen valt, dan dreigt voor Syrië het gevaar mee in de afgrond getrokken te worden…

Mevrouw Wiedemann had een glazen bol, echter zonder een kompasaanduiding.  De verwoestende bemoeienissen kwamen niet uit het oosten, maar uit het westen, dat er alles aandeed om de “afgrond” zo diep en steil mogelijk te maken en het Europese Avondland mee de dieperik in te sleuren.

Wie meer over haar wil weten, kan op YT video’s bekijken (zoek op haar naam).  Zij reist veel en vooral in het M.O.. en heeft een duidelijk eigen onafhankelijke – dikwijls afwijkende – mening over de situatie zoals bv over Iran, in schril contrast met bv. de Amerikaanse en Israëlische. (Interview met Charlotte Wiedemann)

Terugblik

Gerelateerde afbeeldingTerroristen… activisten… vrijheidsstrijders… rebellen…

Men denkt vandaag dan aan moslim extremisten, die hun wensdroom willen omzetten in werkelijkheid zonder rekening te houden met  – zelfs niet met hun eigen – mensenlevens.   De geschiedenis leert ons dat in velen van ons latent, actief of gedwongen een kantje zit dat bereid is – letterlijk – over lijken te gaan om een ideaal te verwezenlijken.

Met uitzondering van… joden? Kunnen joden terroristen zijn? Volgens een 70 jaar oud verslag van de VN-Veiligheidsraad kan dit wel degelijk.

Een terugblik:
Met de moord van de VN-bemiddelaar in Palestina, Folke Bernadotte, probeerden joodse terroristen (… kies zelf een andere passende beschrijving indien u dit stoort) een vredesregeling te verhinderen, die niet uitsluitend de Israëlische maar ook de Arabische belangen diende. Een moord die nu nog steeds nawerkingen heeft.

Als kleinzoon van de toenmalige Zweedse en Noorse koning, Oskar II, stonden de op 2 januari 1895 in Stockholm geboren Folke Bernadotte, graaf von Wisborg, talrijke carrièremogelijkheden open. Oorspronkelijk koos hij voor een loopbaan als cavalerie-officier. Vervolgens bekleedde hij (intussen majoor) functies als Zweedse generaal-commissaris op de N.Y. Wereldtentoonstelling en als directeur van de Zweedse Scoutsvereniging. Op 1 september 1943 werd Bernadotte ondervoorzitter van het Zweedse Rode Kruis (SRK) benoemd. Met deze bevoegdheid bekommerde hij zich om de krijgsgevangenenruil en reisde, ondanks de bommenregen der geallieerden, in de lente van 1945 naar Duitsland. Daar voerde hij persoonlijk onderhandelingen met SS-leider, Heinrich Himmler. Mét resultaat: 31.000 gevangenen uit de concentratiekampenwerden vrij gelaten, in witte autobussen met het RK-embleem naar Zweden vervoerd. 8.000 van hen afkomstig uit Scandinavische landen, de rest uit andere Europese landen, daaronder ca. 5.000 joden.
Na het einde van de oorlog nam Bernadotte de leiding op zich van SRK-hulpmissies  naar Duitsland, Oostenrijk en enkele Oost-Europese staten, werd tot voorzitter van het SRK benoemd en tot voorzitter van de permanente commissie van het Internationale RK en Halve Maanbeweging.

Omwille van zijn intussen wereldwijde reputatie werd Bernadotte op 20 mei 1948 tot de hoofdbemiddelaar van de VN gekozen en naar Palestina gestuurd. Daar moest hij voor de omzetting van de VN-resolutie 186 van 14 mei voor de veiligheid van de burgerbevolking, de heilige plaatsen en een vredesoplossing zorgen. Zijn inzet bleek broodnodig nadat een burgeroorlog na de bekendmaking van het VN-verdelingsplan voor Palestina van 29.11.47, en het begin van de eerste Arabisch-Israëlische oorlog als gevolg van de Israëlische onafhankelijkheidsverklaring van 14.5.48, uitgebroken was.

Met het doel het conflict te beëindigen, nadat ca. 750.000 Palestijnse Arabieren gevlucht of verdreven werden terwijl ongeveer een gelijk aantal joden de Arabische buurlanden dienden te verlaten en in Israël toestroomden, legde Bernadotte op 28.6.48 en 16.9.48 twee bemiddelingsvoorstellen op tafel, die bovendien ook ondertekend werden door zijn plaatsvervanger, de zwarte Amerikaanse diplomaat en voormalig geheime dienstlid, Ralph Bunche.

De voorstellen omvatten het daadwerkelijk bestaan van de joodse staat Israël op het grondgebied van het voormalig Brits mandaatsgebied Palestina, waarbij de definitieve grenzen en de status van Jeruzalem nog door de VN dienden bepaald te worden. Daar bovenop werd het recht op terugkeer van de Palestijnse Arabieren en een passende schadeloosstelling voor eventueel eigendomsverlies gestipuleerd.
Citaat uit Bernadotte’s verslag aan de VN-vergadering: “Het zou een inbreuk tegen de principes van elementaire gerechtigheid zijn indien deze onschuldige slachtoffers van het conflict het recht zou geweigerd worden naar hun thuisland terug te keren, terwijl joodse immigranten in Palestina toestromen en minstens het gevaar van een definitieve vervanging der Arabische vluchtelingen dreigt, die sinds eeuwen in hun land wortels hebben.”

De Israëlische onderhandelingspartners toonden geen enkele bereidwilligheid op Bernadotte’s voorstellen in te gaan – een houding die Israël tot op heden niet gewijzigd heeft.

Alhoewel de Israëlische regering dus onwrikbaar bleef, vreesden radicale zionisten dat Bernadotte uiteindelijk succes zou hebben. Daarom besloot de joodse terreurgroep Lochamei Cherut Jisrael (Lechi) hem zo snel mogelijk te liquideren. De concrete beslissing werd door Icchak Jaziernicki alias Jitzchak Schamir, Israels premier in 1983, 1984 und 1986 bis 1992, Nathan Yellin-Mor alias Nathan Friedman en Israel Scheib alias Israel Eldad genomen. De aanslag werd geleid door Yehoshua Cohen, Yitzhak Ben-Moshe, Avraham Steinberg en Meshulam Makover.

Het viertal trad op 17.9.48 in actie, gekleed in Israëlische militaire uniformen en richtte in het Jeruzalem staddistrict Kataman een controlepost op, waar de onbeschermde autokolonne met Bernadotte en de commandant van het Franse contingent der VN-vredesmissie ter bewaking van de wapenstilstand in het M.O. (UNTSO), kolonel André Serot, tot stilstand gebracht werd.
Cohen vuurde met zijn volautomatische MP 40 door het raam van de Chrysler limousine waarin Bernadotte en Serot zaten en vermoordde hen alle twee met in totaal 24 schoten, ondanks de pogingen van de chauffeur, de Amerikaanse kolonel Frank Begley, de schutter te ontwapenen.

De daders ontkwamen; in het Hadassah Mount Scopus Hospital kon men slechts de dood van de VN-bemiddelaar vaststellen. De volgende dag veroordeelde de VN Veiligheidsraad de moord met deze woorden: “een laffe daad die blijkbaar uitgevoerd werd door een criminele groep terroristen in Jeruzalem, terwijl de VN-afgevaardigde zijn vredesmissie aan het uitoefenen was in het Heilig Land”. 

Bernadotte kreeg een staatsbegrafenis in Zweden; hij ligt begraven in de Norra Begravningsplatsen, Solna, Stockholm.  Israël stuurde een vertegenwoordiger naar de begrafenis, Abba Eban.

De Israëlische overheid ondernam geen intensieve inspanningen om de moordenaars van Bernadotte te arresteren of ten minste te identificeren. Om die reden kon Cohen later tot lijfwacht en vertrouweling van premier David Ben-Gurion, die de moord officieel had afgekeurd, doorstoten. Zijn betrokkenheid tot de aanslag geraakte pas in 1977 bekend, terwijl het moordwapen zelfs nog tot februari 2018 rustig stof lag te vergaren in een bewijzenopslagplaats van de Israëlische politie.

Meer info vindt u o.a. hier.

 

Zogezegd

   “De Verenigde Staten zullen altijd kiezen voor onafhankelijkheid boven supranationale organisaties, controle en dominantie.

   Ik eerbiedig het recht van elke natie om zijn eigen gebruiken, geloofsovertuigingen en tradities na te streven.

   De Verenigde Staten zullen u niet vertellen hoe te leven en te werken, of wie te aanbidden. We vragen wel dat u in ruil ook onze soevereiniteit eerbiedigt.”

Donald Trump, president VSA, gisteren bij de VN, kreeg de lachers op zijn hand.

De bronafbeelding bekijken

Meer info bij: American Involvement in Wars from Colonial Times (1675) to the Present 

 

Tijd voor een nieuwe Wende

De bronafbeelding bekijkenJan Sobieski, de Poolse koning die in 1683 het Avondland redde van de Ottomaanse bezetting, krijgt geen standbeeld op de Weense Kahlenberg, nochtans jaren geleden goedgekeurd. Het rood-groene Wenen verdringt het verleden en kijkt uit naar de toekomst… de officiële uitleg voor de weigering “dit symbool zou de harmonieuze culturele samenleving in gevaar brengen”.

De bronafbeelding bekijken

https://www.vienna.at/geplantes-sobieski-denkmal-spannungen-zwischen-wien-und-warschau/5924338/

Hongarije, dat als eerste communistische land in 1989 zijn grenzen naar het westen opende, is helemaal kop van jut in de EUSSR. Polen volgt. Het EU-schip zinkt, het Commissie-orkest speelt vrolijk verder.
Intussen hopen wij op een nieuwe Wende, die door Polen en Hongarije in gang gezet moet worden.

1683 wordt als het einde van de Ottomaanse uitbreiding in Europa beschouwd, die op de Balkan nog voor de verovering van Konstantinopel (1453) begon. In talrijke voorafgaande oorlogen hadden Polen-Litouwen en Habsburg-Hongarije de islamitische uitbreiding op het Oude Continent weten te verhinderen.

Vanaf de 18de eeuw trad dan Rusland op de voorgrond en droeg bij tot de definitieve (… nou ja…) verdrijving van de Turken – met uitzondering van de Istanboel enclave – uit Europa. De Bulgaren danken hun onafhankelijkheid aan tsaar Alexander II, die hen in 1877 van de Ottomanen bevrijdde. Dit feit gaat meestal aan de hedendaagse politici voorbij. De westerse multicul-aanbidders negeren gewoon de Oost-Europese inbreng in de strijd tegen de agressieve islam en proberen deze als een abstracte imperiawedstrijd te riduculiseren. Meestal gevolgd door de kruistochten als tegenargument of het geloof in Orbans vermoedelijke natte droom van een “Groot-Hongarije”.

Ook tot de val van het communisme hebben de Polen (1956,1970, 1980) en de Hongaren (1956) door meerdere bloedige nationale opstanden een betekenisvolle bijdrage geleverd. Vooraleer er sprake van van de Glasnost en Perestrojka in de voormalige Sovjetunie (1985) streed het Poolse “Solidarnosc” tegen de militaire dictatuur van Jaruzelski.
Misschien zelfs zou er zonder hun moed nog altijd sprake zijn van de oude DDR, in hetwelke een zekere Angela Merkel een eerder onbelangrijk leventje voerde. Miljoenen herinneren zich nog aan de dramatische tv-beelden van de vlucht der Oost-Duitsers over Hongarije naar Oostenrijk in 1989.

Daarna volgden de gebeurtenissen zich op in een sneltreintempo: de val van de Muur, de Duitse hereniging, de ondergang van het Sovjetrijk, zonder dat er een schot gelost werd. Het hedendaagse “Wir sind das Volk!” stamt nog uit die tijd. Wie herinnert zich nog dat alles aan de Hongaarse grens begon?

Wie aan de herhaling van de geschiedenis gelooft, zal twee parallellen met het verleden herkennen. Polen en Hongarije hebben zich ongeacht hun verschillende positie t.o.v. Rusland opnieuw in het offensief gegooid. Deze keer tegen de EU-moloch in Brussel en diens drieste migratiebevelen.
De moedige Visegrad-staten krijgen “populistische” steun van de Balten, de West-Balkan en sinds kort ook uit Oostenrijk en het EU-zwaargewicht Italië. Niets houdt hen tegen: niet de NGO-miljarden van Soros, niet de herhaaldelijke laster- en beschuldigingscampagnes, niet de geënsceneerde protesten van de volgens eigen zeggen “echte democraten” of bedreigingen met het intrekken van financiële middelen.

De EU-kritische landen denken er zelfs niet aan voor een paar miljard euro hun soevereiniteit te verkopen – dit in tegenstelling tot de huidige (Griekenland, Bulgarije, Roemenië) en toekomstige lichtgewichten (Macedonië, Albanië, Kosovo) en houden ondanks de aanvallen consequent vol. Vooral ook omdat deze regeringen zich gesteund voelen door de meerderheid van hun volk.

Welk economische gevolgen zouden Polen en Hongarije bij een escalatie, een Polexit en Hexit, moeten incasseren? Europese bedrijven willen niet nog meer afzet aan China verliezen en zouden sterke druk op EU-Brussel uitoefenen. De Brexit, die stilaan de eindstreep nadert, kan nog altijd inspirerend werken op misnoegde EU-lidstaten die liever hun eigen weg gaan dan de voorgeschreven schoonmoederregels te moeten blijven volgen tégen de wil van de eigen bevolking. We denken hierbij aan het domino-effect van 1989.
Zal Trump hen tegenhouden? Het zou ons verbazen. Eerder zal hij de EU uiteen spelen en individuele handelsverdragen aanbieden. Groot-Brittanië zal het als eerste land mogen ondervinden.

Brussel kreeg de rol van de EUropese hoofdstad en zetel van de EU omdat noch Parijs, noch Londen, Rome in aanmerking konden komen. Té groot gevaar voor polarisatie en machtsuitbreiding. Het kleine belgië, daar lag niemand wakker van. Straatsburg met de maandelijkse verhuiskaravaan van het EU-parlement was de troostprijs voor de ontgoochelde Fransen. De EU-hoofdstad moest ergens centraal in de oude EUropese Gemeenschap liggen, wat intussen al lang niet meer het geval is. In 2007 lag na de toetreding van Roemenië en Bulgarije het geografische middelpunt van de EU-constellatie in Gelnhausen, ten NO van Frankfurt/Main. Dit moet intussen opnieuw naar het oosten opgeschoven zijn vermits in 2013 ook Kroatië toetrad. Met de kandidaat lidstaten Macedonië, Albanië en Kosovo kan het middelpunt de Duits-Oostenrijkse grens overschrijden.
Of laten we even dromen… met Boedapest als EU-hoofdstad en Warschau als zetel van het Europees strafhof.  Niets mis mee, toch?

Crisissen wijzen zich soms uit als kansen. Een (inmiddels overleden) van zichzelf vervulde Vlaamse geschiedenisprofessor wist het met absolute zekerheid: in zijn cursus stond dat West- en Oost-Duitsland nooit ofte nimmer zouden herenigd worden. De professor heeft zijn ongelijk nooit willen toegeven.

 

Walther von der Vogelweide: Palestinalied

Walther von der Vogelweide (geboorteplaats onzeker, wellicht Bozen, 1170Würzburg, 1230) was een Duitstalig minnezanger en dichter.

De plaats van geboorte is onduidelijk, omdat er te weinig informatieve documenten zijn die zijn geboorteplaats aanhalen. Van zijn achternaam von der Vogelweide (letterlijk: van het vogelweiland) moeten we het zeker niet afleiden. In die tijd waren er ontelbaar veel vogelweides bij steden en kastelen. Valkeniers lieten hun roofvogels ginds vliegen om te oefenen en voor te bereiden op de jacht. Zijn naam kan eerder toevallig zijn, maar aangezien er toen zeer veel vogelweides waren, is het nogal moeilijk te achterhalen welke vogelweide men precies bedoelde.

De jonge Walther leerde zijn dichterlijke kunsten in Oostenrijk van een opmerkelijke meester, Reinmar von Hagenau, die hij later in twee van zijn gedichten vermeldt. Na diens dood nam hertog Frederik I van Oostenrijk hem onder zijn hoede. Deze periode was ongetwijfeld de productiefste van zijn leven, welke echter spoedig eindigde door de dood van de hertog in 1198. De 28-jarige Walther is ontzet en zoekt naar een andere patroon om hem muzikale kunsten aan te leren. Hij trok van dorp tot dorp om te zingen en voor te dragen.

In de periode 11981209 kwam Walther onder de hoede van tientallen leermeesters te staan. In 1230 stierf hij op 59-jarige leeftijd. In 1877 werd in Bozen een monument onthuld ter ere van hem.

Hij was een zeer bekende zanger en dichter uit de middeleeuwen. Talrijke teksten van hem zijn bewaard gebleven, waaronder een lied waarin hij de stad Jeruzalem bezingt, die zonet voor de kruisvaarders opdoemt: het zogenaamde Palestinalied met 13 strofen.  U kan de tekst in het Hochdeutsch hier vinden.  De laatste strofe geeft de actualiteitswaarde weer anno 2018 met een kleine randopmerking “Heiden”… heidenen… moslims?:

Christen, Juden und Heiden
sind um dies Land im Erbenstreit:
Gott soll nach Recht entscheiden
im Namen seiner Dreifaltigkeit.
Alle Welt steht hier Wehr an Wehr:
Unser ist das wahre Begehr,
Recht ist, daß er es uns gewähr.

Een van de weinige afbeeldingen van Walther is te vinden in de Codex Manesse. Zijn naam komt ook voor in een lied van Wagner. ‘Am stillen Herd’ uit die Meistersinger.

(Bron: Wikipedia)

Nu alrest lebe ich mir werde,
sit min sündic ouge siht
daz reine lanl und ouch die erde,
den man so viI eren giht.

mirst geschehen des ich ie bat,
ich bin komen an die statt,
da got mennischlichen trat.

 

Schoeniu lant rich unde here,
swaz ich der noch han gesehen,
so bist duz ir aller ere.
waz ist wunders hie geschehen!
daz ein magt ein kint gebar
here ubr aller engel schar,
was daz niht ein wunder gar?

 

Hie liez er sich reine toufen,
daz der mensche reine si;
do liezer sich herre verkoufen,
daz wir eigen wurden fri.
anders waeren wir verlorn;
wol dir, sper, kriuz unde dorn!
we dir, heiden, deist dir zorn!

 

Do er den tlevel do geschande,
daz nie kaiser bal gestreit,
do fuor er her wider ze lande:
do huop sich der juden leit,
daz er herre ir huote brach,
und daz man in sit lebendic sach,
den ir hant sluoc unde stach.

 

Kristen, juden unde heiden
jehent daz diz ir erbe si.
got sol uns ze reht bescheiden
durch die sine namen dri.
al diu welt diu stritet her:
wir sin an der rehten ger:
rehl ist daz er uns gewer.