Wat ‘verdedigt’ Turkije in Somalië?

http://www.aljazeera.com/indepth/interactive/2016/10/mapping-africa-natural-resources-161020075811145.html

50 miljoen dollar heeft de Turkse militaire basis in Somalië gekost.  50 miljoen dollar.  Om Somalische soldaten te trainen.  En de EU maar aanmoedigingspremies betalen: van 2014 tot 2020, de peulschil van 4.453,9 miljoen euro (zonder de ‘cross border’ samenwerkingskosten)

Je kan je afvragen waarom Turkije zo veel geld uitgeeft investeert in een Afrikaans land.  Officieel heet het dat de Turkse regering de Somalische overheid wil helpen in haar strijd tegen de moordenaarsbende van Al Shabab.

Officieus… ach, wat zoekt iedereen in Afrika, de vroegere Europese koloniale landen, Rusland, China…?  Erdogan schreef er een opiniestukje over bij Al Jazeera, waarbij hij stelt dat hij een win-win situatie, een vruchtbare samenwerking voor beide landen voor ogen heeft…  Afrika bezit immers nog enorme hoeveelheden bodemschatten.

En met dat doel voor ogen is het handig dat Turkije een pied-à-terre ter plaatse heeft.

EU: Zou men honger lijden om een mondje meer?

Om de illegale migratie te stoppen heeft de EU dé oplossing: de EU-Commissie haalt nu de wereldreizigers uit zwart Afrika legaal naar EUropa.  Probleem van verloren gegane papieren, zoals paspoorten en diploma’s, is daarmee van de baan.

Om te beginnen 50.000 in de volgende twee jaar, met een voorkeur uit Prachtlanden zoals Niger (80% islam), Soedan (overwegend islam), Tsjaad (50% islam) of Ethiopië (34% islam) .  Het gastland wordt met 10.000 euro per geadopteerde neo-EUropeaan beloond.  In totaal voor de som van 500 miljoen euro.  Weet u meteen waaraan een deel van onze betaalde belastingen besteed wordt.

In zijn oneindige wijsheid verklaarde de EU-migratiecommissaris, Dimitris Avramopoulos, grote baas van onze importsecretaris, dat dit slechts één van de alternatieve mogelijkheden is om illegale immigratie te doen stoppen.  En hij voegde het doel eraan toe: “zowel voor de bescherming van mensen als ook voor studeer- of bezigheidsdoeleinden”. 

Het voorgaande doel van de EU, 120.000 landverhuizers, momenteel residerend in Italië en Griekenland, naar andere EU-lidstaten te verkassen, is spijtig, maar waar, mislukt.  “Slechts” 29.000 konden ons verrijken. Sommige EU-lidstaten zijn nogal koppig…

Brüssel ebnet 50.000 Migranten den Weg für legale Einreise

EU: Zou men honger lijden om een mondje meer?

Door NEUrd Stream 2 stroomt nog lang geen gas

Rusland en Duitsland hadden een tweede gaspijpleiding gepland, door de Baltische Zee naar Duitsland. Transitland Oekraïne wordt daarmee buiten spel gezet. Maar de VSA, Polen en de Baltische landen waren en zijn er tegen. De EU eigenlijk ook, maar komt daarmee in het vaarwater van de Duitse beleggers en industrie.

Een promotiefilmpje van het project:

De EU is van mening dat Nord Stream 2 niet de EUropese belangen dient, omdat Rusland dan nog meer invloed op de Europese energiemarkt zou hebben.  Duurder Amerikaans LPG-gas invoeren, daar is echter niks mis mee.

De VSA hebben buiten een politieke, vooral een economische reden: hun voorraad eigen vloeibaar LPG-gas aan een behoorlijke prijs aan de man te brengen. Dat ze Rusland hiermee een pee stoven is mooi meegenomen. Probleem: bevriend Duitsland, dat dreigt het kind van de politieke rekening te worden. Buiten de financiële aderlating ziet Duitsland haar belang als toekomstig EUropees energiecentrum in rook opgaan.

De EUropese Commissie heeft een plan uitgetekend dat moet verhinderen dat Rusland uit de nieuwe gasleiding profijt haalt. Alle EU-lidstaten moeten met het 10 blz plan akkoord gaan. Het plan voorziet “onderhandelingen die tot een akkoord tussen de EU en Rusland moeten leiden. Het stelt ook dat de EU-commissie aan het hoofd zal staan van het EU onderhandelingsteam, maar voorziet een terugkoppeling naar een “speciale commissie” van afgevaardigden der EU-lidstaten. De pijplijn zou moeten opereren binnen de EU-wetgeving wat betreft de “ontkoppeling” en de “toegang van derden”.

En daar zit de voetangel waarmee de Russen niet gelukkig zullen zijn.
1- De ontkoppelingswet zou het Russische Gazprom, die zowel eigenaar is van het gas en de pijplijn, verplichten de controle van Nord Stream 2 af te staan aan een “onafhankelijke uitbater” opdat “belangenconflicten vermeden worden”.
2- De derde-partij-wet zou Gazprom verplichten aan concurrenten capaciteit toe te staan op Nord Stream 2 “via regelmatige veilingen” om een “gesloten markt” te voorkomen – een scenario waarbij Gazprom de kraan voor EU-afnemers zou kunnen dichtdraaien omwille financiële of politieke redenen.

Dezelfde eisen werden drie jaar geleden bij het pijplijn project met Bulgarije, South Stream, geuit… Het project ging niet door.

De EU-commissie voegde echter nog een bijkomende voorwaarde aan het Nord Stream 2 plan: het eventueel akkoord “zou adequate maatregelen moeten insluiten” voor “duurzame lange termijn gas doorvoer na 2019 via een aantal reeds bestaande bevoorradingsroutes, m.n. via Oekraïne”.

Het EU-plan stelt dat deze maatregelen ook moeten zeker stellen dat midden- en oost-EU-staten nog altijd in staat moeten zijn “hun gasmarkt open te zetten” en “hun gasbevoorrading te diversifiëren” nadat Nord Stream 2 binnen twee jaar operationeel wordt.

De EU importeert het meeste van het Russisch gas via Oekraïne/Slovakije, Duitsland (Nord Stream 1) en Wit Rusland/¨Polen. Maar als Nord Stream 2 in werking treedt, zal 80% van het Russisch gas via Duitsland vloeien, waardoor de verouderde pijpleidingen door VSA/EU-beste vriendje, Oekraïne, overbodig worden:
“De huidige transitroutes van Russisch gas kunnen grotendeels vervangen worden door één enkele dominante vervoerroute van Rusland naar Duitsland.”

Het document stelt ook dat EU-lidstaten zoals Hongarije, Polen en Slovakije  nieuwe infrastructuur bouwen om gas in te voeren van westerse EU-lidstaten en hun afhankelijkheid van Rusland te verminderen. Nord Stream 2 zou als gevolg hebben dat hun pogingen om “bevoorradingsroutes te diversifiëren ondermijnd worden“. Bovendien zou het monopolie van Gazprom betekenen dat “de creatie van een open gasmarkt met competitieve prijzen” verhinderd wordt.

Wettelijk limbo?

De 900 km pijpleiding op de bodem van de Baltische zee van Rusland naar Duitsland loopt via de economische zones van de Finse, Zweedse en Deense territoriale wateren. Het Nord Stream 2 consortium, een in Zwitserland opgericht Gazprom’filiaal’, meent dat de EU wetgeving, zoals de ontkoppelingswet, niet van toepassing is offshore. In een hoofdstuk van het EU-plan, met de titel “Wettelijke analyse”, wordt dit bevestigd met “noch de EU, noch de lidstaten kunnen jurisdictie opeisen voor dat gedeelte van de offshore pijpleiding buiten hun territorium”. Echter wordt eraan toegevoegd dat, tenzij de EU en Rusland een ‘speciale regelgeving’ overeenkomen, Nord Stream 2 niet “levensvatbaar” zou zijn omdat het zou opereren binnen een “wettelijke leegte” – onder twee “verschillende” en “tegengestelde” wettelijke stelsels – het EUropese en het Russische.

Naar verluidt zouden de lidstaten binnenkort over het EU-plan van de Commissie overleggen. Het is niet duidelijk of de lidstaten zullen moeten beslissen bij meerderheid of unanimiteit. Toen de Commissie voor de eerste keer met haar plan voor de pinnen kwam tijdens een vergadering in juni, steunden13 EU-lidstaten het voorlopige plan, maar de Duitse afgevaardigde weigerde commentaar. De Duitse SPD steunt Nord Stream 2 en wil geen EU-struikelstenen. De Union heeft zowel voor- als tegenstanders. Volgens ingewijden heeft Merkel alles eraan gedaan om het thema politiek te ontwijken. Ze zou nooit haar steun voor het project geuit hebben, maar geargumenteerd dat het slechts om een economisch project gaat en dat ze de nood van een politieke verklaring hieromtrent niet inziet.

En dan zijn er nog de Amerikaanse sancties voor Nord Stream 2 investeerders…

De Russische buitenminister Lavrow zit met een visadempje te wachten op de EU-beslissing. 1 sept.: “Er bestaat een officieel document van de juridische dienst van de EU-Commissie waarin staat dat dit project op geen enkele manier indruist tegen de bestaande EU-regels… de EU-Commissie vindt echter: “Nou ja, onze juridische dienst zegt dit, maar wij denken in de andere richting.”
Pikant detail: het plan van de EU-Commissie werd verondersteld binnensEUkamers te blijven.
Hoe het bij Lavrow geraakt is? Qui bono?

Aan Big Brothers handje

Merkel: eigen volk laatst

Nepsancties geïnspireerd door Wall Street

EU drafts tough conditions for Russia pipeline

 

 

 

Syrië heeft “vrienden” en vrienden

Afbeeldingsresultaat voor syrian chessboard“De militaire zege en Astana zijn niet voldoende”: of hoe de VSA, G.B. en Frankrijk de toekomst van Syrië willen naar hun hand zetten. De “vrienden” weigeren de feiten te accepteren.

Men kan zich afvragen hoeveel westerse ‘steun’ Syrië eigenlijk (nog) nodig heeft. Een terechte vraag na de jongste Amerikaanse, Britse en Franse stellingnames over de toekomst van dit geostrategisch belangrijk land, wiens leider en zijn regering een ongewenste richting uitgaan. We herformuleren de vraag:  “Hoeveel westerse ‘steun’ kan Syrië nog verdragen?”.

De “vrienden van Syrië”, met als woordvoerders de Franse president Macron en buitenminister Le Drian, diens Britse collega Boris Johnson en de dd. vice-minister van het Amerikaans buitenlandministerie, David Satterfield, hebben de hoop nog niet opgegeven. Ook als de militaire gegevenheden ter plaatse niet van dien aard zijn dat de “vrienden” hun belangen nog met succes zullen kunnen invoeren, toch blijven ze proberen via politieke en economische hefbomen hun invloed in Syrië uit te oefenen. Hun groot einddoel is en blijft de verwijdering van de Syrische president Baschar al-Assad. Wetende wat we nu weten, de oorlog die daarvoor op touw werd gezet, zullen ze alle mogelijke middelen daarvoor aanwenden. En dat ze daarvoor behoorlijk ver willen gaan, hebben we intussen mogen ondervinden. Afgezien van het Syrische leed zit dankzij hen en Merkels welkommantra heel EUropa met de vluchtelingeninvasie opgescheept.

Assad daarentegen wil het tegenovergestelde: zo weinig mogelijk westerse inmenging – het liefst helemaal geen. Begrijpelijk.
Wel slaan de “vrienden” een enigszins andere toon aan. Ze hebben het over “pragmatische en realistische redenen” als ze niet met zoveel woorden (blijven) aandringen op een prioritaire afzetting van Assad. Maar ze blijven het wel als einddoel voor ogen houden – Macron: “Assad is een misdadiger”.

Het doel moet nu bereikt worden met politieke – “niet met militaire middelen” – maakte Macron duidelijk. Hij wil een nieuwe contactgroep vormen met afgevaardigden der leden van de Veiligheidsraad en de “in het conflict betrokken partijen”, een idee dat vroeger al herhaaldelijk aan bod kwam. Wie daartoe uitgenodigd zal worden – of niet – kan men nu al raden.

Macron argumenteert dat de afspraken die in Astana door Rusland, Iran en Turkije gemaakt werden, niet de politieke aspecten behandeld hebben. Astana is niet genoeg, redeneert Macron, als woordvoerder van de “vrienden”. Je moet geen helderziende zijn om te snappen wat hij bedoelt: hij en de “vrienden” willen een nieuwe Syrische regering, een regering die naar de pijpen van het westen én hun “vrienden” danst, zoals naar Saoedi-Arabië en andere Prachtlanden die jarenlang de zgn. “oppositie” direct of indirect van geld en wapens voorzien hebben. Een volgende strategische zet is te verwachten.

En ze hebben argumenten, de “vrienden”, zoals bv. de verwijzing naar de “road map” – zeg maar, de GPS naar het einddoel – die in de laatste resolutie over Syrië naar voren geschoven werd. Het plan bevestigt dat de “Syrische bevolking zal beslissen over de toekomst van Syrië” (… voor zover de beslissing volgens de wens der “vrienden” geformuleerd wordt en Assad daar geen deel van uitmaakt…) en voorziet een nieuwe grondwet en een overgangsregering. Astana is een doorn in het oog van de deelnemers der Genève-besprekingen die de VN-resoluties kost wat kost willen uitvoeren. Astana bracht gedeeltelijke wapenstilstand, de-escalatiezones, en zelfs bilaterale afspraken tussen de VSA en Rusland. Genève daarentegen: geschuif van stoelen, veel gepraat, weinig wol.

De vraag is niet of Assad zich nog de moeite getroost een afgevaardigde van de Syrische regering naar de Genève-besprekingen te sturen, maar wel of er daar überhaupt iets concreet kan geregeld worden.
Unisono klinkt het uit de monden der “vrienden”: terug naar de onderhandelingstafel in Genève. Alsof zij daar nog een extra drukkingsmiddel gaan vinden om Assad te dwingen de poten onder zijn eigen stoel door te zagen.

De Amerikaanse “vriend”, m.n. David Satterfield, vindt samen met ” collega-vrienden” dat er “pas van een internationale deelname bij de heropbouw van Syrië kan sprake zijn àls er voorafgaand een een politiek proces op gang komt”. En hij staaft: “Het regime en diens ondersteuners kunnen niet de zege uitroepen aan de hand van kaarten en kleuren der posities op het terrein. Zonder een politiek proces zal de internationale gemeenschap niets bijdragen, niets bijdragen tot een legitimering, erkenning of wederopbouw van Syrië… De internationale deelname is onontbeerlijk. Het regime heeft die nodig. Rusland heeft die nodig. Alle betrokkenen moeten het advies voor een geloofwaardig proces inzien, de weg naar de toekomst.”

Je moet maar durven! “Geloofwaardig“!  Eerst steken ze de lont in het kruitvat, schieten heel de boel aan diggelen en als – buiten verwachting – hun doel op die manier niet bereikt wordt -, dan moet Assad “mea culpa” op zijn borst kloppen, zijn redders buiten zwieren, zijn valies pakken, van de Bühne stappen… waarop dan de “vrienden” vrolijk hun intocht als “bevrijders” kunnen inzetten. Wat er nog aan mankeert, is dat hij zich vrijwillig met een witte vlag overgeeft en braafjes zijn proces in Den Haag afwacht.
Verder werd er door de “vrienden” nog wat gedreigd, met sancties, hindernissen bij  diplomatie en internationale contacten enz.

Satterfield blijft echter verzekeren dat “men” uiteindelijk een intact, ongedeeld (… wat dan met de “bevriende” Koerden?), onafhankelijk Syrië wil, dat niet aan het handje loopt van een buitenlandse staat. Geef toe, die man is niet gespeend van een speciale zin voor humor. Al wordt hij wel even ernstig als hij stelt dat Iran voor eeuwig en altijd buiten spel moeten gehouden worden. Hoe hij dit denkt te verwezenlijken heeft hij voorlopig niet toegelicht.

En wat vindt de Syrische overheid?

De Syrische afgevaardigde in de algemene vergadering van de VN wond er geen doekjes rond:

President Assad ging hem vooraf bij een vergadering van het diplomatisch korps in augustus van dit jaar.  Een toespraak die weinig of geen aandacht kreeg bij de poco media, maar die aan de basis ligt van de reacties der “vrienden”:

Hij stelt dat het westen niet van mening veranderd is, maar wel enigszins anders communiceert omdat de militaire toestand op het terrein gewijzigd is.  Hij bevestigt in grote lijnen wat bovenaan geschreven, geeft in telegramstijl het ontstaan en verloop van de situatie in Syrië weer: van onopvallende steun aan het zgn.’ verzet van het volk’, de geprezen Arabische Lente,  – met max. 200.000 zgz. opstandelingen op een bevolking van 24 miljoen – met wapens en mediabeïnvloeding, naar het onverholen aanmoedigen van bewapende groepen, hen politiek legitimeren door hen de “oppositie” te noemen,  telkens vergezeld van het adjectief “gematigd”, kwestie van elke vergissing met “terroristen” uit te sluiten.

De media en de publieke opinie tuinden erin.  Ook toen het “humanitaire” luik open getrokken werd.  De berichtgeving over “gematigde” en “regime” acties op het terrein werd zonder enige schaamte naar eigen goeddunken ingevuld en op-zijn-Vrancx gepubliceerd.

Assad herhaalt: Turkije is niet te vertrouwen.  Turkije steunde en steunt de terroristen.  Kwam pas naar Astana toen bleek dat de terroristen overal in het defensief gedrongen werden.  Astana moet dienen om de Turkse betrokkenheid te verdoezelen en terroristen te beschermen.  Bovendien wil Erdogan op deze wijze bewerkstelligen dat de Turkse militaire aanwezigheid in Syrië van permanente aard wordt.

Assad prijst het Syrische leger en de geallieerde strijdkrachten.  Hun inzet was het begin van de verzoening die drie jaar geleden begon met o.a. gewapende bendes die berouwvol terugkeerden naar de ware schaapsstal.  Assad prijst vervolgens de burgerbevolking die op post bleef.  En hij prijst en dankt de Syrische vrienden en geallieerde landen.  Noemt met name de Hezbollah, Iran en Rusland.  En zelfs China voor de steunende stem bij de VN.

Vanaf 14′ legt Assad uit hoe hij de toekomst voor Syrië ziet.  Eerst de terroristen uitschakelen, vervolgens zorgen dat de wonden geheeld worden, dat de verzoening kan slagen.  En dan werken aan de internationale contacten.  Assad stelt dat het westen zijn mening bijgesteld heeft, dat het stilaan de ware toedracht te weten gekomen is.  Het ballonnetje van de westerse leiders en media werd doorprikt.  En hij geeft de diplomaten de opdracht het buitenland op de hoogte te brengen van de waarheid.  Als vierde punt komt de economische toestand aan bod; de internationale beurs en de heropbouw tentoonstelling zijn daar voorbeelden van.  Daar ligt ook een taak voor de diplomatie: economische mogelijkheden onderzoeken en aanmoedigen.

Het vijfde punt zal bij de “vrienden” in het westen tandengeknars veroorzaakt hebben – Macrons, Johnsons, Satterfields reacties liegen er niet om – Syrië moet zich richten tot het oosten: politiek, economisch, cultureel.  “Het oosten ontwikkelt zich.  Het oosten kan ons in alles voorzien wat we nodig hebben.” “Het oosten heeft alle elementen van wetenschap en economie, van beschaving (die in het westen ontbreken), behandelt ons als gelijken met respect, zonder dictaten, zonder hoogmoed of arrogantie.”     Al deze eigenschappen ontbreken in het westen.  Ze hebben ons nooit iets aangeboden, zelfs in onverdachte tijden.”  En hij geeft als voorbeeld de wetenschappelijke missies die Syrische studenten ontzegd werden, zodat wetenschappelijke studies zich niet konden ontplooien.  En dat het westen ervan uitgaat dat Syrië in zuurstofnood komt als het westen de relatie verbreekt, dat het sluiten van ambassades meteen zou inhouden dat Syrië geïsoleerd is.  Westerse arrogantie.  Er zijn nu aarzelende contacten om westerse ambassades te heropenen in Syrië. Assad stelt dat Syrië geen vragende partij is/was en dat er geen ambassade zal geopend worden van een land dat het terrorisme blijft ondersteunen.  Of desertie, een thema dat ‘vergeten’ wordt, een vijfde colonne, die tegen het eigen land ageert en betaald wordt door het buitenland.

Wat betreft de sancties.  Ook Rusland werd de les gelezen en gestraft met als resultaat dat het westen in eigen voet schoot.  Kortom, het westen toont al twintig jaar zijn domheid, veroorzaakt door arrogantie en gaat van de ene fout naar de andere, van het ene probleem naar het volgende en bedekt deze met leugens.  Het lijkt erop dat het westerse systeem geen échte staatsmannen meer kan voortbrengen.  De westerse maatschappij is zonder twijfel rijk en vooruitstrevend in alle aspecten – dat willen we ook niet ontkennen – maar hun politieke systeem staat slechts de politieke, economische, financiële… elites toe aan het controlepaneel te zitten.

Stand van zaken wat betreft Syrië: de lotsbestemming en toekomst van Syrië hangen voor de volle 100% af van de Syriërs.  Wat onze vrienden ook beamen.  Goede raad is welkom, maar de Syriërs beslissen.  De territoriale eenheid staat buiten enige twijfel.  Evenals de Syrische nationaliteit: in essentie Arabisch met iedereen verenigd in alle geledingen van de maatschappij.  Syrië zal niet toestaan dat vijanden, tegenstanders of terroristen via de politieke weg hun doelstellingen zullen realiseren wat hen niet gelukt is door het terrorisme.

Tot slot: de oorlog zal de principes betreffende Palestina en Israël niet veranderen.  Israël blijft de vijand die het grondgebied bezet houdt en we zullen eerlijk verzet in de regio steunen.

Assad sluit af met “We vechten op vele fronten om de terroristen te verslaan en vrede en veiligheid in Syrië te herstellen. We moeten werken aan Syrië’s toekomst, op stevige fundamenten, een vrij, sterk, onafhankelijk Syrië, waar terrorisme, extremisme, verraders en vreemde onderkruipers geen plaats hebben.  Trouw aan de waarden, tradities en belangen van Syrië en de Syriërs.”

FT

Nvdr: Video Assad: Vrije, ingekorte NL-vertaling van onze redactie.  Via de icoontjes onderaan kan U een correcte ondertiteling in het Engels inschakelen en een geautomatiseerde vertaling naar het Nederlands, die zoals gewoonlijk in perfect koeterwaals geschreven werd.

 

 

 

 

 

 

 

 

Nafris, omgekeerd evenredig aanwezig in criminaliteitscijfers

Afbeeldingsresultaat voor nafrisNafris… het verboden woord

In 2016 maakten Nafris ‘Noord-Afrikanen” minder dan 5% der asielzoekers uit in Duitsland, echter goed voor 50% der geregistreerde misdrijven, zoals roofovervallen, verkrachtingen e.a. bezigheden die de verveling onderbreken.

Ook in 2015 registreerde de politie een duidelijke stijging der misdrijven in de regio, vooral in Gießen.  Hier en in de regio stegen samen met het aantal vluchtelingen ook de criminaliteit door de migratie duidelijk – een verviervoudiging in 2015 t.o.v. 2014.  Uit deze cijfers blijkt dat het vooral kleinere nationaliteitsgroepen zoals de Algerijnen (475) overproportioneel vertegenwoordigd zijn bij de vele misdrijven.  Op de tweede plaats stonden Albanezen (438), op drie Kosovaren (236).  Meer…

De Maizière gaf het toe: hoge criminaliteit door ‘vluchtelingen’

Maar Merkel zag er geen graten in.  Geweld door jonge ‘vluchtelingen’ moeten we gewoon aanvaarden en proberen te vermijden.  Sluit ramen en deuren, laat veiligheidssloten en camera’s installeren,  draag decente kleding, ga na zonsondergang niet meer buiten, rij met een roestbak, verkoop uw juwelen en schenk de opbrengst aan een NGO die “welkom vluchtelingen’ in het vaandel draagt…

Het sluiten van de grenzen daarentegen is ondenkbaar.  Pure discriminatie.  Racistisch.

Een terugblik waarbij het verboden woord voor het eerst uitgespuwd werd… het woord.  Niet de Nafri’s.