Cijferdans

In Merkelland leven volgens de federale statistieken van juni 6.76 miljoen mensen van stempelgeld of andere (Hartz-IV) sociale steun,waarvan 2 miljoen kinderen en jongeren.  Hiervan maakten de arbeidslozen, 2.28 miljoen, de minderheid uit.  Met een kleine randopmerking: dit cijfer is goed voor de statistieken, want niet iedereen is geschikt voor de arbeidsmarkt.  Ca. 725.000 personen ontvingen stempelgeld; ca. 6.11 miljoen personen leven in een door Hartz-IV-huishouden, in een wat men noemt een nodengemeenschap.  Sommigen zijn zowel ontvanger van stempelgeld als van andere sociale steun (Hartz-IV).

De nepjobs, tijdelijke contracten en dergelijke, zijn niet inbegrepen in b;g. cijfers.  Zij tellen als werkenden.

Intussen blijven de linkse partijen én de industrie maar pleiten om “vakkrachten” uit het buitenland naar Duitsland te lokken.  Hoeveel ingenieurs, IT-ers, leraars, artsen… zouden er aan de Libische en Marokkaanse kusten popelend wachten om aan de slag te kunnen gaan?

O-Ton Arbeitsmarkt

Syrië in een notendop: voor geldgewin kan er altijd een oorlogje bij

De bronafbeelding bekijkenZelden in drie paragrafen de toestand in Syrië zo duidelijk beschreven gezien als in de DWN.

“Intussen is het M.O. en vooral Syrië de crisishaard van vele conflicten geworden.  Sinds 2011 heerst er oorlog in het door president Baschar al-Assad geregeerde land.  Het land werd als gevolg van de Arabische oorlog door internationale en islamistische huurlingen overvallen.  De sleutelpositie op de grondstoffenmarkt (…olie, gas) heeft Syrië in het brandpunt van geopolitieke belangen doen belanden.

Talrijke terroristische groeperingen voeren op Syrisch grondgebied een plaatsvervangende oorlog.  Met als gevolg steeds weer massale volksverdrijvingen en vluchtelingenbewegingen naar de EU en Turkije (… Libanon en Jordanië werden even over het hoofd gezien).

De oorlog in Syrië draait in de eerste plaats om de bouw van pijpleidingen, met dewelke verschillende economische en strategische belangen verbonden zijn.”

Zowel de VSA als de EU (het heilige Westen) kennen de ware achtergronden.  Iedereen doet alsof zijn neus bloedt.  Merkel mag zich gelukkig prijzen dat de VSA in haar land nog geen “volksopstand” georganiseerd hebben om Nord Stream 2 alsnog te kunnen verhinderen.  Sancties en dreigementen hebben tot op heden het project nog niet kunnen stop zetten.  Merkel realiseert zich heus wel dat toegeven aan die chantage haar politieke dood zou betekenen.  Hoewel… een “terroristische aanslag” bv. op de plaats waar de pijpleiding in Duitsland aan wal komt kan toch niet zo moeilijk te organiseren zijn?

Bende komedianten!

Vertaald uit het Duits door onze redactie.

U kan de drie video’s voorzien van ondertiteling en geaut. vertaling via icoontjes onderaan.

 

 

De lange schaduw van de Syrië-oorlog (+standpunt Dirk Müller)

De bronafbeelding bekijkenWat er ogenschijnlijk uitziet als een idiote strijd tussen twee egomanen rond de vrijlating van een Amerikaanse predikant uit zijn Turkse huisarrest is eigenlijk niets anders dan het voorlopig laatste hoofdstuk van een toenemend conflict tussen enerzijds de VSA en de NAVO en anderzijds een Turkije, dat absoluut niet wil toegeven aan de westerse druk.

Vanaf het begin was Turkije de drijvende kracht achter de strijd om “regime change” in Syrië. Turkije bood Assads tegenstanders onderdak en hielp hen van daaruit bij de organisatie van het verzet. Het land hielp het zgn. FSA, het allegaartje gematigde rebellen, de Free Syrian Army,en  trad actief op de voorgrond met luchtaanvallen. Turkije zag er geen graten in Syrische vliegtuigen neer te halen en riskeerde bij het afschieten van een Russisch gevechtsvliegtuig zelfs een zware aanvaring met Rusland.

Na aanvankelijke successen bleek snel dat de “rebellen” de oorlog zonder ervaren grondtroepen niet konden winnen. Daartoe ontbrak de steun der bevolking, ook al trachtte westerse propaganda hiervan een ander beeld te creëren. De val van Assad was weliswaar wenselijk voor het Westen, zoals voor Turkije, maar de VSA en de NAVO waren niet bereid een groot offensief met uitgebreide grondtroepen in te zetten. Wat de spanningen tussen de NAVO en Turkije liet toenemen.

Toen de Syrische regering het gebruik van gifgas verweten werd, dreigde Obama met een militair ingrijpen der VSA. Rusland trad als bemiddelaar op, ontmijnde de precaire situatie en Assad liet toe dat alle Syrische chemievoorraden verwijderd en vernield werden onder internationaal toezicht. Ergo: geen Amerikaanse grondtroepen. En bijgevolg verdween de hoop der “rebellen” en van Turkije op een sterke Amerikaanse militaire ondersteuning.

Ontgoocheld bundelden meerdere milities en djihadistische groepen hun krachten tot de zgn. Islamitische Staat. Deze richtte zijn pijlen op Irak. Het Irakees leger was ondanks hun groter aantal en wapentechnisch betere uitrusting niet bereid te strijden. Mosoel viel als een warm broodje in de handen van I.S. Bij de Iraakse stammen was de ontgoocheling en woede over het gebrek aan inzet en de corruptie der regering zo groot, dat ook de bevolking weinig weerstand bood tegen I.S. Slechts uiterst moeizaam en met Iraanse hulp kon I.S. niet ver van Bagdad afgeblokt worden. De situatie was intussen zo ernstig geworden dat dringend meer strijdtroepen gemobiliseerd moesten worden.

In deze explosieve toestand waren de VSA nog minder bereid eigen soldaten naar het strijdtoneel te sturen. Noch meer Iraanse ondersteuning zou tot een sterkere verschuiving van de machtsverhoudingen ten gunste van de Mullahs leiden. En toen kwamen de Koerden op het podium om I.S. de wacht aan te zeggen. Plotseling werden ze van het terroristenetiket bevrijd en zelfs van wapens voorzien; het Westen had hun hulp dringend nodig.

Dit was echter niet naar de zin van Turkije. Al de gedane moeite en risico’s in hun strijd tegen Assad om uiteindelijk de Koerdische belangen te dienen? Om een tegengewicht te creëren ondersteunde Turkije min of meer open en bloot I.S. en manoevreerde hiermee zichzelf in conflict met de Amerikaanse belangen. De wrijving tussen de NAVO-partners nam toe.

En dan schoot Turkije een Russisch vliegtuig neer en de Turks-Russische spanningen namen toe. Rusland nam maatregelen om de Turkse economie zo hard mogelijk te beschadigen. Daar anderzijds de voordelen van de NAVO en de EU achterwege bleven – en zelfs hun kritiek op Turkije toenam – draaiden de Turken stilaan van de oorspronkelijk duidelijke tegenstander van Assad en de Russen naar een eerder neutrale houding tegenover hen beiden.

Rusland nam de draad der economische contacten weer op. Daardoor werd de westerse steun aan de “gematigde rebellen” bemoeilijkt. Met de Russische intrede in de oorlog aan de zijde van Assad was de westerse hegemonie in het Syrische luchtruim gebroken. De “rebellen” verloren steeds meer terrein, stad na stad werd door de Syrische regering bevrijd. De VSA streden verder tegen I.S. en voor de herovering van Mosoel. Turkije streed niet meer tegen Assad maar tegen de Amerikaanse vrienden, de Koerden.

De operettenputsch in juli 2016 door Turkse militairen wordt door Erdogan het westen ten laste gelegd. Tenslotte zou het ook naar de zin van het westen geweest zijn, mocht deze machtswissel in Ankara, ook geleid hebben tot een wijziging van de politieke Turkse koers t.o.v. Assad, de Russen en de Koerden. Het is niet uitgesloten dat het Turkse leger in de NAVO de westerse zienswijze geadopteerd zouden hebben en bijgevolg de Russen als een grotere bedreiging voor de Turkse belangen inschatten dan de Koerden en de NAVO.

Vanaf toen zat er een haar in de boter tussen Turkije en de VSA – ook al waren de VSA steeds weer bereid Turkije ter wille te zijn i.v.m. de Koerdenproblematiek. De Amerikaanse poging voor een Arabische oplossing o.l.v. Saoedi-Arabië kwam niet van de grond.
De Syrische-Iraanse-Russische alliantie heroverde het zuiden. De VSA lieten betijen. Israël bemoeide zich niet… behalve dan bij de nachtelijke reddingsactie der Witte Helmen. Op dat ogenblik moeten de VSA zich gerealiseerd hebben dat hun plan mislukt was.

Bovendien begonnen de Koerden te onderhandelen met de Syrische regering. Misschien is de vraag niet of, maar wanneer de door de Koerden bezette gebieden weer deel uitmaken van de republiek Syrië, al dan niet met een vorm van zelfbestuur. Zullen de VSA dàn grondtroepen sturen of hun staart intrekken?… en elders “de democratie, de westerse waarden” gaan verdedigen?
De VSA zijn slechte verliezers. De enigste vorm om hun wil, hun belangen op te dringen, hun zienswijze door te zetten, schijnt slechts uit militaire dreigementen en economische sancties te bestaan. In één woord: chantage. Moet Turkije hiermee als vermoedelijke verrader, maar misschien ook als redder in nood, tot rede gebracht worden? Wie anders zou het lot der VSA in Syrië nog kunnen keren? Erdogan ziet terecht niet in dat hij de prijs voor de Amerikaanse belangen moet betalen. Een onbelangrijke predikant als excuus, resp. losprijs, om Amerikaanse eisen kracht bij te zetten, resp. te verwezenlijken.
Zonder deze politieke gebeurtenissen zijn de economische ontwikkelingen der laatste weken niet te begrijpen. Verklaringen van economische goeroes hebben geen betekenis en spreken zichzelf gedeeltelijk tegen, omdat ze geen rekening houden met de voorafgaande politieke geschiedenis. Ze proberen vanuit hun perspectief de toestand te verklaren en gebruiken schijnargumenten zoals de tekortschietende onafhankelijkheid der Turkse nationale bank. Je kan je afvragen hoe groot de onafhankelijkheid is van de Japanse nationale bank… terwijl deze voortdurend door de regering gedwongen wordt staatsleningen op te kopen. Intussen loopt dit op tot 70% omdat privé investeerders de Japanse leningen niet meer kopen. En, dichter bij huis, hoe hoog is de onafhankelijkheid van de ECB die elke maand voor miljarden euro leningen moet kopen om de economische stabiliteit van de euro niet in gevaar te brengen? Zulke maatregelen neemt Erdogan zelfs niet. Hij weigert slechts de rente te verhogen om de conjunctuur en de economie niet in gevaar te brengen. Hij is beslist niet de eerste die zo handelt om de eigen economie te beschermen.

Dergelijke maatregelen ter bescherming van de eigen nationale belangen stoten bij de VSA op een overgevoeligheid en hardvochtigheid, die de internationale economie dooreen schudden. Meer en meer ondernemingen worden voor Amerikaanse rechtbanken gedaagd omdat hun handelsactiviteiten indruisen tegen opgelegde sancties. De lijsten met personae non gratae worden elke dag langer. Rekeningen worden geblokkeerd, vooral in de VSA, en deposito’s van staten, ondernemingen en personen worden bevroren.

Als Turkse, Russische, Iraanse ministers door deze moderne vorm van inquisitie bedreigd zijn, wie kan zich dan nog veilig voelen? Wie durft nog geld in ondernemingen van landen investeren, die van de ene dag op de andere in de Amerikaanse ban kunnen gesloten worden omdat ze niet naar de pijpen van Uncle Sam willen dansen? Het gaat echt niet meer om de zgn. schurkenstaten, maar ook jarenlange bevriende naties, zoals Duitsland als die een pijplijn bouwt voor het transport van Russisch gas… in plaats van zich te schikken naar de Amerikaanse bevelen, nl. Amerikaanse vloeibaar gas te kopen.

Wereldwijd wordt iedereen zenuwachtiger door de toenemende sancties en douane-barrières, die slechts dienen om de Amerikaanse concurrentiekracht te behouden. En daarop gedijt een muntval van een grootte zoals in Turkije. Dat is niet het resultaat van een wijzigende economische toestand, dit is het gevolg van politieke voorafgaande gebeurtenissen en onderhuidse signalen. Investeerders trekken zich terug als ze de omstandigheden te precair vinden. Er vloeien geen dollars meer in de Turkse economie. Men heeft geen glazen bol en kan niet inschatten of de toestand nog verder uit de hand loopt en welke de gevolgen zullen zijn van eventuele bijkomende sancties op de winst of de veiligheid van hun beleggingen.
Vrijdag, 10 august, viel de koers van de Turkse Lira met 25% tegenover de US dollar. Had zich de Turkse economie binnen enkele minuten zo verslechterd in vergelijking met de Amerikaanse? Neen, Trump had een drastische verhoging op de importtaksen van Turks staal en aluminium aangekondigd. Een politieke aankondiging met economische gevolgen was de oorzaak van de muntontwaarding, niet de Turkse economie.

Toen alles nog koek en ei was tussen de VSA, de EU en Turkije kon Turkije de dollar-investeerders met goede opbrengsten lokken. Zij werden bedachtzamer toen de spanningen in het Syriëconflict toenamen. Bijgevolg een tekort aan dollars in Turkije. Turkse ondernemingen en banken, die aangewezen zijn op de dollar, waren bereid meer Lira voor de Amerikaanse munt te betalen. Met als resultaat: de Lira viel tegenover de dollar, langzaam, maar voortdurend. De toenemende dollarstijging versterkte bovendien de terughouding der investeerders.
Een eerste sprong van de dollar van 3 op 4 Lira kwam na de operettenputsch van 2016. Naar mate de spanningen stegen, trokken investeerders zich meer en meer terug. De vraag naar dollars bleef onveranderd in Turkije, met bijgevolg een hoge wisselkoers. Want banken en ondernemingen, meer zelfs dan de Turkse staatskas, hadden schulden lopen in dollars. Ze moesten dus dollars verwerven om hun verplichtingen bij buitenlandse banken na te komen.
De politieke escalatie der laatste weken rond de Amerikaanse predikant wijzigde de houding der investeerders. Van terughoudendheid schakelden ze over op een paniekerige weigering zich nog in Turkije te engageren. De angst voor een neerwaartse spiraal zorgde voor een “redde wie zich kan”, waarmee de Lira naar beneden gezogen werd. Met de echte economische verhoudingen heeft dit niets meer te maken.

Opiniestuk van Rüdiger Rauls, vertaald uit het Duits door onze redactie.

Ondertiteling en vertaling via icoontjes onderaan.

Syrië: heropbouw en terugkeer vluchtelingen worden gedwarsboomd, wapengerinkel aangemoedigd

De bronafbeelding bekijkenDe EU wil van geen hulp voor de heropbouw weten (sancties lopen voorlopig tot mei 2019) zolang er geen “regime change” bewerkstelligd werd.  M.a.w. zolang de regering Assad in het zadel zit.  De EU-staten geraken niet van hun “Syrische vluchtelingen” vanaf, ook al zouden deze de wens uiten terug naar hun land te willen keren.  Het is een vicieuze cirkel: de heropbouw wordt niet gesteund, met sancties geboycot, met als gevolg dat de gevluchte Syriërs geen onderkomen, geen werk vinden kunnen vinden in Syrië.  Nochtans heeft Syrië zijn werkende bevolking – de vakkrachten – broodnodig.  Vooral de bovenlaag, artsen, leraren, ingenieurs, technici… zijn schaars.  Zij hadden de middelen om het land te verlaten.

Zonder daadwerkelijke financiële en logistieke steun kan slechts het allernoodzakelijkste door de overheid gerealiseerd worden, blijft Syrië aan het infuus van Rusland en Iran.  Zonder de opbrengsten van de oliebronnen in het door de Koerden (in opdracht en onder het wakend oog van de VSA) bezet gebied ten oosten van de Eufraat, heeft Syrië niet de eigen middelen en de energievoorziening, die broodnodig zijn voor het land.

Minder zichtbaar, maar alom aanwezig: de VSA en Israël, die aan de touwtjes trekken, ook binnen de VN.  De Russische buitenminister Lavrow beschuldigt deze laatste ervan, via de manipulaties van “bepaalde naties”,  het herstel van de Syrische economie te dwarsbomen (video 1).  In oktober 2017 zou de politieke arm van de VN een beleidslijn verstuurd hebben aan zijn eigen instellingen met het verbod deel te nemen aan enig project dat moest bijdragen tot het economische herstel.  Slechts humanitaire hulp werd veroorloofd.  Waarmee men wou beletten dat Syrië op eigen benen kan staan, dat er woningen gebouwd, er werkgelegenheid komt, dat er geld kon verdiend worden, belastingen betaald… vluchtelingen een perspectief in eigen land geboden werd.

De VSA daarentegen winden er geen doekjes rond; geen heimelijke richtlijn.  Er komt geen hulp of enige andere steun.  Punt.  Maar de VSA blijven wel militair aanwezig “om ISIS uit te roeien” en te beletten dat “Assad en co. kunnen binnendringen in de bevrijde gebieden”.  (video 2)  De rijke Golfstaten zullen het wel doen… zegt Trump. (video 3)  En ja hoor, als de geest uit Aladins lamp verschenen de Saoedi’s met de mededeling dat zij uit de diepste goedheid van hun oliehart 100 miljoen dollar aan de “door de VSA geleide coalitie” zullen geven; dit om te beletten dat a) in het noorden – Idlib regio – de terroristen zich zullen overgeven en b) in het oosten, over de Eufraat, de Koerden met een geldinjectie omgekocht kunnen worden opdat de vredesbesprekingen met de Syrische regering zouden mislukken.  … Met als toemaatje, de oorlog sleept zich voort, waardoor de grote massa Syriërs in vluchtelingenkampen in Libanon (meer dan een 1 miljoen Syrische vluchtelingen, d.w.z. 25% van de bevolking in Libanon) en Jordanië (1.5 miljoen Syrische vluchtelingen) moet belet worden terug te keren. (video 4)  Libanon zit op zijn tandvlees en wil de Syrische vluchtelingen zo snel mogelijk laten terugkeren.  (video 5)

President Assad toont zich zelfverzekerd.  Hij wil geen hulp van de Golfstaten.   Eerst financieren ze IS, de “gematigde rebellen”, doen er alles aan om het land te ontwrichten.  Hij heeft meer dan genoeg “vijfde kolonnes” in zijn land. En hij doet – zoals Erdogan – beroep op de eigen bevolking om met hun kapitaal terug te keren en het investeren in eigen land. (video 6)

Video 1

Video 2

Video 3

Video 4

Video 5

Video 6

Toch een lichtpunt uit G.B., dat volgens een regeringswoordvoerder financiële steun aan de ‘rebellen’ voorlopig in de ijskast stopt wegens “het gebrek aan efficiëntie”.  Stilaan dringt het ook bij de Britten door dat er in Idlibistan niet veel “gematigde rebellen” rondlopen.  Humanitaire hulp zou nog wel aangeboden worden, wat meteen een “oef”-reactie bij de Witte Helmen uitlokte.  Tja.  Britse zwarte humor?

Quasi dagelijks duiken er filmpjes op die de WH ontmaskeren als filiaal van Al Qaeda:

In de Deir Ezzor regio, op de westelijke oever van de Eufraat, zouden ca. 500.000 inwoners inmiddels terug naar huis gekeerd zijn nadat het leger de wijde omgeving uitkamde om eventuele ISIS-cellen te ontmaskeren en elimineren.  Voedselbevoorrading en medische zorg werden hersteld.  Tijdens het IS-beleg leden ze honger.

Dat een permanente bewaking nog steeds nodig is mag blijken uit een blitsaanval van ISIS op de door het SDF (Koerden) bezette olievelden in de regio ten oosten van de Eufraat.  Tien SDF-soldaten werden gedood.  ISIS kon geen grondgebied innemen maar slaagde er wel in een groot aantal wapens te bemachtigen.  Zowel de VSA / SDF als het Syrische regeringsleger stuurden militaire versterkingen.

In Idlibistan kent men zijn prioriteiten.  Via OneNation, een Britse NGO, die geld inzamelt voor het goede rebellendoel, wordt aan de grote nood van het vluchtelingenkamp voldaan met … de bouw van een moskee én islamschool mét minaret opdat de goede boodschap vèr uitgedragen wordt.  Een huis en een toren voor Allah, terwijl de onderdanen in tenten wonen.  Het is niet de eerste van deze bouwwerken. Misschien wel de laatste…  Het zou oneerlijk zijn niet te vermelden dat OneNation in het verleden ook voedsel en water, schoolboeken en babyverzorging uitdeelden… maar uitsluitend in rebellengebied.  Niet alleen in Syrië trouwens, maar overal waar de radicale islam in opmars is en/of hun steun “verdient”.

De veerkracht der Syriërs bleef ongebroken.  Het mag blijken bij de talrijke privé initiatieven voor de heropbouw van hun land.  En om van Syrië weer de aantrekkelijke vakantiebestemming te maken met een groot aanbod van culturele erfgoedplaatsen, zoals in Italië, Griekenland, Turkije..

Saoedi’s openen nogmaals hun portemonnee voor de Idlib-terroristen

 

 

Bilderberg: waarover men niet spreekt

De bronafbeelding bekijkenMet zijn berichtgeving in de Magyar Idők en op Echo TV doorbrak Lovas het taboe dat er in de mainstream media niet over de Bilderbergers gesproken mag worden.

In zijn media monitor van 6 juni 2018 schreef Lovas over de Bilderberg-conferentie 2018 die een dag later in Turijn zou aanvangen. Na bestudering van de agenda en de gastenlijst van de conferentie, kwam hij tot de zorgwekkende conclusie dat het nationaal-conservatieve Hongarije van Viktor Orbán  op het menu stond voor regime-change.

Ondertiteling en vertaling via icoontjes onderaan

Hongaarse journalist dood aangetroffen na publicatie over Bilderberg (…)

Toeval?  Ongelukkige samenloop van omstandigheden?  Complottheorie?

Journalist István Lovas, gekend met de bijnaam “Pistol Pista”, hield geen blad voor de mond.  Zo werd hij o.a. uit het EUropees Parlement voor een jaar verbannen toen hij een vlammende brief geschreven had aan de linkse Sophie In ‘t Veld.  Hij wou eigenlijk tegen deze ban in beroep gaan, want hij vond dat hij levenslang verdiend had…

En plaatste hij deze reactie op de facebookpagina van de Amerikaanse ambassade in Boedapest wegens hun bombardementen in Syrië (na de zgz. gifgasaanval).   “Bastaarden, jullie kunnen een wereldoorlog in gang zetten met jullie bombardementen in Syrië – met als resultaat honderdduizenden vluchtelingen van over heel de wereld en tegelijkertijd de ondersteuning van jihadisten.  Na wat jullie daar gepresteerd hebben, durf nooit geen woord meer te zetten over de Hongaarse interne keuken, smerige massa moordende wormen die zonder enige bewijs lamenteren over Assads chemische aanval!”

Goodbye, Pistol Pista!

“Bastards, you might start a World War with your bombing of Syria – provoking hundreds of thousands of refugees from around the world while reinforcing the jihadists! After that, do not dare to ever again open your mouth about Hungarian internal affairs, you dirty, mass-murdering worms who cry without any proof about Assad’s chemical attack!” This was a comment that Pistol Pista had left on the Facebook page of the American embassy in Budapest.

China op missie in Afrika

De bronafbeelding bekijkenDat het Chinese Afrikaplan van 2015 op rolletjes loopt mag blijken uit enkele voorbeelden. In quasi elk Afrikaans land is China aanwezig in verschillende sectoren.

Tunesië: een paar honderd studenten mogen met een beurs gaan studeren in China.

Djibouti-Ethiopië:  China bouwt spoorlijn.

Zuid-Afrika, Pretoria: Chinese zakenlui op bezoek om handelsmogelijkheden te onderzoeken.

Zuid-Soedan, Juba: China zal een tv- en radiozender bouwen; kostprijs meer dan 100 miljoen dollar.

Burkina Faso: een Chinese delegatie is na het heropstarten van de diplomatische relaties op werkbezoek om de noden – opleiding en infrastructuur –  in de medische sector vast te stellen.

Kenia: bouw van elektriciteitscentrale op zonne-energie.

China engageert zich om de Afrikaanse fauna en flora te beschermen.

Jojo Trump

Afbeeldingsresultaat voor jojo animated gifOndanks het “goede nieuws” van Justin Trudeau dat de G7 gezamenlijk,  met uitzondering van het klimaatakkoord, een afsluitende verklaring ondertekend hebben – waar niets wereldschokkends in te vinden is – komt Trump daar achteraf op terug.  We zijn benieuwd welke verrassingen hij in Singapore in petto heeft.

PM Justin Trudeau of Canada acted so meek and mild during our meetings only to give a news conference after I left saying that, “US Tariffs were kind of insulting” and he “will not be pushed around.” Very dishonest & weak. Our Tariffs are in response to his of 270% on dairy!

Based on Justin’s false statements at his news conference, and the fact that Canada is charging massive Tariffs to our U.S. farmers, workers and companies, I have instructed our U.S. Reps not to endorse the Communique as we look at Tariffs on automobiles flooding the U.S. Market!

Intussen zijn de spottekeningen en gefotoshopte afbeeldingen op het internet niet meer te tellen:

VSA, tussen altruïsme en Machiavelli

Afbeeldingsresultaat voor usa middle eastIn het M.O. graven de VSA zich dieper in  zonder duidelijke strategische belangen
– 8 mei: Trump kondigt aan dat de VSA zich terugtrekken uit het Iranakkoord.
– 12 mei: buitenminister Mike Pompeo maakt de 12 eisen bekend, die niets minder betekenen dan de eis voor een totale capitulatie van Iran aan de Amerikaanse regering.  Een oorlogsverklaring.

Elke logica is zoek in de toenemende betrokkenheid van de VSA in het M.O. en is zelfs tegen de geopolitieke belangen van de VSA.
Het grootste argument voor de Amerikaanse rol in het M.O. is olie en handel. Wat betreft olie: de VSA hangen niet langer af van geïmporteerde olie. In 2017 bedroeg de olie-import slechts 19% van de totale VSA olieconsumptie, de laagste sinds 1967.

En het gedeelte afkomstig uit de OPEC en Perzische Golflanden neemt af. Canada, daarentegen, is de grootste bron van olie-import, m.n. 40% van het totaal.


Ten tweede is het M.O. geen belangrijke afzetmarkt van Amerikaanse producten. Zelfs met inbegrip van de wapenexport in die regio, werd volgens de Wereldbank voor bijna 1.6 biljoen dollar uitgevoerd, waarvan de twee meest-bevriende staten in de regio, Saoedi-Arabië en Israël – elk 1% voor hun rekening nemen.


Vandaag staan in de top exportmarkten van de VSA Canada, Mexico, China, Japan en de EU-landen. De twee belangrijke maritieme handelsroutes is het Kanaal en de Straat van Malacca. Het Kanaal heeft maritiem verkeer over de V.K.-Europa en de Noord Zee-Atlantische routes en is ‘s werelds drukste zee-verkeersader met meer dan 500 schepen per dag. De Straat van Malacca verbindt Indonesië, Maleisië en Singapore en zou volgens de UNCTAD bijna de helft van ‘s werelds jaarlijks zeetonnage zien passeren. (Review Martime Transport)
Als handel dan geen hoofdargument is voor de Amerikaanse aanwezigheid in het M.O., wat is het dan wel? De Amerikaanse afhankelijkheid van de M.O. olie vermindert van jaar tot jaar, wat niet wil zeggen dat het M.O. geen belangrijke rol meer speelt als olieproduct. Van de 87 miljoen barrels olie, die per dag in de wereld geproduceerd worden (cijfers van 2011), passeerde 20% de Straat van Hormoes.

Goedgelovigen argumenteren dat de VSA een beschermende rol spelen bij de vrije olietoevoer vanuit het M.O., en door de Straat van Hormoes. Slechts de VSA zouden een globale olieschok kunnen verhinderen op ‘s wereld economie. Maar die Amerikaanse goedertierendheid komt met een prijskaartje voor de Amerikaanse belastingbetaler. Roger J. Stern van de Princeton Universiteit schat dat de VSA 8 biljoen dollar uitgegeven heeft tussen 1976 en 2010 bij het ‘beschermen’ van de olievoorziening uit de Perzische Golf.

De ons opgelegde vrees is dat Iran, of een andere boze natie, het olieverkeer in het M.O. zou afgrendelen en de wereld op zijn knieën dwingen. Dit argument telt voor zover olie de overlevingsstreng is van de Iraanse economie en het afsluiten van de olieproductie of -toevoer vanuit het M.O. ook de eigen economie zou verstikken en dat een dergelijke actie een wereldwijde coalitie op de been zou brengen om Iran de pas af te snijden en de olietoevoer te heropenen.

Een andere invalshoek is dat de Amerikaanse militaire overheersing van de Perzische Golf een eerder Machiavellistische reden heeft. Ter verduidelijking: de VSA hebben niet de vrije toevoer van de olieverkoop beschermd, maar hun macht gebruikt om olieproductiesancties op te leggen in landen die ze politiek niet aanvaardbaar vinden, zoals Iran, Soedan, Syrië en Libië.

Trekken we die redenering door – de Amerikaanse overheersing in de Perzische Golf met een dubbel doel, enerzijds de bescherming van vrienden, anderzijds het afstraffen van vijanden – dan komen we tot de conclusie dat de VSA een drukmiddel zoeken tégen China door de controle over de Perzische Golf te behouden. Laten we echter niet vergeten dat de VSA al over een behoorlijke macht beschikken in de regio: de 5de Vloot van de marine in Bahrain en de Al Udeid luchtmachtbasis in Qatar. De veiligheid van b.g. bases wordt in gevaar gebracht en de kostprijs stijgt door de provocaties van Iran door Trump en Pompeo.

Bovendien wordt volgens Roger Stern in TIME Magazine benadrukt dat de Amerikaanse aanwezigheid in de Perzische Golf ten nadele is van de defensiemogelijkheden in de westelijke Pacific, waar China een grotere bedreiging op lange termijn vormt tegen de Amerikaanse belangen.

Kortom: meer Amerikaanse militaire bemoeienissen in het M.O. zijn contraproductief voor de Amerikaanse belangen. Ironisch eigenlijk dat Trump tijdens zijn verkiezingscampagne inspeelde op de Amerikaanse frustratie voor wat de Amerikanen een mislukte buitenlandse politiek in het M.O. beschouwden en beloofde de VSA uit de regio terug te trekken.
En in plaats van die beloftes wordt de betrokkenheid dieper, met Syrië als duidelijk voorbeeld, wordt de confrontatie met Iran opgedreven, worden de moslims uitgedaagd door de Jeruzalem-hoofdstad verklaring.

Wat de VSA eigenlijk zouden moeten doen is ‘samen’werken met ‘s werelds traditionele partners én met China en Rusland, een kader van vrede en stabiliteit in het M.O. oprichten. En de factuur voor het beschermen van de olie-export uit de Perzische Golf met landen delen die er het meeste van profiteren, nl. Japan, China, Indië en Zuid-Korea.

Uit het Engels vertaald opiniestuk van Sam Farah

Lees ook van dezelfde auteur: Who Will Usher the Middle East Into an Era of Peace? 

 

De ene hand wast de andere

De bronafbeelding bekijken

Ivanka Trump kreeg prompt zeven licenties voor de verkoop van haar modemerken in China nadat haar vader de redding van de telecommunicatiereus ZTE mogelijk gemaakt had.

In april werd het bedrijf in de ijskast gestopt omdat het geweigerd had de door de VSA opgelegde sancties tegen Iran en Noord-Korea toe te passen.

Officieel staat Ivanka – sinds de eedaflegging van haar vader – niet meer aan het hoofd van haar modeconcern.  Via een handige stichtingen-constructie trekt zij echter onverminderd aan de touwtjes.

Het is eigenlijk oud nieuws.  Nadat Daddy samen met de Chinese president Xi Jinping dineerde, mocht zij al verleden jaar de verkoopsrechten in China op haar naam schrijven.  Nu werd dat dus officieel bevestigd.  Voor wat hoort wat.

Een jojo-berichtgeving over de al dan niet in (on)genade gevallen ZTE ging eraan vooraf.

Beide video’s bij Fox: 22 mei: “There is no deal”   –   25 mei: “Trump administration reaches deal”