8 april: dag van de zigeuners

Afbeeldingsresultaat voor tag der roma sinti

… of in poco taal “Internationale Dag ter bescherming van een vervolgde minderheid, de Roma en Sinti.

In Europa leven ca. 12 miljoen Roma en Sinti. Quasi overal – behalve in Gent – zijn ze niet bepaald populair. Hun reputatie is in het huidige Europa niet verbeterd sinds WO II. In ZO-Europa gaat het hen vandaag zelfs minder goed dan tijdens de USSR-tijdperk.

Afbeeldingsresultaat voor gypsies map europe

Oorspronkelijk zijn ze uit Indië, resp. het huidige Pakistan, afkomstig. Ze trokken in de 8ste tot 10de eeuw door Perzië, Klein-Azië of de Kaukasus (Armenië), vanaf de 13de en 14de eeuw via Griekenland en de Balkan naar Midden-, West- en Noord-Europa, en verder naar Amerika. Of via Noord-Afrika naar Spanje. Waarmee aangetoond wordt dat zij de hedendaagse “vluchtelingen” van zowel de Balkan- als de Libië- en Marokkoroute, vooraf gegaan zijn. Evenals de “vluchtelingen” leden zij niet aan een onweerstaanbare trekkersdrang, maar hadden andere redenen zoals oorlogen en de bijhorende gevolgen of werden gelokt door de groenere weiden in onze gewesten.

Ook zij waren in Europa de onuitgenodigde vreemdelingen. Ze waren anders: uitzicht, cultuur, tradities, taal… alles aan hen werkte storend, vreemd, onbekend en derhalve onbemind. De moderne tijden met de verplichte verdraagzaamheid waren nog niet aangebroken. Naar gelang het uitverkoren gastland kregen ze verschillende benamingen. In N-Duitsland en Scandinavië noemde men hen “Tartaren“, in Engeland en Frankrijk “Egyptiërs“, ook “Bohemers“, of gemakshalve “heidenen“. Vanaf de 14de / 15de eeuw werden ze “cingari” (tsigani) over “volk van de farao” genoemd en ook “”Athinganoi” (= onaantastbaren), en uiteindelijk “zigeuners“. Dit begrip is algemeen bekend in het Hongaars, Roemeens, de Slavische, Romaanse en Germaanse talen. Al is het bijna-Brexiland al lang naar het poco “travellers” overgeschakeld.

Hun geschiedenis verschilt in de diverse Europese regio’s: in Oost-Europa werden ze dikwijls als lijfeigenen of slaven behandeld; in Midden-Europa werden de Sinti tegen het einde van de de eeuw vogelvrij verklaard, die zich verplicht moesten aansluiten bij reizende groepen.

“Zigeuner” wordt momenteel als een belediging ervaren. Men wordt verondersteld de woorden “Roma” en “Sinti” te gebruiken. Het woord “Sinti” zou verwijzen naar hun oude herkomstland, Sindh (Indus).

Hun taal, het Rom (of Romanes, Romani), is verwant met het Indische Sanskriet. Door hun omzwervingen ontstonden verschillende dialecten. Sommigen kennen hun taal zelfs niet meer. Vooral omdat het Rom vooral een mondelinge taal is met weinig geschriften. In de vroegere USSR bestonden er wel projecten om een soort eenheids-Rom te ontwikkelen, met weinig succes. Deels te wijten omdat de Roma, resp. Sinti, uiterst wantrouwig staan tegenover buitenstaanders. Met hun eigen dialect voelen ze zich onverstaanbaar voor niet-ingewijden. Geschiedenis en tradities worden mondeling overgeleverd.

Maatgevend is hun familie- en sibbesamenhang. De “vijandige” maatschappij rondom hen wordt buitengesloten gehouden.

Een eigen geloof hebben ze niet. Ze kunnen zowel moslim, christelijk (orthodox, protestant, katholiek), of een geloofsbuitenbeentje zijn. Eeuwenlang werden ze heidenen beschouwd, hoewel ze bij een verblijf in een christelijke samenleving hun kinderen lieten dopen. De Kerk zelf wist niet hoe met hen om te gaan; ze kregen er geen rol in te spelen en werden eerder als lastig beschouwd. Sinds de 19de eeuw probeerde de Kerk hen te bekeren en hen een rol als groep toe te zeggen. Eigenlijk begon alles als een misverstand op het einde van de 14de, begin 15de eeuw. Toen de zigeuners in Midden-Europa aankwamen werden ze als pelgrims verwelkomd. Zij kregen van de heersers vrijgeleidepapieren, die hun de doortocht mogelijk maakten, zelfs met steunverlening, maar met in het achterhoofd dat ze terug naar hun herkomstland zouden keren. Maar ze bleven – de weiden waren daar groener dan thuis – en de welwillende houding werd vervangen door een morrende afwijzing. Ook hier verwijzen we naar de huidige “vluchtelingeninvasie”: de geschiedenis herhaalt zich.

Zowel Martin Luther en in zijn zog protestante vorsten in Midden-Europa refereerden naar hen op dezelfde wijze als naar de joden: niet-christenen die vervolgd mochten en moesten worden. Het Katholieke Concilie van Trient besliste dat zigeuners niet geduld moesten worden. Tot in de 20ste eeuw zagen de christelijke kerken niet in wat een meerwaarde de zigeuners bij hun bekeringsmissie zouden kunnen spelen: ze werden liefst gewoon geïgnoreerd. Onder Hitler werden oude kerkregisters uitgepluisd om generatie-oude zigeunerherkomst vast te kunnen stellen. De protestantse noch katholieke Kerk protesteerde nauwelijks.

In het algemeen is de meerderheid van de Europese bevolking niet geneigd veel sympathie te koesteren voor de Roma en Sinti. Hun aanwezigheid schept wantrouwen en vrees voor diefstallen of onrechtmatige bezetting, overlast, vervuiling en vernieling. Met zijn allen zijn wij discriminerende racisten, vol van onszelf, gevoed door vooroordelen en onbegrip.

Enkele video’s ter illustratie. De eerste film toont hoe de inventieve zigeuners ons geld beleggen in Roemenië:

Ons vir jou

SAFarmMurders

De Russische staatstelevisie draaide een film over de haat van de zwarten t.o.v. de resterende blanken in Zuid-Afrika. Allicht kreeg de genocide van de blanken hun aandacht nadat de Boeren landbouwgronden én een nieuwe toekomst in Rusland aangeboden kregen. In het oude Europa werd het aanbod weggelachen – een reclamestunt – de verantwoordelijkheid van de westerse landen, die geen asiel aanbieden aan de blanke Zuid-Afrikaners is immens. In Australië, Nieuw-Zeeland en Georgië zijn de blanke Afrikaners welkom…

Afbeelding kan het volgende bevatten: 9 mensen, lachende mensen

De eerste twee video’s tonen een stuk geschiedenis, ons allen wel bekend, de haat van de zwarten t.o.v. de blanke Afrikaners, een grenzeloze haat: pesten, discriminatie, geweld, roof, verkrachting, verdrijving… moord… genocide.

De volgende twee tonen hoe de Boeren een nieuwe thuis vonden in Rusland.

Bij Lauren Southerns YT kanaal vindt U meerdere video’s over dit thema.

Ottomanië

Volgens het Turkse buitenministerie verblijven er 5 miljoen Turken in de nog te veroveren gebieden buiten de huidige landgrenzen.

Merkelland spant de kroon met 2 miljoen volgens officiële cijfers – in werkelijkheid eerder 3 miljoen.
Frankrijk: 700.000
Nederland: 500.000
VSA: 300.000 (Gülen aanhangers??)
Oostenrijk: 250.000
Het land b: 240.000
Australië: 150.000
Zwitserland: 130.000
Denemarken: 75.000
Canada: 70.000

In Bhutan, Tonga en Tuvalu vind je geen enkele Turk.

Hürriyet

Voor Erdogan bestaat er geen twijfel: de provincie Izmir begint in Wenen en loopt helemaal tot de Adriatische Zee, de noordelijke Zwarte Zee en Oost-Turkistan, daar waar de Oeigoeren in China’s Xinjang provincie wonen. Geografische grenzen tellen niet mee, stelt de grote Leider, het gaat om de grenzen van je hart. Erdogan heeft wel een héél groot hart.. en een nog groter leger… (…)

In Merkelland gaat de Turkse kolonisering niet snel genoeg. Tayfun Keltek (SPD in Nordrhein-Westfalen) eist dat de Engelse les in het L.O. afgeschaft en vervangen wordt door het Turks. Het zou de bio-Duitse kinderen alleen maar ten goede komen als ze met hun klasgenootjes van Turkse oorsprong in hun taal kunnen communiceren. En bovendien reikt hij ook een ander voordeel aan: de Turkse-Duitse leerlingen hebben dan meer tijd om zich op de Duitse taal te concentreren. Keltek zag in de Berlijnse scholen het goede voorbeeld: daar krijgen Duitse L.O.-leerlingen al Turkse les – kwestie van voorbereid te zijn op een nieuw Ottomaans Rijk. (…)

Steek de hand in eigen boezem

Egyptisch president al-Sisi maakt duidelijk waarom de zgn. “vluchtelingen” uit de islamitische Prachtlanden beter niet naar het Westen trekken: “Los de problemen op in eigen land. Niemand zit in het Westen op jullie te wachten. Jullie zijn daar als gast, pas u dan ook aan. Houd rekening met hun wetten, hun gebruiken, hun cultuur… of beter blijf thuis en help bij de heroprichting van je eigen land.”

Ja hoor, Syriërs keren wel degelijk terug naar huis…

… als ze niet tegengehouden worden!

Deze beelden hebben geen verduidelijking of vertaling nodig.  Duizenden willen terug naar hun Syrië, naar huis.  Een kwart van de in exodus levende Syriërs wil terugkeren, maar krijgen van het Westen geen hulp.   De economische sancties worden niet opgeheven.  Je vraagt je af of ze hier wel goed bij hun hoofd zijn.

Ook een grensovergang met Jordanië werd heropend:

Syrië: oprichting commissie voor terugkeer vluchtelingen

 

Merkelland, waar de import-export balans in de verkeerde richting doorslaat

De bronafbeelding bekijkenMerkelland: de verkeerden komen en de rechtschapenen vertrekken

Duitsland is een emigratieland. Ten minste voor goed opgeleide, jonge, intelligente en financieel welvarende Duitsers. Uit het land “waar we goed en graag leven” – volgens de kiescampagneslogan der Union – vertrokken volgens de officiële statistieken alleen al in het jaar 2016 meer dan 280.000 Duitsers richting buitenland.

De bronafbeelding bekijkenDe balans slaat in de verkeerde richting: honderdduizenden integratie weigerende en/of niet te integreren importburgers laten zich neer in het warme sociale nestje. Degenen die het nestje financieren, de werkende Dummkopf, pakt zijn valies als die mogelijkheid zich aanbiedt. Of is al vertrokken. Een dramatische “braindrain”. De bemanning verlaat het schip.  De kapers komen aan boord.

De officiële emigratiecijfers stonden de laatste twee decennia altijd tussen 100.000 en 150.000. De plotse stijging in 2016 is te verklaren met een nieuwe berekeningsmethode: tot dan werden slechts deze opgenomen die zich vanuit hun nieuw adres in het buitenland gemeld hadden. Sinds kort wordt iedereen opgenomen die zich afgemeld heeft. Zoals bij alle openbaar bekend gemaakte cijfers, kan men ook hier ervan uitgaan dat de echte cijfers hoger liggen dan de publiek toegankelijke.

De zgn. “Russlanddeutsche”, een stuk verzwegen geschiedenis

Afbeeldingsresultaat voor naar oostland willen wij rijdenIn de 18de en 19de eeuw trokken tienduizenden Duitse boeren – vooral uit Beieren, Baden en Hessen – naar Rusland met de hoop op een beter leven.  In de 19de eeuw vond men Duitse nederzettingen in heel Rusland, van St. Petersburg tot in het uiterste zuiden.  Vooral in Wolgaregio streken ze neer en bouwden een florissante samenleving.  Zowel in de landbouw als in de economie, bij vakkrachten en productie, met een eigen pers en eigen fabrieken, met eigen kerken en scholen.  Bij het begin van de 20ste eeuw leefden ca. 2 miljoen bio-Duitsers in Rusland.

In 1924 werd er zelfs een autonome republiek opgericht, de Wolgarepubliek, binnen de Sovjetunie.  Tot Hitler tijdens WOII de Sovjetunie aanviel.  Stalin liet de Wolgarepubliek ontbinden en de bevolking – met zijn edict van 28.8.41 – deporteren.  Hoewel geen van hen Hitler verkozen heeft worden de Russlanddeutsche van de ene dag op de andere tot spionnen en volksvijanden verklaard, hun eigendommen verbeurd en aangeslagen.  Stalin maakte het zich niet moeilijk: hij liet hen quasi verhongeren.  Honderdduizenden stierven tijdens hun deportatie naar onherbergzame gebieden, naar Siberië en verder naar het oosten, of tijdens de dwangarbeid in het zgn. “arbeidsleger”.  Gestigmatiseerd, geboycot, verbod op taal, religie, onderwijs.  De facto gevangen in de verste contreien van de Sovjetunie, waar zelfdoding van hun identiteit de beste kans op overleven bood.

Pas in 1987 krijgen ze de mogelijkheid naar Duitsland uit te wijken.  Honderdduizenden nemen die kans, laten alles achter.  Pas in 1990, als Gorbatschov en Helmut Kohl, hun handtekening zetten onder een gezamenlijk akkoord, krijgen ze hun rechten gedeeltelijk terug.  Pas dan mag de Bundesrepublik Duitsland de Ruslanddeutsche met hulp-programma’s ter plaatse in Rusland ondersteunen.  In de regio waar de Russlanddeutsche wonen of waarheen ze gedeporteerd werden heeft de Duitse regering vanaf 1990 ca. 1 miljoen euro geïnvesteerd, o.a. in de woningbouw, met het doel de emigratiedrang af te remmen…  Men vergelijke met de welkompolitiek van Merkel, die heel de Arabische wereld aan haar boezem wil drukken…

Het mocht niet baten.  De grote meerderheid wil naar Duitsland, hoopt op een betere toekomst. Tot 1997 krijgen ze quasi automatisch de Duitse nationaliteit, pas nadien wordt een soort taaltest ingevoerd… Nogmaals, men vergelijke met de welkompolitiek van Merkel…  Artikel 116 van de Duitse grondwet is de facto niet langer van tel.  Geen voorrangsbehandeling bio-Duitse vluchtelingen.

In 1985 bij het begin van Gorbatschovs regeringsperiode, trokken slechts 460 terug naar Duitsland.  In 1989: 98.000.  1994: 213.000.

Merkel opende de Duitse grenzen voor meer dan een miljoen vluchtelingen uit voornamelijk islamitische Prachtlanden.

Intussen komt er een omgekeerde emigratie op gang.  Duitsers trekken opnieuw naar het oosten.  Naar Rusland en ook naar voormalige Duitse gebieden in Roemenië, waar de levensduurte slechts 1/3 bedraagt, een appartement 1/4 kost van de doorsnee Duitse immoprijs, in het voormalige Hermannstadt (Sibiu) in Siebenbürgen (onderste video).  Vooral attractief voor gepensioneerden die daar met hun pensioen een beter leven kunnen leiden dan in Duitsland.  Er zou zich intussen in Hermannstadt een tweeduizend Duitsers gevestigd hebben.

Met Helene Fischer als uithangschild van een gelukte integratie in de oude Heimat:

Maar niet iedereen ziet het zo.  De AfD wordt massaal door Russlanddeutsche gesteund.  Ze zien de verloedering en vervreemding met lede ogen aan.  Sommigen keren terug.  Anderen blijven liever in Siberië dan naar Merkelland te verhuizen.

Rusland-Duitsers keren terug “naar huis”

Hoop op een toekomst in Rusland voor Z-A blanke boeren

Voortrekkersmonument

Wat in de westerse wereld met de mantel der politieke correctheid bedekt wordt, de systematische broodroof en geplande genocide der blanken in Zuid-Afrika, heeft de vermaledijde Poetin als een kans gezien. Een kans om gemotiveerde, hard werkende boeren in Rusland een toekomst te bieden, waarmee hij niet alleen de blanke boeren een handje toesteekt maar ook de Russische landbouw.
Een Zuid-Afrikaanse delegatie met dertig deelnemers bezocht de regio Stavropol in Zuid-Rusland om de toestand en mogelijkheden ter plaatse te gaan verkennen. Wat normaal wereldwijd een storm van protest zou uitlokken – de onteigening en de facto verdrijving van de blanke boeren die de nieuwe Zuid-Afrikaanse president Cyril Ramaphosa aan “zijn” volk heeft beloofd – zorgt voor kopbrekens bij de blanke bevolking.  Racisme op blanken bestaat echter niet.  Dus wordt er gezwegen.  Het omgekeerde zou eens het geval moeten zijn… een zwarte die van zijn land verdreven wordt (of erger) om het aan een blanke te geven… heel de poco wereld stond op zijn kop.

Zo’n 15.000 zouden eventueel naar Rusland – met 43 miljoen ha onontgonnen vruchtbare landbouwgrond – willen emigreren, hun geliefd Zuid-Afrika nog slechts een herinnering. Zoals het ook voor ons slechts een mooie herinnering zal blijven. Wij gaan er niet meer heen. Te pijnlijk om vast te stellen hoe het eens zo welvarend en prachtig land naar de kl… gebracht werd.

Laat ons hopen dat de emigratiewillige boeren een ander lot wacht dan de Duitsers die oostwaarts trokken, gevolg gevend aan een oproep van de tsarin Catarina de Grote, gelokt door beloftes van economische voorspoed en een eigen staat. Het tragische lot van de “Russlanddeutsche” is één van de talrijke vergeetputten waarin alles wat Duits was na WOII gedumpt werd (meer hierover in een volgend artikel). Duits leed bestond immers niet, zoals blank leed in Zuid-Afrika nu ook doodgezwegen wordt.  Wanneer zal de EU blanke Zuid-Afrikaners een vluchtelingenstatuut aanbieden om zich te (her)vestigen in de herkomstlanden van hun voorvaderen?

“Es geht um Leben und Tod” – 15.000 weiße südafrikanische Bauern suchen Zuflucht in Russland