Terugblik

2011 military intervention in Libya - Alchetron, the free social ...

Negen jaar geleden, op 18.3.2011, schreef Ray op Angeltjes onderstaande bedenking:

Verenigde Naties en Libië

De VN Veiligheidsraad heeft rond half twaalf ‘s avonds onze tijd een resolutie aangenomen die de weg vrij maakt voor militair ingrijpen in Libië. Er waren tien stemmen voor, nul tegen en vijf onthoudingen. Binnen het mandaat valt een no-fly zone en ‘alle noodzakelijke maatregelen’ om burgers te beschermen tegen aanvallen van Moammar Gaddafi, de man die zijn eigen burgers vermoordt.  De Verenigde Naties willen geen bezettingsmacht in Libië. Op het centrale plein in oppositiestad Benghazi steeg gejuich op.

Rusland, China, Brazilië, India en Duitsland onthielden zich van stemming. Frankrijk, de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, Bosnië en Herzegovina, Gabon, Libanon, Nigeria, Colombia, Portugal en Zuid-Afrika stemden voor.

Wat er ook van zij, de Libische toestand zal een stroom vluchtelingen op gang brengen die hun strijd veilig verder zullen zetten vanuit Europa, dat machteloos elke invasie ondergaat. 

Vervang Libië door Syrië, Gaddafi door Assad… de geschiedenis herhaalde zich met alle bekende catastrofale gevolgen. Wanneer gaat het westen nu eens leren met hun poten van andere landen te blijven?

Opmerkelijke toekomstvoorspelling

Enkele reacties:

  • “Ghadaffi zegde dat gezondheidszorg gratis zou moeten zijn… Obama zegde dat je ervoor moet betalen… en doodde vervolgens Ghadaffi…”
  • “”Vooraleer hij stierf had Libië het grootste BNP/per capita van Afrika, zelfs hoger dan sommige EU-landen”
  • “Hij wist te veel, men lachte hem uit toen hij waarschuwde voor de VSA. Hij werd bespot toen hij zegde dat Europa zou overspoeld worden met Afrikanen als hij dood zou zijn. Vandaag werd alles wat hij zei werkelijkheid.”

Terugblik

Afbeeldingsresultaat voor varkensgriep

“… Ik ging terug in het verleden, keek naar de cijfers en was verbaasd. Bent u gereed hiervoor? Tijdens de varkensgriep in dit land (VSA) in 2009 en 2010 waren 60 miljoen Amerikanen besmet. Herinnert u zich? Zestig miljoen geïnfecteerd. 60 miljoen besmettingen… 300.000 besmette patiënten werden gehospitaliseerd. En niemand kan zich hieraan herinneren. Waarom? Wel, omdat we toen een andere president hadden. We hadden een Democraat als president: Barack Obama. En het nieuwshoogtepunt was hoe wonderbaarlijke goed Obama dit behandelde… Er was geen paniek bij de media. De Republikeinen haalden er geen politiek profijt uit. Ze probeerden het zelfs niet. Het werd behandeld als een gezondheidsprobleem. 60 miljoen Amerikanen besmet, 300.000 in ziekenhuizen. Ik weet niet wat de dodentol was. (Nvdr: We zochten dit op: afgeronde cijfers, naar schatting 12.500 doden in de VSA) De coronacijfers komen zelfs niet in de buurt, een fractie van een percentage in vergelijking met de varkensgriep… En ebola hadden we ook met een zelfde aandacht van de media, eenzelfde verheerlijking van Obama’s aanpak – alsof iemand iets aan ebola had kunnen doen… Hoe konden we 60 miljoen besmettingen van de varkenspest overleven? We zijn nu zelfs op een punt dat zich amper iemand dit herinnert en dat ligt slechts 10 jaar in het verleden. Het ging voorbij. Ebola ging voorbij. Dit ook, dit ook zal voorbijgaan…” (…)

Wereldwijd zouden naar schatting tussen de 151700 en 575400 mensen sterven tijdens het eerste jaar van de pandemie (2009) aan de varkensgriep. (…)

Gevaarlijk precedent

Afbeeldingsresultaat voor Das Gesetz zur Behebung der Not von Volk und Reich

De volmachtentechniek heeft een notoir precedent. Op 23 maart 1933 kreeg rijkskanselier Adolf Hitler op basis van artikel 48 van de Grondwet van een tweederdemeerderheid in de Reichstag volmachten met Das Gesetz zur Behebung der Not von Volk und Reich. (voor tekst klik hier) Die wet is de legale basis gebleven van de nazidictatuur tot 8 mei 1945. De rechts-nationalistische partijen, die Hitler aan een meerderheid hielpen, beseften te laat welke blunder zij hadden begaan. In juli 1944 hebben zij getracht, samen met conservatieve generaals, het monster te doden, maar zij gingen er zelf aan ten onder.

Lees: Volmachten voor Wilmès
Het ultieme failliet van de Belgische democratie, een opiniestuk van Boudewijn Bouckaert

Wurlitzerdromen

Wie zich dit filmfragment herinnert, is geen piepkuiken meer. Melina Mercouri, niet bepaald een katje om zonder handschoenen aan te pakken, symboliseert als geen ander de Griekse ziel en trots. Gaat u naar Griekenland op vakantie, dan zal u het lied “Nooit op zondag” zonder twijfel wel ergens te horen krijgen. Nog steeds.

Melina Amalia Mercouri – “de laatste Griekse Godin” – werd op 18 oktober 1920 in Athene geboren. in 1971 schreef ze haar autobiografie “Ik was een Griekse”. Zij huwde in 1966 met de acteur Jules Dassin, wat meteen de start van haar filmcarrière inluidde. Ze stierf op 6 maart 1994 aan longkanker in New York City.

Afbeeldingsresultaat voor melina mercouri autobiography

De bekendste film is “Never on Sunday” uit 1960 met onderstaande iconische beelden. Het lied zelf werd in verschillende talen door talrijke zangers/zangeressen gecopieerd.

Toen in 1967 na een militaire staatsgreep de kolonelsregering aan het bewind kwam in Griekenland, ging zij uit protest in vrijwillige ballingschap en voerde zij in vele landen actie tegen het dictatoriale regime, dat uiteindelijk in 1974 ten val kwam.

Melina Mercouri, die zich sindsdien vaak spottend “La Veuve du Colonel” noemde, naar de gelijknamige operette van Jacques Offenbach, keerde onmiddellijk terug naar Griekenland, waar zij een actief aandeel had in de oprichting van de PASOK, de nieuwe socialistische partij van Andreas Papandreou. In 1977 werd zij in het parlement verkozen als volksvertegenwoordiger. Van 1981 tot 1989 was zij minister van Cultuur, Jeugd en Sport. In deze drukte zij een onuitwisbare stempel op het Griekse cultuurbeleid, en maakte zij zich vooral bekend door haar niet aflatende pogingen om van de Britse regering de Elgin marbles voor Griekenland terug te krijgen.

Afbeeldingsresultaat voor elgin marbles
De Parthenon marmeren fries, genoemd naar de dief die hen naar Londen ontvoerde “Elgin Marbles” in het British Museum, Londen . Lees: ‘Red onze Parthenon Marbles uit de gevangenis’ – zie video onderaan

Door haar sterke persoonlijkheid had zij een enorme uitstraling in Griekenland en ver daarbuiten. Zij was initiatiefneemster van een gewichtige culturele instelling: de “Culturele Hoofdstad van Europa”. Een bekende uitspraak van Melina Mercouri was dat “cultuur Griekenlands zware industrie” is.

Afbeeldingsresultaat voor grave melina mercouri
Melina Mercouri graf in Athene

Liefs van Lolita

Van Hatay, over Afrin naar Idlib…

Afbeeldingsresultaat voor erdogan ottoman empire

Wie stopt de Ottomaanse expansiedrang?

Het toenemende conflict in de Syrische provincie Idlib gebeurt in een regio doorspekt met een lange reeks gebeurtenissen tussen Turkije en Syrië. Zoals de inmiddels vergeten voormalig-Syrische provincie Hatay, (Sanjak van Alexandretta) die in 1939 aan Turkije uitgekeerd werd na een omstreden referendum.

Onder het Verdrag van Lausanne (1923) maakte Hatay deel uit van het Frans mandaatgebied Syrië en Libanon. Frankrijk organiseerde een referendum juist vooraleer WO II uitbrak en de Hatay bevolking verkoos naar verluidt deel uit te maken van Turkije. Sinds Erdogan zijn blikken richtte op de noordelijke Syrische grensstreek, de Koerden verjaagde en zich nu geroepen voelt om de al-Nusra terroristen in Idlib de hand boven het hoofd te houden – een deel van Noord-Syrië heeft hij al ingepalmd – zijn Syrische media zich in het verleden – in de zgn. vrijwillige Turkse annexatie van Hatay – gaan verdiepen.

Zo zou de Turkse regering massaal Turken verplaatst hebben van andere delen van Anatolië naar Hatay opdat de bevolkingssamenstelling naar wens kon beïnvloed worden. We kennen nog zo’n land dat ongestraft grondgebied inpalmt, de oorspronkelijke bevolking verdrijft en het vervolgens – met de goedkeuring van de VSA – annexeert.

Afbeelding

Tientallen jaren lag de Hatay-annexatie zwaar op de lever van de Syrische overheid. Pas in 1990 kwam er enige opklaring toen Turkije beroep deed op de Syrische hulp bij de strijd tegen Koerdische vrijheidsstrijders.

Er werd zelfs een akkoord gesloten om de Syrisch-Turkse Vriendschapsdam – goed voor 28 miljoen dollar – te bouwen over de Orontes. Er werd tevens een akkoord getekend dat Syrië de grensstreek zou veilig houden van de Koerdische onverlaten; zo niet zou Turkije mogen ingrijpen. Een redenering waarop beroep gedaan werd toen Turkije de Syrische Koerden verdreef… en de VSA lieten begaan.

Veel van de huidige situatie herinnert aan Hatay. Opnieuw wordt een streek met Turkse invloeden doorspekt; de overheid, de belastingsdienst, het onderwijs, de media… alles in het Turks. En Afrin bleek niet genoeg. Erdogan wil meer, steeds meer. Na het aangekondigde vertrek van de VSA, wou hij initieel zijn leger zelfs tot aan de oliebronnen – dezelfde die Trump laat “beschermen” – helemaal in het zuiden, tegen de Iraakse grens, laten marcheren.

Drie jaar geleden besteedden wij al aandacht aan Hatay en de Ottomaanse expansiedrang. Sommige video’s zijn intussen verdwenen in een www-zwart gat. De tekst staat er nog integraal. In grote lijnen was dit artikel een toekomstvoorspelling. De vraag “Wil Turkije Afrin bezetten?” moet niet meer beantwoord worden. Afrin werd bezet, wordt gekoloniseerd, geOttomaniseerd. Erdogan wil echter meer… Idlib.

Trouwens niet alleen op Syrisch, maar ook op Iraaks en Grieks grondgebied heeft hij zijn zinnen gezet. Het b.g. Verdrag van Lausanne zou volgens Erdogan moeten herbekeken worden. Mosoel in Irak zou volgens Erdogan “heim ins Reich” moeten keren. En de Griekse eilanden voor de Turkse kust… duidelijk dat die niet bij Griekenland horen, toch? En de noordelijke Grieks-Turkse grensstreek? En wat gaat hij in Libië zoeken? Mogen we bovendien nog eens de bezetting van Noord-Cyprus – in feite een annexatie – in herinnering brengen? De aanwezigheid van miljoenen Turken in Duitsland heeft hij al tot Turks grondgebied in de EU uitgeroepen.

De internationale gemeenschap heeft Turkije veel te lang een vrijgeleide gegeven. Die herroepen is een ander paar mouwen.

Terugblik

De Spaanse Tirannie in de Lage Landen

Geen fotobeschrijving beschikbaar.

Gedrukt in 1637 door Cornelis Lodewijcksz vander Plasse (Amsterdam, 1585 – Amsterdam, 2 september 1641), een gerenommeerd drukker en boekhandelaar.

Geïnteresseerden kunnen het historisch boek thuis als het ware in de hand nemen, doorbladeren én lezen: klik hier. Citaat uit een sonnet:

O Nederlanders, siet, siet hier wat wreede stucken den Spanjaert boos van aert ons Belgica aen-doet…

Een verslag uit Syrië, zonder poco bril

Goede Vriend,

Het stof van het euthanasieproces eind januari 2020 in Gent, is nog niet gaan liggen. Er is verontwaardiging over het feit dat er over euthanasie negatieve praktijken aan het licht kwamen. De voorzitter heeft ook geweigerd  de brief van de zussen te laten voorlezen.  Er mag geen kritiek geuit worden op onze euthanasiewet en zeker mag deze niet ondermijnd worden. Eventuele pogingen in deze zin moeten met “prangende” vragen onderzocht worden. En de katholieke ziekenhuizen die iets veel beters willen aanbieden, moeten gedwongen worden de dood in te voeren.  Het is duidelijk waar de onwilligen moeten gezocht worden, nl. in het christelijk geloof, bij de katholieke Kerk en bij René Stokman, de algemene overste van de Broeders van Liefde. Neen, heren van de “partij van de dood”, de bisschoppen staan niet boven de wet, maar jullie menen wel boven het menselijk leven te staan, dat van nature onaantastbaar is om jullie zogenaamde “wet”, die de natuurlijke werkelijkheid ontkent, aan allen dwingend op te leggen.

In de Vlaamse openbare opinie is maar één denkrichting toegelaten, die van de vrijmetselarij. Hiermee reageer ik niet zozeer tegen de mensen zelf,  die niet of anders geloven. Ook zij zijn “geestelijke” personen, bestaande uit een materieel lichaam en een geestelijke ziel.

Als dit niet het geval was, zouden ze lijken zijn. Puur materialistische,  rationalistische mensen bestaan niet. Bovendien hebben zij ook onmiskenbare geestelijke idealen. Wij reageren tegen die dwaze illusie dat een mens louter materialistisch zou zijn en daarom behandeld mag worden als een auto die, als hij versleten is, gewoon opgeruimd mag worden. Deze onredelijke ideologie is een vloek,  verdient geen enkele erkenning en brengt niets dan depressie mee. Een wet die zich hierop beroept kan nooit bindend worden, ook niet met een meerderheid. Deze grondgedachte van de vrijmetselarij hoort niet thuis in een menselijke beschaving omdat ze de waardigheid, heiligheid en onaantastbaarheid van het menselijk leven aantast. Waar niets meer heilig is, is ook niets meer veilig. Dit is de natuurwet en de oeroude wijsheid én levenshouding van de mensheid van alle tijden, vanaf Hippocrates  tot aan de verduistering van de zogenaamde “verlichting”. Bovendien heeft onze moderne tijd alle mogelijkheden om iets veel beters aan te bieden dan een mensonwaardige dodelijke spuit. 

Broeder René Stockman, christenen en de katholieke ziekenhuizen verdienen alle waardering omdat ze, tegen de stroom in, ijveren om aan de lijdende en stervende  medemensen van onze tijd hun waardigheid terug te geven.  Overigens, welke persoon of instelling in Vlaanderen heeft zich voor deze mensen in nood meer ingezet dan zij? Wie een onderzoek wil naar manipulatie en misbruik van dit proces in Gent, zal meer succes boeken bij de slippendragers van de vrijmetselarij. Het stond in de sterren geschreven dat dit proces in hun hoofdkwartier een triomf moest worden van de euthanasie.

Onmiddellijk daarna hoorden we  al de overwinningskreten en meteen de aankondiging dat er een uitbreiding moet komen naar een nóg ruimere praktijk! Voor het geluk van de mensen moet de huidige samenleving bevrijd worden van de dodelijke dictatuur van de  vrijmetselarij en wezenlijke vragen stellen om tot oplossingen te komen die authentiek en goed zijn. Een dodende euthanasiespuit hoort niet thuis in een samenleving die zich een “menselijke beschaving” wil noemen, zeker niet in onze tijd nu we beschikken over een waaier van moderne middelen om het lijden te herleiden tot het aanvaardbare.

P. Daniel

Vrijdag 14 februari 2020

Flitsen

Stormweer – Op het ogenblik dat er in België een zware storm woedde was dit eveneens hier het geval. Zaterdagavond was het zo erg dat we zelfs vanuit de nieuwbouw de koer niet konden oversteken om samen met de zusters de vespers te zingen. Alles wat niet vast zit wordt dan door de lucht geslingerd. In de late avond was de storm weer gaan liggen. Een deel van het dak bij de zusters werd weggerukt, een deel van het dak van het kippenhok en enkele stukken muur van het in opbouw zijnde St. Jozefsklooster. Alles samen beperkte schade. Als het erg vriest, sneeuwt of stormt moeten de kinderen niet naar school. In Moskou schijnt dat te zijn bij  -50° C maar hier kijken ze lang zo nauw niet! En zo zaten we zondagmorgen op het dak om wat voorlopige herstellingswerken uit te voeren. Het is ook zo dat bij zulk weer de priester van het dorp niet komt en daarom hielden we het op zondag bij de Latijnse ritus hoewel met het Evangelie van de byzantijnse ritus, die vandaag als inleiding op de grote vasten  de prachtige parabel van de verloren zoon gedenkt. In de Latijnse ritus werd deze zondag vroeger  “septuagesima” genoemd, de “zeventigste” dag of de negende zondag voor Pasen. De volgende dagen werd het nog kouder, – 11°/-13°, en dat betekent dat de meeste buizen bevroren zijn, geen water.  Voor het klaarmaken van het middagmaal hebben we al weken geleden een flinke houtkachel geïnstalleerd.

Uitstap – Voor de grote vasten begint, wilden we nog een uitstap maken met de gemeenschap. Omwille van zijn uitstekend schoolrapport mocht Yakub een wens doen. Hij koos een bezoek aan het groot museum in het naburige Deir Atieh en daarna samen ergens eten. Donderdag was daarvoor een geschikte dag. Wegens de koude is het nog geen school en tevens scheen de zon af en toe doorheen de  wolken. We bezochten het museum met zijn oudheidkunde, cultuur en heemkunde. Er zijn zalen met prachtige gewelven. Het museum toont hoe de mensen doorheen de eeuwen leefden, aten, werkten, zich kleedden, zich verdedigden, zich vermaakten enz… Grote aarden potten uit het tweede millennium voor Christus dienden om voedselvoorraden te bewaren, mooie ceramiek, sieraden, van sabels en dolken naar de eerste revolvers en geweren, weefgetouwen, sandalen waarvan de begeleidster zei dat ze langer meegingen dan de personen die ze heel hun leven hadden gedragen, stenen deuren met sieraden, primitieve landbouwwerktuigen. Ook troffen we nogal wat christelijke symbolen aan, vooral versierde kruisen …

Daarna bezochten we een pizzeria, waar we gezellig en goed hebben gegeten. Toen we voor de maaltijd samen het Onze Vader baden, zorgden de moslimuitbaters van de zaak dat de muziek even werd afgezet. Zo gaat het in deze respectvolle ”lekenstaat”!  We waren net op tijd thuis om Mgr. Dimitri, Grieks-orthodoxe bisschop van Safita te ontvangen (de “vallei van de christenen”, tussen Tartoes en Homs). Hij is ons erg genegen. Hij sprak over de betekenis van de voorbereidende tijd van de vasten in de byzantijnse liturgie.

Lees verder