De prijs voor volharding gaat naar de VSA

Afbeeldingsresultaat voor us interference venezuela

Venezolaanse “strijd voor de vrijheid” mag iets kosten

De zelfuitgeroepen overgangspresident Guaido maakte dinsdag bekend:

“De regering van president Donald Trump en de Venezolaanse legitieme regering onder de leiding van interimpresident Juan Guaido hebben een historisch bilateraal akkoord getekend, in het kader waarvan de VSA 98 miljoen US dollar ter beschikking stellen voor de ondersteuning van Venezuela’s strijd voor vrijheid en wederopbouw na de chaos, de vernietiging en nooit geziene humanitaire crisis, die door het onwettelijke regime van Nicolas Maduro veroorzaakt werd.”

In september werd hem door Trumps regering 52 miljoen dollar beloofd; daar bovenop komt 40 miljoen dollar, een overboeking uit het Midden-Amerika-fonds naar de Venezolaanse oppositie.

Kortom: de VSA hebben recent de oppositie in Venezuela zeggen en schrijven bijna 570 miljoen “ter beschikking gesteld”. Het laatste akkoord heeft de grote baas van USAID ondertekend (foto).

USAID is niet – zoals de naam zou vermoeden – een humanitaire organisatie, het is een VSA overheidsinstelling, wiens opdracht er niet uit bestaat humanitaire hulp te verstrekken, maar wel de Amerikaanse economie te ondersteunen met het doel in andere landen markten te openen en staatsbedrijven aan Amerikaanse bedrijven te “privatiseren”. Daarvoor krijgt USAID gigantische propagandamiddelen, wat beschreven wordt als “ondersteuning van de vrije media”. Alleen al voor de informatie-oorlog tgen Rusland heeft USAID dit jaar een bijkomend budget van bijna 600 miljoen dollar gekregen.

Venezuela wordt door de VSA met sancties economisch gewurgd – de westerse media hebben het over een “ernstige economische crisis”. Alsof de opgelegde sancties niets te maken hebben met de ellende in het land. De mededeling van Guaido is geen goed nieuws want het betekent dat de VSA nog lang niet opgegeven hebben en de miserie in Venezuela voorlopig niet zal stoppen. Dat de VS-sancties ook de levering van medicamenten (… men vergelijke met Syrië) verbieden en daardoor slachtoffers gemaakt worden bij de bevolking, wordt eveneens selectief vergeten in de westerse poco pers.

Maar Guaido is blij. Hij kan weer vooruit en heeft voor 24 oktober “nieuwe acties” aangekondigd. (…)

Op diplomatiek vlak schijnen de VSA echter niet erin te slagen de rest van de wereld voor het Guaido-karretje te spannen. Tijdens de algemene vergadering van de VN bleek dat duidelijk: 55 landen gaven Guaido hun zegen; 138 landen – 80% – weigerden de Gaido-coup te erkennen, o.a. Noorwegen, Italië, Mexico, Uruguay, China, Rusland, Indië, Pakistan, Indonesië, Zuid-Afrika en Nigeria. Nu het voor iedereen – behalve voor de VSA – duidelijk geworden is dat de “change” mislukt is, houdt iedereen afstand of speelt het slim: Spanje, Portugal en Duitsland erkenden Guaido maar onderbraken de relaties met Maduro niet.

Terwijl Rusland en China met de vinger gewezen worden voor hun blijvende steun aan Maduro als president, wordt er vlotjes weggekeken naar de inbreuken op mensenrechten bij de 55 Guaido-erkenners. In Colombia bv. werden meer dan 700 vakbondsleiders en mensenrechtenactivisten vermoord in de loop van de laatste drie jaar. Ecuador kampt met ernstige financiële moeilijkheden en moet in ruil voor een IMF-lening de broeksriem aanhalen. De protesten kan u elke dag op tv zien. De Hondurese regering wordt verdacht van drugssmokkel tot in de hoogste rangen. In Argentinië verdubbelden de armoedecijfers tijdens de economische crisis. Algemeen wordt verwacht dat deze regering de laan uitgestuurd zal worden na de verkiezingen van 27 oktober en dat de nieuwe regering Maduro zal steunen. In Peru – met een niet verkozen president – is er het schandaal van xenofobie bij Venezolaanse immigranten. In Brazilië wordt naar verluidt het Amazonewoud opgestookt, zijn racisme-klachten tegen zwarten legio en beheersen massa-betogingen het straatbeeld. Deze landen gebruiken Venezuela – en de steun aan de Guiado-pop-up-president – als afleidingsmanoeuver voor hun eigen problemen.

De VSA proberen nog het Rio-Verdrag nieuw leven in te blazen. Het is de Midden-Zuid-Amerikaanse versie van het NAVO-pact, waarbij de lidstaten zich verplichten elkaar bij te staan bij een militair conflict. Kan ook van pas komen bij sancties. Er wordt vlotjes vergeten dat nogal wat landen eruit getreden zijn, zoals Mexico (2004), Venezuela (2013), Bolivia, Ecuador, Nigeria (2012) en Uruguay, dat de bui zag hangen voor militaire interventie in Venezuela. Het Venezolaanse opperste gerechtshof bevestigde in een vonnis dat het pact niet opnieuw kon geactiveerd worden.

We hebben het al herhaaldelijk geschreven: de Amerikaanse (kortzichtige) politiek drijft landen in de armen van Rusland (en China, Iran…). Om nadien Rusland ervoor te verketteren.

De VN en co, zoals de Wereld Gezondheidsorganisatie, de Voeding en Landbouworganisatie en de Mensenrechtenraad, blijven bij Maduro’s wettelijke regering van Venezuela. In New York sprak de Venezolaanse vice-president Delcy Rodriguez de alg. vergadering van de VN toe en had een onderonsje met de secretaris-generaal António Guterres, waarbij ze hem een getekend akkoord tussen de regering en de oppositionele sectoren overhandigde. En om het verhaal compleet te maken weigerde deze laatste een onderhoud met Guaido. (…)

Gedwongen wegwerpmaatschappij

Terwijl we dagelijks een preek omtrent ons consumptiegedrag moeten aanhoren, bepalen de heren (… en dames?) van de haut finance de dans. Bekijken we eens de zgn. geplande veroudering, het vooraf geprogrammeerde stukgaan, bv. van huishoudapparaten. Producten worden gemaakt met een vooraf bepaalde – sterk verminderde – levenstijd. Het doel ligt voor de hand: ervoor zorgen dat gekochte producten regelmatig – liefst zo snel mogelijk – moeten vervangen worden. Een Duits onderzoek uit 2013 bracht aan het licht dat de vooruit geplande slijtagedatum de Duitse huishoudens jaarlijks ca. 100 miljard euro kost. En als toemaatje, worden we dan ook nog met een schuldgevoel opgezadeld: een grote hoop schroot, afval, gevolgen voor het milieu… En als het niet snel genoeg kapot gaat, dan wordt de milieubewuste Gutmensch om de oren geslagen met een te hoog elektriciteits- en waterverbruik, dat van jaar tot jaar “bewuster” dient te worden. Dit alles om de afzet te doen stijgen, de winst van de industrie te doen toenemen en de man in de straat te melken.

Zo worden we gedwongen mee te lopen in het wegwerprad der consumptiemaatschappij.

Sancties… welke sancties?

Russia to give record-high loans to Turkey, India and Iran. 63907.jpeg

Toen wij gisteren naar een fruitteler op de radio luisterden, die vertelde dat de gestopte perenexport naar Rusland – u zal zich de beantwoorde sancties herinneren – nog steeds zwaar weegt op zijn handelsbalans, vroegen wij ons af in hoever Rusland nu eigenlijk getroffen wordt door de strafmaatregelen die wij uitgevaardigd hebben. Misschien geeft dit meer duidelijkheid:

Uit het begrotingsontwerp 2020-2022: Rusland zal dit jaar een record aan leningen optekenen. Aha, Rusland voelt de westerse wurggreep… Niet toch… een record aan verstrekte leningen aan het buitenland! Binnen een periode van drie jaar zullen regeringen en organisaties in het buitenland meer dan een biljoen roebel in de vorm van leningen ontvangen van Rusland. Het bedrag is groter dan in de vorige vijf jaar.
Volgens de cijfers van het Ministerie van Financiën lenen die landen geld van Moskou om de aankoop van Russische producten en de realisatie van gemeenschappelijke projecten te kunnen financieren.
Volgens deskundigen gaat het leeeuwenaandeel naar de constructie van nucleaire krachtcentrales in Turkije en Indië, en bovendien naar de ontwikkeling van nucleaire infrastructuur in Iran. Alle projecten worden gerealiseerd met een Russische partner.

In september gaf de vice minister van financiën, Sergei Storchak, nog mee dat het buitenland zo’n 35 miljard dollar schulden heeft bij Rusland, waarvan ongeveer 1/6 tussen 2020 en 2022 terugbetaald moet worden. Een officiële lijst van de schuldenaars werd niet bekend gemaakt. Wat men uit open bronnen kan vernemen (grote leningen moeten door de Doema goedgekeurd worden) is dat de meeste leningen naar voormalige USSR-landen gaan of om de schulden van sommige landen te herschikken (Vietnam, Indië, Irak, Jemen, Cuba). Wit-Rusland staat voor het grootste bedrag in het krijt: ca. 7.5 miljard dollar, gevolgd door Venezuela met 3.5 miljard dollar. Sinds 2012 is de schuld van Wit-Rusland verdubbeld. Deze zomer weigerde Moskou het huidige gedeelte van de schuld te herfinancieren, iets wat niet in goede aarde viel. Wit-Rusland zag zich genoodzaakt bij China aan te kloppen en Russische roebelfondsen te koop te zetten. (…) (Wij hebben de valuta gemakshalve in dollar vermeld.) (…)

Terwijl wij hier nog altijd treuren om de verboden perenexport, tekenden Russische bedrijven acht contracten voor een waarde van 7.4 miljoen euro op de Anuga-2019, een internationale voedings- en drankenbeurs in Keulen met 4500 deelnemers. En er zitten nog meer contracten in de pijplijn: de Russische deelnemers hadden 324 contacten met een potentieel van 17.3 miljoen euro bovenop de getekende contracten. (…)

Om u een idee te geven over Anuga:

Quo vadis, Syria?

Dat Noord-Hama/grens Idlib intussen helemaal bevrijd werd van het terroristisch gespuis – met uitzondering van de observerende Ottomanen in Morek – hebben we zaterdag in pater Daniels bericht toegevoegd.

Onderstaande video biedt een overzicht. Het begint met de weigering van HTS de demilitarisering van de zgn. de-escalatiezone rond de grens met het regeringsgebied te respecteren. En eindigt met de bevrijding van heel de zuidelijke punt, waardoor de burgerbevolking niet meer het mikpunt is van “rebelse” raketten van HTS. In Morek bevindt zich nog de Turkse observatiepost, die nu geen zin meer heeft. Voorlopig weigeren de Turken te vertrekken. Het Russische leger heeft de wacht der Syrische militairen bij de Turkse observatiepost afgelost.

Chinese media gingen poolshoogte nemen in Khan Sheikhun:

Het Syrische leger kamt de regio uit en beveiligt haar stellingen.

Deze gezinnen keerden al terug naar Khan Sheikhun:

Lees verder

De wereld is een schouwtoneel

Gerelateerde afbeelding

Als enigszins geïnteresseerde wereldburger volg je de politieke spanningen tussen de wereldmachten, zoals VSA vs. China, VSA vs. EU, VSA vs. Venezuela, VSA vs. Syrië, VSA vs. Rusland, VSA vs. diverse staatsleiders… enz. Waarbij de VSA als ultieme chantage met sancties dreigen. Zoals tegen Duitsland en iedereen die eraan meewerkt, resp. niet tegenwerkt, voor de bijna afgewerkte Nord Stream 2-gaspijplijn van Rusland naar Noord-Duitsland. Zoals tegen Rusland voor de Krim-terugkeer naar de oude schaapstal.

Je zou dan toch denken dat alle handel tussen de VSA en Rusland (… de EU volgde de VSA-bevelen en mocht daarvan de economische schade incasseren) op nul staat. Niets is minder waar. De handel tussen Rusland en de VSA is sinds 2015 redelijk stabiel, zelfs stijgend tot 2018. Tijdens de eerste zes maanden van 2019 importeerde de VSA voor $ 10.5 miljard en exporteerde voor $ 3.3 miljard. Quasi status quo met heel 2018: import $ 6.7 miljard / export $ 20.9 miljard. (https://www.census.gov/foreign-trade/balance/c4621.html) Het lijkt wel als of de handel en de politiek zich op twee verschillende planeten bevinden. Tegenslagen worden omgetoverd tot uitdagingen. Zo heeft Rusland werk gemaakt van een kwaliteitsmerk “Made in Russia” (… vroeger eerder iets dat je liever niet in huis wou hebben…), dat door het Russisch Export Centrum (REC) gepromoot wordt voor artikelen die wereldwijd aan de internationale normen voldoen.

Afbeeldingsresultaat voor from putin with love

Terwijl de uitvoer van bodemschatten (olie, gas) de eerste plaats van de Russische verkoopcijfers bekleedt, volgen sommige andere op de voet. O.a. minerale meststoffen, goed voor ca. $ 2 miljard… d.w.z. 42% van heel de Russische export naar de VSA. Een ander belangrijk segment van de Russische export zijn machines en uitrusting, zoals atoomreactoren. Amerikaanse bedrijven blijven ook high-tech Russische goederen importeren, zoals optische artikelen en lasers. Zelfs ander medisch materiaal vindt zijn weg naar de Amerikaanse markt.
Synthetische edelstenen zijn een niet onbelangrijk exportproduct naar de VSA, zoals bv. naar Apple, die synthetische saffieren gebruikt, “Made in Stavropol, Russia” voor de productie van Apple’s bekende smartphones. De edelsteenmarkt is goed voor $ 395 miljoen in de Rusland-VSA handel.

Laten we ook niet vergeten dat Trump een maand geleden met Poetin telefoneerde en hem zijn hulp aanbood bij het blussen van de vuurhaarden in Siberië en dat hij tijdens de top in Biarritz pleitte voor de terugkeer van Rusland bij de G7 G8.

A Friend in Need is a Friend Indeed

De VSA blijven Russische RD-180 motoren invoeren, ontwikkeld door NPO Energomash voor zware raketten die materiaal en bevoorrading naar ruimtestations moeten brengen. Ze hebben weliswaar concurrentie van de SpaceX Falcon 9 raket, maar worden nog steeds gebruikt bij de Atlas V raketten, gebouwd door Boeing & Lockheed Martin United Launch Alliance. Deze laatste werkt aan een eigen motor, maar proeflanceringen van een nieuwe raket – Vulkan – worden niet in de nabije toekomst verwacht.

Een ander VSA ruimtevaartbedrijf, Orbital ATK, bestelde ca. 60 RD-180 motoren in december 2014, met een factuurwaarde van ca. $ 1 miljard, voor zijn Antares raketten. Het nieuwe plan voor een landing op de maan zou de samenwerking kunnen in het gedrang brengen.

Andere belangrijke VSA importcijfers vanuit Rusland geven de onderdelen voor Boeing vliegtuigen, geproduceerd door ontwikkelingsfirma’s Irkut, Gydromash, en tevens het bedrijf Avisma. Bovendien – het is niet verboden te grijnzen… – zoeken de VSA onderdelen voor de Russische helikopters gebruikt door het Afghaanse leger. Bepaalde voormalige Sovjetlanden produceren ze ook, maar Rusland blijft toch een van de meest betrouwbare leveranciers om dergelijke bestellingen te kunnen vullen.

Geïmporteerde Russische voedingswaren en drank zijn ook populair in de VSA, m.n. vis, schelp- en weekdieren, kaviaar en vodka. Politiek of geen politiek, sancties of geen sancties: geld stinkt niet.

En wij zitten hier met onze gebakken peren… Dankzij Obama en de in-de-pas lopende EU.

Daar is een handelsbeurs in Damascus…

… Wie eraan deelneemt riskeert sancties.

De Russische buitenminister Sergey Lavrov liet weten dat hij vernomen had dat de VSA deelnemers aan de internationale beurs in Damascus (28 augustus / 6 september) bedreigt met sancties. Immers, zo redeneert Trump, hun aanwezigheid zou betekenen dat zij de Syrische regering steunen.

Ca. 400 uitnodigingen aan Arabische en andere buitenlandse bedrijven werden verstuurd. Naar verluidt werd het bezoek van twee hoogstaande economische delegaties uit de VAE (met 40 personen) en Oman (met 35 personen) buiten de officiële Omaanse delegatie (15 personen) aangekondigd. Bovendien wordt een delegatie van de Arabisch-Braziliaanse Kamer (v. Koophandel) verwacht. 200 mogelijke bezoekers uit Europese landen, gespecialiseerd in de voedingssector, toonden interesse en ca. 100 bezoekers van bevriende landen.

De ministeries van toerisme en transport hebben de handen in elkaar geslagen (hotel, vliegtickets e.d.) om alle bezoekers zo goed mogelijk te ontvangen. Een speciaal ontvangstteam zal zich om hen bekommeren en hen naar en van het hotel begeleiden.

De 61ste editie van de Damascus Internationale Beurs loopt onder de titel “From Damascus to the World” (“Van Damascus naar/aan de wereld”)… voor zover de VSA geen roet in het eten gooien.

Echter, de situatie ten oosten van de Eufraat, onder controle van de door de VSA gesteunde SDF (Koerden en co.), is compleet anders. Lavrov: “De VSA hebben er niets op tegen mocht iemand daar willen investeren. Integendeel, zij doen een beroep op hun bondgenoten om daar het normale leven en infrastructuur te helpen herstellen, humanitaire problemen op te lossen en een lange-termijn hulplijn te ontwikkelen voor een normaal functioneren van deze regio.”

Lavrov vindt dit onaanvaardbaar: “Zulke politiek ondermijnt de Syrische soevereiniteit en territoriale integriteit, een flagrante schending van de VSA verplichtingen, die ze samen met de internationale gemeenschap goedgekeurd hebben in de VN Veiligheidsraad.”

Lavrov uit de hoop dat de VSA meer respect zouden tonen voor de internationale wetten. “Echter, hun daden m.b.t. het Iraanse nucleaire akkoord, het Parijse klimaatakkoord en het INF-verdrag met de toenmalige Sovjet-Unie geven weinig hoop op beterschap.”

Via dit bruggetje kan u zowel de geschiedenis van de internationale beurs met oude foto’s als de overgang van lelijk eendje (oorlog) naar mooie zwaan bekijken. De handelsbeurs kon vijf jaar niet plaats vinden. We sluiten een video van 2018 in met een symbool dat kan tellen: op het plein voor de ingang zit een man met een mitraillette, omgebouwd tot viool…

Welke keuken prijkt aan de top?

“Het Lot van naties”, schreef Jean Anthelme Brillat-Savarin, een Franse rechter en schrijver-gastronoom (18de eeuw), in ‘La physiologie du goût’, “hangt af van de wijze waarop zij zich voeden.” Vandaag hangt het mede af van de wijze waarop het – ook – de rest van de wereld voedt. Culinaire diplomatie is even aanwezig als economisch touwtrekken. In 2012 lanceerde het buitenministerie van de VSA een promotie-opdracht om de Amerikaanse (… lees VSA) keuken in het buitenland populair(der) te maken. Voor zover de VSA een “keuken” hebben… Daar is onze redactie enigszins bevooroordeeld.

Welk land staat er nu aan ‘s werelds top? Joel Waldfogel (Univ. Minnesota) besteedde er een studie aan. Hij maakte een lijst op van 52 landen, maakte gebruik van TripAdvisors (reis/hotel/restaurant webstek) restaurantopsommingen, van Euromonitor cijfermateriaal (marktonderzoek). Waar tradionele handel gemeten wordt volgens de waarde der goederen/diensten die ‘s lands grenzen overschrijden, meet de auteur de culinaire waarde volgens de waarde van de voeding die op restauranttafels aangeboden wordt. Lokale consumptie van buitenlandse keuken wordt behandeld als “import”, terwijl buitenlandse consumptie van lokale keuken als “export” beschouwd wordt. Het verschil toont aan welke landen de grootste invloed hebben op de mondiale smaakpapillen.

Merkwaardig resultaat voor de VSA. De VSA zijn de grootste netto importeur van buitenlandse keuken, gevolgd door China, Brazilië en G.B. Italië daarentegen telt als de grootste exporteur van Salvini’s menukeuze. De mondiale voorkeur voor pasta’s en pizza – en daar bovenop de Italiaanse onverschilligheid voor buitenlandse gerechten – geven het land een grote voorsprong.

U kan Joel Waldfogels analyse “Dining out as cultural tradehier lezen (Engels).